choroba sieroca- jak pomóc

[kozuszka1]

Witam,
Od połtora tygodnia jestesmy we czwórke! Patryk ma prawie 4 latka, Dawidek
jutro skonczy 2 Jest wspaniale i czujemy sie jakby chlopcy byli u nas od
zawsze! U Dawidka zauważamy typowe symptomy choroby sierocej (byl w domu
dziecka poltora roku) - ssie paluszki, nie potrzebuje nikogo jak zasypia, a
wrecz przeszkadza mu dotyk reki czy glaskanie;jak mu sie czegos nie da w
jednej sekundzie,alebo na cos nie pozwoli to potrafi ugryźć z taka siła, ze
zostaja siniaki Jest ogólnie duzym psotnikiem i staramy sie go raczej nie
stresowac, ale jak wrzuca wszystko co popadnie do akwarium to raczej nie
mozemy mu na to pozwolic. Czasem oczywiscie bardzo glosno placze, bez lez,
tak po prostu wyje. Czy ktos z czytelników forum zetknal sie z tym problemem?
Ja wiem, ze to trzeba poczekac, obdarzyc miloscia bezwzględną, ale jak
zauwazyc, ze to histeria na zasadzie szantazu (aha, nie chcecie mi dac cyz
pozwolic na cos to bede glosno plakal)a kiedy placz sierocy. Czy cos mozna
zrobic zeby pomóc mojemu synkowi i oczywiscie nie zaszkodzic.
Pozdrawiam serdecznie
Tygodniowa mama

[paulajal]

Myślę, że najlepiej zwrócić się z tym problemem do ośrodka, tam są specjaliści.

[hanna26]

Ja wprawdzie nie mam doświadczenia w sprawach związanych z adopcją (mam dwie
biologiczne córki), ale być może mogę coś doradzić.
Moja starsza córka (2 lata i 8 miesięcy) również jest wielkim psotnikiem i do
tego nerwusem, tak samo jak twój młodszy synek. Ma to niestety po mnie, więc
trochę ją rozumiem. Również dość często się wkurza i wtedy krzyczy okropnie,
wyje bez łez (czasami ze łzami, róznie to bywa). Ja staram się wtedy być bardzo
spokojna - to podstawa, nie robić niczego w gniewie. Czekam chwilę, aż się
wyładuje, po czym mówię bardzo spokojnie, że nie będę z nią rozmawiać, ani nic
z nią razem robić, póki nie przestanie krzyczeć. Z reguły to dziala, mała
uspakaja się i wtedy można spokojnie pogadać, wytłumaczyć, dojść razem do
porozumienia. Potem jeszcze "obgadujemy" całą sprawę, tłumaczę, dlaczego
postapiłam tak a nie inaczej, a ona mi mówi, dlaczego tak bardzo chciało jej
się krzyczeć.
Nie wiem, czy to Ci coś pomoże, nie jestem specjalistką, pisze tylko z
własnego doświadczenia.
Generalnie chodzi o to, że jest kilka (naprawdę niewiele) rzeczy, które są
bezwzględnie zakazane i nie ma od nich wyjątków. Tego się zawsze trzymamy. Poza
tym zawsze dotrzymuję słowa, jak mówię, że czegoś za karę nie kupię, to potem
nie zmieniam zdania. Dlatego staram się, żeby te kary nie były zbyt srogie -
żebym przypadkiem nie "złamała się" i nie zrezygnowała z którejś.
Kiedy czytałam o zachowaniu świadczącym o chorobie sierocej
twojego synka (ssanie paluszka i możliwość zasypiania bez drugiej osoby)
zastanowiłam się. Te symptomy świadczą chyba, że dziecko nie rozwinęło się, nie
dojrzało (trudno o to w domu dziecka) odpowiednio do swojego wieku. Tak sobie
pomyslałam, ponieważ identycznie zachowuje się moja młodsza (również
biologiczna)pociecha. Ma niecałe trzy miesiące, zapamiętale ssie paluszki,
które dopiero niedawno odkryła, że stanowią świetną zabawkę. Potrafi też usnąć
sama, zwłaszcza, gdy gra telewizor lub leci jakaś muzyczka. Oczywiście woli
zasypiać na moich rękach, ale przypuszczam, że gdybym przez jakiś czas nie
brała jej na ręce, jak to się dzieje w domach dziecka, też by się oduczyła
takiego kontaktu.
To tylko takie moje przemyślenia, może na coś Ci się przydadzą.
Pozdrawiam serdecznie.

[calama]

kozuszka1 - nie przejmuj się - wszystko zniknie ))
Moja córeczka trafiła do nas jak miała 20 miesięcy. wcześniej była w DD. Jaka
była: puste oczka, kiwanie na czworaka, sztywnienie przy próbie objęcia. Dotyk
ją przerażał. Nie mogła sobie poradzić z emocjami jak ją chciałam przytulić.
Napinała wszystkie mięśnie. Dzień po dniu było coraz lepiej Teraz sama się
przytula i całuje. Lubiła być na rękach, ale dlatego, że wtedy widziała coś
przez okno czy przez żywopłot. Więc ja podstępem: choć pokażę ci kotka. A na
rękach bliskość jest. I powoli się przyzwyczaiła. Jednak jak spotykaliśmy się
ze znajomymi......sama trzymała się nas, zazdrosna o inne dzieci. Mała miała
jeszcze bardzo chropowate nóżki. Szorską skórę. Wystarczyła miłość i codzienne
smarowanie oliwką i ma gładzutką jak kaczuszka. Poniewaz w DD robią duze
dziurki w smoczkach - dziecko nie ssie ( bo pokarm sam leci ) i mieśnie dolnej
szczęki się nie rozwijają i zazwyczaj takie dzieci maja cofnietą dolną szczękę.
Mija to jak zacznie gryźć i mieśnie się wyrobią.
Krzyki i postawa na nie. ....... Każdy niespełna dwulatek tak ma Słynny bunt
dwulatka - a jak jeszcze dojdzie przeszłość w DD to ciężej jest.
Trzeba jasno ustalić ramy. To wolno, a tego nie. Rodziców się nie bije. Jak
uderzy to przytrzymać rękę i powiedzieć - nie wolno bić. Za siedemnastym razem
zaskutkuje
Nam Mała rzucała się na ziemię i wyła. mówiłam, jak skończysz to się pobawimy,
pójdziemy dalej, czy włączymy bajeczkę i .......nie reagowałam. Jak zobaczyła,
ze nie ma sensu tak sie zachowywac, bo nic nie wskóra - przestała.
W najgorszym okresie - wywieźliśy ja do lasu pojechalismy na spacer, bo
rzucała sie na ziemie co chwila i wyła, bo chciała się sprzeciwić. Dwilatek
zoznaje swoją osobowość. Uwielbia zaprzeczać. Chcesz serek? NIE! ale zaraz
przychodzi po ten serek. W lesie: chodź na spacerek, tam dalej są huśtawki. NIE
i na ziemię. Ok, ty nie chcesz to my sami idziemy. Mała została na ziemii, my
odchodzilismy kilka kroków i czekaliśmy. Jak do nas dobiegała, bo znudzilo ją
krzyczenie to mówiliśmy - o, jaka grzeczna, ladnie spaceruje. Ale dobrych kilka
razy tak zrobiła, potem minęło.
SSanie palca. Moze jestem głupia ale dalej nic z tym nie robią. Talka miała
rytułał usypiania, ssanie palca, i mizianie rogiem kołdry. Dalej tak usypia.
Teraz jeszcze z naszymi buziakami. Doszłam do wniosku,że jak ją ssanie
palca "zaspokaja" emocjonalnie - to niech ssie. W końcu zęby można naprawić,
psychiki nie
Wczojaj jak wychodziłam do pracy i powiedziałam "cześć", Talka zawołała: mamo,
a buziaczki? dla mnie i dla taty! I jescze mnie przytul i jeszce tatę.
Pół roku chyba trwa taka adaptacja. Teraz mam "domowe" dziecko .
Już nie boi się pralki, odkurzacza i innych sprzetów.
Ja po tygodniu chyba byłam załamana, bo ciagle czegoś zakazywalam. A to nie
mozna otwierac gazu, a to wyciagac nozy. Ale potem juz sie nauczyla, i teraz
zna ramy - co mozna, a czego nie. Ale trzezba dziecko nauczyc. W DD wszędzie
było bezpiecznie.
Pani psycholog mówiła,ze najgorszym błędem jest popuszczanie dziecku, ojej,
takie biedne, cale zycie w DD to teraz ci wynagrodzimy. I hulaj dusza.
Oczywiście - rozpieszczac trzeba,ale madrze. Wrzucanie do akwarium jest właśnie
tym zachowaniem, na które nie mozemy pozwolic. Pierwszy raz nie posłucha, drugi
nie zrozumie, ale w koncu zobaczy,ze nie akceptujemy takiego zachowania to
przestanie.
I nie mozna mówić: jeste niedobry. Ja ciagle powtarzam: kocham cie, nawet jak
cos zbroisz. Dzieci mysla jak sie z nimi nie zgadzamy, ze wtedy nie kochamy.
Mowie - kocham, ale nie podoba mi sie, ze zrobiłas to i to.
Pamietaj - z kazdym dniem bedzie coraz lepiej )))
I tego Wam wszystkim życzę.
sorki,ze troche chaotycznie, ale mam nadzieje,ze mozna zrozumiec )))

[mars62]

Doświadczenia Calamy w całości pokrywają się z moimi, więc, jeśli Ci to coś
pomoże - chyba "te typy tak mają", dwulatki zwłaszcza...

Z rzeczy przyziemnych (czasem dosłownie) dodam - dziecko z DD jest
przyzwyczajone do tego, że wszystko jest dostosowane do jego potrzeb. A tu?
Poręcze, umywalki itp. za wysoko, progi czają się w drzwiach, nie wszystko, co
się znajduje na półkach, to zabawka... Po prostu dziecko stan "nienormalny"
uznało za normalny (no ba jak inaczej?) - więc teraz musi się z "normalną
normalnością" na nowo oswoić.

Nie martw się. To trwa, ale przechodzi. U nas trwało również ok. pół roku.
A teraz jest tak, jak u Calamy.

[kozuszka1]

Witajcie,
Bardzo Wszystkim dziekuje za pomocne rady
I mam jeszcze jedno pytanie - czy wasze dzieci tez ssały paluszki w ciagu dnia?
Bo dawidek czasami "odlatuje", wklada paluszki, po czym zrywa sie na rowne nogi
i biega jakby nigdy nic
Pozadrwiam

[calama]

Tak, ssały. Właśnie to był taki "odlot". Już córka była uśmiechnięta i wesoła i
nagle jakby zamyślenie - powrót pustych,smutnych oczek i ssanie palca. Aż serce
stawało. Po chwili znów cała nowa
Takie akcje były coraz rzadsze aż zanikły.
Czas i miłość - najlepsze lekarstwa.

[verdana]

Tym saaniem palca ja bym sie nie przejmowała zanadto.
Mój najmlodszy, dziecko rodzone, szczęśliwe i pogodne, tez ssało paluszki w
dzień. Moze to być objaw choroby sierocej, ale wcale nie musi.

[revelacja1]

droga kozuszko, twoj dwuletni synek przechodzi typowy okres buntu dwulatka.
Moze dolaczyla sie troszke choroba sieroca ale przez okres buntu musicie
przejsc jak wszyscy rodzice. Nasz maluszek w okresie dwu lat gryzl, bil i
kopal, wydzieral sie tez i owszem. Wszystko minelo po skonczonych trzech
latkach. Minie i waszemu choc wasz synek napewno potrzebuje jeszcze o 100%
wiecej milosci i zrozumienia niz inni.

[borowinka]

Witaj!!
Ja moge powiedziec tylko tyle że dzieci które przebywały w DD potrzebuja czasu
na zaaklimatyzowanie sie. Pewne zachowania jakie maja wyniesione z samotności w
DD ( to co przeżyły przedd tym w domu rodzinnym)musza zmienić się same z
czasem, potrzeba do tego morze miłości i ocean cierpliwości.Tydzień to jeszce
bardzo krótki okres czasu.Napewno malec sie przyzwyczai.

Powiem Tobie z własnego doswiadczenia a mianowicie kilka lat temu
zaopiekowaliśmy się dziecćmi, ich zachowania jak to określałaliśmyśmy były
nader dziwne, tak jak opisujesz przeszkadzało im przytulanie przy zasypianiu ,
nie umiały po prostu tego przebrnąć, w nocy się moczyły (acha dzieci miały 4,6
lat), płacz był w zasadzie bez powodu, agresja miedzy nimi była dość duza)
Jednak po jakimś czasie przeszło dzieci nauczyły się miłości (brac ją , jak i
oddawać)płacze minęły, a zasypiac bez przytulenia nie potrafia mimo ze mozna
powiedziec o nich że to juz młodziez dalej tego potrzebuja.
Takie dzieci potrzebuja bardzo duzo zainteresowania soba i płacz jest jedna z
oznak tego że chcą na siebie zwrócic uwage. najwazniejsze jest w tym wszystkim
aby jednakowo traktować obydwie pociechy.I przuy każdym płaczu zachowac zimna
krew nie panikować,starac się aby dziecko powiedziało że jest cos nie tak.
Wiem że może byc trudniejsza komunikacja z m łodszym dzieckiem, ale to wszystko
jest do przebrnięcia.
Jeżeli po dłuzszym czasie dziecko będzie dalej miało problemy najlepszym
wyjściem bedzie pomoc z ośrodka adopcyjnego.
Jezeli masz jeszce jakieś nurtujace pytania a chcesz porozmawiać pisz na maila.

Pozdrawiam i gratuluje pociech, napewno dostarcza duzo radości.