Coś bardzo szczerego...

[praxi]

Czytam Wasze pościki, po części rozumiem, ale z drugiej strony, chciałabym
napisać coś bardzo szczerego, o czym trudno jest mi rozmawiać z kimkolwiek.
Może zdecyduję się na rozmowę z mężem, ale to chyba w weekend dopiero.
Teraz tutaj.
Chodzi o moje odczucia "czysto" psychiczne dotyczące ciąży.
W tym tygodniu zobaczyłam 2 kreseczki.
I nie mogę się jakoś uporać z nadmiarem "dziwnych" uczuć.
I są to, powiem szczerze, dość przykre uczucia dla mnie samej.
Zupełnie nie takie, jakich oczekiwałam.
Jestem zła, zagubiona, czasem wściekła, mam jakieś napady strachu,
rozdrażnienia i wydaje mi się, że wraz z ciążą coś straciłam...
Nie wiem, czy ja tej ciąży nie akceptuję do końca?
Trudno jest mi się przestać buntować "wewnętrznie". Ciąża w moim przypadku
nie oznacza wcale drastycznej zmiany trybu życia - nie imprezuję już od wielu
lat, nie piję alkoholu, odżywiam się zdrowo, dużo śpię. Jedyną rzeczą, nad
której zmianą muszę poważnie pomyśleć, to rzucenie palenia. Ale jak na złość
ciągnie mnie do papierosów bardzo mocno i ulegam im.
W każdym razie to moje palenie jest jakby zewnętrznym objawem nieakceptacji
ciąży.
Zresztą, nie o paleniu chciałm pisać.
Raczej o tych trudnych uczuciach.
Nagle zaczęlo mi cholernie przeszkadzać, że nie mam pracy, nie jestem
niezależna finansowo...
I mam już czarne myśli, że teraz w ciąży to pracy nie dostanę, potem
wychowanie dziecka, a potem, to już chyba zupełnie będę za stara...

Jak widzicie, mam w głowie chaos, jakiś brak poczucia bezpieczeństwa, którego
nie umiem sobie sama zapewnić. Boję się zależności finansowej od męża. Teraz
miało się to zmienić, bo skończyłam wreszcie studia i miałam iść do pracy.

Pewnie zapytacie, jak to było z zajściem w ciąże. Czy planowana? To też jest
trochę pokręcone. Bo tak: 2 lata temu wpadliśmy z mężem. Po 7 tygodniach
poroniłam. Potem nie zachodziłam w ciąże, bo leczyłam depresję (po poronieniu
rozchorowałam się poważnie na to cholerstwo) i leczyłam hiperprolaktynemię.
Nadal brałam leki na prolaktynę, ale endokrynolog powiedziała, że możemy
próbować zrobić dzidzię. Spróbowaliśmy...i od razu się udalo. Dla nas
nieprawdopodobne! Sądziliśmy, że ciąża jest raczej niemożliwa, bo miałam
bardzo wysoką prolaktynę. A jednak...
No i teraz, jak już jestem w ciąży, to pojawiają się takie dziwne uczucia.

Przez te 2 lata od poronienia bardzo dużo rozmawialiśmy o ciąży i dziecku.
myślę, że się przygotowaliśmy na nie. Ale nie spodziewałam sie, że mimo
teoretycznego przygotowania, tylu rozmów na ten temat, zupełnie bez mojej
woli i świadomości pojawią się takie niechciane uczucia.

Jak mam zaakceptować ciążę, której przecież bardzo chcieliśmy?
Oczywiście powoli te uczucia się zmieniają, ale nie umiem udawać, że ich nie
ma! Nie przed samą sobą.

(Tak sobie myślę, że te moje reakcje to pewnie trochę wynik tego, że u mnie w
rodzinie nikt nie miał małych dzieci od 20 lat. No i jeszcze chyba też
dlatego, że mama powtarzała mi od najmłodszych lat, że ciąża to najgorsze co
się może zdarzyć kobiecie. Miała na myśli ciążę nastolatki, albo niechcianą
ciąże, ale u mnie to się jakoś zakodowało, że ciąża, to coś złego,
grzesznego...)

Jeśli wpadnie wam coś do głowy, to piszcie. Może któraś z was miała podobne
odczucia, albo podobny chaos w głowie...

[ewt80]

Witaj !!
To że nie skaczesz pod chmury to normalne.Ja dowiedziałam sie że jestem w ciąży
pierwszej byłam panną studiowałam a tu ,teraz jestem mamą mam męża i oczekuje
drugiego dziecka.Wtedy i teraz mam mieszane myśli,ciąża to wiele zmian
obaw,więc i hormony szaleją więc huśtawki nastrojów to normalka.Ja pamiętam jak
patrzyłam na zdjecia uśmiechniętych kobiet w ciązy to dostawałam szału,że to
jakieś zmyślone.Ale to wszystko mija,jak nie teraz to póżniej.Nie matrw sie
będzie dobrze!!Głowa do góry!!Pozdrawiam,trzymaj sie!!

[jagoda1977]

Nie martw się u mnie było bardzo podobnie.Co prawda w pierwszą ciążę zaszłam
już po studiach,a nawet po ślubie i miałam takie huśtawki nastrojów,że szok.W
13 tygodniu poroniłam.Chciałam umrzeć,że jestem do niczego i takie tam.Po jakiś
trzech miesiącach w mojej głowie zrodziła się myśl,że to przeze mnie,bo nie
potrafiłam się cieszyć,jak należy.Po półtora roku znów zaszłam w ciążę i znów
radość mieszała mi się ze smutkiem,a do tego doszedł jeszcze paniczny
stach,żebym znów nie poroniła.Gdy minął ten "trefny"13 tydzień polepszyło mi
się trochę.Choć robiłam w duchu kalkulację,ile moich znajomych koleżanek ze
studiów i rodziny w moim wieku ma już dzieci.Wynik był straszny ,dzieci ma
mniej niż 1/4 moich koleżanek i kuzynek.
I wiesz co dopiero jak w dwudziestym miesiącu poczułam ruchy mojego maleństwa
zaczęłam się cieszyć i to jeszcze jak!Teraz jestem w 29 tygodniu,mam wiele
stresów spowodowanych teściową i przeprowadzką i jedynym ukojeniem po ciężkich
dniach są takie nasze potajemne rozmowy w łóżku z moim synkiem.Czego i tobie z
całego serca życzę.
Myślę,że jak poczujesz ruchy malucha to zaczniesz w pełni czuć swoją
ciążę.Wtedy uczucia smutku i złości zejdą na daaaleki plan,a w twoich myślach
zagości szczęście.Może to pompatyczne,ale tak właśnie ze mną było.Głowa do
góry.Pozdrawiam.
Jagoda

[praxi]

Dziękuję Jagoda. Jesteś chyba o rok ode mnie starsza...
Opisałaś dokładnie to, co czuję. Rzeczywiście miałam po poronieniu straszne
wyrzuty sumienia, że "to" się stało z mojej winy, bo nie umiałam się cieszyć.
Teraz też mam takiego stracha, że znów poronię, że chyba "wolę" się nie cieszyć
za bardzo, żeby potem nie było rozpaczy i dziury w duszy.

[mycha79]

Ja dopiero staram sie o dzidziusia, jestem w 22 dc. Wiec nie bede tu pisac o
wlasnych doswiadczeniach. Wydaje mi sie ze ten strach jest zwiazany po pierwsze
z tym o czym piszesz tzn. z jakimis wewnetrznymi oporami spowodowanymi tym co
kiedys przezylas lub co ci wpajano. Byc moze to jeszcze jakies pozostalosci po
depresji?? A moze tak bylas pewna ze nie zajdziesz w ciaze, ze jest to dla
ciebie ciezkim szokiem. Powinnas porozmawiac z mezem. Skoro tyle razem
przesliscie na pewno cie zrozumie. A potrzebujesz teraz przytulenia,
pocieszenia i akceptacji. Jestem pewna, ze wszystko bedzie dobrze. Pamietaj ze
ludzki organizm reaguje czasami dziwacznie. Ja np. nie pale od pol roku a teraz
tak bardzo chce zajsc w ciaze i tak to przezywam ze mam na papieroska ogromna
ochote.
Uszy do gory, usmiechnij sie i trzymaj sie cieplutko,
ja trzymam kciuki, powodzenia,

Madziaa
gg 3603770

[wieczna-gosia]

Praksi- pewnie wszystko o czym piszesz wplywa na twoj stan. I w dodatku sa
ludzie ktorzy tak juz maja ze nie cwierkaja do brzucha. Super ze zdajesz sobie
sprawe z tych uczuc bo grunt to poznac wroga )
Masz 9 miesiecy na akceptacje ciazy- nic na sile. Daj sobie czas. Dawaj upust
swym negatywnym myslom i emocjom, a jednoczesnie- staraj sie zapanowac nad
paleniem.
Jestes na poczatku ciazy. Hormony ci wariuja. Plus- dobrych doswiadczen
zwiazanych z macierzynstwem to ty nie masz a twoja mama ci w tym nie pomogla (
Na wszystko przyjdzie czas. Na milosc tez. teraz niech sobie dzidzia rosnie a
ty tworz alternatywne drogi zyciowe. Dlaczego obawiasz sie zaleznosci
finansowej od meza- masz ku temu podstawy? To moze z nim o tym porozmiawiaj?
Moze czas w ciazy wykorzystasz na nauczenie sie jeszcze czegos? Dlaczego po
ciazy masz nie dostac pracy? Takie pesymistyczne mysli trzeba wykuwac z glowy
dobrymi- bo te zle nie dosc ze nie pomagaja to skutecznie podcinaja skrzydla.
Trzymam za ciebie kciuki

[anja3333]

witaj!!!!
hej jestem w 28 tyg ciąży i muszę Ci powiedzieć że wiadomośc o tym że jestem w
ciąży tez była dla mnie szokiem. przezywałam lęki takie ze az sie pociłąm. nie
moglam w nocy spać budzilam sie np. o 3 i do rana lezalam. u mnie to bylo
spowodowane tym ze to 3ci dzidzius nieplanowany. balam sie reakcji otoczenia,
tego jak sobie poradze. mam dwuch synkow 6 i 4 lata i postanowilam zamknac
rozdzial -dzieci. myslalam teraz bedziemy pracowac bawic sie... witaj życie!!!
a ty niespodzianka. kolejne 4 lata pieluch, kaszek itp. stan ten trwal u mnie
jakies 3 m-ce a dokladniej do 1go usg w 15 tyg., zaraz potem poczulam pierwsze
ruchy i sie zakochalam w dzidziusiu. chcialam kupowac ubranka itp... oczywiscie
po 2 tyg. mi przeszla euforia ale pozostaly pozytywne odczucia w związku z
ciążą. jestem teraz w 6 m-cu i nie powiem obawy lapią mnie dosyc czesto, ale
musze poweidziec ze jestem szczesliwa, mam oparcie w mężu ktory zawsze marzyl o
trujce dziecizaakceptowalam tę sytuację. zauwazylam ze czlowiek szybko
przyzwyczja sie do nowych sytuacji, ja teraz nie moge sobie wyobrazic zeby bylo
inaczej. czego i Tobie zycze z calego serca.
anka

[mijuli1]

To chyba normalne. Ja teraz jestem w ciąży z drugim dzieckiem. Lęki związane z
tym, że ciąża definitywnie zmieni moje życie przechodziłam będąc w ciąży
pierwszy raz. Teraz już wiem jak to jest, więc właściwie takie lęki są
nieuzasadnione. Tym bardziej, że bardzo chciałam mieć drugie dziecko. Ale lęki
są. Czasem są jak trema przed ważnym wydażeniem, jak przed egzaminem czy
klasówką. Zupełnie nie wiem skąd się biorą. Podobne lęki miałam po porodzie -
tylko nie pamiętam dokładnie kiedy - chyba jak pojawiły się pierwsze
miesiączki. To może oznaczać, że są związane z gospodarką hormonalną. Tylko
wtedy bałam się duchów .
W pełni zaczęłam cieszyć się ciążą kiedy minęły typowe dla 2-3 miesiąca
dolegliwości. I właśnie ten okres, dopóki nie zaczną się dolegliwości 9
miesiąca, jest najfajniejszy.
Przed urodzeniem pierwszego dziecka bałam się też przede wszystkim tego jak
sobie poradzę. Nie miałam wcześniej do czynienia z dziećmi. Bałam się, że się
nie sprawdzę. Że dziecko jest przecież na całe życie i nie można tego
reklamować, kiedy okaże się, że sobie nie radzę, że nie odnajduję się w tej
sytuacji, że mi się nie podoba. (tak wtedy myślałam) To bzdura. Radzę sobie bez
problemów, nie odczuwam zmęczenie faktem, że nie mam wolnego czasu - tak tylko
dla siebnie, że dziecko ciągle jest. To jest wspaniała, a nie męczące.
Zobaczysz, że wszystko będzie dobrze.

[black-cat]

Twoje uczucia są najzupełniej normalne. Też nie czułam euforii mimo iż dziecko
było zaplanowane. co więcej, jestem w 10 tc i dalej nie czuję. Nie płaczę na
widok bijącego serduszka na usg, nie wariuję na punkcie swojego brzucha (jak
dobrze, że mam w rodzinie psychiatrę bo inaczej pewnie juz byłabym w depresji,
że wyrodna matka jestem). Każda z nas przeżywa to inaczej, jedne z nas kochają
dziecko i szaleją od momentu pojawienia się dwóch kresek na teście a innym
przyhodzi to trudniej i nawet po urodzeniu dziecka jeszcze tego nie czują,
muszą się tej miłości nauczyć. Hormony częściowo zrobią swoje (ja jestem tak
spokojna jak nigdy, niewiele rzeczy jest w stanie wyprowadzić mnie z równowagi)
a reszty po prostu się nauczysz. Zdjęcia uśmiechniętych mam traktuj tak jak
zdjęcia pięknych modelek - już tak jest, że zewsząd otaczają nas niedościgłe
wzorce. Trzeba mieć do nich dystans. Zobaczysz, wszystko będzie dobrze.

[monikaj1]

black-cat - opisałaś dokładnie to, co ja czuję!!! Niesamowite! I też jestem w
10 tygodniu! Jedyna różnica - ja nie mam w rodzinie psychiatry
Pozdrawiam,
Monika

[praxi]

Wiecie co? Bo ja długo po poronieniu i bardzo złych wyniakch hormonów myślałam,
że jestem niepłodna. Ginekolog, jak zobaczyła moje wyniki, to aż podskoczyła i
powiedział, że to niemożliwe, żebym kiedykolwiek była w ciąży. A jednak byłam.
Potem poronienie (ponoc z powodu prolaktyny, która hamowała inne hormony
podtrzymujące ciąże).
W każdym razie robiliśmy z mężem dziecko w ogóle w to nie wierząc.
Nasuwa mi się na myśl jedno porównanie: kupujesz los w totolotku z
przeświadczeniem, że szansa na wygraną jest minimalna. I nagle dowiadujesz się,
że masz główną wygraną! Jest to szok, przyznajcie!

Jakoś mi lżej na sercu, jak poczytałam, że nie wszystkie mamy akceptują ciążę
od chwili dwóch kresek na teście. Jakoś mi lżej na sercu, jak przeczytałam, że
miłości człowiek się uczy. Bo wszędzie piszą, że kobieta w ciąży czuje to i to.
A ja trochę inaczej.
Cieszę się, że jest nas trochę więcej, cieszę się, że stać nas na szczerość w
swoim, kobiecym gronie. I cieszę się, że mimo wszystko te uczucia -lęku,
paniki, złości, czy jakiegoś rozczarowania - mijają.

[aluc]

praxi, dziewczyny już pisały...

dla mnie zajście w ciążę wiązało się z diametralnie odmiennymi uczuciami -
euforią, że oto wszystkie moje problemu znikły, że ciąża załatwia przepustkę do
wiecznej szczęśliwości... co może było przyjemniejsze, ale też nie było do
końca zdrowe

hormony hormony hormony

poczucie, że oto zrobiło się może pierwszą rzecz w życiu, która jest kompletnie
nieodwracalna, że już nie możesz tego wymazać i wykasować i zapomnieć i zacząć
wszystkiego od nowa

a twoja mama z pewnością wykonała kawał solidnej, rzetelnej, nikomu do
szczęścia niepotrzebnej roboty

[kags]

doskonale Cie rozumiem i wiem, ze nie chodzi tu o hustawke nastrojow...
ja jestem juz w 36tyg. i nadal mam mieszane uczucia, bo przeciez chcielismy
dziecka i staralismy sie o nie, ale moja reakcja na wynik testu... coz.
nie rozczulam sie nad swoim wielkim brzuszyskiem, nie rozplywam sie nad
kopniaczkami, nie cwierkam w sklepie z ciuszkami dla dzieci itd. bardziej mnie
to wszystko wkurza i podchodze do tego jak do obowiazku.
moj partner zupelnie na odwrot, juz nie moze sie doczekac kiedy maly bedzie na
zewnatrz .

nigdy nie lubilam dzieci, podobnie jak u Ciebie w rodzinie ich nie ma i chyba
nawet ja jestem najmlodsza .

papierosy czyli "bunt".
ja tez nie imprezowalam juz, nigdy nie palilam, odzywialam sie normalnie,
mialam dobra prace, dopiero co kupione wymarzone mieszkanko i ostatni rok
studiow... buntowalam sie w zupelnie inny sposob. karalam swojego partnera tym
co mi zrobil... tak, ja tak to czulam!!!

do tej pory nie zalala mnie fala macierzynskiej milosci, wciaz mam mysli ze to
koniec normalnego zycia, wolnosci, leniuchowania w weekendy, zwyklego "nie chce
mi sie" i wydawania kasy np. na siebie. staram sie podchodzic do tego jak do
zadania, ktore jak kazde musze wykonac na piatke. w koncu jestem dorosla i
odpowiedzialna osoba i chyba stac mnie na to zeby mimo wszystko wychowac
szczesliwego czlowieka.

przyzwyczaic sie do nowej sytuacji.
takich chwil zwatpienia, bezradnosci, buntu pewnie bedzie jeszcze wiele i nikt
nie zapewni Ci, ze hormony zrobia swoje (u mnie jeszcze nie zrobily), moze
bedzie trzeba uczyc sie kochac dziecko przez wiele miesiecy po jego narodzinach.
staraj sie zyc normalnie (oczywiscie chodzi o normalnie - rozsadnie ). nie
przewracaj calego swiata do gory nogami. porozmawiaj z mezem, choc nie bedzie
to pewnie latwe, ale moze pomoc.

bedzie dobrze, bo musi byc
sciskam,
KaGS.

[brn]

U mnie jest podobnie.
Nie zachwycam się brzuchem, ubrankami, a tym bardziej innymi dziećmi.
Jestem na półmetku i perspektywa porodu "po polsku" po prostu mnie przeraża.
Dziecko było planowane, oczekiwane. Lekarz stwierdził, że to cud, że udało się
nam zajść. I co czuję? Złość i gniew. Olbrzymi!
Nie jestem radosną, uśmiechniętą mamą.
Nie usprawiedliwiam się i nie tłumaczę tego sobie w jakiś pozytywny sposób.
I biada temu, kto spróbowałby mnie za te moje odczucia potępiać.

[ingutka]

Witajcie Dziewczyny,
Jak to dobrze znaleźć sie w takim szczerym gronie, gdzie można zostać
zrozumianym...
Moje Maleństwo jest wymarzone, wyczekane.To już ten czas, ten wiek a ja od
dawna już o tym myślałam.Kiedy w końcu, po paru miesiącach zaszłam w ciąże,
ucieszyłam się, ale potem nadciagnęły chmury. Bałam się strasznie o to
maleństwo, żeby nic się nie stało (lekarka zakazała mi mówić komukolwiek, nawet
rodzinie do ok.12tc). a przede wszystkim bałam się co to bedzie jak sie
urodzi...jak my sobie poradzimy, jak to będzie jak będę musiała wrócić do
pracy, jak to zmieni się nasze życie.Było mi strasznie wstyd za te myśli,
nikomu się nie przyznałam.W końcu do pięknego, wykreowanego wizerunku matki nie
pasują takie zmartwienia tylko szeroki uśmiech, prawda? Dodatkowo męczyły mnie
objawy, upiorna senność (cykl dobowy - praca- dom i zaraz sen), mdłości, pewne
niepokojące objawy i stres, ze nie powinnam się stresować, a sie stresuje )
Przełom nastąpił koło 12-13tc. Poczułam się lepiej a na USG mój mąż popłakał
się jak zobaczył Maleństwo. Zrozumiałam jaki mały cud znajdzie sie za pare
miesięcy na świecie, poczułam, że to jest najważniejsze na świecie.Myślę, że
wczesniej lub później u każdej z nas nastąpi ten moment.
Cieszę się, że jesteście, naprawdę jest mi raźniej!!
Pozdrowionka dla wszystkich mam i maleństw!
Ingutka&17tc maleństwo (tp 5.10)

[jola.wie]

Każda podwójna kreska na wszystkich trzech testach rzucała mi się do gardła i w
jakiś sposób dusiła aż do końca ciązy.
Po pierwszej ciązy i porodzie (w trakcie studiów) już wiedziałam co mnie czeka
i w drugiej ciązy nie mogłam prawie w ogóle spac z przerażenia.
Teraz wiem, że dzieci to najlepsza rzecz na świecie i przyjmę to trzecie z
otwartymi ramionami (choć różnica wieku jest znowu duża, ja własnie bez pracy,
więc zalezna od męża, a tez mi się wydawało, że oto mój czas, ze teraz ja
przewrócę świat do góry nogami! a tu guzik, wiele rzeczy trzeba było odwiesić
na kołku i z powodu ciąży jako takiej i z powodu ciążowych problemów). Jednak
jestem z tych, które najchętniej na czas ciąży zapadłyby w zimowy sen i po
obudzeniu zastały dzieciątko u swego boku.
Zachodzisz w ciążę i to dzieje się poza tobą nawet jeśli masz w tym niewątpliwy
udział ) Nie kontrolujesz tego, nie masz wpływu: utrzyma się, nie utrzyma
się. Nie zaakceptujesz jej w 100% i się nie utrzyma: nie wybaczysz sobie nigdy,
choć zero w tym twojej winy. Z drugiej strony czujesz, jak ciąży ci garb
poczucia odpowiedzialności. I jeszcze ta swiadomość: tyle kobiet w mojej
sytuacji szalałoby z radości, a ja co? siedzę i palę fajkę....i dumam...
Strasznie to wszystko skomplikowane i jak prawie wszyscy tu piszą, przeważnie
zupełnie normalne.... trochę pocieszające jest, że w dużej mierze to zasługa
hormonów.... czyli wystarczy ułamek kropelki czegoś, aby świat wydał się znowu
różowy. Albo czarny jak smoła....
Ten Twój chaos jakoś się w końcu poukłada. Nie udawaj, że tych twoich uczuć
niema. Nie udawaj ani przed sobą, ani przed mężem.
Niestety, ciąża i jej zakończenie są nieuchronne, ja osbiście z tym mam
problem. Najpierw nie mogłam zaakceptować czekania (czyli okresu ciąży), a
teraz kiedy już tylko parę tygodni do końca: nie! jeszcze nie! jeszcze to,
tamto, siamto! A tu nie ma jak się rozmyślić. Boję się.

ODWAGI!

pozdrawiam