niemowle i zwierzak

[natusik]

Mam pytanie! Co sądzicie o przyjęcie dzidzi do mieszkania, w którym jest KOT.
Jestem teraz w 22tyg. i mąż twierdzi, że będziemy musieli oddać naszego
kochanego puchatka, bo to bakterie i niebezpieczeństwo dla maluszka. Czy
któraś z obecnych mamusiek ma w domu zwierzaczka?
Napiszcie, co o tym sądzicie!!!

[neti87]

Mam w domu kotkę i nie oddam jej tylko dlatego, że pojawi się dziecko. Jeśli
dziecko będzie uczulone, to nie będę miała innego wyjścia, ale to skrajna opcja.
Jeśli kot jest już zadomowiony to dziecku nic nie grozi. Trzeba kotka
odrobaczać, szczepić i wszystko będzie dobrze. Czytałam ostatnio o dobrym
wpływie zwierząt na rozwój dzieci. A i zbytnia sterylność nie jest wskazana przy
wychowywaniu malucha. Szorowanie, sprzątanie i używanie środków do mycia jest
bardziej szkodliwe niż piesek czy kotek w mieszkaniu. Jeśli zbyt dużo uwagi
poświęcimy na trzymanie dziecka w szkalrnianych warunkach to tym bardziej możemy
być pewni, że w przyszłości wyrośnie nam mały alergik. Mój mąż nawet słowem nie
wspomni, żeby naszą kicię oddać, choć jest z nią mniej związany niż ja.
Oczywiście mamy różne obawy, nie wiemy jak zwierzaczek zareaguje na nowego
osobnika, ale to nie może być argumentem ku temu, by się go z domu pozbywać.
Jeśli Wam kot nie zagraża to w jaki sposób może zagrażać dziecku? Oczywiście
trzeba mieć go na oku, żeby np. nie pchał się do łóżeczka i nie próbował kłaść
się maleństwu na brzuszku itp., ale takie atrakcje grożą nam też ze strony nieco
starszego rodzeństwa, że przez nieuwagę mogą zbyt mocno przytulać maleństwo.
Pozdrawiam i życzę rozsądnych decyzji.

[indra2]

Ja mam suczkę Golden Retriver i dwa kotki i nawet przez myśl mi nie przeszło,
żeby je oddać jak urodzi się Mały. Czytałam, że jeżeli dzieci od początku są
wychowywane ze zwierzakami rzadko mogą pojawić się alergie na ich sierść i mam
nadzieję, że mnie nie będzie to dotyczyć.
Pozdrawiam
Aga

[kariba]

Jestem przeciwniczką oddawania swoich dotychczasowych pupili w momencie
pojawienia się dziecka. Jeżeli zwierze jest agresywne, chore itd to rozumiem,
ze można się czegoś obawiać. Jeśli natomiast dbacie o swojego kociaka,
odrobaczacie go, szczepicie nie pozwalacie mu się tygodniami wałęsać po dworzu
to nie rozumiem obaw Twojego męża. Ja mam akurat psa. Nie wyobrażam sobie oddać
Norci tylko dlatego, że w lutym pojawi się u nas mały Eryczek. Wydaje mi się,
że mój synek bedzie miał o wiele więcej korzyści wychowując się ze zwierzęciem.
pozdrawiam kariba

[ania28.1]

ja mam w domu psa, kolo domu 5 kotow i nikogo tez sie nie bede pozbywac... Tak
wlasnie ludzie robia- pojawia sie dziecko i wpadaja w paranoje. Przeciez bobas
nie bedzie spal z kotem....jesli nie bedzie uczulony to jedno drugiego nie
przeszkadza

[ella5]

Gratuluje! Świetne podejście! Trzeba było się zastanawiać zanim wzieliście
zwierzę do domu. Czy to jest jakaś rzecz, którą można oddać jak się znudzi?
Jak mnie wkurzają tego typu posty! Tym bardziej, że ostatnio znowu znalazłam
porzuconego kota. Pewnie ktoś sie bakterii wystraszył.
PS. Mam trzy koty (wprost nie mogące się doczekać aby rozszarpać dzieciaczka i
aplikować mu troszeczkę bakterii)i psa mordercę (o zgrozo!)-siedlisko
wszelkiego brudy i zarazy

[malgra]

moja droga, ja tez mialam takie dylematy, i nie widze w tym nic zlego.A Twoj
cynizm swiadczy o malej wrazliwosci na problemy innych.

[lukolka]

Mam w domu 7 miesięczną kotke i w życiu bym jej nie oddała tylko dlatego, że
dzidzia przybędzie!! Właściwie, to Netia napisała dokładnie wszystko to, co
sama bym napisała))

[neti87]

Brawo Dziewczyny, bo przez chwilę myślałam, że tylko ja się nie znam i chcę
narażać dziecko na kontakt ze zwierzęciem. Oczywiście, że nie wiemy jak nasze
zwierzaczki zareagują na nowego przybysza, ale przecież to sa nasze zwierzaczki
i nasza w tym głowa, żeby to pierwsze spotkanie przebiegło jak najlepiej. Życzę
Wam wszystkiego dobrego i żadnych problemów!

[natusik]

Dzięki, dziewczyny! Jak mąż wróci z pracy-pokażę mu wasze wypowiedzi i napewno
go przekonam. Zresztą z jego strony to nie była jakaś ostateczna decyzja, po
prostu się martwi o dzidzię.
Do elli5: dlaczego reagujesz tak impulsywnie? Przecież nie powiedziałam, że
chcemy zabić naszego kotka. Po prostu, chciałam się dowiedzieć, jak to jest
mieć noworodka i zwierzaczka w domu. To będzie nasze pierwsze dziecko i jest
oczywiste to, że chcemy mu zapewnić pełne bezpieczeństwo, a nie chodzi tylko o
bakterie, przecież kot ma pazurki i nie potrafi myśleć nawet tak, jak młodsze
rodzeństwo.
Uwielbiam mojego kociaczka (jest z nami od prawie 2 lat), śpi zawsze przytulony
do mnie. A faceci nie są tak delikatni w uczuciach, jak kobiety, dlatego myślę,
że gdyby mieli się tu wypowiadzieć, to prawie wszystkie wypowiedzi byłyby na
nie.
To jest moje zdanie i nie chce nikogo obrażać.
Dziewczyny, jeszcze raz dziękuję!!!

[anka10]

Moj facet kocha nasze koty tak samo jak ja a koty chyba nawet bardziej jego niz mnie!!wrr , mimo tego ze jak je przygarniałam to męzusia jeszcze nie znałam...wredne kociaczki hehe

[magdalenax]

Powiedz jeszcze mezowi ze ostatnie badania wskazuja ze jezeli w domu jest
zwierzatko z ktorym mama ma kontakt w ciazy to jest o wiele wieksza szansa ze
dziecko po urodzeniu bedzie wolne od alergii.

Ja mam dwa niezwykle spokojne domowe koty (wysterylizowane). Nie mam zamiaru
sie ich pozbywac. Zreszta gdybym probowala maz rozwiodlby sie chyba ze mna
Jedyny moj problem to odzwyczajenie kotow od spania w lozeczku i wozku. Bo to
jest dla nich obecnie najlepsze miejsce do spania.

Ja dzialam zupelnie innaczej niz moja mama i ciotki ktore chowaly mnie i
rodzenstwo w sterylnych warunkach, bez zwierzat bo to bakterie, na spacerze
ubrani w 3 sweterki bo zawieje, z wf zwolnienie bo chorowici itd. Efekt byl
taki ze cale dziecinstwo lapalismy wszelkie mozliwe infekcje. Do dzisiaj
rodzina nie daje mi spokoju - twierdza ze kotow powinnam sie pozbyc.

Pomijam sytuacje jezeli zwierzatko jest agresywne wobec dziecka. Wtedy
faktycznie nalezaloby mu znalezc inny dom. Jednak to sie zdarza bardzo rzadko.

Magda

[ella5]

Gdy brałaś kotka 2 lata temu to nie wiedziałąś,że to zwierzę żyje kilkanaście
lat, ma pazurki a ty jesteś w wieku produkcyjnym?????
No ale co za problem, zawsze jak sie mężulo uprze to nie trzeba koniecznie
zabijać: można oddać przykładowo do schorniska gdzie pożyje jeszcze troszke
zanim nie złapie jakiegoś choróbska i umrze, można też wyrzucić na śmietnik,
dobry kot się wyżywi; można ostatecznie poszukać mu nowego domu, ale pewnie sie
nawet nie orientujesz że to wcale nie taka łatwa sprawa. Tak więc opcji masz
wiele do wyboru.
Współczuję temu twojemu kotkowi, zapewne jak jednak pozwolicie mu zostac to
dzieciaczek prędzej czy później w zabawie wydłubie mu oczko.

[kasia_de]

podpisuję się pod większośćią wypowiedzi obydwiema rękami (moja kiciocha
wszystkimi czterema łapkami).
Kocia sierść jest jednym z najsilniejszych alergenów, ale jeżeli dziecko ma z
kotem do czynienia od urodzenia (a jeszcze lepiej już w brzuchu mamy) to ryzyko
alergii jest prawie zerowe.
Poza tym zdrowy kot, szczepiony i nie wychodzący z domu nie ma żadnych
bakterii!! no bo skąd? na nie mam odporności na toxo mimo że mam kota i tenże
kot mnie w czasie ciąży nie zaraził (jestem w 7 m-cu) mimo że jest przeze mnie
obcałowywany kompleksowo (za wyjątkiem podogonia, hehe).
A mój mąż, cale życie uczulony na kocią sierść, nagle pozbył się alergii kiedy
przygarnęliśmy kota... nie wiem jak, nie jestm lekarzem, ale nie ma żadnych
reakcji alergicznych na kiciochę.
A jaka to korzyść i radość dla dziecka, szybciej się rozwija mając kota za
towarzysza, raczkuje czy chodzi szybciej żeby dopaść futrzaka i nim
potrząchnąć ja się bardziej o kota boję niż o dziecko
Życzę rozsądnych decyzji
Kasia

[anka10]

Ja tez mam 2 koty znajdki i b je kocham.Sama jestem alergikiem m in uczulona na siersc...ale od małego mam świra na punkcie zwierzat, miałam i psy i koty zawsze znajdki.Po pewnym czasie organizm (nie wiem jak to napisac)odczula sie sam i na swoje zwierzeta nie reag.alergicznie tzn kichanie,sweczenie skóry.Ale jak ide do sasiadki ktora tez ma kilka koteczków to sie dopiero zaczyna koncert kichania...boje sie strasznie moich kotow nie oddam, nawet nie chce myslec co bedzie jak dziecko odziedziczy po mnie alergie

[jhbsk]

Niezły pretekst, żeby wyrzucić zwierzę z domu. Mój mały chowa się z psem i
kotem. I to kot jest w większym niebezpieczeństwie, bo traci futro wyrywane
przez malucha.

[parvati2]

hej,
ja tez mam w domu psa i dwa kotki (rowniez znajdki), w grudniu pojawi sie w
domu Dzidzia i nie mam najmniejszego zamiaru sie ich pozbywac!! ten pomysl nie
przyszedl nawet (na szczescie) do glowy mojemu mezowi, ktory nie ma az takiego
swira na punkcie zwierzat jak ja. pewnie, ze boimy sie, jak zareaguje
nasz 'zwierzyniec' na nowego czlonka rodziny (np. czy nie beda zazdrosne,
zaborcze, itp.), ale w sumie jestesmy dobrej mysli i wiemy, ze bardzo duzo
zalezy od nas samych, jak bedziemy je traktowac. wiem, ze na pewno trzeba
uwazac, zeby nie odtracic takiego zwierzaka - trzeba poswiecac mu tyle samo
czasu, co przed pojawieniem sie Dzidzi, a nawet wiecej.
co do alergii, to tez slyszalam i czytalam, ze dziecko wychowywane ze
zwierzeciem ma MNIEJSZE sklonnosci do alergii; poza tym, jest to tez lepsze dla
dziecka jesli chodzi o jego PSYCHIKE, uczuciowosc. tak samo nie nalezy
przesadzac ze 'sterylnoscia' w domu - duzo wiecej szkody niz korzysci.
dziewczyny, jednym slowem podpisuje sie pod wszystkim, co napisalyscie w tej
kwestii!
pozdrawiam,
Parvati

[dominika8]

hej, jestem szczesliwa posiadaczka 2 jamnikow. Uwazam je za domownikow i moich
wiernych przyjaciol, ktorzy byli ze mna w dobrych i zlych momentach. Nie
wyobrazam sobie zycia bez nich, nawet by mi przez mysl nie przeszlo, ze
mialabym cos z nimi zrobic, chociaz podobno jamniki sa zlosliwe, zaborcze i
halasliwe, ale bardzo je kocham. I razem czekamy na grudniowa dzidzie.
Jeden z nich uwielbia klasc mi pysk na brzuchu, jakby cos czul i wiedzial

[constancja]

Cześć! Ja mam w domu koteczkę, która jest zadbana i czysta i nawet przez myśl
mi nie przeszło żeby jej się pozbyć. Popieram to co wyżej zostało napisane.
Consta i 24tyg. Kacper

[kaczmaa]

hej hej ja jestem szczęśliwą posiadaczką jamniczka, którego mamy dwa lata od
szczeniaka. Do tej pory to on był traktowany jak taki dzidziuś. Też trochę się
obawiam jak zakceptuje naszą córeczkę jednak nigdy bym nie wpadała na pomysł
odania go komukolwiek. Nie rozumie takich ludzi. A do dominika8 czytałam że
jamniki bardzo kochają dzieci.
Pozdrawiam Ania i 37 tc chybaa Martynka

[betty761]

mam 11 letnią kotkę. Była z nami przez całą ciążę i jest nadal.
W którymś z pisemek dl arodziców był artykuł nt. alergii. Było w nim napisane,
że jeśli zwierzak jest od urodzenia dziecka w domu, to mniejsze są szanse
wystąpienia na niego alergii.
U mojej córeczki nie ma żadnej alergii, a kotka pełni funkcje edukacyjne. To
dzięki niej, Basia nauczyła się podnosić główkę, a teraz próbuje do niej podpełznąć.

[magdek2]

ja mam 4 koty i psa i nigdy nie oddałabym ich komukolwiek, nawet o tym nie
pomyslelismy i jestesmy dobrej mysli, a pies jest naprawdę chodzącym żywiołem.
Jatez zawsze wychowywałam się wśród zwierząt, zawsze w domu był kot i pies i
rybki jeszcze

[mama007]

zajrzyj na zdjecia do ktorych jest link na samym dole i powiedz czy jest
slodszy widok!!
moj poprzedni kot uciekl kilka dni przez urodzeniem sie mojej cory. latalam po
piwnicach z tym wielkim brzuchem i plakalam... kotki nie znalezlismy, ale od
dwoch miesiecy mamy drugiego kota, ktory jest Asi najlepszym kumplem. pierwsze
slowa po obudzeniu to "Todo" a nie mama )) (kot sie nazywa Frodo, Asi wersja
jak na razie to Dodo lub Todo )
i ktoras z dziewczyn miala calkowita racje mowiac o tym, ze dziecko lepiej sie
wychowuje ze zwierzakiem w domu, zwlaszcza jesli chodzi o ryzyko alergii - jest
to o wiele mniej prawdopodobne gdy w domu jest futrzak.
dziewczyny, wszystkie martwimy sie o swoje dzieci, ale nie wariujcie!!
i zapraszam na forum koty ))
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=10264

[zaisa]

Czesc!
Wlasnym przykladem w zakresie posiadania zwierzatka i dzieciatka niestety nie
moge swiecic - dzieciatko jest w drodze a zwierzatka z przyczyn technicznych
nie mamy (nie mieszkamy u siebie, ale jak przejdziemy na swoje, to na pewno
zwierzak sie znajdzie). Natomiast w otoczeniu mamy liczne przyklady
koegzystencji dzieci i zwierzakow, chyba we wszystkich domach zwierzak byl
wczesniej niz dziecko:
1. przyklad nieco moze spektakularny - dwie bulterirki i dwie dziewczynki,
suczki zostaly porzadnie wychowane, zadne zaczepianie ludzi nie wchodzi w gre,
jak pies ma dosc dziecka to odchodzi - psy maja swoj azyl i dzieci o tym
wiedza, nie do pomyslenia jest by ktoras sunia warknela na dziewuszke,
zwlaszcza mlodsza z dziewczynek (3,5) pilnuje by psice mialy wode i musi
pomagac tacie przy karmieniu
2. wielka kudlata sunia-wodolaz i chlopczyk, ktory sie uwielbia wtulac w jej
futro, zwlaszcza jak zaczyna mu sie chciec spac
3. dwie dziewczynki i wiecej niz dwa koty - koty wychodza na tym gorzej,
zwlaszcza jak byly kocieta, bo kotka niepokojac sie bardzo o los kociat, nie
umiala wystapic w ich obronie, gdy zblizaly sie dziewczynki (nieumiejetnosc
wynikala raczej z psychicznej blokady a nie z braku mozliwosci). Mamusia
dziewczynek jeczala tylko "Czemu ta kotka sama nie moze bronic swoich dzieci?"
i usilowala wyperswadowac corkom zabawe kocietami.
4. Dla Ciebie chyba najlepszy - kot calkiem mieszkaniowy, ktory wczesniej
trzymal rodzine na dystans, z wielkiej laski pozwalajac sie czasem poglaskac,
po pojawieniu sie dziecka stal sie najmilszym domowym kiciorem uwielbiajacym
pieszczoty. Przy czym 0 agresji do dziecka.

To nasi najblizsi znajomi, dalej nie szukam. Dodam, ze czesc z tych dzieci jest
alergikami, ale zadne nie cierpi na alergie na domowego futrzaka.

Aha, jest pewna wada - wiekszosc maluchow latwo sobie wykombinowalo, ze jak cos
mu nie smakuje to mozna to upuscic na podloge i w "czarodziejski" sposob
jedzonko zniknie. Niestety, stosuja ta wersje takze w gosciach, tam, gdzie
zwierzatek brak. Sprawdzone Ale wyrastaja z tego jeszcze przed trzecimi
urodzinami))

Zatem milych doswiadczen przy wychowywaniu dzieciaczka i zwierzaczka.

[kocianna]

Mój mąż, wychowywany w sterylnych warunkach, ale w jednym domu z kotami, ma
uczulenie na roztocza, pleśń i co tylko, ale nie na koty. Ma astmę - i lekarz
nie kazał pozbywać się futrzaków.
Moja ginka tylko prosiła uważać przy kuwecie (nie mam odporności na toxo), poza
tym żadnych obiekcji co do kotów nie ma. A mam dwóch pięknych puszystych
znajdów i zastanawiam się nad trzecim...

[kaprysia]

Wspólczuję męża, straszny człowiek. Proponuje oddać jego, a nie kota. A
najlepiej od razu uśpić.

[ana1973]

Ja mam w domu króliczkę, która wszędzie biega i wskakuje tam, gdzie jej się
tylko podoba. Nawet mi przez myśl nie przyszło, żeby się jej pozbyć. Co prawda
jest jeszcze jedna możliwość, o której kiedyś bąknął mój mąż - że mały może być
uczulony, ale ja nie dopuszczam tej myśli do siebie. Za miesiąc się okaże jak
jest.
Ale a propos kociaków - jak ja się urodziłam, w domu była kotka (znam ją
niestety tylko ze zdjęć i opowieści rodziców). Moja mama też się bała, że może
mi coś zrobić, zwłaszcza że na początku podobno była troszkę "zazdrosna", że
więcej uwagi wszyscy poświęcają mi a nie jej. Jak mama mnie karmiła, kotka
ładowała się na drugie kolano, żeby być bliżej. A jak leżałam w łóżeczku i
płakałam, a mama była w kuchni i niezbyt się do mnie spieszyła, kotka latała
między pokojem a kuchnią i miałcząc poganiała "wyrodną" jej zdaniem matkę, żeby
się mną zajęła. Podobno to były kapitalne kocie zachowania.
Natomiast moja przyjaciółka od wielu lat leczyła się na toksoplazmozę. Przez
jakiś czas oddała swoje 2 kociaki na przechowanie bratu, a jak wydobrzała,
wzięła spowrotem jednego do domu, drugiego brat już nie chciał oddać .
Oczywiście nie wyleczyła choroby, tylko zaleczyła, aby móc zajść w ciążę. Po
wielu staraniach zaszła w ciążę, w trakcie kilka razy miała nawrót choroby,
była cały czas na lekach pod opieką lekarza, ale urodziła zdrową, śliczną
córeczkę. I oczywiście mała chowa się od 3 lat z kociakiem - ślicznym szarym,
niebieskookim syjamem, który jest wielkim pieszczochem i oazą spokoju (sama bym
chciała mieć takiego zwierzaka i każdemu bym takiego życzyła). A jeżeli ktoś
chce się pozbyć kota tylko ze względu na toksoplazmozę, to pragnę donieść, że
tą chorobą można się zarazić także np. pijąc mleko prosto od krowy (znam 2
takie przypadki - jeden z tych "przypadków" jest obecnie mamą 2 córek).

[justynann2]

ana1973 mam do ciebie pytanie, ponieważ mam króliczkę od ponad roku i ona
zawsze rano przewraca wszystkie trociny jakie ma robiąc przy tym dużo hałasu,
wtedy zazwyczj wypuszczam ją z klatki. Chciałam zapytać czy twój królik
zachowuje się tak samo. Weterynarz powiedział że ona się poprostu nudzi, ale co
zrobić żeby się zawsze nad ranem nie nudziła?
A tak wogóle to mamy mieszkanie 35 m2 i oprócz królika mam jeszcze psa i rybki.
Obawiam się tylko jednego czy mój dzidziuś będzie miał kiedy spać, bo jak pies
ikrólik wkroczą do akcji (bieganie po panelach) to ja czasami dostaję bzika.

[asieka]

Mam dwie koty, dzidzia w drodze, mam nadzieje ze sie panienki jakos dogadaja. Z
mlodsza kotka dziecko juz teraz sobie pogaduje, alfabetem Morse'a Tzn kota
wskakuje mi na kolana, mruczy i ugniata brzuch lapkami. Za chwile odzywa sie
male... W sumie fajne to ) a jak tak dalej pojdzie to kocie mruczenie okaze
sie dzwiekiem ktore mala bedzie najlepiej kojarzyc.
Wydaje mi sie ze jak zabezpieczysz odpowiednio lozeczko to nie bedzie problemow.

pozdrowienia
Asieka

[pysiadlo]

ja mam królika, chomika i ptaki! jak mała sie urodziła to spała razem z nami i
królikiem w łóżku bo nasz królik to taki nasz przybrany syn, ma sowją kuwetę
jak kot do której się załatwia a śpi razem z nami w naszych nogach. Oczywiście
jak dziecko leżało to co chwilę przychodził i ją wąchał. Generalnie sierść
królika może uczulać ale nasze dziecko nie może żyć w sterylnym pomieszczeniu i
kontakt ze zwięrzetami ją uodparnia na alergie. Teraz króli się strasznie lenił
i sierść była wszędzie i nic się małej nie działo, dodam że w dzień królik śpi
koło łózeczka dziecka
pozdrawiam mama 2,5 m Dominiczki

[pysiadlo]

czy wasze króliki tez mają takiego bzika na punkcie piłki. Non stop sie nimi
bawi- ma je trzy i traktuje je jak swoje dziewczyny- zaloty w pełni, całuje je
i gania z nimi po całym mieszkaniu. istne szaleństwo!

[iziak80]

Mam królika i psa. Królica już ma 3 lata prawie, pies niecały rok. Nie lubią
się nawzajem, bardzo charakterne zwierzęta, ale mowy nie ma o pozbyciu się
któregokolwiek tylko z tego powodu, że w styczniu pojawi się dziecko. Z
pewnością nie będzie miał alergii. Przecież te zwierzaki to część naszej
rodziny, jak moglibyśmy się ich pozbyć? Nic, tylko pogratulować męża, uwielbiam
takie osoby i doskonale rozumiem poirytowanie niektórych forumowiczek.
Mój królik piłki nie lubi, ale jak dorwie gazetę, to drze ją na strzępy,
pozatym jest leniwa cały dzień najchętniej przesiedziałaby na fotelu.
Pozdrawiam
Iza

[maadzik3]

Mamy psice i nigdy bym sie jej nie pozbyla (no, chyba ze by byla agresywna w
stosunku do dzidzi, ale przy niej to czysta teoria). Jak rodzilam byla u
rodzicow - maz nie dalby rady zajac sie jeszcze mna, ale wrocila do domu 5 dni
po mnie i synku i... jest dobrze. Dziecko to nie powod do pozbywania sie
ukochanego zwierzaka - przeciez to tez czlonek rodziny.
Madzik

[morwa23]

boje sie ,
mam kotke 9 lat , ma bardzo silny charakter a ja jestem w ciąży .
byłam kiedyś z kotem u mojej siostry w domu i tam wystraszyła sie spadającej
kurtki , napuszyła ogon a moja siostra chciała ją uspokoić i pogłaskać to sie
na nią rzuciła, mocno ją pogryzła po rękach , a ja stałam jak zamurowana ,
sytuacja wydarzyła sie zaraz przed moim wyjściem , kotka była przez dłuższy
czas jakaś taka pobudzona , nie słuchała co ja do niej mówię , nie znałam jej z
tej strony.
charakter ma po swojej matce : jej matka mieszka w domku , w sasiedztwie
mieszka jamnik który zagryzł już 9 kotów a widząc matke mojej kotki przechodzi
z dala , na drugą strone ulicy - o czymś to świadczy.
moja kotka od 2 lat ma cukrzyce , codziennie dostaje zastrzyki z insuliny .
my mieszkamy z dala od mojej rodziny , sami jesteśmy w mieście oprócz mojej
siostry która boi sie panicznie mojego kota.
mam już telefon do zoopsychologa , muszę sie tylko do niego wybrać z kotem.
moja mama mieszka w innym mieście ma 2 koty wić nie może wziąść mojej do siebie.
moja kotka jest przemiłą do nas każdego obcego wita nieufnie , my możemy z nią
robić "wszystko", głaskać pod włos ganiać sie , chociaż w czasie zabawy nie
szczędzi pazurków.
poradzcie mi prosze
morwa

[olcia1]

Morwa, to co Ci moglabym zaproponowac masz zamiar zrobic - zabrac zwierzaka do
zwierzecego psychologa. Ja osobiscie wzielabym kotke jeszcze do dobrego
weterynarza (innego niz ja leczy, zeby miec niezalezna ocene) - byc moze jest
tak, ze zwierzak cierpi z powodu cukrzycy; tzn. cos ja boli - uszy, oczy,
jakies narzady wewnetrzne i dlatego miewa momenty silnego pobudzenia; wtedy
weterynarz oceni jaki jest faktycznie jej stan i zaproponuje co robic.
Po 9 latach zwierzaka mozna niezle poznac, wiec bedziesz sama w stanie ocenic
czy kotka stanowi dla dziecka zagrozenie czy nie. Jezeli stanowi zagrozenie -
dbaj przede wszystkim o dziecko i to bez zadnych wyrzutow sumienia. Sa pewne
priorytey w zyciu. Ja zwierzeta kocham i o swojego psa walczylabym do konca ale
uwazam, ze sa pewne granice tolerancji -jesli zobacze, ze jest niebezpieczny
dla mojego dziecka, atakuje, gryzie, czy po prostu ogolnie ja nie czuje ze
dziecko jest bezpieczne w poblizu psa, zwierzak wywedruje do rodziny. I pewnie
czulabym sie podle ale trudno.

[olcia1]

>A faceci nie są tak delikatni w uczuciach, jak kobiety, dlatego myślę,
>że gdyby mieli się tu wypowiadzieć, to prawie wszystkie wypowiedzi byłyby na
>nie.

Natusik, to nie tak. A przynajmniej nie wszyscy faceci tak maja. Moj wprawdzie
zapytal sie na poczatku ciazy co z naszym psem ale glownie po to zeby sie
upewnic, ze nic - czyli, ze zostaje z nami (chociaz tesciowe tak go strasznie
lubia, ze chetnie by go sobie wzieli). Pies na poczatku byl niby moj ale jak
moj facet zaczal marudzic, ze pies tylko mnie lubi (odrzucony psi tatus czyli
maly przedsmak jak to jest z niemowlakiem) to sie troche odsunelam i teraz to
sa dwaj najlepsi kumple. Ostatnio nawet w zartach doszlismy do wniosku, ze jak
przyszly tatus bedzie mial dosc placzu i kupek to zawsze moze zwiac z domu pod
pozorem wyprowadzenia psa na spacer.
Mezczyzni tez sa za pozostawianiem zwierzat w domu.
A bakterie.. Tak jak juz dziewczyny pisaly o zwierzaka trzeba dbac to problemow
nie bedzie. Szczepienia, odrobaczanie, odpchlanie itd. to podstawa. Moj facet
naszemu psu czysci uszy, przemywa slepia, trymuje, kapie jak trzeba. Nawet
udalo mi sie go przekonac, ze psu przy myciu lap trzeba tez umyc siuraka i
miejsce pod ogonem jak sie ubrudzi. I to nie dlatego, ze trenujemy przed
dzieckiem ale zarosniete uszy, nie wymyty siurak i jeszcze pare innych rzeczy
az sie prosza o problemy zdrowotne. Podobnie zreszta jak u ludzi.

[morwa23]

dziewczyny odpowiedzcie na moje pytanie
morwa

[malgra]

Witam. Mam w domu dwa koty i nigdy nawet przez mysl mi nie przeszlo zeby ich
sie pozbyc z powodu ciazy.Jeden z nich to Pers, a wiec teoretycznie ten
bardziej uczulajacy, a jednak moja dzidzia ma juz 6 m-cy i jak narazie zero
objawow alergii.Zauwazylam nawet ostatnio, ze bardzo zywo reaguje na obecnosc
kotka w poblizu.Musisz go tylko nauczyc ,ze nie wolno wchodzic do
lózeczka,poniewaz moglby zostawic siersc, ktora moglaby trafic do buzki
dzieciaczka.

[aga_a]

Ja mam w domu pieska.Jestem teraz w 20 t.c. Piesek to nie to samo co kotek, ale
zwierzak to też jakby członek rodziny, i na pewno go nie oddam, chociaż moja
mama uważa że się powinno. Moja znajoma ma w domu aż 2 koty i urodziła już 2
zdrowe dziewczynki.Wyczytałam gdzieś, że jak dziecko wychowuje się ze
zwierzakiem to jest mniej narażone na choroby alergiczne.

[aga_a]

Ja uważam, że zwierzęcia nie powinno się oddawać jak się pojawi dziecko.Ja sama
mam psa i traktuję go jako członka rodziny. Gdzieś wyczytałam, że dzieci
wychowujące się w towarzystwie kota lub psa są mniej podatne na alergię. Moja
znajoma ma 2 koty, które towarzyszyły jej podczas ciąży i teraz wychowują się z
nimi jej córeczki.

[cruk]

Ja mam 3 letnia bullterrierke (taki ryjek-swinka ). Dzidzi spodziewamy sie w
czerwcu.

Z psem rozstaniemy sie tylko wtedy, gdy dziecko bedzie mialo (TFU) ciezka
alergie.

W domu tez jest papuga-nimfa, tej obecnosci troszke bardziej sie obawiam
(piora, ziarna wszedzie i przerazliwe czasem skrzeczenie).

W domu moich rodzicow za to mieszkaja 3 psy (14 letni wielki kundel i dwie
kieszonkowe sunie York) oraz 2 koty.

Gdy przychodzilysmy na swiat - moja siostra i ja - w domu zawsze byl pies a
potem pojawialy sie rozne zwierzatka: rybki, myszki, swinki morskie,
ostatecznie koty.

Nalezy tylko pamietac - zarowno przy kotach jak i psach - o tym by zawsze byc
obecnym przy kontakcie zwierzaka z dzieckiem, nie zostawiac dziecka sam na sam
ze zwierzeciem, nawet jesli psa czy kota mamy x lat.

wazne jest takze by zwierzecia nie odepchnac, ciagle goniony od dziecka/
zabawek etc. pies moze wpasc w niemaly stres, co niejednokrotnie potrafi sie
odbic na jego kontaktach z domownikami, w tym z dzieckiem. Znam przypadek psa
zamykanego w lazience, od czasu pojawienia sie na swiecie dziecka, izolowanego,
ktory stal sie agresywny i na koniec musial byc uspiony.

Dobrze jest w miare mozliwosci wlaczac psa w pewne czynnosci przy dziecku, by
mogl "asystowac przy kapieli" np. etc., slyszalam o suni, ktora dostala "swoja"
pieluche, ktora przynosila gdy dziecko bylo przewijane (nie uzywana oczywiscie
potem do przewijania, ale ogromnie sie cieszyla ze moze przyniesc pieluszke).

[morwa23]

dziewczyny a na mój post nikt nie odpowie?
morwa

[neti87]

Morwa, a może zapytaj na forum zwierzęcym.
Ja miałam też dziwną kotkę, dla nas była OK, ale czasem miała dziwne humory.
Nikomu jej nie oddałam, ale kotki już nie ma z nami z innego powodu, umarła.
Nawet wtedy nie myślałam, by ją odddać.
Czy Twoja kotka jest wysterylizowana? Może taki zabieg rozwiązałby problem?
Kotki wtedy stają się znacznie bardziej uległe i przymilne. Kotka może mieć też
problem hormonalny. Myślę, że dobry weterynarz coś Ci doradzi. Może kotka
potrzebuje, by ktoś z nia się bawił, może ma za mało rozrywek? Jeśli masz
jeszcze jakieś pytania to pisz...
Pozdrawiam.

[morwa23]

nareszcie ktoś mi idpowiedział - dzięki
kotka jest już wysterylizowana (naszczęście) , od małego nie bawiliśmy sie z
nią jakoś szczególnie przez co nie umie sie bawić , tzn. jak ja sie z nią
bawię - ganiam sie z nią albo rzucam jej zabawkę i potem wyciągam rękę do niej
to jest w takim transie że zaczyna , próbóje dość mocno gryżć i drapać ale ja
jakoś powoli ją uspokajam, w sobote ide z nią do zoopsychologa.
jest niesamowita , jak ktoś do nas przyjdzie odrazu go obwąchuje wcale sie nie
boi , jak ktoś zaczyna ją głaskać to denerwuje sie i próbuje odstraszyć .
pozdrawiam
morwa

[neti87]

Morwo, jeśli Twoja kotka w stosunku do Was zachowuje się dobrze, to może
wystarczy, by Wasi goście byli bardziej uważni. Możecie ich uprzedzić, że
koteczka jest trochę dzika, że lubi się łasić, ale głaskanie ją denerwuje.
Przecież nie jest tak, że ciągle są u Ciebie w domku obcy ludzie. Może też tak
się zdarzyć, że kotka zmieni się na lepsze jak będzie dzidziuś. Tak jak już
pisałam też miałam dziwną kotkę, jeden weterynarz nazwał ją "psychiczną"
(idiota!). Ale jak kicia chciała to ją przytulaliśmy, a jak sobie tego nie
życzyła to nic na siłę. Odezwij się Morwa i daj znać co powiedział lekarz albo
co sugerował. Może mimo sterylizacji Twoja kicia nadal ma burzę
hormonów...Pozdrawiam!

[morwa23]

neti , tak naprawde nie martwie sie o gości bo zawsze ich uprzedzam żeby nie
dotykali kota , najbardziej boje sie o moje dziecko które ma sie urodzić , jak
ona je przyjmie , kot nie lubi jak sie kicha, nie lubi też głosu komórki
szczegónie takiego piskliwego .
kiedyś kichnęłam a ona przbiegła z drugiego pokoju ugryzła mnie i uciekła dalej
obserwując jak ja zareaguje. a teraz jak kichnę robi wielkie oczy to wtedy
uspokajam ją i jest ok.
narazie kocica cały czas pcha sie na mój brzuch , chyba czyje hormony , kiedyś
cały czas chciała siedzię u mojego męża a teraz na siłe pakuje sie na moje nogi
i brzuch wieć jest jakaś nadzieja że ona coć już czuje.
w przyszłym tygodniu napisze jak wyglądała wizyta i co powiedziała lekarz.
pozdrawiam Cie
morwa

[morwa23]

nie pisałam tak długo bo cały czas nie wiedziałam co mam zrobić .
byłam z kotką u zoopsychologa , który stwierdził że żeczywiście kot ma silną
pewną osobowość i że bardzo reaguje nan nagłe ruchy i dżwięki , przepisał lek
antydepresyjny "seronil" w aptece dowiedziałam sie że jest to poprostu "prozac"
znany lek na depresję , ujemnym skutkiem działania tego leku mogą być problemy
z nerkami a mój kot już miał kiedyś problemy z nerkami - sikał z krwią więc
należałoby go dokładnie obserwować . lek podałam dopiero dzisiaj a zdecydowało
o tym ostatnie zachowanie kotki , otóż : pani która sprząta u mnie od roku i
jest baaardzo pozytywnie nastawiona do mojego kota została "żle" przez nią
potraktowana , idąc po schodach upuściła pudełko czego kot sie wystraszył i
potem już cały czas śledził ją sycząc , warcząc i prychając tak jakby chciał ją
zaatakować , do tego stopnia że pani zamknęł ją w pokoju bo najzwyczajniej w
świecie zaczęła sie jej bać.
ja mam poród na 31 styczeń i dalej nie wiem co to będzie .znalazłąm taki wątek
na forum "zwierzęta" : "właśnie świat mi sie zawalił" autorem jest "jjj123" ,
opisuje on że jego 4 letnia kotka zaatakowała jego żonę i dziecko kiedy żona
podbiegła do dziecka bo sie zakrztusiło i chciała je szybko podnieść wtedy kot
podrapał ją dosyć dotkliwie a dziecko naszczęście tylko trochę.
niestety jeszcze nie umiem wklejać linków podaję wiec "na piechotę" tytuł i
autora.
odpisz proszę jeśli sie nie obraziłaś że tak długo nie pisałam
pozdrawiam
morwa

[neti87]

Hej. Pewnie, że się nie obraziłam, że nie pisałaś. Wiem, że czasem takie sprawy
długo trwają i musiałaś się nieźle namęczyć, żeby oblecieć tych wszystkich
lekarzy. Poza tym potrzebowałas też czasu na zastanowienie sie, ja to rozumiem.
Miałam kiedyś taką neurotyczną kotkę, właściwie niedotykalską i też się
zastanawiałam jak ona zareagowałaby na dziecko, lecz sprawa z moją kotką
wyglądała o niebo lepiej. Widzę, że przy Twoich problemach jakie masz z kotem
moje problemy z moją kotką nie wyglądały tak najgorzej. Kotka niestety zmarła
przez co problem się rozwiązał, ale ja kochałam to zwierzę i na pewno musiałabym
coś zdecydować. Ja bym jej nie oddała, ale jak pisałam kotka raczej była
niedotykalska, lecz nie była agresywnym stworzeniem. Obecna moja kotka to taki
przytulasek a i tak się obawiam, że może nie zaakceptować dziecka.
Czy masz już jakiś pomysł odnośnie swojego kotka? Może ktoś chciałby się nim
zaopiekować? Może u osoby samotnej kicia czułaby się lepiej, niezagrożona...
Napisz co słuchać. Pozdrawiam.

[flara1]

hej Animalsi!
Mam kota, jest z nami ponad 2 lata, wykastrowany. Obecnie jest naszym synkiem,
chociaż mąż jest na niego uczulony i po dłuzszych czulościach ma prawie atak
astmy. Jestem w 25 tc i mam ogromny problem. Nasz kot jest strasznie agresywny,
choa sie po katach i nas atakuje, łapie za łydki, drapie w rękę jak siedzimy na
fotelu... No to jest jego rozrywka, chociaż staramy sie go zabawiać, aby sie
nie nudził. Kosz ma pelen zabawek, kt codziennie jest rozniesiony po calym
domu. Niestety boimy sie co bedzie robil, jak bedzie dzidzia. obserwujemy go,
jak przychodzą do nas znajomi z malutkimi dziećmi. Jak mu sie dziecko psoci,
albo machnie rączką to niestety nie odchodzi tylko kladzie uszy po sobie, co
oznacza ze zaraz bedzie atakował. Bardzo boimy sie, aby nie zrobil czegos
naszemu malenstwu, albo nie zaatakowal nas np jak np bedziemy schodzili z
dzieckiem po schodach.

[amjez]

U mnie są 3 zwierzaki: 1 pies i 2 koty, Wszyscy czekamy na kolejnego domownika!
Rudy (kocur) upatrzył sobie łóżeczko i w nim śpi. Wiem, że będziemy musieli
extra uważać, ale to przecież członkowie naszej rodziny i przez myśl nam nie
przeszło, żeby oddac kota czy psa! Wasz "kochany puchatek" jest groźniejszy dla
Ciebie będącej w ciąży (toksoplazmoza), niż po ciąży.

[justa1211]

Witam.Ja mam w domu dobermana 3,5 letniego, dostaliśmy ją (bo to suczka) jako
prezent ślubny. Od początku traktuję ją jak moje dziecko. Za tydzień mam
wyznaczony termin porodu,a to moja pierwsza dzidzia to nawet przez myśl mi nie
przeszło aby gdzieś ją oddać. Podejżewam, że jak szybko byśmy oddali tak szybko
dostali z powrotem.Odkąd jestem w ciąży uważa na mnie tuli się i w ogóle. Tylko
jak narazie moja teściowa i jej matka mają straszne schizy myślą, że mamy psa
mordercę czy co? Wszystko zależy jak zwierzak jest ułożony i ponoć dzieci też
się lepiej rozwijają jak jest zwierzątko w domciu. POZDRAWIAM

do Netii87

[morwa23]

cześc to ja morwa
już jestem z dziedziusiem w domu , kota na razie izolujemy , bierze lekarstwa ,
jest trochę otępiały ale o niebo spokojniejszy , cały czas boje sie bliskiego
spotkania z dzidzią .
mam nadzieje że kot sie przyzwyczai. na razie kończe jeszcze będę pisać do
Ciebie
pozdrawiam morwa

[vatum]

Mamy kicię i też baliśmy się jej reakcji na dziecko. Na szczęście kicia jest
fantastyczna, nie drapie małej, mało tego! Pozwala jej na wszystko! Tak więc
córeczka może jej wyrywać sierść i przeciągać kotkę przez całe łóżko. Kicia jej
na to pozwala a jak ma dość to poprostu wychodzi z pokoju.
Życzę wszystkim mamom takich cudownych zwierząt! Pozdrawiam!

[skimag1]

Wiesz, ja też miałam taki problem ze swoim kotem. Niby niezależny, nie lubił
się głaskać, ale kiedy się nim nie zajmowaliśmy, często okazywał złość - np.
gryzł mnie w łydki. Po jakimś czasie przygarnęliśmy jeszcze kotkę. No i dzikus
się uspokoił. Od tego momentu dzikus ani raz mnie nie ugryzł w łydkę. I na
dodatek zrobił się bardziej milusiński