Strach

[vulpes1978]

Do godziny 0 zostało mi jeszcze niespełna półtora miesiąca. Boję się coraz
bardziej. Nie czekam ze spokojem na poród, wręcz przeciwnie. Przeraża mnie ta
cała akcja. W ogóle tego nie widzę. Boję się, czy sobie poradzę, gdy już
jakimś cudem Mała pojawi się na świecie. Boję się, że nie będę potrafiła
wczuć się w rolę matki i zapomnieć o pracy i życiu, którym żyję na co dzień
(polityka, sprawy gospodarcze itd.). Boję się, że nie bedę zdolna do takich
poświęceń, jak moja Mama, która kocha nas (mnie i brata) ponad wszystko.
Trudne to.

[anulaaa]

nie jesteś sama...
ja mam ochotę wyjechać na ten czas...niech ktoś urodzi za mnie;P

mam bardzo złe wspomnienia ze szpitala(po poronieniu pierwszym) więc tym bardiej
się boję...

no ale tyle kobiet dało radę więc chyba też sobie poradzimy....?)

[yalu]

w rolę matki wczujesz się instynktownie tylko powoli krok po kroczku (przyznam
się, że jak wróciliśmy ze szpitala to chciało mi się wyć bo sobie tego
wszystkiego nie wyobrażałam ale to trwało tylko chwilę i więcej nie wróciło)

a poza tym kto mówi, że masz rezygnować ze wszystkiego, zapomnieć o pracy i
życiu, którym teraz żyjesz? czasem wystarczy tylko trochę samozaparcia, dobra
organizacja i możesz żyć pełnią życia godząc wszystko - trudne to ale da się
i nikt na tym nie ucierpi - ani dziecko ani Ty

[amwaw]

Właśnie niedawno odkryłam, że między ciążą, a macierzyństwem powinno być 2 tyg
przerwy Takie na odetchnięcie, na pojechanie nad morze, przespanie kilku nocy
z rzędu na brzuchu, wypicie połowy butelki porządnego wina, zapalenie jeszcze 1
papierosa
Wiem, że macierzyństwo przychodzi zupełnie naturalnie, ale natura jest
nieuczciwa- powinna być jakaś przerwa- w połowie drogi między brzuchem, a
rękami

[hanka45]

Ot co, całkowicie amwaw sie z Toba zgadzam. Co do strachu przed porodem, to ja
straszna panikara jestem i najbardziej boję sie tego, że nie zapanuje nad
swoimi emocjami i np. zacznę płakać. Boję sie bólu okropnie. Boję sie, że ktoś
nie poda mi znieczulenia, bo "będzie wiedział lepiej". Boję się traumatycznych
wspomnień po porodzie, które często są przyczyna depresji. O jejku, wolę o tym
jeszcze nie mysleć...Może nie będzie tak źle, co?

lilypie.com/days/060101/4/0/1/+10[/img][/link][/center]

[niusiasz]

Hej dziwczyny w końcu mamy mężów - może oni w końcu się pomartwią... A my
pojedziemy nad morze na odpoczynek i będziemy leżały na brzuchach?

[mamapiotra]

miałam takie same obawy, ale "cała ta akcja" okazała się mniej zaskajuąca niż sądziłam. Na poczatku nie mogłam uwierzyć, ze to moje dziecko przyszło na świat, a potem już nie mogłam bez niego zyć. wcale nie musiałam rezygnować z mojego życia, samo sie powoli zmieniło. Wszystko przyszło mi jakoś tak samo, bez wielkiego strachu. Czekają cię cudowne doświadczenia, gdy maluch pierwszy raz sie do ciebie uśmiechnie, będzie się w ciebie wtulał i piszczał i śmiał się z radosci. Troche optymizmu. I po co martwić sie bezsensownymi rzeczami? Jeśli brakuje ci problemów to idź na spacer.

[szept_ciszy]

Mój strach jest dopiero ogromny
Wizja porodu przeraża mnie bardziej niż cokolwiek innego. Nie moge nawet spać
ostatnio w nocy- staje blada i zmęczona, od niedawna miewam koszmary z tym
związane.

[bonnie75]

Sama wizja porodu i bolu mnie nie przeraza. Wrecz przeciwnie, juz nie moge sie
doczekac (tylko prosze nie myslec, ze jestem jakas tam masochistka) chwili,
kiedy zobacze moje dziecko na tym swiecie
Przeraza mnie jednak to, co Ciebie - ze nie bede w stanie dorownac tak ogromnej
milosci, jaka mnie i brata obdarza moja mama. Ja wiem, ze nie chodzi tu o
licytowanie, kto bardziej kocha, ale o to, ze strasznie chcialabym byc dobra
matka, a nie wiem, czy temu podolam. Wlasnie tego sie boje.

[niusiasz]

Doskonale Cię rozumiem. Mam tak samo a mi pozostały już tylko 3 tygodnie.
Wiesz, najlepej to nie myśleć o tym co będzie, zaufać temu czym świat rządzi
się od wieków. Bo pomyśl każdy musiał się urodzić i większość kobiet to
przechodziła. I nie wierz tym które mówią że się nie bały. Bo bały się z całą
pewnością. Niektóre kobiety o tym nie mówią. nie chcą być postrzegane (nie chcą
przyznać przed sobą) mogły by mieć jakąs skazę (chodzi o stosunek do swojego
dziecka). Ja wiem że te wszystkie lęki wywołują zmiany w naszych organizmach -
i zaufaj temu że jak się dziecko urodzi te zmiany spowodują że je pokochasz i
dasz radę ze wszystkich. I nie będziesz złą matką. Damy radę. Nie jesteś sama.

[pimpek_sadelko]

spoko!
za dwa-trzy tygodnie bedziesz miala tak dosc ciazy, ze strach pojdzie w sina
dal i bedziesz wypatrywala porodu jak kwiatek wody

[szept_ciszy]

Mój starch nie poszedł w siną dal, mimo tego że czuje się fatalnie- nie
oczekuje z niecierpliwością porodu.

[maya2006]

jedyna pociecha jest, ze chyba nie ma sie na to wplywu, bo urodzic sie musi
no i kazdy porod mija. wiem, ze to moze niewielka pociecha, ale mysle, ze
prawie kazda kobieta boi sie porodu. moze warto pomarzyc o tym co bedzie potem?

[niusiasz]

Myślę że autorka najmniej oi się porodu a najbardziej tego co bęzie po
porodzie.

[maya2006]

niusiasz napisała:

> Myślę że autorka najmniej oi się porodu a najbardziej tego co bęzie po
> porodzie.

sorry, ale pisalam do szeptu_ciszy. po prostu zapomnialam napisac do kogo pisze

[amwaw]

Poradzimy sobie Zobaczysz, pewne rzeczy przychodzą naturalnie. W byskawicznym
tempie staniemy się specjalistkami od swoich dzieci, a wcale nie musisz
zapominać o pracy i życiu które prowadzisz na codzień, to jest sprawa oboczna-
będziesz ciągle przecież sobą, a OPRÓCZ tego będziesz miała dziecko.
Luzik, nie my pierwsze, nie ostatnie, damy rade, głowa do góry.
Macierzyństwo nie może być aż takie trudne...Mam przynajmniej taką nadzieje
Pozdrawiam

[niusiasz]

amwaw - brawo to jedna z mądrzejszych rzeczy które dziś usłyszałam... "Będziesz
ciągle przecież sobą..."