jedno po drugim - rok, dwa lata :)

[anaj75]

Witam powtórne mamy!
Ciekawa jestem, czy jest nas więcej - mam, których starsze dzieci mają od
kilku do kilkunastu miesięcy Mój pierworodny ma 14,5 miesiąca a ja jestem w
5 tygodniu następnej ciąży. Różnica wieku będzie więc wynosić 22-23 miesiące.
Czy któraś z Was ma podobną sytuację? My trochę najmłodsze planowaliśmy ale
nie sądziliśmy, że tak szybko wyjdzie (przy starszym ponad pół roku starań).
Proponuję byśmy sie trochę powspierały. Szczerze mówiąc mimo, że się cieszę
mam też lekkiego stracha, czy dam radę. Mężulo całe dnie w pracy, wraca
zwykle ok. 21. Starszak - dziecię wymagające, przyzwyczajone do noszenia,
uzależnione od cyca. Uff, dodajmy sobie otuchy. Łatwo nie będzie ...
Pozdrawiam.
Jana

[antylopa77]

Ja co prawda mam 4 letnią córcię i zaczeliśmy starania o drugiego maluszka. Ale
mam kilka koleżanek, które mają 1 lub 2 lata różnicy między dziećmi i szczerze
powiedziawszy to teraz im zazdroszczę. Dzieciaczki wspaniale się dogadują,
razem się bawią itp. Gdyby można było cofnąć czas też zdecydowałabym się na
mniejszą różnicę wieku. Ale cóż... Na pewno sobie poradzisz, a za 2-3 lata
zapomnisz że może czasami było cieżko. Głowa do góry, może uda Ci się na
początku zaangażować babcię do pomocy. Starszy szybko przyzwyczai się, że nie
jest już sam, ponoć najgorzej jest w pierwszych 2-3 miesiącach. Trzymam
kciuki!!!

[anaj75]

Dzięki za miły post Życzę Ci, byś wkrótce też cieszyła się z bycia podwójną
mamą.
Pozdrawiam.
Jana

[monika_oli]

Witam gorąco.
Moja starsza córcia ma 1,5 roku, jest również 'cycofanką'. Drugi maluszek
pojawi się na przełomie czerwca/lipca przyszłego roku. Przyznam się że również
mam trochę stracha i wiele wątpliwości jak to będzie. Przynajmniej dzieciaczki
będą mieć ze sobą lepszy kontakt - ja mam brata młodszego o pięć lat i tak
właściwie to dopiero od kilku lat jest dla mnie kumplem a nie małym
braciszkiem. Bardzo chcieliśmy tego drugiego maluszka, bałam się że mogę mieć
kłopoty z zajściem w ciążę (o pierwszą 'walczyliśmy' dwa lata) więc pragnęłam
kolejnej jak najprędzej, tym bardziej że latka lecą
Pozdrawiam
Monika

[anaj75]

Witaj Moniko!
Gratuluję Ci bycia mamą dwojga! Przyznam się, że Cię kojarzę z forum Długie
karmienie piersią Zdaje się, że przejęłaś moderowanie od Fizuli? Z tego, co
pamiętam, mieszkasz w Lublinie? A ja z Lublina pochodzę Teraz mieszkam w
Warszawie. Świat jest na prawdę mały
Przeczytałam, że postanowiłaś karmić córeczkę do porodu. Przyznaję, że też tak
sobie po cichu planuję, jeśli nic nie stanie na przeszkodzie.
A co do lepszego kontaktu miedzy rodzeństwem, to faktycznie jest szansa na
lepsze dogadanie się. Ja mam brata o 7 lat starszego i do dziś, niestety,
żyjemy w dwóch różnych światach
Po linku w sygnaturce domyślam się, że pracujesz zawodowo. Pewnie wymaga to od
Ciebie świetnej organizacji i sporo wysiłku, by pogodzić tak różne role: mamy i
pracownika. Mnie to na razie razczej jest nieznane, ponieważ korzystam z urlopu
wychowawczego. Czasem tylko mam jakieś małe zlecenia, z częstotliwością raz na
kilka miesięcy.
Pozdrawiam ciepło.
Jana, zwana też Żanetą

[monika_oli]

Hej.
Faktycznie świat jest maleńki.
W decyzji o karmieniu Oliwii przez okres ciąży, później dwójki jednocześnie
(jeśli zechcą) utwierdziły mnie opinie doradców laktacyjnych, między innymi
wspomnianej wyżej Fizluli, której faktycznie pomagam na forum bo na jakiś czas
będzie internetową abstynentką - mam nadzieję że szybko do nas wróci, bo
wiedzę na tematy dotyczące laktacji ma naprawdę sporą
Jeśli chodzi o pracę, to tak trochę nie miałam innego wyjścia. Mój mąż, gdyby
nie to że dogadał się co do możliwości pójścia na wychowawczy
zostałby 'zredukowany', więc podjęliśmy decyzję że to ja będę zarabiać na
chlebek a on zajmie się wychowaniem Oliwii. Nie powiem, że często mu tego
zazdroszczę, ale taka sytuacja ma też sporo plusów. Bywa też ciężko, ale cóż -
komu teraz lekko, takie jest życie.
Pozdrawiam z zachmurzonego Lublina
Monika

[anaj75]

Jeśli chodzi o laktację, chyba też uderzę do Izy o wsparcie. Akurat tak się
składa, że znamy się od podstawówki jak łyse konie Świat to po prostu
globalna wioska
Jeszcze raz pozdrawiam.
Jana - Żaneta

[monika_oli]

Pospiesz się, bo ona teraz jest mało kontaktowa, a (być może wiesz) od 15
grudnia (przez bliżej mi nie znany okres) nie będzie wcale uchwytna - chyba że
załatwicie sprawę poza internetem

[monika_oli]

Tak sobie jeszcze pomyślałam, że skoro nie zamierzasz przerywać "mlecznej
przygody", to dokąd Iza jest jeszcze uchwytna może zgodziłabyś się żeby i
Ciebie dopisała do listy moderatorów. Wiesz, ja z internetu korzystam
praktycznie tylko w pracy (no i grzecznościowo u mojego brata), więc w czasie
kiedy będę na macierzyńskim nie uda mi się zbyt często zaglądać na forum -
przydałby się ktoś, kto będzie mógł wtedy popatrzeć co tam się dzieje.

do Moniki-Oli

[anaj75]

[anaj75]

Przepraszam, za wcześniej wysłałam.
Kiedyś Iza proponowała mi współmoderowanie ale wtedy jakoś nie czułam woli
Bożej W każdym razie teraz, w obliczu najnowszych wydarzeń , przemyślę
sprawę powtórnie.
Moniko, napisałaś wcześniej, że m.in. jeśli poprzednia ciąża przebiegała bez
zakłóceń, to można karmić w kolejnej. Teraz zastanawiam się, jak to odnosi się
do mnie, bo na początku tamtej ciąży w pierwszym trymestrze miałam jakieś
lekkie skurcze i lekarz przypisał mi leki na podtrzymanie i zalecił odpoczynek.
Mam jednak podejrzenie, że te jego zalecenia były rutynowe i z kategorii
dmuchania na zimne. Później zmieniłam miejsce zamieszkania i lekarza. Ten
raczej nie miał obiekcji do przebiegu ciąży. Tym razem też mam lekkie bóle
podbrzusza, podobne do przedmiesiączkowych ale plamień żadnych. Zresztą powoli
ich natężenie maleje. Oczywiście, poradzę się lekarza (wizytę mam za tydzień)
ale jestem ciekawa, co o tym myślisz i czy też miałaś podobne objawy. Dodam, że
w trakcie karmienia żadnych dolegliwości nie stwierdzamm. Gorzej jest z
podnoszeniem Maciejka, ponieważ wtedy czasem czuję lekkie ukłucie w okolicy
jajników. Jasne, ze odkąd zaczęłam podejrzewać, że Maleństwo już jest, robę to
coraz rzadziej ale wiadomo, że uniknąć się tego nie da.
Mam nadzieję, że nasze najmłodsze pociechy będą się cudnie rozwijać. Czego nam
wszystkim życzę. pozdrawiam.
Janka - Żanka

[monika_oli]

Melduję się na posterunku - przed firmowym komputerem
Załatwiłam już zaległą pocztę, więc mogę teraz popisać na forum

Jana, nie będę się produkować (bo leń we mnie wstąpił), więc wklejam kawałek
odpowiedzi Izy na moje pytania dotyczące karmienia w ciąży:

Widzę, że Cię niepokoją różne osoby pomimo, że się z nimi nie
zgadzasz (tak mi się wydaje). Jeśli morfologię masz w szeroko
rozumianej normie, odżywiasz się prawidłowo, to nie jest problemem
wykarmić oboje. Jesteś mamą niemal bliźniaków, tylko jeden się
trochę spóźnia ;o) Szkoda starszego odstawiać od piersi, tym
bardziej, że organizm da i tak pierwszeństwo młodszemu dzieciątku.
W razie niedoborów to dziecko rozwijające się w brzuszku pierwsze
łapie, co mu potrzeba. Lekarze najczęściej obawiają się drugiej
połowy ciąży u karmiącej mamy z powodu oksytocyny, która jest
odpowiedzialna za wyrzut mleka oraz skurcze porodowe. Jednak
oksytocyna jest również wytwarzana podczas stosunku seksualnego, a
gdy wszystko gra w ciąży, nie ma przeciwskazań dla współżycia
małżeńskiego. Podobnie jest z karmieniem: nie ma przedwczesnego
rozwierania szyjki macicy- nie ma powodów do zaprzestania
karmienia. W ciąży rzeczywiście mleko się zmienia, bo już od
drugiego jej miesiąca może zaczynać wytwarzać się siara. Tym
lepiej dla starszaka, który się bardziej uodporni (bo w siarze-
czyli mleku początkowym jest bardzo dużo przeciwciał i jest to
mleko silnie skondensowane, bardzo pożywne). Może też nastąpić w
związku z tym spadek ilości mleka. Dziecko w drugim roku życia
jest na prawdę jeszcze bardzo mało odporne, wiele znanych mi
dzieci lądowało właśnie w drugim roku w szpitalu (głównie z powodu
rotawirusa), żadne z tych dzieci nie było karmione wówczas
piersią.

Co do tej teorii o poprzedniej ciąży, to nie pamiętam gdzie to wyczytałam.
Przyznam się że ja też brałam w pierwszej ciąży tabletki podtrzymujące ciążę
(myślę że może niekoniecznie były potrzebne), bo była z góry potraktowana jak
zagrożona z powodu mojej wcześniejszej 'walki' o nią.
Jeśli chodzi o bóle podbrzusza, to ja takich nie miewam, chociaż przepraszam -
raz mnie dopadło. Czytałam na którymś z forów, że wielu kobietom dokuczają
takie bóle spowodowane rozciąganiem się macicy. Być może to jest też przyczyną
Twoich dolegliwości. Prawdę powiedziawszy, to nic mnie nie boli nawet wtedy
kiedy podnoszę Oliwię, choć i tak staram się tego unikać (wolę dmuchać na zimne
niż się sparzyć) - w końcu to już spory 'klocek' (waży 12kg).
Też mam nadzieję że nasze dzieciaczki będą rosły jak na drożdżach. Nie pamiętam
czy pisałam, ale moje maleństwo już wczoraj pomachało do nas rączką z monitora
podczas USG
Pozdrawiam
Monika

P.S. Bardzo, bardzo proszę namyśl się na współmoderowanie forum - będę
spokojniejsza wiedząc że ktoś go dopilnuje kiedy ja nie będę mogła.

[anaj75]

Dzięki, Moniko
Gratuluję Ci machającego Maleństwa ) Ciekawi mnie, w którym tygodniu ciąży
byłaś po raz pierwszy na usg?
Pozdrawiam.
Jana

[monika_oli]

Na pierwszym USG byłam we wtorek 7.12 - wg obliczeń lekarza miał być 11
tydzień, a aparat USG pokazał że maleństwo na 10 tygodni i 1 dzień. Wg mnie
bardziej prawdopodobny jest termin wyliczony przez aparat USG bo wiem z całą
pewnością że owulacja nie wystąpiła w 14dc, więc obliczenia lekarza bazujące na
dacie ostatniej @ nie są dokładne.
Pozdrawiam
Monika

[monika_oli]

Zapomniałam dodać, że identyczna sytuacja była kiedy to Oliweczka gościła w
moim brzuchu - lekarz wyliczył termin na 5.05.2003, a pierwsze USG na
12.05.2003 i dokładnie wtedy się urodziła

[anaj75]

To u mnie było lepiej , ponieważ Maciuś począł się w 39 dniu cyklu. W związku
z tym termin z OM był na 25 sierpnia a licząc od poczęcia (mniej więcej
zgadzało się z aparaturą)na 20-21 września. I tak jak ja sobie obliczyłam (oraz
maszyna) Maciuś urodził sie 20 września. Mądrzejsza o to doświadczenie teraz
lekarzowi jako termin OM podałam datę: dzień owulacji - 14, czyli zamiast
faktycznej 29.10 - 5.11. Nie chcę znowu przy każdej wizycie, czy rozmowie z
położną tłumaczyć, że nie mam książkowej długości cykli. Taka wyrachowana
jestem
Jana

[le_lutki]

Ja jestem w drugiej ciazy, a moj synek pierworodny ma 13 miesiecy. Bedzie wiec
21 miesiecy roznicy (co, mam nadzieje, okaze sie po dzisiejszej pierwszej
wizycie u ginekologa). Jest to jak najbardziej planowane i byc moze bylaby ta
roznica jeszcze mniejsza, ale staralismy sie teraz cztery cykle a pierwsze
dziecko "wyszlo" nam od razu
Pozdrawiam

[anaj75]

Cześć le-lutki!
Miło mi Ciebie tu widzieć Lubię czytać Twoje posty. Będziemy mieć podobną
różnicę wiekową. Gdzieś przeczytałam, że po drugim chciałabyś niedługo trzecie.
My też planujemy trójkę lub nawet czwórkę ale jak maluszek się urodzi zamierzam
zrobić sobie przerwę. Chociaż kobieta zmienną jest a i latka lecą (u mnie
niebawem trzydziecha), więc może się rozpędzimy
Napisz, jak tam wizyta? Kiedy masz termin?
Pozdrawiam
Jana

[kwakwa33]

Witajcie
Ciekawe czy ktoś mnie tu "przebije" ) U mnie różnica wieku między maluszkami
będzie... 18 miesięcy!! Drugi dzidziuś urodzi się w pierwszej dekadzie marca
(może 8. na mój prezent imieninowy..) Nie sądziłam że uda nam się tak szybko,
ale bardzo się cieszę, że będzie tak niewielka różnica wieku między dziećmi. Na
początku będzie na pewno baaardzo ciężko, ale mam nadzieję, że będą miały z
sobą dobry kontakt. I chcę wierzyć, że będzie to dziecko tak samo niekłopotliwe
i niewymagające jak Tanja..
Jeśli chodzi o karmienie piersią, to moja córeczka nie chciała zabierać
pożywienia swojemu rodzeństwu. Od kiedy zaszłam w ciążę ona przestałą chcieć
ssać pierś.. Rozpoznała to nawet wcześniej niż ja )
Pozdrawiam
Beata

[anaj75]

Witaj Beata!
Fajnie, że do nas dołączasz Wygląda na to, że jesteś najbardziej z nas
zaawansowana. Słyszałam, ze drugie dziecko zwykle jest spokojniejsze od
pierwszego i wynagradza tym trud włożony przez rodziców w opiekę nad
pierworodnym. Ciekawe, czy to i Ciebie dotyczy, skoro mała taka spokojna A z
tym karmieniem, to ciekawie Ci się ułożyło. Pomocną masz córeczkę. Domyślam
się, że urodziła się w sierpniu/wrześniu 2003? Mój Maciuś jest z 20.09.
Pozdrawiam.
Janka - Żanka

[comevorrei]

napewno ja. moja coreczka ma 8.5 m no i jestem w 25tc wiec roznica bedzie
dokladnie rok. nawet terminy mam podobne. z coreczka mialam 2.4.04 a teraz
3.4.05
pozdrawiam. wiktoria i dwa bobasy.

[anaj75]

Comevorrei,
Fajnie, Twoja córcia dostanie w prezencie urodzinowym rodzeństwo) Będą się
wychowywać niemal jak bliźniaki. Gratuluję i pozdrawiam ciepło!
Jana

[comevorrei]

dzieki. bardzo sie ucieszylam ze napisalas'. chyba mie mam szczescia do tego
forum bo rzadko dostaje jakiekolwiek odpowiedzi. moze dlatego tak rzadko tu
bywam. tylko mam nadzieje ze nie urodze w jej urodziny. pozdrawiam. wiktoria

[kwakwa33]

Wiktoria, nieźle mnie zdystansowałaś! Gratuluję Ci i życzę powodzenia! Ty to
dopiero będziesz mieć szkołę życia, kiedy mały Maluszek będzie Cię angażował co
3 godziny Ty będziesz musiała sobie radzić z dużym Maluszkiem uczącym się
chodzić, zdejmującym ze stołu wszystkiego, co się tam znajdzie, opróżniającym
szafki, wychodzącym na wysokości itd.
Ale wszystko Ci zostanie wynagrodzone, kiedy Maluchy odrosną, bo będziesz miała
dwoje dużych, samodzzielnych i szczęśliwych dzieci. Ja uważam, że im mniejsza
różnica wieku tym lepiej dla dzieci.
Powodzenia!
Beata

[comevorrei]

dzieki. mam nadzieje ze drugi bedzie tak spokojne jak pierwsze. coreczka byla i
jest bardzo grzeczna. tylko ze teraz broi. zaczela raczkowac jak miala 5 mies.
a teraz to wstaje przy wszystkim, chodzi przy meblah i proboje stac sama. no i
wszystko na podlodze. chyba niedlugo pojdzie. no a tej ciazy nie zdazylam
jeszcze poczuc. bylam dzis u lekarza. trafilam do pani co odbierala porod. tyje
szybciej niz z roksanka. ale w 15 kilo powinnam sie zmiescic. no i maluch kopie
niesamowicie. pozdrawiam serdecznie. wiktoria.

[anaj75]

Coś dzisiaj cierpię na grafomanię Pewnie dlatego, że odwiedziła mnie mama,
bawi się z wnukiem, ja czekam na telefon w sprawie nowego zlecenia a w
międzyczasie błądzę po forum
No więc, chciałam sie z Wami jeszcze podzielić moją reakcją na wynik testu.
Planując prokreację przed ślubem jakoś wymyśliliśmy sobie, że pierwsze dziecię
w 2003 a drugie w 2005, z kolejnymi się zobaczy W dniu porodu stwierdziłam,
że nie wyobrażam sobie następnego wcześniej niż za cztery lata. No, ale czas
płynął i od pewnego czasu stawałam się coraz bardziej otwarta na argumenty
mojego męża, że co tu czekać... Jednak z racji, że za pierwszym razem trochę
nam zeszło z poczęciem oraz dlatego, że jeden lekarz mnie nastraszył, że ja z
tych mało płodnych, nie liczyłam, że tak od razu się wstrzelimy. Rachowałam, że
pewnie termin wypadnie nam na marzec 2006. Nawet mi sie to podobało, wiosna
itp. To już drugi miesiąc kiedy oczekiwałam na dzień testowy. W pażdzierniku
nie wyszło, więc niby czemu w listopadzie już miało się udać? Do tego prawie
cały listopad gościła u nas mama męża. Mąż, oczywiście żartował, że pewnie
zaciążyłam, bo zrobiłam się w ostatnich dniach wredna W sobotę o 4 rano w
końcu postanowiłam zrobić teścik. No, już wiadomo, że go zdałam! Pierwszą myślą
było, o jejku, znowu poród Potem pobiegłam do małżóna i go obudziłam. Na co
on przez sen, "to super" ))Potem, oczywiście, zaczęliśmy sobie wyobrażac jak
to będzie...
Trochę inaczej przeżyłam odczytanie tego testu. Przy Maćku ręce mi drżały, nie
mogłam uwierzyć, kilka razy go powtarzałam, myślałam przede wszystkim o "byciu
w ciąży" a teraz było zdziwienie, że to już, pomieszane z radością i myśleniem
o następstwach, czyli porodzie, wychowywaniu dwójki.
A jak jest u Was, czy przeżywanie drugiej ciąży też tak się różni w stosunku do
pierwszej? No i jak z nastawieniem na poród? Tak bym chciała, żeby ktoś go
załatwił za mnie
Pozdrawiam.
Żanka

[martucha1]

Hej!
Ja też wiadomość o drugiej ciąży przyjęłam inaczej niż o pierwszej. Przy
pierwszyj byłam testoholiczką- zrobiłam chyba z 7 testów a zaczęłam testować
zanim w ogóle test mógł wyjść
Tym razem zrobiłam test ponieważ dzień wcześniej miałam RTG zęba i denatysta
zapytał czy nie jestem w ciąży (ja powiedziałm, że nie bo trzy dni wcześniej
test wyszedł negatywnie) i zrobiłam następnego dnia dla spokoju sumienia. Przy
pierwszym wpatrywałam się jak sroka w kość przez całe 5 minut oczekiwania na
wynik, tym razem w ogóle nie brałam pod uwagę pozytywnego wyniku i poszłam
banalnie umyć zęby
Mąż kiedy powiedziałąm mu o drugiej ciąży myślał, że z niego żartuję a potem
zupełnie mu odbiło!!!! Wyściskał mnie a potem przyniósł Nelkę do łóżka i
wygłupiali się chyba z godzinę tak że się spóźnił do pracy hi hi hi.
Ja już nie śledzę tak systematycznie rozwoju tydzień po tygodniu (wcześniej nie
czytałam z wyprzedzeniem i w dniu w którym rozpoczynał sie następny tydzień
wstawałam bladym świtem żeby zajrzeć na nowy tydzień z kalendarza ciąży).
Trochę brakuje mi tych uniesień bo myślę bardziej praktycznie (co z wózkiem,
łóżeczkiem etc.)
Porodu się nie boję bo jeszcze nie wiem jak to jest (Nelę urodziłam przez cc
pponieważ wypięła się do świata- byłą ułożona pośladkowo).
Co do oczekiwań dotyczących płci Drugiego jest nam oczywiście wszystko jedno
(choć mężuś cichutko marzy o synku a ja o drugiej córeczce)

Marta

[monika_oli]

Wiecie, ja też sporo o tym myślałam i nawet jest mi szkoda że nie umiem już z
taką beztoską czekać na maleństwo. Podczas pierwszej ciąży nie widziałam
żadnych problemów, wszystko - jak przez różowe okulary. Pełnia szczęścia. A
teraz łapię się na tym, że potrafię prawie zapomieć o maleństwie (chociaż od
wczoraj, kiedy pomachało mi rączką i posłuchałam jego serducha, jest to już
raczej mało prawdopodobne) i wieczorem też zamiast sobie z nim 'pogadać' to ja
padam. Podobnie z testem, pierwszą wizytą u lekarza, badaniem USG - radość i
szczęście owszem, ale nie jak poprzednio euforia. Teraz (co mnie czasem bardzo
smuci) zamiast szaleć ze szczęścia myślę tylko jak to będzie, jak wszystko
zorganizować, jak córeczka zareaguje na dzidzię, kalkuluję co trzeba będzie
dokupić itp. A poród - mam nadzieję że im bliżej niego, to może mniej się będę
go bać. Jednak jak człowiek nie do końca wie czego się może spodziewać to chyba
mu łatwiej.
Ciekawi nie jedna sprawa - jak do tego podchodzą kobiety czekające na 4-5
dziecko. Czy to może jakś rutyna? Ja tego raczej nie sprawdzę, bo mieć chcemy
tylko dwójkę (chyba że nam się odmieni
Pozdrawiam
Monika

[kwakwa33]

Ja też się bardzo cieszę, że d Was dołączyłam.
Nie wiem jak to będzie z drugim dzieckiem, bo Tanja prawie się nie ruszała w
brzuchu, natomiast to małe bąblątko tarasi się bez opamiętania. Nawet jak
wstaję w nocy tylko do talety ono się budzi i długo nie może sobie znaleźć
miejsca. Chciałabym wierzyć, że nie wróży to dla mie bezsennych nocy, ale jakoś
mi trudno Ale może dzięki temu szybciej zrzucę nadwagę )) W końcu
wszystko ma swoje dobre strony.
Jeśli chodzi o inny kontakt z drugim dzieckiem, to myślę, że mimo że poprzednia
ciąża też była planowana, to dopiero teraz potrafię się nią cieszyć i przeżywać
właściwie. Wprawdzie depresję miałam przez pierwsze miesiące w obu ciążach, ale
w pierwszej jakoś do końca czułam się nieswojo.. Nie lubiłam o tym mówić, nie
lubiłam gdy ktoś mi zwracał uwagę na wygląd, nawet gdy ktoś pytał jak się
czuję, to go ofukiwałam. Źle się z nią czułam, nie myślałam o moim brzuchu jak
o dziecku, tylko o wielkiej bani. I choć mam już 34 lata, to chyba do ciąży
dojrzałam dopiero teraz. Do ciąży, nie do dziecka, bo jak Tanja przyszła na
świat, to po kilku tygodniach poczułam się wreszcie mamą i teraz mam się już
z tym wspaniale!
Ja też jak rodziłam, to myślałam, że z drugim dzieckiem to zgadzam się (owszem)
ale tylko na poród ze znieczuleniem. Ale ból porodowy na szczęście jest tym
bólem, o którym zaskakująco szybko się zapomina. I dostaje się taką nagrodę, że
można przeżyć wszystko!
Beata

[kwakwa33]

Widzę, że nie jestem sama z tak małą różnicą wieku między dziećmi. Renata, mamy
dzieci nawet z tych samych miesięcy (moja Tanja z 2 września 2003, a Fasolka 10
marca 2005), ale Ty mnie przebijasz ilością ) Gratuluję.
Za to jesteśmy z Martą w podobnej sytuacji. Tylko ja wcześniej dowiem się jak
to jest )
Pozdrawiam Was!

[martucha1]

Hej!
Ja też dopisuję się
U mnie, podobnie jak u Beaty, różnica będzie wynosiła 18 miesięcy. Córeczkę
urodziłam w styczniu tego roku a następnego maluszkla spodziewany się w czerwcu
(czyli rocznikowo wyjdzie nam tylko rok różnicy). Bardzo się cieszę, zwłaszcza
że sama mam siostrę starszą o 1,5 roku (rocznikowo tylko rok) i wiem jak fajnie
mieć rodzeństwo w zbliżonym wieku (jest moją najlepszą przyjaciółką, choć
pewnie najwięcej guzów jej zawdzięczam ). Moja mama wpoiła nam zasadę -
lejcie się w domu - poza domem ma być sztama i rzeczywiście tak było .
Mam nadzieję, że uda nam się jakoś bezboleśnie przejść pierwszy okres ponieważ
moja Nela jest bardzo samodzielną i raczej mało przytulankową dziewczynką a
poza tym od urodzenie (!) jest córeczką tatusia z własnego wyboru (po urodzeniu
zasypiała tylko na brzuchu tatusia- brzuch mamy był do bani hi hi hi).
Po drugie nie karmię jej już piersią więc nie powinna być zazdrosna o
rodzeństwo. Co do następnych dzieci też planuję trójkę- czwórkę ale z trzecim
dzieckiem chciałabym poczekać jakieś trzy lata. Po prostu potrzebuję troszkę
odpoczynku (pracuję i studiuję i z tego wszystkiego od czterech lat nie byłam
na urlopie bo albo pracuję albo biorę wypoczynkowy żeby zakuwać .
Co do starań o maluchy to mamy wyjątkowe szczęście: Nelka to drugie podejście,
natomiast co do Maluszka...
Ponieważ rodziłam przez cc lekarz powiedział, ze bezpiecznie będzie rozpocząć
starania w styczniu. Troche ponegocjowałam i udało mi się wywalczyć listopad
(powiedziała żebyśmy nie byli rozczarowani, bo strania mogą nam zająć około pół
roku). 7 września dostałam pierwszą miesiączkę po porodzie i... potem zamiast
drugiej dostaliśmy dwie kreseczki na teście!!!!
Prawie oszalałam ze szczęscia! Ginka troszkę z nas pożartowała ale powiedziała
żeby się nie martwić bo duże zagrożenie byłoby gdybyśmy zaciążyli do 6 miesięcy
po cc a tak trzeba być dobrej myśli.
Ale się rozpisałam ))
Marta

[natkare]

Witam
Moje pierwsze dzieciatko to Macius w kwietniu 2005 r skonczy 6 lat, jest super
slicznym i opiekunczym syneczkiem-strasznie czekal na rodzenstwo.
Drugie dziecko to Dominisia obecnie 15 m-c , to taka mala tancereczka
Trzecie dzieciatko urodzi sie w marcu- mam termin na 26.03.2005, ale napewno
bedzie wczesniej bo to bedzie 3 cc.
POZDRAWIAM SERDUSZKOWO
Renata mama Maciusia 15.04.1999, Dominisi 9.09.2003 i Fasolki-?26.03.2005

[anaj75]

Cześć dziewczyny! Cieszę się, że jest nas coraz więcej)
Pozdrawiam
Jana

[attena76]

co prawda nie ja, ale mam znajomych gdzie starsze dziecko urodziło sie w
styczniu a mlodsze w grudniu tego samego roku

[monika_oli]

Ja też miałam takie rodzeństwo w klasie, kiedy chodziłam jeszcze do
podstawówki

[anaj75]

Dziś mam trudny dzień. Wraz z 6 tygodniem zaczęły się mdłości, synek jest jakiś
marudny, najchętniej ciągle wisiałby przy cycu (czyżby infekcja się zbliżała?).
Do tego sporo pracy - muszę dokończyć reaizację zlecenia a sił witalnych jakoś
brak
Mam wrażenie, że nie daję rady... A to dopiero początki.
Pozdrawiam wszystkie mniej i bardziej zaradne mamy
Jana

Wózek dla dwojga:)

[monika_oli]

www.miko.poznan.pl/katalog.php?id=147&kat=6&rodz=18
Co Wy na to? Bo mnie, choć córcia będzie już mieć dwa lata kiedy pojawi się
maleństwo, bardzo kusi perspektywa wożenia dwójki jedną "furą".
M.

[monika_oli]

Inna opcja - też moim zdaniem dość kuszące rozwiązanie:
www.master.pl/~cinek74/bomble/gt006/galeria_gt006.html
- kiedy starszy maluch wyrośnie można wozić tylko młodszego

[anaj75]

Wiesz, Moniko,
Trudno mi sobie wyobrazić wejście z takim wózkiem do autobusu albo windy ,
chociaż jako wyjście awaryjne jest ok. Szczerze mówiąc, chciałabym uniknąć
kupowania kolejnego wózka, choćby ze względów finansowych. Z drugiej strony
obawiam się, że stracę wtedy na mobilności i będę się tylko kręcić z maluchami
wokół bloku .
Zobaczymy, może do czasu urodzenia się Maleństwa, Maciek w ogóle odmówi
wózkowania?
Jana

[katarzynka25]

Witajcie też chciałabym dołaczyć do waszego grona. Tylko że ja jakoś nie mogę
sobie z tym poradzić. Moja córeczka 14,5 m będzie miała rodzeństwo tylko nie
wiem dokładnie kiedy (jakiś czeski film nastał w mojej głowie i nie pamietam
kiedy miałam okres więc pewnie dowiem się z USG> jakoś tak jak u anaj75, ja
jestem w ciężkim szoku i martwi mnie to że nie umiem tej wiadomości przyjąć tak
jak w przypadku Amelki. Miałam mocno rozbudowane plany co do mojej najblizzej
przysłości a kolejny dzidziuś owszem, tyle że za około 2 lata. Może dla kogoś
wyda się to okropne ale jestem ciężko przerażona następną ciążą przy takim
małym szkrabie (pierwsza ciaża była z ryzykiem byłam w szpitalu etc, a wiem że
nie podleczyłam się wystarczajaco. Piszę ten post bo w "kupie" raźniej i może
któraś mama ma podobne nastroje.
Kocham moją Amelkę tak bardzo to jak poradzić sobie z miłością do dwojga.

[anaj75]

Witaj, Kasiu!
Widzę, że Amelka jest tylko 4 dni młodsza od mojego Maćka
Na wstępie wątku napisałam, że planowaliśmy malucha ale szczerze mówiąc po
cichu liczyłam, że to jakiś czas potrwa i różnica między dziećmi będzie ciut
większa, choć o pół roku. Pomimo tego, że stale myślałam o drugim dziecku, to
do końca nie byłam całkiem pewna, czy to już. Z racji tego, że nie mogłam się
zdecydować (postawa "i chciałabym i boję się"), postanowiłam zdać się na los
No ale gdy już potwierdziło się, że jestem w ciąży, to, mimo tego, iż w
pierwszej chwili ucieszyłam się, potem przez jakiś tydzień byłam zła na męża
i rozstawałam się z planami zawodowymi na najbliższe lato.
Wierzę, że i u Ciebie wszystko się ułoży. Masz przecież prawo do różnych uczuć,
nawet nieprzyjemnych. Ja w tej sytuacji staram się zobaczyć przewagę pozytywów:
podobne pola aktywności i zainteresowań dzieci, to szansa na ich większą
zażyłość; będzie pewna oszczędność na początku na akcesoriach; czas pieluch
zostanie skondensowany, starsze dziecko już będzie na tyle rozumne, że można
się z nim w miarę komunikować itp. Poza tym na przygotowanie się na urodzenie
dziecka mamy jeszcze sporo czasu No i też jestem przekonana, że miłość do
drugiego malucha wcześniej czy później też się pojawi. Więcej, zastanawiam się,
czy natura nie sprawi, że będzie pokusa, odstawienia starszaka na boczny tor.
Liczę na pojemność serca i podzielność uwagi.
Co do problemów położniczych, nie mam za wielu doświadczeń ale np. pierwszą
ciążę miałam na początku podtrzymywaną a teraz, odpukać: puk, puk, takiej
potrzeby nie ma.
W każdym razie pozdrawiam Cię serdecznie i nie zamartwiaj się emocjami, bo one
przychodzą i odchodzą a miłość pozostaje i dojrzewa
Jana

[kwakwa33]

Katarzynka, trzymaj się dzielnie! Poczekaj cierpliwie jakiś czas, a jestem
pewna że miłość do drugiego dziecka pojawi się niespodziewanie (jak minie Ci
depresja). Oby Ci tylko zdrowie pozwoliło na szczęśliwy przebieg ciąży, czego
Ci z całego serca życzę. Jestem przekonana że doskonale poradzisz sobie z
miłością do dwojga, bo drugie dziecko tak szybko, to przecież prezent dla
Twojej Amelki-będzie miała rodzeństwo, a to przecież dla dziecka najlepszy
przyjaciel.
Miłości nie trzeba dzielić, ona się mnoży wraz z pojawieniem się drugiego
dziecka-tak słyszałam od matek dwojga i wierzę w to święcie!!
Pozdrawiam
Beata

[natkare]

Witajcie
Katarzynko , trzymaj sie i nie zamartwiaj. Jestem mama dwojeczki
dzieciaczkow:Maciusia (w kwietniu beda jego 6 urodzinki)oraz Dominiki(obecnie-
15 miesiecznej dziewusi.
Z chwila urodzenia dzidzi serducho sie rozrasta, milosc staje sie dojrzalsza a
ty nastawiona na potrzeby swoich dzieci.
W marcu czeka mnie trzeci porod(tzn. 3 cc), na poczatku bylam przerazona,
balam sie bardzo o siebie , o to czy nie strace tej dzidzi(jeden raz
poronilam),jednak pomimo coraz bardziej nasilonych dolegliwosci jestem dobrej
mysli
POZDRAWIAM SERDUSZKOWO
Renata mama Maciusia 1999, Dominisi 2003 i Fasolki (?26.03.2005)

[katarzynka25]

No właśnie wiedziałam że tutaj mogę liczyć na pomocne "ramię" że nie zostanę
potępiona czy jakoś tam oceniona. Wczoraj byłam u gin powiedział mi że trzeba
zrobić USG bo testy to same wiecie, powiedział również że nie życzy mi ciąży co
kolwiek to znaczy. Myślę że nie chciał żle mnie nastwiać tylko powiedział tak
bo nie wybuchnęlam euforyczną radością mówiąc mu o pozytywnych testach. A
może........... no nic co ma być to będzie, tylko czeka mnie intensywne
półrocze a pomocy nie bardzo. No i podobno drugie dzicię jest mniej absorbujące
bo moja Amelcia była bbbbbbardzo wymagająca ech jak sobie pomyślę ale nic to
narazie wziąć się w garść.
Jeszcze raz serdeczne Dzięki

[epior]

ja nie jestem co prawda w takiej sytuacji, ale wesprzeć na duchu zawsze mogę
Moja znajoma zaszła w ciążę 2 miesiące po urodzeniu pierwszego dziecka, na
początku była przerażona ale teraz bardzo sobie ten fakt chwali i wszystkim
poleca posiadanie dzieci jedno po drugim. Bartus i Ola stanowia śliczną, zgodną
parkę i świetnie sie razem wychowują. Ja jestem teraz w 19tc i jakies 8-10
miesięcy po porodzie zaczynamy z mężem prace nad drugim dzieciaczkiem. Dlatego
głowa do góry. Z małą dwójeczką jest może więcej pracy ale też dużo więcej
radości

Hej! Jak tam u Was świąteczne przygotowania???

[monika_oli]

Cicho się tu zrobiło - biegacie po sklepach, sprzątacie, gotujecie, pieczecie???
Ja już mam to za sobą, tzn porządki - nie przepracowałam się, bo z pomocą męża
poszły całkiem sprawnie Mamy już nawet ubraną choinkę. Myślałam że córcia
będzie się nią bardziej interesować, ale jej w zupełności wystarcza Mikołaj na
baterie. Choinkę potraktowała jak nowy mebel - może to i lepiej dla bombek
Na szczęście nie muszę stawiać sobie wyzwań natury kulinarnej - całe święta
spędzamy praktycznie poza domem.
Ciążowe mdłości i inne sensacje są (odpukać) coraz rzadsze, więc myślę że będę
mogła w pełni cieszyć się świętami. Nie wiem tylko jak mi się uda dotrwać w
Sylwestra do północy - chociaż ostatnio nawet udaje mi się obejrzeć od końca "M
jak miłość", co w porównaniu z poprzednimi tygodniami jest i tak sukcesem
Profilaktycznie namówiłam męża na bardzo kameralne witanie Nowego Roku - tylko
my i Oliweczka, zero gości czy wychodzenia z domu.
Pozdrawiam cieplutko
Monika

[ania175]

Witajcie,
wczoraj zrobiłam dla pewnosci drugi test - tez wyszedł pozytywnie (i to jak
wyraźnie ))) Mój synek ma 11,5 miesiąca, a druga dzidzia wg kalkulatora
gazety powinna sie urodzić na początku sierpnia. Nie byłam jeszcze u
ginekologa - najbliższy wolny termin 5 stycznia (i tak szybko jak na mojego
gina), ale mam nadzieję, ze jeszcze przed swietami uda mi sie jakos wkręcić.
Chciałabym już mieć pewność wyjeżdżając - bo na święta wyjeżdżamy do moich
rodziców. Przygotowania świąteczne mnie ominą (szczególnie gotowanie).
Kupilismy prawie wszystkie prezenty, wczoraj ubrałam choinkę. Na razie czuję
się bardzo dobrze, czasami tylko troszkę ćmi w dole brzucha. Nie mam mdłości.
Pierwszą ciążę też przeżyłam bezboleśnie więc teraz być moze (oby) będzie
podobnie.
Pozdrawiam serdecznie
Ania.

[monika_oli]

Witam
Choć nie jestem założycielką tego wątku, to jednak bardzo serdecznie Cię
zapraszam do pisania tutaj.
Życzę wszystkiego dobrego
Pozdrawiam
Monika

[ania175]

Przepraszam, ze dopiero teraz ale bardzo dziękuję.
Pozdrawiam
Ania.

[katarzynka25]

To i ja się odezwę. Wczoraj byłam na USG okazałao się że to 8tc (byłam w
wielkim szoku) widziałam też bijące serduszko. Moje nastawienie trochę się
zmienia tylko cały czas zastanawiem się jak to będzie. Chodzę po dworzu i
patrzę na maluchy 22 miesięczne(taka będzie różnica między moimi dziećmi)i
zastanawiam się przecież to takie kruszynki. Trwoga mnie łapie tym badziej że
ja nie mam pomocy. Nie mam mamy a teściowa no cóż kocha małą ale odległość
(20km!!) jest dla niej wielkim"problemem". Ale na temat teściwych tak wiele już
powiedziano. Teraz stoję przed faktem i trzeba się jakoś zacząć wzmacniać.
Obiecałam sobie że nie będę się tak denerwować jak w pierwszej ciąży, choć sama
nie wiem co ze sobą dalej robić. fakt odkąd zobaczyłam to serduszko wszystko
się zmieniło więc......... No nic w wigilię rodzina bedzie uświadomina że się
powiększy tylko śmiesznie bo po ślubie jestem przeszło 5 lat i ponad 4 nic a tu
siup i dwójeczka.
Pozdrawiam wszystkie mamusie te mające z głowy wilgilijne przygotowania i te
które będą się "poraz kolejny spełniać" w kuchni.

Katarzynko ...

[monika_oli]

Fajnie że Twój humor już jest lepszy i że choć pracy przed Tobą wiele (w
związku ze świętami i nie tylko - nie załamujesz się
Mam nadzieję że za kilka lat będziesz się cieszyć z tego że między Twoimi
dzieciaczkami jest mała różnica wieku - być może będą najlepszymi na świecie
przyjaciółmi Prawdę powiedziawszy, to ja się właśnie tym pocieszam kiedy
nachodzą mnie czarne wizje dotyczące najbliższej przyszłości.
Jeśli chodzi o teściową, to może i lepiej że nie pcha się do pomocy, choć
pewnie przydałoby się gdyby mogła przyjechać przynajmniej na czas kiedy
będziesz w szpitalu. Moja też nie jest bardzo wyrywna (choć mieszkamy w tym
samym mieście) i tak właściwie to się z tego cieszę.
Pozdrawiam cieplutko.
Monika

[ania175]

Wiecie co, ja jeszcze tak do końca nie jestem pewna, bo nie ma to jak wizyta u
fachowca, ale czułam od kilku dni ze cos jest nie tak. Dlatego też trochę wole
być ostrozna w swoich wypowiedziach, zeby sie później nie rozczarować. Mam
jednak trochę wyrzutów sumienia, ze nie potrafię sie cieszyć tymi wynikami
testu jak przy pierwszej ciąży. Naprawdę bardzo mnie to męczy. Nasz syn był
wyczekany i upragniony, długo sie staralismy. A teraz udało sie po 4 miesiączce
od porodu, właściwie nie musieliśmy sie starać. Boje sie bo jakoś juz sobie
poukładałam życie, jakos zaczęłam sobie radzić z obowiązkami a tu przede mną
nowe wyzwania. Boje sie co będzie z dzwiganiem małego, z wychodzeniem na
spacery (mieszkamy na 4 piętrze bez windy) i w ciąży i już później z dwójką. A
co z pracą?
Pewnie pomagać mi będzie chciała bardzo teściowa bo mieszka w tym samym
mieście. I to też jest dla mnie dodatkowy stres, bo mam jej po prostu dosyć -
teraz pilnuje nam synka. Mam tylko nadzieję, ze będzie mogła trochę pomóc moja
mama, a najlepiej że szybko sama dojdę do formy i wprawy. Ale z drugiej strony
jak pomysle sobie, ze będzie wspaniała dwójka, że dzieciaki będą razem sie
bawiły, a w przyszłosci będą mogły znaleźć w sobie oparcie to wierzę że musi
być dobrze i na pewno dam sobie radę. Wy tez.
Raźniej mi gdy widze, ze nie tylko ja mam takie dylematy.
Trzymajmy się!

Aha, chcę jednak zaznaczyć ze świadomie nie używaliśmy żadnych zabezpieczeń, bo
chcieliśmy jeszcze jedno dziecko, ale nie spodziewliśmy sie że tak szybko sie
uda
Pozdrawiam
Ania.

u mnie będzie różnica 13 miesięcy:)

[ania.silenter_exunruzanka]

jak w tytule)).
pozdrawiam

[anaj75]

Witam wszystkie mamy. Cieszę się, że odzywa się nas coraz więcej. W końcu
wiadomo, że w kupie raźniej))
Ostatnio byłam trochę zaganiana, bo próbowałam zarobić parę groszy. Teraz znowu
zwalniam. Na szczęście, mam wolne od przygotowań świątecznych, ponieważ
jedziemy do mojej rodziny. Już się nie mogę doczekać spotkania z najbliższymi,
tak rzadko ich odwiedzamy.
Katarzynko, też przeżywam to, że 22 - miesięczniak to takie małe dziecko...
Zastanawiam się jak przeżyje moją nieobecność, co zrobić, by nie czuł się
odepchnięty. Dzisiaj np. zostawiłam synka po raz pierwszy (co prawda ma na
razie tylko 15 miesięcy)z koleżanką, na jakieś dwie godziny, bo musiałam coś
załatwić. Okazało się, że za mną bardzo tęsknił, chciał otwierać drzwi i iść
mnie szukać Mam nadzieję, że jednak przez tych parę miesięcy dojrzeje i
łatwiej to zniesie.
Pozdrawiam Wszystkie tą wieczorową porą.
Jana

[natkare]

A miedzy moimi maluchami bedzie roznica 18 miesiecy.
Jestem bardzo ciekawa jak to jest
Acha moj synus Macius , obudzil mnie ostatniej nocy(ok.3 rano)
slowami -"mamusiu a mi sie snilo ze to beda dwie dzidzie i podobne do Domnisi
takie sliczne wiesz?"
Hm...mam tylko nadzieje ze dzidzia jednak jest jedna Czasami sny mojego
synusia sie sprawdzaja
POZDRAWIAM
Renata mama Maciusia 15.04.1999, Dominisi 9.09.2003 i Fasolki (?26.03.2005)

[monika_oli]

Hej. Ale byłaby niespodzianka gdyby ten sen się jednak spełnił Może coś w tym
jest - jak będziesz na USG to poproś lekarza aby dobrze to sprawdził))
Mam nadzieję że nie masz mi za złe tego co napisałam - bardzo, bardzo mi Twój
post poprawił humor Naprawdę okazałoby się że masz niesamowitego synka jeśli
jego sen byłby proroczy Wiem że w dzisiejszych czasach jest to mało
prawdopodobne ze względu na technikę jaką się stosuje w medycynie, ale
słyszałam ostatnio o przypadku że dziewczyna na ostatnim USG (po 30tc)
dowiedziała się że jej jedno dziecko jest bliźniakami
Pozdrawiam
Monika

Wszystkim ponownym mamom samych códowności

[katarzynka25]

Z tego mejsca chciałabym wszystkim ponownym mamom życzyć Cudownych świąt
spokoju ducha spełnienia naskrytszych marzeń siły oraz wytrwałości
na nadchodzące Święta Bożego Narodzenia. Aby za równo te mamy mające wiele
mieszanych uczuć (do których zaliczam się ja) i te bez nich poczuły że będzie
wszystko super i poprostu Co nas nie zabije to wzmocni czego sobie i Wszystkim
z całego serca życzę.

[monika_oli]

Ja również dołączam się do życzeń.
M.

No i po Świętach :(

[monika_oli]

Krótkie były w tym roku, niestety
Co u Was słychać???
Monika

[natkare]

No tak juz po swietach, teraz bedziemy czekaly na te Wielkanocne
Jestem bardzo ciekawa czy spedze je z rodzinka, bo mam termin na 26.03, jeszcze
szczerze mowiac na ten temat nie rozmawialam z lekarzem.
Wogole nie wiem gdzie bede rodzila, nic juz nie wiem.
Pozdrawiam po SWIATECZNIE lecz rownie goraco.
Renata mama Maciusia 1999, Dominisi 2003 i Fasolki(?26.03.2005)

Hej, jak tam w Nowym Roku???

[monika_oli]

Będzie on dla nas przecież znaczący. Mam nadzieję, że zaczął on się Wam dobrze.
Ja mam w tej chwili naprawdę sporo pracy (w pracy, jestem ciągle niewyspana,
ale jak na razie dobry humor mnie nie opuszcza.
Pozdrawiam cieplutko i życzę wszystkiego dobrego.
Monika

[anaj75]

Witam, Też dołączam się do życzeń noworocznych. Dużo siły i pogody ducha dla
nas wszystkich a nasze pociechy niech rosną zdrowo
Ja jeszcze dochodzę do siebie po Sylwestrze Zabalowaliśmy do drugiej w nocy,
z naszym 15 - miesięcznym synkiem (do końca na nogach) i zaprzyjaźniną rodzinką
z chłopczykiem 16 - miesięcznym, która też spodziewa się malucha w ramach akcji
jedno po drugim ) - u nich będzie 18 miesięcy różnicy.
Napiszcie, jak tam Wasze nastroje? Bo u mnie bardzo zmienne jak to w pierwszym
trymie, kłótliwa coś jestem.
Pozdrawiam.
Jana

[katarzynka25]

Witanko
U mnie sylwek kanapowo telewizyjny. Ech pobalowałoby się a tu nima.
No ale przedemną nowe wyzwania. Moje myśli znacznie się unormowały i opanowały.
Poniekąd za saprawą innych (jak informuję o fasoce to jest pełna euforia więc i
mi się udziela). Teraz myślę co tu zrobić aby poprawić warunki mieszkanowe
na "większe". Z pracą i planami biznesowymi muszę dać sobie spokój (nie będę
się porywać z motyką na słońce) pozatym obiecałam sobie że tę ciążę przejdę
spokojnie, bez stresów itd. Poprzednia pod tym względem była t-r-a-g-i-c-z-n-a.
Także z wilką dawką optymizmu pozdrawiam wszystkie mamy w roku 2005 ( mam
nadzieję że b. udanym).
Buziaki

do monka_oli

[katarzynka25]

Moniko powiedz mi proszę jak robisz aby w sygnatórce pojawiły się nazwy a nie
cale linki. Mnie się nicholery nie udaje.
Jak możesz to odpowiedz na priwa niechciałabym zaśmiecać wątku. Dzięki K
[e-mail]

miłość do kolejnego dziecka

[anaj75]

Hej, Kobietki!
Wiele wyczytałam na forum wątpliwości powtórnych mam, czy dadzą radę pokochać
drugie dziecko. Coś w tym lęku musi być. Ja, pomimo tego, że chciałam kolejnego
bobasa, odkąd synio skończył 6 miesięcy, to teraz jestem zaskoczona swoimi
odczuciami. Mam wrażenie jakby ten maluch był nieco mniej ważny od tego, który
już sobie biega. Z przerażeniem myślę o tym, że np. jeśli ciąża będzie
zagrożona, będę musiała synka odstawic od piersi albo, nie daj Bóg, pojechać do
szpitala. Miałam już jedną taką sytuację. Któregoś wieczora pobolewał mnie
brzuch. Postanowiłam tej nocy nieco ograniczyć karmienie, wyniosłam się z
łóżka, zostawiając w nim męża i Maciusia. Młody z trudem zasnął bez piersi ale
generalnie udało się bez płaczu. Jednak po ok. 1,5 godziny obudził się z
rykiem, nic nie było w stanie go utulić. W końcu pomyślałam, niech się dzieje,
co chce i przystawiłam go. Poczułam się przy tym jak wyrodna matka wobec
drugiego malca. Hmm, a może nie postąpiłam tak źle, bo przecież zagrożenie
ciąży nie było jednoznaczne i wyraźne? Przyznaję też, że z trudem rezygnuję z
noszenia synka na rękach, choć fakt, że robię to coraz rzadziej. W pierwszej
ciąży było inaczej, chuchałam i dmuchałam na siebie, żeby przypadkiem nie
poronić. Teraz raczej myślę, że jeśli młodsze to wszystko przetrzyma, to
znaczy, że jest zuch. Nie wiem jak to będzie dalej, czy miłość do drugiego
dziecka będzie tak samo silna jak do pierworodnego? Cóż liczę na naturę, że
zadba o to. Zresztą, przypominam sobie, iż pomimo takiego radosnego oczekiwania
na urodzenie Maćka, pierwsze pozytywne uczucia wobec niego zauważyłam u siebie
dopiero po jakichś dwóch miesiącach po porodzie.
A jak jest w Waszym przypadku? Czy przeżywacie jakieś wątpliwości uczuciowe? A
może zauważacie jakiś proces zmian pod tym względem? Jestem bardzo ciekawa...
Jana

[monika_oli]

Hej.
Wiesz Jana, tak prawdę powiedziawszy to swoim postem uświadomiłaś mi że czuję
to samo. Kiedy go przeczytałam w piątek to doszłam do wniosku, że pomimo tego
że tak właściwie sama się przed sobą nie przyznaję do takich uczuć, ale mimo to
tak właśnie jest - Oliwia zajmuje w mojej głowie i w moim sercu pierwsze
miejsce. Przez weekend jeszcze się to pogłębiło, bo w piątek byłam u gina,
który przepisał mi antybiotyk, a ja nie przyznałam się że nadal karmię córcię
(nie miałam ochoty słuchać dyrdymałów na temat karmienia w ciąży). Na tych
cholernych tabletkach nie ma informacji i tym czy można je stosować w czasie
ciąży/laktacji. Pomyślałam - lekarz wie że jestem w ciąży, więc w ciąży można
je brać, ale w ulotce pisze że lek daje duże stężenia we krwi, moczu i
tkankach - więc pewnie i w mleku!!! Przyznaję że starałam się do minimum
ograniczać karmienia, ale jak zwykle w weekend córcia mając cycusie przez cały
dzień do swojej dyspozycji, 'karmiła się' częściej niż zwykle. Oj, ciężki był
ten weekend. Dziś rano wszystko się przekręciło do góry nogami - znalazłam w
necie, że stosując lek można karmić piersią, ale za to w ciąży - używać tylko w
przypadku zakażeń zagrażających życiu - czy zakażenie dróg moczowych może
zagrozić życiu??? O rany, ale się zaczął ten tydzień. W piątek po południu
bardzo wyraźnie poczułam ruchy maluszka w brzuchu, a właśnie zdałam sobie
sprawę, przez weekend nie czułam ich praktycznie wcale - jak tylko mi się uda
wyrwać z pracy jadę do lekarza. Może mnie potraktuje jak panikarę, ale muszę!!!
wiedzieć że wszystko jest ok, bo inaczej chyba dostanę świra.
Kiedyś jedna, podwójna mama na forum napisała że dzieci nie da się kachać tak
samo, choć można oboje kochać równie mocno. Właśnie się przekonałam, że ja tak
kocham oboje moich dzieciaczków, choć obecnie poświęcam więcej czasu Olci -
maluszek jeszcze tego odemnie nie wymaga.
Przepraszam, że piszę dziś tak pesymistycznie, ale chyba mam doła.
Pozdrawiam
Monika.

[monika_oli]

Jednak będzie dobrze, musi być dobrze - znowu czuję mojego Małego
Wiercipiętka))))) Bardzo się cieszę
Chyba przez weekend zbyt wiele uwagi poświęcałam Olci, bagatelizując przy tym,
niezbyt jeszcze wyraźne sygnały docierające z wewnątrz brzucha.
Pozdrawiam już bardziej optymistycznie
Monika

[anaj75]

Uff, cieszę się, że wszystko wraca u Ciebie do normy. Życzę zdrowia Tobie i
Maleństwu. A co do zapisek na ulotkach, to producenci wolą zawsze nieco
rygorystycznie napisać o dawkowaniu niż narazić ciężarną np. na samowolne
przyjmowanie danego leku a później procesować się w razie jakichś komplikacji.
Przecież nawet na lekach podtrzymujących ciążę opisane są przypadki skutków
ubocznych dla dziecka, które jednak bardzo rzadko występują. W każdym razie,
jeśli przypisał Ci je lekarz prowadzący ciążę lub o ciąży tylko wiedzący,
możesz być spokojna. Nieleczone zakażenie układu moczowego mogłoby być bardzo
groźne dla dziecka. Bądź dobrej myśli
Powiem Ci, że w ostatnich dniach też poczułam lęk o maleństwo, co uświadomiło
mi, że już się na nie otworzyłam uczuciowo. Dowiedziałam się, że przed ciążą
przechorowałam cytomegalię (możliwe nawet, iż pod koniec poprzedniej ciąży, po
ostatnim badaniu - synek przez pierwszy rok życia miał pewne problemy z
funkcjonowaniem wątroby) i tak się wystraszyłam, że istnieje jakieś
prawdopodobieństwo, że niekorzystnie może to wpłynąć na rozwój maluszka i w
ogóle utrzymanie ciąży. Liczę jednak na to, że moje przeciwciała uchronią go.
Pozdrawiam ciepło.
J.

[mamamatiego1]

Cześć powtórne mamusie. Ja też taką będę w sierpniu. Wtedy mój synek będzie
miał już skończone trzy latka (w maju). Drugą ciążę planowaliśmy wcześniej ale
udało się dopiero teraz. Myślę że trzy lata różnicy to tak w sam raz. Rok czy
półtora wydaje mi się trudne najbardziej dla mamy, bo pierwsze dziecko jest
jeszcze wciąż uzależnione od mamy. Natomiast 5 lat różnicy to zbyt dużo. Między
mną a moją siostrą jest taka różnica (tak jak któraś z was też o tym wcześniej
wspominała), dopiero od kilku lat jesteśmy przyjaciółkami - wcześniej biłyśmy
się o byle co. Ale to nieważne, najważniejsze że dzieci są chciane i kochane
przez nas. Nasza w tym głowa aby się kochały nawzajem. Pozdrawiam.

Gosia, Mati i iskierka 11 tc.

[anaj75]

Hej, Gosiu!
Gratuluję podwójnego macierzyństwa! Twój maluch pewnie jest już dosyć
samodzielny i ominą Cię takie problemy jak podwójny wózek, podwójne
pieluchowanie, czy takież karmienie piersią Życzę Ci, by dzieciaczki
pokochały się i zaprzyjaźniły.
Pozdrawiam - nasze młodsze pociechy są w bardzo podobnym wieku - mój 10 tc.
Jana

[ania175]

Dawno mie tu nie było. Życzę Wam wszystkim dużo szczęścia i pomyslnosci w nowym
roku!
Tak sie złożyło, ze najpierw rozchorował mi sie synek, a potem ja - nie
chodziłam więc do pracy, a w domu nie mam czasu na komputer. Z powodu choroby
synka wybrałam sie wcześniej niż zamierzałam do gina. Niestety na wizytę u
mojego nie było szans więc poszłam do kobiety która pracuje w tej samej
przychodni. Mogę więc już napisać że jestem w ciąży - dziś to 6 tydzień i 4
dzień. Na USG było widać wyraźnie pęcherzyk i coś tak jakby malutki zarodek,
ale był taki malutki, że trudno go było ocenić. W każdym razie wszystko jest na
dobrej drodze. Następna wizyta 25 stycznia. Wtedy będę miała założoną kartę
ciąży.
Termin mam na koniec sierpnia. Między moimi maluchami będzie 20 miesięcy
różnicy (mój synek 6 stycznia skończył roczek).
Pozdrawiam
Ania.

[anaj75]

Fajnie, Aniu, że już jesteś. Życzę wszystkiego najlepszego małemu Jubilatowi
Niech rośnie duży, zdrowy i szczęśliwy. A i sierpniowemu Maleństwu też, by
rosło jak na drożdżach.
Jana - też sierpniówka.

[ania175]

Dziękuję bardzo Jano!
Pewnie niedługo spotkamy sie na forum dla sierpniówek Ja postanowiłam że sie
tam pojawię gdy będę już miała założoną kartę ciążową, czyli mam nadzieję że
najpóźniej 26 stycznia. Tak się uparłam i koniec - żeby nie zapeszyć.
Pozdrwaiam serdecznie Ciebie i Twoje maleństwo
Ania.

[comevorrei]

cze. dlugo mnie tu nie bylo. bylam zajeta swietami. mialam gosci. nie wiem jak
wyrobilam. male dziecko, brzuszek no i robilam wigilije u siebie. ale bylo
bardzo fajnie. coreczka dostala duzo prezentow. no i ya tez. mialam imieniny,
swieta urodziny i sylvestra. no i do tego mialam swieta dwa razy. raz meza no i
moje (jestem prawoslawna i obhodze w styczniu). no i roksanka byla chora.
biedne dziecko. dala mi popalic. chodzila spac po 2 w nocy. no i nie chciala
spac' sama tylko u mamusi na raczkah. wytrzymywalam do 7 i budzilam meza i
kladlam sie spac. no i brzuszek mi tak bolal ze musialam pojechas do szpitala.
ale nie bylo to nic strasznego. za 3 swiateczne tygodnie shudlam pol kilo.
cukier mam w normie. no i zaczelam codzic do lekarza co dwa tygodnie. no i
zostalo bardzo malo czasu. nie moge uwierzyc ze to juz koncowka.
pozdrawiam. wiktoria.