Teksty

[niklot_swarozyc]

Lasy Pomorza

Kiedy moc piorunów tnie niebiosa
W ciepłe letnie dni
Zwracam swe oczy ku Bogom
Wspaniałej i potężnej naturze
Dziękuj±c za dar ukryty w błysków potędze
Zimna noc zaległa nad prastarym borem
Ulewne deszcze wypełniaja drogi mej wsi
Ukrytej gdzies w głebi pomorskich lasów
Jak strugi łez deszcz oczyszcza
Nasz± rzeczywisto¶ć
mamy rok dziewięćsetny...

Lasy Pomorza...

Wiem że urodziłem sie wła¶nie tam
Żeby czynić mych ojców kulturę piękniejsz±
Wiem że oddałem im swoje serce
Bólem i trwog± przepełnione...
W srebrnych pasmach ksi걿ycowego swiatła
Woje moi przeszywaja dębowe knieje
Pod±żamy ku rozstajom dróg
By w krwawej walce złożyc sw± ofiarę
Kolejne grzmoty burzy w zorzy wieczornej
Upewniaj± nas w swej sile
To ojcowie towarzysz± nam od samego pocz±tku
Raz pozdrowienia raz gniewy z sinego nieba nam słac

Lasy Pomorza...

Dobrze ze bory zwierza sa pełne
Pozwala to utrzymać m± drużyne na nogach
I topory i tarcze i miecze ich cieżkie
A futrzane obuwie nasi±kniete
Krwawoczerwonym błotem
Mijamy mile kolejne by zd±życ do lasów
Pod skrzydłami nocy się schować
Jeszcze jeden blysk w ciemno¶ci
Jak ojcowskie dobranoc układa nas do snu...
Jak wilki...
Grom

Ty który lasy ogarn±łes piorunów płaszczem
Ty który wichrem karmisz dzieci swe
Wzbudziłes morze nienawi¶ci w ich umysłach
Jak Bałtyk brzegi swe Ty otuliłes ¶więte gaje...

Stare dęby pochyliły grzbiety swe w pokłonach
Piorunowy ¶więty ogień kończy taniec....
Pl±sy milkn± strzygi chyl± łby ku niebu
Czekaj±ce nagie wilki

Słodycz Tw± i ciepło czuję coraz bliżej
Ty¶ łonem matki mej i sił±
Ziemi± polem lasem ł±ka gajem...
Esencj± życia magi± która żyje
Ciemno¶cia zw± Cię ci dla których¶ wrogiem
Zbł±kan± owc± wężem ¶mierci± w trwodze
Ramiona mężnych wojów pn± Twój pos±g w zwyż
Ty¶ nie herezj± ale prawd± plun±ł w krzyrz

Stare dęby pochyliły grzbiety swe w pokłonach
Piorunowy ¶więty ogień kończy taniec....
Pl±sy milkn± strzygi chyl± łby ku niebu
Czekaj±ce nagie wilki

Grom niech będzie Twym zwiastunem
Brzaskiem imperium w chwale czekanego
Dzwonem w pogańskie serca bitym
Ołtarzem prawdy dum± oraz krwi± okrytym

Niech Grom zapowie Twe nadej¶cie
Godzinę zemsty boskiej rozpaczy
Nadejd± nowe potężne czasy
O sile Twej szumi± pomorskie lasy...

kraina.ciemnosci.w.interia.pl/zespoly/behemoth/teksty.htm