Londyyn-zbliżam sie

[eccia0102]

no i czas nieubłaganie pędzi do przodu coraz bardziej przybliżając date
wyjazdu.pierwsze co przychodzi mi na myśl to to ze strasznie sie boje tej
zmiany Ja juz mieszkalam w Londynie ale nie z dzieckiem,wtedy bylo inaczej to
okropne ze bede sie zmagac z samotnoscią praktycznie sama bo przeciez mąż od
rana do wieczora w pracy a ja sama w czterech scianach z Amelką. tu mamy
babci dziadka a tam czeka na nas tatuś ,wierze ze dam sobie rade ale
naprawde sie boje .jak moja kruszyna poradzi sobie z taką zmianą opuszcza
dziadków zeby zamieszkać z tatą którego praktycznie nie zna,ale co ważne bedą
mielii teraz czas zeby wreszcie sie poznac.Naprawde tak strasznie sie boje ze
az chce mi sie kszyczec ale tez ciesze sie ze wreszcie bedziemy w
komplecie.Zgłupieć można To chyba narazie tyle co chcialam powiedzieć Prosze
trzymajcie kciuki Pozdrawiam

[mamamon]

Na pewno wszystko dobrze sie ulozy. Nie denerwuj sie! Paradoksalnie, o wiele
latwiej Ci bedzie jako niepracujacej mamie nawiazac znajomosci. Tu jest cale
mnostwo zajec dla matek z dziecmi, na ktore regularnie bedziesz mogla chodzi i
poznawac inne mamusie oraz dzieci. Oprocz tego - zdaje sie - wiekszosc polskich
mamus nie pracuje, wiec bedziesz mogla sie z nimi spotykac!
Najwazniejsze, ze bedziecie wszyscy w komplecie!
Pozdrawiam,
Monika

[mrufkaa]

Trzymaj sie mocno, bedzie dobrze

[jagienkaa]

ja myślę że łatwo nie będzie, ale za to będziesz miała dużo czasu na
zwiedzanie, przyzwyczajanie się, najważniejsze że Amelka się przyzwyczai trozkę
do taty a on do was a w najgorszym razie zawsze można wsiąść w samolot i buch
do Polski w Londynie jest dużo ślicznych parków i fajnych kafejek, na pewno
będzie jakieś następne spotkanie forumowych mam to może poznasz jakąś
sympatyczna sąsiadkę. Patrz na wszystko pozytywnie, wiosna już niedługo, bedzie
dobrze!

[eccia0102]

Dziewczyny jesteście kochane dziękuje za słowa otuchy Od razu mi lżej na
serduszku ,mam nadzieje ze rzeczywiście znajde jakąś miłą mamę w
sąsiectwie.Pozdrawiam

[sylwia.lub]

mam ten sam problem co ty,tylko my czekamy do wiosny.tez jestem przerazona i
bije sie zmyslami wciaz zmieniajac zdanie.najbardziej przeraza mnie to ,ze nie
znam jezyka...trzymam za was kciuki!!!