Moja bulimia c.d.

[agnasie]

Witajcie. Kiedyś już tu byłam. Rozpoczęłam wątek pod tytułem Moja
bulimia. W opewnym momencie należał do najliczniejszych pod względem
ilości wpisów. Pisałam wtedy jak to się zaczęło, byłam pełna
optymizmu, leczyłam się i wierzyłam, że dam radę. Mam 40 lat,
przeszłam kilka terapii - żadna nie przyniosła efektu. Mam
przewlekłe zapalenie przełyku, ziejący wpust nad żołądkiem,
tężyczkę, arytmię serca i ciągłe potworne infekcje gardła, tchawicy,
krtani. Aha no i ważę ponad 100 kilogramów. Zwątpiłam, że ktoś lub
coś jest jeszcze w stanie mi pomóc. Spotykam na swej drodze
kompletnie głupich terapeutów. Psychologow, którzy mają czelność
twierdzic, że umieją mi pomóc bo skończyli dwutygodniowy kurs.
Jedyną pomoc medyczną jaką mam to nadzór ze strony kilu
zaprzyjaźnionych ze mną lekarzy internistów. ciagle badają mi
przełyk, leczą objawy, monitorują moje serce. Psychiatrzy i
psycholodzy - proszę Was - zmieńcie zawód. To czego sie podjęliście
to nie jest zabawa. Tacy jak ja szukają ratunku przed smiercią a Wy
faszerujecie nas bzdurami bóg wie w jakim celu i oczym. Spotkałam
babkę, która latala na każde moje skinienie. Potrafiła wariatka
przyjechać na moje wezwanie do sklepu. Ja sobie robiłam z niej jaja!
Druga przeklibnała i uważała, że to zrobi namnie wrażenie. Trzecia
pitoliła mi przypowieście o koniu który zszedł z obrazu...Przykłady
mogę mnozyć i zstanawiam, kto bardziej potrzebuje pomocy
medycznej... Jeżeli jest tutaj ktoś kto ma tyle lat co ja i wie jak
sobie z tym radzić....Potrzebuję pomocy... :(

[ankaaa]

Wpisz w google: certyfikowani psychoterapeuci Polskiego Towarzystwa
Psychiatrycznego.
I tam szukaj specjalisty.

A z jakiego miasta jesteś ?

[to_jaaa]

ja ja robiłam sobie z niej jaja?


bez komentarza

[agnasie]

To nie komentuj - nie zależy mi na Twojej opinii. :)

[jot_ka]

możesz zajrzeć na
www.anonimowizarlocy.org/forum/

[loiseau]

Ja mam trochę więcej niż połowę Twoich lat, więc może nie do końca do mnie
adresujesz swój post. Chciałabym jednam Ci kilka słów napisać.
Spróbuj może też wybrać sie do psychologów polecanych przez osoby borykające się
z ED (obok sprawdzenia listy certyfikowanych psychologów, z reguły PTP trzyma
standard pracy). Myślę, że to może być dobrą rekomendacją, jeżeli ktoś po
zakończeniu terapii jest w stanie powiedzieć, że terapia rzeczywiście pomogła na
ED. Do tego warto zachować krytyczny osąd i sprawdzić, z kim Ci zaskoczy
relacja. To też dość indywidualna sprawa, bo nie wszyscy wszystkim pasują.
Bardzo długo już chorujesz, choroba odbija się też mocno na Twoim zdrowiu. To
dobrze, że jesteś pod kontrolą internistów. Myślę, że dodanie do tego
kompleksowej pomocy psychologicznej (może jednocześnie terapia + leki od
psychiatry?) mogłoby Ci jeszcze pomóc.
Z racji wielu prób leczenia i lat chorowania zachęcałabym Cię do rozważenia
zwrócenia się do psychoterapeuty z certyfikatem w psychoterapii
poznawczo-behawioralnej, dodatkowo specjaliszującego się w pomocy osobom z
zaburzeniami odżywiania. Wg badań nad skutecznością psychoterapii, w tym nurcie
można liczyć na dość dużą skuteczność w szybkim opanowaniu symptomów.

[loiseau]

Jeszcze kilka słów, bo za szybko wysłał mi się post.
Niestety może być też tak, że w zupełności nie wyleczysz się już nigdy (tzn,
zawsze będziesz w czasie stresujących wydarzeń w życiu wracać do jedzenia i
wymiotowania). Jeżeli tak miałoby być, warto zawalczyć choć o mniejszy cel -
tzn. zmniejszenie częstotliwości ataków, uczynienie życia bardziej znośnym.
Jednocześnie wyobrażam sobie, że taki obrót rzeczy może nie być spójny z tym, na
co kiedyś liczyłaś i się starałaś (nie czytałam Twojego wątku, ale wyobrażam
sobie, że motywację miałaś i masz bardzo dużą + włożyłaś już w próby pomocy
sobie dużo energii).
A tak na marginesie, to oprócz tych wszystkich działań
psychologiczno-leczniczych, poleciłabym Ci jeszcze coś. Moja historia to raczej
kompulsywne objadanie się i zauważyłam, że jest mi w życiu lepiej, mniej się
objadam i jakoś lepiej znoszę smutki i w ogóle różne emocje, gdy ćwiczę jogę.
Mam tu na myśli porządne i częste ćwiczenia w profesjonalnej szkole i w domu, a
nie badziewia w postaci jogi przy muzyce w fitness centrum. Ćwiczę wg metody
Iyengara, może jest ktoś w Twoim mieście, kto daje lekcje?

[agnasie]

Ha, doczytałam Twój drugi post. Czyli jesteś pacjentem. Zatrudniam
księgowa, ktra ma problemy ze sobą. Kiedy widziała ostatnio w jaki
wpadłam dołek też mnie chciała zabrać na yogę. Pewnie się w końcu
skuszę. :). Dzięki za sczerośc i zyczliwośc - to naprawdę jest mi
potrzebne.

[loiseau]

Pacjentem, który się dużo naczytał (oj, lata lata czytania):D
Jogę serdecznie polecam, ale podkreślam - w profesjonalnej szkole. I jak się
skusisz, to daj sobie z miesiąc szansy. Po chodzeniu 2 razy w tygodniu przez
miesiąc można liczyć na pierwsze efekty. Ocenianie, czy joga jest dla kogoś
pomocna (chociaż moim zdaniem i jak czytam mądrych znawców, to wszystkim coś ma
do zaoferowania:) po pierwszych zajęciach mija się z celem.

[agnasie]

Bardzo Ci diękuję za odpowiedź. Niestey jestem w stanie, w którym
trudno mnie zachęcić do leczenia. Ja poddałam się terapii u osoby z
kwalifikacjami o których mówisz. I nic... Naprawdę nie wiem co mam
ze sobą zrobić. Uważam się za sobę inteligentną - zresztą to podobno
cecha chorych na to paskudztwo. I w mojej ocenie problem polega na
tym, że terapeuci nie biorą pod uwage faktu, że chory człowiek jest
tylko chory a nie niedorozwinięty. To przykre ale ja często
widziałam jak psychiatra czy psycholoh się ze mną męczy. I druga
sprawa - nie jestem kimś kto musi się liczyć z pieniędzmi. Ale
odrażającym jest dla mnie płacenie komuś za rozmowe o moich
intymnych sprawach często za moje łzy. Z Twojego wpisu wnioskuję,
że albo jesteś terapeutą albo studentem (wiek) albo pacjentem - ale
wyraźnie wiesz o co chodzi, dlatego liczę, że mnie zrozumiesz. Akt
wyciagania gotówki i zostawiania jej komuś za taką usługę sprawia,
że czuję się jak w domu publicznym. Co do leków - kilka lat
przezyłam na fluoksetynie. ZERO efektu. teraz biorę zomiren SR bo
nie mogę spać, mam tężyczkę. Nie chcę więcej świństwa...

[loiseau]

Jedna jaskółka wiosny nie czyni i jest (przynajmniej teoretycznie) szansa, że
inny psycholog z takimi kwalifikacjami by Ci pomógł. To była tylko sugestia z
mojej strony, nie jest moim celem zachęcanie Cię na siłę. Na terapię w danym
momencie trzeba mieć chyba jakąś gotowość i sama musisz chcieć:) Ale
zdecydowanie rozumiem zniechęcenie. Pisałaś, że miałaś wrażenie, że się z Tobą
męczą terapeuci - dałaś im znać? Zawsze można pójść w otwartą komunikację i
powiedzieć "mam wrażenie, że się pan/i ze mną męczy". Wyobrażam sobie, że to
otwiera cały wątek o wyobrażeniach i tym, jak jest w rzeczywistości:)

Z drugiej strony pozwoliłaś sobie na uogólnienie, które np. z moimi
doświadczeniami się nie pokrywa, zaprotestuję więc. Piszesz, że terapeuci w
Twojej ocenie traktują pacjentów jak niedorozwiniętych. Moja terapeutka na
przykład miała w moim odczuciu dużo szacunku do swoich pacjentów, twierdząc, że
lubi swoją pracę i ludzi, których dzięki niej spotyka. Oraz, że się cały czas od
swoich pacjentów uczy.

Co do gotówki, wiem, o co Ci chodzi. Może jak w domu publicznym się nie czułam,
ale to wyciąganie z torebki odliczonej kwoty też mi przeszkadzało. Ale przecież
można się po ludzku umówić inaczej - wpłacać pieniądze na konto i po sprawie.
Chyba, że masz na myśli kwestię płacenia w ogóle. Jeśli tak, to jeszcze inny
problem.

[metal_fish]

mam połowe lat co ty ale i tak spore doświadczenie z ed... a jak
przeczytałam o koniu złażącym z obrazu to prawie jakbym słyszała
moją p. psycholog. baaardzo lubi różne przypowieści - jedną z
ostatnich (dokładnie już nie pamiętam treści) która niby miała mi
pomóc utwierdziła mnie w przekonaniu że dla mnie nie ma już
nadzieji. teraz nawet nie moge się zebrać żeby iść do niej na
ostatnie "zamykające" spotkanie... może ktoś tu zna kogoś naprawde
dobrego w katowicach?

[wisienka558]

A brałaś leki ograniczające łaknienie?Np:bioxetin.Może masz zle dobrane leki.Po
większości psychotropów apetyt wzrasta .

[agnasie]

Przypominam. Mam 40 lat. Z czego choruję 23 czyli więcej niz połowe
mego życia. Lekarze waszerowali mnie już wszytskim. Na mnie takie
środki po prostu nie działają. :)

[wisienka558]

agnasie napisała:

> Przypominam. Mam 40 lat. Z czego choruję 23 czyli więcej niz połowe
> mego życia. Lekarze waszerowali mnie już wszytskim. Na mnie takie
> środki po prostu nie działają. :)
Ja nie wiem jakie objawy choroby .Czy wymiotujesz czy po prostu się objadasz
.Wiem jedno jak się wymiotuje to leki sie nie wchłaniaja i niestetry nie
zadziałają .