o sobie

[kamila823]

Prawda jest taka, że ja jestem osobą cholernie niesamodzielną. Chyba rodzice
za bardzo się o mnie troszczyli w dzieciństwie. Robili za mnie kompletnie
wszystko - pisali wypracowania, rozwiązywali zadania... To co ja zrobiłam
zawsze było złe. Obecnie mam 18 lat i nie potrafię sama nic zrobić, każde
działanie (chociażby pójście do fryzjera) stanowi dla mnie ogromny sters. I
wolę żeby w takiej sytucji (tzn. jak coś próbuję sama załatwić) nikt mnie nie
widział (nie wiem dlaczego). Latwiej mi jest w niekończoność odkładać
realizację swoich marzeń na później (później to znaczy oczywiście jak
schudnę). Kompletnie nie wiem co lubie a czego nie, nie wiem co mi się
podoba. Nie potrafię mówić o sobie. Próbuję się otworzyć przed moją
przyjaciółką, która jest najwspanialszą osobą na świecie, ale bardzo ciężko
mi to idzie. To dla mnie duży postęp, że zdecydowałam się napisać na forum,
na które notebene zaglądam już od bardzo dawna. Proszę więc niech ktoś mądry
mi odpisze i powie co robić.

[marenta]

wypisz sobie w punktach wszystko co byś chciała robić
a potem się zastanów czego się bardziej boisz tego jak jest ci teraz czy tego
jak byś się czuła gdyby ci się nie udało (zglebiłabyś się przed fryzjerką itp).
może bardziej warto się potykać, ale iść naprzód niż stać w miejscu

[grubcia5]

hmmm no dokladnie...najwazniejsze to probowac...wiadomo ze niezawsze sie
uda...pewnie bedzie ciezko ...ja mialam tak samo byle kupno bluzki a ja sie
robilam czerwona jak burak..ale kupowalam i kupowalam az sie z tego po czesci
bo nie do konca wyleczylam:) wiec naprawde jedyny sposob to stawic temu
czola...przeciwstawic sie temu no bo jak inaczej? musisz zyc a zycie bedzie
latwiejsze...

[achula]

Problem rodziców...właśnie,oni czasami nie wiedzą jak bardzo krzywdzą swą
nadopiekuńczością,nadmiarem miłości,odsówaniem od problemów świata i dnia
codziennego.Dochodzi do tego ,że boimi się siebie,ludzi,przeraża nas brutalna
rzeczywistość,a jednocześnie pragnenie pełnego uczestnistwa w tym życiu
powoduje jest wielkie.Mowisz-kiedy schudnę -i to jest podstawowy problem!Nie
zmierzysz się ze swiatem udając,że od wagi zależy pełne uczestnictwo w
prawdziwym życiu.Kontrola nad ciałem,samokontrola,pozorna władza nad sobą
doprowadzi tylko do jeszcze większego osamotnienia i wyizolowania.
Musisz uwierzyć w siebie.Kroczek po kroczku uczyć sie samodzielności nawet jak
błędne decyzje będą bolesne.Przede wszystki musisz bardzo poważnie porozmawiac
z rodzicami,na pewno nie będzie to łatwe,ale kochają Cię i muszą wiedzieć,że
podstawą sczęścia i normalności jest odpowiedzialność za własne życie.

[marenta]

i nie bój się odrzucenia przez rodziców, sama o sobie decyduj

[marenta]

dobrze Ci idzie:) skupiasz się na właściwych rzeczach, wsłuchaj się w siebie i
wybaczaj sobie, można być bezbronnym ale jednocześnie silnym. ODWAGI

[malutka444]

powiem Ci ze tez mialam taki okres w zyciu, zamknieta w sobie, odizolowana do
swiata, zagubiona, nie wiedzaca czego chce, szara myszak, "tylko zeby nikt mnie
nie zauwazyl"...potem nagle sie to zmienilo...chyba zalezy to od ludzi ktorych
spotkasz ale tez od ciebie...nie mozesz traktowac swiata i innych ludzi jako
intruza...nie boj sie wychodzic do ludzi! to jest lekarstwo na wszytsko...a
jesli chodzio zainteresowania, to u mie wyklarowaly sie z czasem... porobuj
roznych rzeczy nawet jesli na poczatku przyprawia cie o nemaly stres, w koncu
znajdziesz jakas "zajawke" a moze to taki wiek? i kazdy przechodzi taki okres?

[amelka201]

Mam ten sam problem z rodzicami.Mama wiecznie obecna w moim
życiu,nadopiekuńcza,troche zaborcza.Teraz mam 20 lat,jak chce robic cos po
swojemu,wbrew jej zdaniu mam wyrzuty sumienia.Jak zaczelam dojrzewac czulam sie
jak pies spuszczony z lańcucha.Pełno glupich rzeczy przychodzilo mi do glowy
ktore zaraz wprowadzalam do realizacji.Wyraz buntu.Czasami rzeczywistosc mnie
przytlacza,tak samo boje sie wyjsc gdzies ,zalatwic najnormalniejsze w swiecie
rzeczy.Przeraza mnie to i czuje straszny stres.Czasami chcialabym uciec stad,od
rodziców i zaczac zyc samodzielnie

[fiona84]

Czy to jest jakas prawidlowosc, ze dziewczyny z ED maja zaborcze matki? Bo juz
sama nie wiem, czy to gdzies przeczytalam, czy wysnulam taka teorie na
podstawie wlasnego dziecinstwa?
Nie wiem, czy powinnam to pisac, nie zachecam wcale do buntu... Ale
moje 'przeciecie pepowiny'- uniezaleznienie mojego stanu psychicznego od
aktualnego humoru mojej mamy, bylo waznym krokiem w przezwyciezaniu
anoreksji... Bardzo pomogla mi wtedy siostra (mieszkalam u niej przez ok. 3
miesiace, naprawde bylo to ogromnym krokiem w kierunku 'normalnosci')
Powtorze jeszcze raz- nie zachecam do buntu, bo kontakty z matkami sa wazne.
Ale warto uswiadomic sobie, ze mama to tez tylko czlowiek i nie zawsze ma
racje... Na pewno nie wtedy, gdy probuje wpedzic w kompleksy lub sie po
prostu 'wyladowac' na ktoryms z domownikow... ;( Przemoc psychiczna jest zlem,
na ktore nie musimy sie wcale godzic!

[stokrotka_88]

Nie zgadzam się z tą teorią.Ja niby też czytałam,że anoreksja występuje w
rodzinie,w której panuje nadopiekuńczość,pilnowanie,zaborczość.Do mojej rodziny
taki opis nie pasuje.Do mamy tym bedziej.
Moja mama jest naprawdę spoko,w sumie ona jest luzaczką i nie stara się
narzucać nam tego,co mamy robić.Zawsze było tak,że dawała nam wolną rękę
(oczywiście,gdy wiedziała,że sobie poradzimy)i zawsze chciała,byśmy uczyły się
wszystko załatwić same,byśmy w przyszłości były samodzielne.Idzięki temu
załatwienie jakiejś sprawy nie sprawia mi trudności.
Jeśli chodzi o jedzenie,to tutaj także looz.Nieraz mama robiła "byle co"na
obiad w ostatniej chwili,zajadała się z nami(ja+moja siorka)słodyczami,ale
oczywiście też dbała,byśmy jadły i zdrowe rzeczy.Ale mówię,we wszystkim looz.
Tak więc widać,żę nie jest to regułą.Ja już dawno zauważyłam,że moja rodzina
jest daleka od modelu"książkowego".I to może trudniej,bo nie wiem w dalszym
ciągu co wywołało moją chorobę.