załamka...

[olen-cja7]

Nie wiem jak dlugo juz mam ten problem(moze to już 4 lata-jak ten
czas leci)...Zaczeło sie od zwyklego dbania o zdrowie-chciałam
utzrzymac dobrą sylewetke,miec ładne mięsnie...itp.I tak było-
zrealizowałam swoje plany...byłam zadowolon,spełnione ale jednak
wciąż coś mi nie pasowało...Bałam sie jeśc za duzo,mimo iz
uprawiałam sport przerażało mnie że moge z dnia na dzien
przytyc...Wstydziłam się jeśc przy ludziach-bo uwazałam ze patrza na
mnie jak na grubaske która sie objada...W sumie z dnia na dzień
wszystko staneło do góry nogami...Zaczełam wciskac w siebie co
popadnie..Moje objadanie sie nie miało końca.Ciągle
opuchnienta,nienajedzona,bojąca sie wyjsc z
domu,smutna,cierpiąca...i mogłabym tak wymieniac i wymieniac...Tak
wygladało moje życie...W zeszłym roku o tej porze wyjechałam na pół
roku do innego kraju i wszystko powróciło do normy-dawna sylwetka
ponownie pojawiła sie w lustrze no i usmiech na twarzy
powrócił...Ale w głowie nic sie nie zmieniło...Ciągły lęk przed
przytyciem-analiza tego co zjadłam,wypiłam,plany co będę jadła...Ale
było ok...Podobało mni sie wtedy-byłam pewna że dam rade utrzymac to
co "posiadam"...Nie udało sie...Po powrocie do Polski napady
powrociły...Załamałam sie całkowicie,ale nie mogłam tak zyc bo
wiedziałam ze jestem zmuszona sie ruszyc z domku bo studia
czekaja...Starałam sie nad sobą panowac ale keidy wracałam do
rodzinnego domku nie mogłam sie opanowac-jadłam,jadłam,jadłam...a
potem wyrzuty sumienia,płacz i panika...Postanowiłam isc do terapeuty
(to nie był mój pierwszy)i poprosic o pomoc...Trafiłam na bardzo
sympatyczna kobietę na której spotkania nadal uczeszczam...Troszkę
sie moje myślenie zmieniło...ale najgorsze jest to ze pozwalam
czasami sobie za wiele,bo wiem że jak pójde na spotkanie to nie
usłysze słowa krytyki...wiem że mnie zrozumieją i pomoga-ale to nie
jest dobre bo nie mam samozaparcia ktore miałam wczesniej...Ale bede
sie starac to zmienic bo kompulsywne objadanie sie mnie keidys
wykończy...a tego nie chce...W sumie pisze to bo dzisiaj miałam dwa
napady:rano i podczas obiadu...własnie wyszłam z łazienki w której
sie wypłakałam bo ten problem mnie przerasta...Dzieki za możliwośc
wyrzucenia tego co mnie dreczy na zewnątrz...:)

[karola.ragga]

nie usłyszysz słowa krytyki?! to dziwne u mnie na
spotkaniachotwarcie mówiliśmy że to jest głupie i co za tym idzie
dawało to jakiegoś kopa że mam tego nie robic bo ludzie gorzej
patrzą na to co robie niż na moje wałki na brzuchu...I ogólnie wiele
ostrych słów ze strony terapeuty i grupy pomogło mi z tego wyjśc-
zrozumiec do czego to prowadzi i że jak nie przestane sięgne dna.Z
drugiej strony zobacz już ci sie udało,pokaż że potrafisz jeszcze
raz.życze powodzenia.I niech to pieprzone jedzenie nie zniszczy ci
życia.nie warto.

[olen-cja7]

dzieki za wypowiedzenie swoje zdanka...Dla sprostowania nie chodze
na spotkania grupowe poniewaz termin mi nie odpowiada takze spotykam
sie jedynie z terapeuta-jest badzo sympatyczna i mówi mi w jaki
sposób i co powinnam w sobie zmienic.Analizuje to bardzo dokładnie i
w ten dzien keidy jestem po wizycie staram sie na maxa ale pozniej
wszystko powraca...Moim problemem jest przede wszystkim to ze nie
umiem sie otworzyc pzred ludzmi,wypowiedziec tego co
czuje,myśle....Zawsze wyobraża mi sie że bede sia na mnie patrzec
jak na kogoś z innej planety...Wiem ze to głupie i niemądre...nie
musicie mi tego pisac...ale to jest silniejsze ode mnie...Mam
nadzieje ze kidyś to minie i wszystko bedzie ok...:D Dzisiaj znowu
sie objadłam nie mogłam sie powstrzymac.Zdawałąm sobie sprawe ze zle
robie ale to nade mna gorowało...:(