dyspepsja

[Gość: dyspepsja]

dyspepsja

[Gość: xyz]

Dyspepsja (gr.dys- zły, peptein - trawienie) - termin medyczny określający
występowanie w nadbrzuszu przewlekłego lub nawracającego bólu, który trwa
przynajmniej przez 4 tygodnie (ta definicja została przyjęta w 1999r w Rzymie i
nosi nazwę kryteriów rzymskich II). Poprzednia definicja, według tak zwanych
kryteriów rzymskich I, mówiła o występowaniu bólu w nadbrzuszu w linii
pośrodkowej ciała, którym towarzyszy uczucie pełności w nadbrzuszu, wczesne
wrażenie sytości, wzdęcia, nudności. Ta definicja jednak nie brała pod uwagę
długości trwania objawów. Powyższe sformułowania odnoszą się do pojęcia
dyspepsji w sposób encyklopedyczny, jednakże ten termin (w tym przez lekarzy)
jest często używany w stosunku do określania wielu różnych objawów, tak zwanych
objawów dyspeptycznych, których cechą wspólną jest jedynie ich związek z
nadbrzuszem.

Objawy dyspeptyczne:

poposiłkowe uczucie pełności w nadbrzuszu,
odbijania,
nudności i wymioty,
uczucie wczesnej sytości,
brak łaknienia,
zgaga
Z uwagi, że powyższe objawy mogą być również objawem poważnej choroby przewodu
pokarmowego, dyspesję dzieli się na:

dyspepsję w przebiegu chorób organicznych
choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy (15-25% przypadków występowania
dyspepsji)
refluks żołądkowo-przełykowy i refluks dwunastniczo-żołądkowy (5-15%
przypadków)
rak przełyku
rak żołądka (razem oba nowotwory poniżej 2% przypadków)
dyspepsja czynnościowa (czyli występująca pomimo braku istotnej przyczyny) (60%
przypadków)
nadwrażliwość trzewną
infekcję Helicobacter pylori (sama infekcja, bez wywoływania objawów zapalenia
błony śluzowej żołądka!)
czynniki dietetyczne i leki
dym tytoniowy
czynniki psychosocjalne
Jedyną pewną metodą pozwalającą na rozróżnienie powyższych schorzeń jest
wykonanie gastroskopii. Jednakże z uwagi, że dyspepsja jest częstą
dolegliwością (dotyka do 25% populacji) przyjęto następujący sposób
postępowania:

Próba leczenia bez diagnostyki (badanie dodatkowe wykonuje się dopiero w
przypadku braku poprawy po leczeniu)
wiek poniżej 45 lat i brak objawów alarmujących takich jak:
przewlekłe wymioty
utrata masy ciała
dysfagia
objawy krwawienia z przewodu pokarmowego
niedokrwistość stwierdzona w badaniach
pełna pilna diagnostyka wykluczająca dysfagię organiczną
osoby po 45 roku życia z lub bez objawów alarmowych
[edytuj]
Leczenie
W leczeniu stosuje się kilka grup leków:

leki zobojętniające
leki prokinetyczne
leki hamujące wydzielanie kwasu solnego
H2-blokery
inhibitory pompy protonowej (najwięcej badań klinicznych świadczy o
skuteczności tej grupy)
omeprazol
pantoprazol
lanzoprazol