Wybitni poeci i pisarze lwowscy...

[Gość: *]

czekający na swe upamiętnienie w Olsztynie.

Wstyd, że w tym kraju reaguje się pozytywnie na prowokacje ukraińskie
zapominając o własnych rodakach z tego terenu krwią Polaków spłukaną!!!

Kazimierz Bukowski

[Gość: *]

Urodził się w 1891 roku w Złoczowie, zmarł w Krakowie w roku 1945. Poeta, tłumacz, krytyk literacki. Współpracownik czasopism lwowskich "Wiek Nowy", "Kurier Lwowski" oraz "Wiadomości Literackie".
Opracował i wydał we Lwowie m.in. antologię "Lwów w pieśni poetów lwowskich 1.XI.1918 -1.V.1919" (1919), szkice "Sylwetki" (1914), "Władysław Reymont" (1927).

Henryk Zbierzchowski

[Gość: *]

Autor jednego z najlepszych lwowskich wierszy:

A jeśli na gwiazd pójdę połów
I zamknie moje znużone powieki
Śmierć swoją dłonią — tak zimną jak ołów,
Jeszcze zobaczę jak obraz daleki:
Te białe wieże Twych cudnych kościołów
Jak się z oparów wyłaniają rzeki —
I jak się pławią w wieczornej godzinie
W bladym, przeczystym niebios seledynie...
Kocham cię, Lwowie!

Marian Hemar

[Gość: *]

Urodził się 6 IV 1901 roku we Lwowie. Był poetą, satyrykiem, autorem sztuk
teatralnych i piosenek.

Sporą część swojej twórczości poświęcił ukochanemu miastu. Zmarł 11 II 1972 roku
w Londynie.

Jan Zahradnik

[Gość: *]

Jako czternastoletni uczeń lwowskiego III Gimnazjum im. Stefana Batorego, brał
udział w obronie Lwowa (w 1918), za co został odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa.
Autor około siedmiuset wierszy i artykułów opublikował w dzienniku Stronnictwa
Narodowo Demokratycznego - Słowie Polskim. Należał do założycieli Zespołu Stu.
Wydanie książkowe jego poezji, zatytułowane Ludziom smutnym ukazało się w 1925
r. Wydano też jego broszurę o Makuszyńskim - W krzywym zwierciadle(1927) oraz
dramat p.t. Łątki lwowskie(1924), którego był współautorem. Jego wiersze ukazały
się w wielu antologiach polskich i zagranicznych. Pochowany na Cmentarzu
Łyczakowskim obok Kaplicy Borkowskich przy bramie głównej.

Zbigniewa Herbert

[Gość: *]

Poeta, eseista, dramatopisarz, autor słuchowisk; kawaler Orderu Orła Białego,
który po wojnie zmuszony był opuścić rodzinne miasto Lwów. Z wykształcenia
ekonomista i prawnik. W czasie wojny był żołnierzem AK. W latach 80. Herbert
stał się sztandarowym poetą polskiej opozycji.

Marian Hemar

[Gość: *]

Poeta, satyryk, komediopisarz, autor tekstów piosenek. Kuzyn Stanisława Lema.
pracował wraz z Julianem Tuwimem w kabarecie literackim Qui Pro Quo, Banda i
Cyruliku Warszawskim. Wraz z Tuwimem, Lechoniem i Słonimskim był autorem wielu
skeczy i dowcipów i szopek politycznych. Jego dorobek literacki jest ogromny:
ponad 3000 niezwykle popularnych piosenek, do których sam komponował muzykę,
setki wierszy, kilkanaście sztuk i słuchowisk radiowych.
W 1939 jego piosenka Ten wąsik (wykonywana przez Ludwika Sempolińskiego w
popularnej rewii Orzeł czy Rzeszka), spowodowała interwencję ambasadora Niemiec
w Warszawie. W latach 1940-1941 walczył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców
Karpackich w Palestynie i w Egipcie (m.in. pod Tobrukiem). W wojsku prowadził pracę
kulturalno-oświatową. Rozkazem naczelnego wodza gen. Sikorskiego na początku
1942 został przeniesiony do Londynu. Został przydzielony do Ministerstwa
Informacji i Dokumentacji, w którym zwalczał m.in. kłamstwa propagandy, głównie
niemieckiej, ale także angielskiej. Do końca życia był urzeczony polskością i
Lwowem. Pisał o sobie: Moja gorąca miłość nie może się pogodzić z inną Polską,
tylko najlepszą, najszlachetniejszą, najuczciwszą w świecie. Uczyli mnie tej
miłości Słowacki, Żeromski i Piłsudski. Był bezkompromisowy i do końca wierny
prawdzie i sprawiedliwości. Nie zgadzał się na komunistyczne zniewolenie Polski.
Jego utwory były objęte cenzurą PRL.

Leopold Staff

[Gość: *]

Poeta, dramatopisarz, tłumacz, urodzony 14 września 1878 we Lwowie, zmarł 31
maja 1957 w Skarżysku Kamiennej.
Po zdaniu matury w V Gimnazjum Klasycznym we Lwowie studiował prawo, a następnie
filozofię i romanistykę na Uniwersytecie Lwowskim. W okresie studiów należał do
Stowarzyszenia Czytelni Akademickiej wraz z W. Kozickim, S. A. Muellerem i O.
Ortwinem (z tym ostatnim łączyła go wieloletnia przyjaźń). Był członkiem
redakcji wydawanego w Krakowie pisma akademickiego "Młodość" (1898-1899). Od
1900 należał do grupy poetyckiej Płanetnicy (z Ortwinem, Muellerem i Rufferem).
Odbywał liczne podróże do Włoch, przez rok przebywał w Paryżu (1902-1903).
Współpracował z redakcjami pism "Lamus" (1909-1913) i "Museion" (1911,1913). W
latach 1909-14 redagował w Księgarni Biblioteki Polskiej B. Połonieckiego
bibliotekę Symposion, zawierającą wybory z pism wielkich pisarzy i filozofów.
Lata I wojny (1915-1918) spędził w Charkowie. Od 1918 mieszkał w Warszawie, w
latach 1920-21 był współredaktorem (z Berentem i Żeromskim) miesięcznika "Nowy
Przegląd Literatury i Sztuki". Publikował na łamach "Masek" (1918), "Tygodnika
Ilustrowanego" (1918-1923), "Kuriera Warszawskiego" (1922-1927), "Gazety
Polskiej" (1931-1939). Należał do Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich,
był jego wiceprezesem (1924), a następnie prezesem (1924-1931). Od 1920 zasiadał
w Zarządzie Związku Zawodowego Literatów Polskich. Był członkiem Polskiej
Akademii Literatury (od 1933), w latach 1934-39 jej wiceprezesem. Okres okupacji
i powstania spędził w Warszawie, wykładał w tym czasie na tajnym Uniwersytecie.
Po powstaniu przebywał w Pławowicach i Krakowie. W 1949 powrócił do Warszawy,
gdzie mieszkał do śmierci. Dwukrotnie został laureatem państwowej nagrody
literackiej (1927 i 1951), a także laureatem nagrody Lwowa (1929), Łodzi (1931)
i Warszawy (1938). Od 1931 był członkiem honorowym polskiego Pen Clubu oraz
laureatem nagrody Pen Clubu za całokształt twórczości przekładowej (1948).
Uhonorowany doktoratami honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego (1939) i
Uniwersytetu Jagiellońskiego (1949).

Henryk Zbierzchowski

[Gość: *]

Poeta, prozaik, dramatopisarz, bard Lwowa, laureat nagrody literackiej miasta
Lwowa. Pseudonim literacki "Nemo". Ukończył prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Od
1898, jako 17-letni młodzieniec drukował swoje liryki w krakowskim "Życiu"
(którego redaktorem był Stanisław Przybyszewski). W 1900 ukazał się jego
pierwszy zbiór liryków pt. Impresje. W latach 1906 - 1910 pracował w redakcji
czasopisma Nasz Kraj i był nadwornym poetą lwowskiej Gazety Porannej. W latach
1920 - 1926 był redaktorem lwowskiego tygodnika satyrycznego Szczutek. W 1928
został wyróżniony Złotym Wawrzynem- Polskiej Akademii Literatury. Filister
honorowy Polskiej Korporacji Akademickiej Cresovia Leopoliensis.

O twórczosci Henryka Zbierzchowskiego wydana w 2000 roku obszerna książka:
"Pisarz wobec koniunktury. Twórczość literacka Henryka Zbierzchowskiego"
autorstwa Witolda Waszczuka. Wydawnictwo UMCS. ISBN: 83-227-1598-6

Tadeusz Hollender

[Gość: *]

Lwowski poeta, redaktor, satyryk, tłumacza literatury ukraińskiej Tadeusza
Hollendra, główny animatora życia literackiego w mieście na początku lat
trzydziestych. W latach 1929-1933 studiował na wydziale prawa i polonistyki na
Uniwersytecie Lwowskim. W roku 1929 debiutował jako poeta. Od 1933 pracował w
redakcji pisma "Wczoraj – dziś – jutro". Współzałożyciel, później redaktor pisma
"Sygnały"; pisał także do warszawskich "Szpilek". W roku 1937 przeprowadził się
do Warszawy. W 1939 ponownie we Lwowie; w 1941 powrócił do stolicy. Uczestniczył
w konspiracyjnym życiu literackim, publikował swoje wiersze na łamach tajnie
drukowanej prasy i antologii poezji. W 1943 aresztowany przez gestapo. W maju
rozstrzelany na Pawiaku.

Irzykowski Karol (1873-1944)

[Gość: *]

Krytyk literacki, prozaik. Studia germanistyczne na Uniwersytecie Lwowskim. Był
jednym z najwybitniejszych krytyków literackich XX w. Drogę twórczą rozpoczął
jako prozaik. Jego eksperymentalna powieść psychologiczna Pałuba (1903, wydana
wraz z opowiadaniem Sny Marii Dunin) uchodzi do dziś za jedno z najbardziej
interesujących osiągnięć prozy polskiej XX w.

Mieczysław Romanowski

[Gość: *]

Poeta epoki romantyzmu. Jako 15-letni sztubak zetknął się po raz pierwszy ze
sprawą niepodległościową, w czasie rozruchów, które - jako echo Wiosny Ludów -
nie ominęły również Stanisławowa. W 1853 r. zdał maturę tak chwalebnie, iż
otrzymał stypendium Zakładu Ossolińskich i podjął studia prawnicze (stypendium
zobowiązywało do kilku godzin pracy dziennie w Zakładzie). W tym samym czasie
zaczął drukować swoje młodzieńcze wiersze w lwowskich czasopismach.
Od 1862 był zaangażowany w działalność konspiracyjną. W lutym tego roku jako
dowódca oddziału młodzieży lwowskiej ruszył do powstania, został jednak
aresztowany. Po uwolnieniu dołączył do oddziału powstańczego pod dowództwem
Marcina Borelowskiego "Lelewela", otrzymał stopień kapitana i został adiutantem
dowódcy. Wraz z oddziałem działał na terenie południowej Lubelszczyzny, głównie
powiatu biłgorajskiego. Poległ podczas bitwy pod Józefowem 24 kwietnia 1863 r.

Kazimierz Kruczkowski

[Gość: *]

Mając dwanaście lat bronił Lwowa przed Ukraińcami. W czasie II wojny światowej
był żołnierzem Armii Krajowej, a następnie organizacji Wolność i Niezawisłość.
Równocześnie był organizatorem amatorskiego teatru Lutnia. Aresztowany przez
Urząd Bezpieczeństwa spędził 9 lat w ciężkim więzieniu.
Dla współwięźniów urządzał tam nielegalne wykłady z historii, uczył ich też
angielskiego. Dopiero pod koniec grudnia 1954 roku przeniesiony został do
Strzelec Opolskich, skąd zwolniono go w marcu 1955 roku. Przyjeżdża na Śląsk,
początkowo do Zabrza, gdzie pracuje fizycznie. Potem przenosi się do Bytomia.
Bytom dużo mu pomógł wspomina dziś Bogdan Kasprowicz, którego matka była
siostrzenicą Kruczkowskiego. Tutaj otrzymał pracę w swoim zawodzie jako radca
prawny. Na początku w przedsiębiorstwie Kawiarnie i bary mleczne, później w
Bytomskiej Spółdzielni Mieszkaniowej Strzecha. Pod koniec lat 60. wuj został
nawet przewodniczącym kolegium do spraw wykroczeń w naszym mieście. Ktoś jednak
doniósł gdzie trzeba, że to antykomunista, co siedział w więzieniu i z funkcji
tej zrezygnował.
W Bytomiu osoba Kazimierza Kruczkowskiego była owiana legendą w środowiskach
wysiedleńców z naszych dawnych ziem wschodnich. Zapraszany był na dziesiątki
spotkań rodzinnych, nieoficjalnych, gdzie m.in. recytował własne wiersze.
Dopiero pod koniec życia, gdy w 1988 roku powstało Towarzystwo Miłośników Lwowa,
mógł to robić legalnie. Wówczas też zapraszany był z prelekcjami do wielu szkół.

Mikołaj Sęp-Szarzyński

[Gość: *]

Urodził się około 1550 roku (dokładna data nie jest znana) w Rudnie bądź Zimnej
Wodzie w okolicach Lwowa. Uprawiał głównie lirykę filozoficzno-religijną. Jego
twórczość należy do nurtu poezji metafizycznej i odznacza się wielkim kunsztem i
wyjątkowością pod względem artystycznym. Porusza tematy sensu życia i wiary, a
przy tym ma charakter intelektualny. Wnika głęboko w tajniki ludzkiej natury,
wyraża niepokoje i rozterki duchowe, wynikające ze świadomości przemijania i
własnej niedoskonałości autora. Do czasów obecnych przetrwało niewiele utworów
poety. Zachowały się te, które wydał dwadzieścia lat po jego śmierci brat Jakub.
Zebrał je w zbiorze pod tytułem Rytmy albo wiersze polskie.

Znane wiersze to między innymi:
- Sonet IV. O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem
- Sonet V. O nietrwałej miłości rzeczy świata tego
- Psalmu CXXX Paraphrasis. De profundis clamavi ad Te, Domine [Parafraza psalmu
sto trzydziestego. Z głębokości wołałem ku Tobie, Panie]

Ostap Sływynski

[Gość: *]

Jeden ze współczesnych - ur.1978 we Lwowie. Poeta, tłumacz, krytyk. Z
wykształcenia slawista, obecnie wykłada język i literaturę polską na
Uniwersytecie Lwowskim. Autor dwóch tomików poetyckich, licznych publikacji w
periodykach i antologiach. Tłumaczy z polskiego, bułgarskiego, macedońskiego,
angielskiego, białoruskiego. Od 2006 r. organizuje Międzynarodowy Festiwal
Literacki w ramach Forum Wydawców we Lwowie. W 2003 r. był stypendystą Ministra
Kultury RP (program "Gaude Polonia"), w 2007 r. - stypendystą Literarisches
Colloquium Berlin. Ostatnio pracuje na pograniczu poezji i sztuki wizualnej.
Mieszka we Lwowie.

Bruno Abakanowicz (1852-1900)

[Gość: *]

Matematyk, wynalazca i elekrotechnik

Roman Abraham (1891-1976)

[Gość: *]

Generał, obrońca Lwowa w 1918 roku, w kampanii wrześniowej 1939 roku dowódca
Wielkopolskiej Brygady Kawalerii wchodzącej w skład Armii "Poznań"

Władysław Abraham (1860-1941)

[Gość: *]

Ojciec Romana, historyk prawa polskiego i kościelnego. Od 1888 profesor
Uniwersytetu Lwowskiego, 1899-1900 jego rektor. Od 1893 członek AU, od 1919 PAU.
Zajmował się mediewistyką polską. Autor fundamentalnych prac z zakresu początków
organizacji Kościoła w Polsce, na Litwie i na Rusi

Dawid Abrahamowicz (1839-1926)

[Gość: *]

Konserwatywny polityk i działacz społeczny, fundator Bursy Abrahamowiczów -
zakładu szkolno-wychowawczego dla niezamożnej młodzieży. W budynku tym w nocy z
3 na 4 lipca 1941 hitlerowcy więzili profesorów lwowskich przed ich
rozstrzelaniem na pobliskich Wzgórzach Wuleckich.

Jerzy Abratowski (1929 - 1989)

[Gość: *]

pianista, organista i kompozytor. Skomponował ponad 100 piosenek, m.in.: Co
będzie za Żelazną Bramą Dwie szklaneczki wina, Gdy mi ciebie zabraknie.

Ernest Adam (1868-1926)

[Gość: *]

Polityk i finansista, 1889-1890 - prezes lwowskiej Czytelni Akademickiej, prezes
Zetu na Galicję Wschodnią, działacz Towarzystwa Szkoły Ludowej i jeden z autorów
jego statutu, działacz Sokoła, członek Ligi Narodowej,1896-1898 - redaktor
Przeglądu Wszechpolskiego, 1896-1906 - sekretarz Izby Handlowej i Przemysłowej
we Lwowie, listopad 1918 - członek polskiego Komitetu Obywatelskiego podczas
obrony Lwowa, 1919 - poseł do Sejmu Ustawodawczego, 1922-1926 - senator RP,
1920-1926 - prezes Towarzystwa Szkoły Ludowej, 1919 - prezes Polskiej Kasy
Pożyczkowej. Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.

ks. Bogdan Agopsowicz

[Gość: *]

Zginął zamordowany przez NKWD w Kutach. Brat Grzegorza Agopsowicza.

Grzegorz Agopsowicz (1919-1981)

[Gość: *]

Doktor medycyny, laryngolog. Pochodził z rodziny lwowskich Ormian. Szkoła
średnia we Lwowie, studia medyczne we Wrocławiu. Ordynator Oddziału
Laryngologicznego im. Babińskiego we Wrocławiu.

Tadeusz Agopsowicz (1923-1997)

[Gość: *]

Inżynier budowy okrętów. We Lwowie uczeń szkoły średniej. Do wybuchu wojny
mieszkał w Zakładzie Wychowawczym im. Abrahamowiczów. Studia na Politechnice
Gdańskiej. Docent w Instytucie Okrętowym Politechniki Gdańskiej. Pochodził z
rodziny lwowskich Ormian.

Kazimierz Ajdukiewicz (1890-1963)

[Gość: *]

Filozof i logik. Uczeń Kazimierza Twardowskiego, należał do lwowsko-warszawskiej
szkoły filozoficznej. Kierownik Oddziału I Zakładu Filozoficznego UJK.
Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. Po wojnie profesor UAM w
Poznaniu i Uniwersytetu Warszawskiego. Członek rzeczywisty PAN.

Zofia Albinowska-Minkiewiczowa (1886 - 1971)

[Gość: *]

Artystka: malarka i graficzka związana ze środowiskiem lwowskim, przez wiele lat
prezeska Związku Artystów Polskich.

Maurycy Allerhand (1886-1942)

[Gość: *]

Adwokat. Profesor Wydziału Prawa UJK (wykładał prawo egzekucyjne, prawo
niesporne i konkursowe, historię i organizację sądownictwa, adwokatury i
notariatu, prawo ubezpieczeniowe w lotnictwie). Do 1933 roku kierownik Zakładu
Prawa Handlowego i Wekslowego. Zamordowany wraz z żona przez gestapo w obozie
Janowskim na Kleparowie w sierpniu 1942 r.

Stefan Tobiasz Aszkenaze (1863 - 1920)

[Gość: *]

ziałacz polityczny, adwokat. Od 1893 adwokat we Lwowie, od 1910 prezes Izby
Adwokackiej. Jeden z przywódców żydowskiego ruchu asymilatorskiego w Galicji. W
roku 1909 został wiceprezydentem Lwowa, od 1909 był także członkiem Rady
Nadzorczej lwowskiej filii Wiedeńskiego Banku Związkowego, w roku 1911 został
współzałożycielem Polskiego Stronnictwa Postępowego. W latach 1913 - 1914 poseł
do galicyjskiego Sejmu Krajowego.

Herman Auerbach (1901-1942)

[Gość: *]

Wybitny matematyk, profesor w Oddziale A Zakładu Matematycznego UJK, po zajęciu
Lwowa przez hitlerowców zamknięty w lwowskim getcie. Zamordowany przez Gestapo w
1942 roku.

Stefan Banach (1892-1945)

[Gość: *]

Wybitny matematyk, największy polski uczony obok Mikołaja Kopernika i Marii
Skłodowskiej-Curie, jeden z najwybitniejszych w świecie matematyków XX wieku.
Samouk, w 1920 roku został asystentem katedry matematyki Politechniki Lwowskiej,
kierowanej przez prof. Łomnickiego. W tym samym roku otrzymał doktorat filozofii
z matematyki na UJK. W roku 1922 habilitował się, w roku 1924 został profesorem
nadzwyczajnym UJK oraz człokiem-korespondentem PAU. W roku 1927 otrzymał tytuł
profesora zwyczajnego UJK. Kierownik Oddziału C Zakładu Matematycznego UJK,
dziekan Wydziału Matenatyczno-Przyrodniczego UJK w r. 1933/34, prezes Polskiego
Towarzystwa matematycznego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Akademii
Nauk Ukraińskiej SSR. Jeden z twórców tzw. lwowskiej szkoły matematycznej (do
której należeli m.in. także zmarli podczas wojny inni lwowscy matematycy: Stefan
Kaczmarz, Antoni Łomnicki, Włodzimierz Stożek, Stanisław Ruziewicz, Herman
Auerbach, Paweł Juliusz Schauder). Laureat Wielkiej Nagrody PAU w 1939.
Zapoczątkował współczesną analizę funkcjonalną, wniósł istotny wkład w rozwój
teorii topologicznych przestrzeni wektorowych, zajmował się ponadto teorią liczb
rzeczywistych i szeregów ortogonalnych. Autor kilkudziesięciu oryginalnych prac
matematycznych, publikowanych najczęściej w języku francuskim.
W czasie okupacji niemieckiej był karmicielem wszy w lwowskim Instytucie Badań
nad Durem Plamistym R. Weigla. Zmarł tuż przed repatriacją w wyniku choroby
nowotworowej w dniu 31.VIII.1945 roku, w domu pp. Riedlów, pochowany w ich
grobowcu (tuż obok grobu Marii Konopnickiej) na Cmentarzu Łyczakowskim. Jego
pogrzeb stał się wielką manifestacją środowiska naukowego Lwowa. Na cmentarzu
Łyczakowskim żegnało go 16 mówców.
Za najważniejszą pracę Banacha uważa się Théorie des opérations linéaires
(Teoria operacji liniowych, 1932).Posmiertnie wydano: "Wstęp do teorii funkcji
rzeczywistych" i "Rachunek różniczkowy i całkowy". Był jednym z inicjatorów
wydawnictw Studia Mathematica i Monografie Matematyczne.

Tadeusz Barącz (1849-1905)

[Gość: *]

Rzeźbiarz, autor m.in. pomnika króla Jana III Sobieskiego (obecnie pomnik stoi w
Gdańsku na Targu Drzewnym, zaś odnowiona tablica informuje złotymi literami, że
wystawiło go w hołdzie "królowi Janowi III Sobieskiemu miasto Lwów").

Kazimierz Bartel (1882-1941)

[Gość: *]

Matematyk, polityk. Profesor geometrii wykreślnej Politechniki Lwowskiej od
1913. W czasie I wojny światowej 1914-1918 w wojsku austriackim.1919 uczestnik
obrony Lwowa, 1919-1920 minister kolei żelaznych. Poseł na sejm 1922-1930 - do
1925 z ramienia PSL “Wyzwolenie”,kiedy to opuścił szeregi stronnictwa z grupą
innych posłów przeciwnych zbyt radykalnym tezom głoszonym przez kierownictwo
partii w sprawie reformy rolnej. Stanął w sejmie na czele Klubu Pracy, który
poparł przewrót majowy 1926 J. Piłsudskiego.
1926-1930 trzykrotnie premier i w okresie pełnienia tej funkcji przez
Piłsudskiego 1926-1928 wicepremier. Przeprowadził w sejmie w VIII 1926 nowelę
konstytucyjną, znacznie powiększającą rolę prezydenta w państwie. 1930 odsunięty
od władzy zrezygnował także z mandatu poselskiego i poświęcił się pracy
naukowej. 1937-1939 senator. Po IX 1939 przebywał we Lwowie, gdzie nawiązał
kontakty z radzieckimi władzami okupacyjnymi. Rozstrzelany przez Niemców.

Władysław Bełza (1847-1913)

[Gość: *]

Pisarz, poeta, wieloletni zasłużony pracownik Ossolineum.
Zadebiutował literacko w 1867 roku tomikiem wierszy pt. "Podarek dla grzecznych
dzieci". Jeden z rymowanych utworów ("Kto ty jesteś - Polak mały..."), z
"Katechizmu polskiego dziecka" zdobył niezwykłą popularność wśród milionów
najmłodszych Polaków, powszechnie recytowane jak Polska długa i szeroka. Od 1882
roku pełnił funkcję tzw. skryptora Biblioteki Zakładu Narodowego im.
Ossolińskich , potem został sekretarzem administracyjnym Ossolineum, a od roku
1891 kierownikiem jego Wydawnictwa. Wykorzystując przywilej Ossolineum na
wydawanie podręczników szkolnych, wydawał znaczne ich ilości. Uprawiał popularną
po Powstaniu Styczniowym lirykę społeczno-patriotyczną, ogłaszając kilka jej
zbiorów.
Pochowany w alei zasłużonych na Cmentarzu Łyczakowskim.

Łucja Charewiczowa (1897-1943)

[Gość: *]

Polska uczona, historyk, docent UJK, od 1931 r. kustosz Muzeum Historycznego
Miasta Lwowa, autorka wielu naukowych opracowań dotyczących historii Lwowa. W
roku 1925, mając 28 lat i będąc już doktorem nauk humanistycznych opublikowała
prace monograficzną o handlu średniowiecznego Lwowa. W następnych latach
opublikowała szereg prac: "Dziesięciolecie badań nad dziejami Miasta Lwowa
(1929), "Klęski zaraz w dawnym Lwowie" (1930), "Wodociągi starego Lwowa
1404-1663" (1934), "Czarna Kamienica i jej mieszkańcy" (1935), "Historiografia i
miłośnictwo Lwowa" (1938). Od 1940 roku uczestniczka tajnego nauczania w
Uniwersytecie warszawskim. Aresztowana w lipcu 1943 roku, osadzona na Pawiaku,
wywieziona do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i tam zamęczona 17.XII.1943 r.

Leon Chwistek (1884-1944)

[Gość: *]

Malarz, krytyk i teoretyk sztuki; matematyk i filozof (szkoła Kazimierza
Twardowskiego); członek awangardowego ugrupowania FORMIŚCI; twórca estetycznych
teorii "wielości rzeczywistości" i strefizmu. Urodzony w 1884 w Krakowie, zmarł
w 1944 w Barwiszach k. Moskwy.
Był wybitnym matematykiem i filozofem. W 1906 uzyskał na Uniwersytecie
Jagiellońskim tytuł doktora filozofii. Od 1906 przez dwadzieścia lat, z
przerwami, nauczał matematyki w Gimnazjum J. Sobieskiego. W latach 1908-1909
kontynuował studia filozoficzne w Getyndze. W okresie 1914-1916 służył w
Legionach Polskich. Od 1922 wykładał matematykę na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W 1930 objął katedrę logiki matematycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we
Lwowie. W 1941 opuścił Lwów wraz z armią radziecką. Osiadł w Tyflisie (obecnie
Tbilisi), gdzie nauczał analizy matematycznej. W 1943 zamieszkał w Moskwie; tu
został działaczem Związku Patriotów Polskich.

Tadeusz Cieński (1856-1925)

[Gość: *]

Prawnik, działacz społeczny i znakomity gospodarz (także hodowca koni), poseł na
sejm, wybitny działacz Stronnictwa Narodowego. Początkowo zwolennik ugody
polsko-ukraińskiej.
Po zastrzeleniu w 1908 roku przez studenta ukraińskiego jego przyjaciela,
namiestnika Galicji - Andrzeja Potockiego, jej przeciwnik.
W listopadzie 1918 roku stworzył we Lwowie Polski Komitet Narodowy, aby
uniemożliwić Ukraińcom przejęcie cywilnej władzy w mieście i powstrzymać
urzędników Namiestnictwa i Magistratu przed współpracą z Ukraińcami (co się
udało!). Od 1922 roku senator z województwa tarnopolskiego. Jego żoną była Maria
Dzieduszycka - córka Włodzimierza, marszałka krajowego i założyciela Muzeum
Przyrodniczego we Lwowie. Z czwórki ich dzieci dwaj synowie: Władysław i Jan
zostali księżmi. Władysław po II wojnie osiadł w Anglii, natomiast Jan - uznając
iż do końca powinien spełniać swe obowiązki duszpasterskie w Złoczowie -
pozostał tam niezależnie od represji stalinowskich. Tadeusz Cieński w
testamencie zapisał 400 morgów ziemi inwalidom wojennym.

Antoni Cieszyński (1882-1941)

[Gość: *]

Kier. Kl. Stomatologicznej UJK, zamordowany przez hitlerowców w nocy z 3 na 4
lipca 1941 roku 31 maja 1882 - urodził się w Oleśnicy. Uczęszczał do gimnazjum w
Poznaniu i Bydgoszczy. Studiował w Monachium i Berlinie. W 1905 roku uzyskał
dyplom lekarza dentysty. W latach 1906-1911 studiował medycynę. W 1911 roku
uzyskał stopień doktora medycyny. Był asystentem Instytutu Stomatologicznego
Uniwersytetu w Monachium. W 1907 roku zastosował po raz pierwszy w dziedzinie
rentgenologii stomatologicznej zasadę izometrii. W 1913 roku został mianowany
profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Założył
Instytut Dentystyczny. Podczas I wojny światowej przebywał w Wiedniu. Tam też w
1915 roku ożenił się z Różą Troczyńską (1895-1982). Mieli trójkę dzieci: Janinę,
Tomasza i Hannę. Organizator i kierownik Polskiej Słuzby Sanitarnej w Obronie
Lwowa 1918. Od 1918 do 1939 roku był kierownikiem Instytutu Dentystycznego we
Lwowie. Odznaczony Krzyżem Orląt i Krzyżem Obrony Lwowa 1918. Ogłosił drukiem
378 prac. W nocy 3/4 lipca 1941 roku aresztowany wraz z grupą profesorów
lwowskich. O świcie 4 lipca 1941 roku rozstrzelany na Wzgórzach Wuleckich.

Roman Cieślewicz (1930-1996)

[Gość: *]

Artysta grafik, czołowy przedstawiciel polskiej szkoły plakatu. Urodził się we
Lwowie. Uczeń szkoły im. M. Konopnickiej przy ul. Zielonej 10. Jako 14-15 letni
chłopiec śpiewał solo w kościele pw. św. Wincentego a Paulo przy ul.
Snopkowskiej. Po wojnie studiował w krakowskiej ASP. Większą część życia spędził
za granicą (Genua, Paryż). Zdobył wiele prestiżowych nagród.

A gdzie jeszcze koniec alfabetu???

[Gość: *]

Dedykuję to wszystko bezradnej radzie, która potrafi najwyżej potańczyć pod rytm
wybijany przez innych ;((

Jan Czekanowski (1882-1965)

[Gość: *]

Podróżnik, antropolog, etnolog, statystyk, demograf, profesor uniwersytetów we
Lwowie (kierownik Zakładu Antropologiczno-Etnologicznego UJK, rektor UJK w
latach 1934-1936), Lublinie, Poznaniu, członek PAN. Wykształcenie etnografa i
antropologa zdobył w Zurychu i Berlinie. Jako asystent Muzeum Etnograficznego w
Berlinie uczestniczył w wyprawie do Afryki Równikowej.
Po powrocie usystematyzował zebrane materiały antropologiczne i etnograficzne,
które zostały wydane aż w pięciu tomach. Wkrótce wyjechał do Petersburga, a w
wieku 31 lat wrócił do kraju i zajął się wszechstronną działalnością naukową. Po
II wojnie światowej przeprowadził badania dynamiki rozwoju ludności w okresie
1937-46 i strat ludnościowych Polski.
Napisał wiele artykułów, rozpraw i książek m.in. Zarys antropologii Polski, W
głąb lasów Aruwimi. Dziennik wyprawy do Afryki Środkowej. Jednym z wielkich
osiągnięć uczonego jest wprowadzenie metod statystycznych w badaniach
antropologicznych.

Alexander hr.Fredro

[Gość: Myszygene]

johnwayneagunia.wrzuta.pl/audio/t5hnnf9wIC/aleksander_fredro_-_bajka_o_krolewnie_pi..linie


dla niesłyszących
www.polskiinternet.com/polski/rozr/poezja1.htm

[Gość: majster]

tylko wklejać umiesz
hołodrygo ?

[Gość: *]

Chcę po prostu pokazać, że wśród tylu znakomitych Polaków pochodzących z kresów,
rympały olsztyńskie nie dostrzegli ani jednego, a uhonorowali Ukraińca, który
swą twórczością zasiał nacjonalizm ukraiński odzywający się jeszcze i na tym forum.

[Gość: *]

Czy o to chodziło gongilu?

Słownik lwowskiej gwary

[Gość: Myszygene]

ulicelwowa.webpark.pl/gwara.htm#słownik

[Gość: *]

Serdeczne dzięki za link. Niejednokrotnie zastanawiałem się, jak zgryźć niektóre
powiedzenia lwowskie. Takie słowo jak "baciar" oczywiście znam z opowiadań
dziadka. Zestawiając jednak porównanie słownikowe, nie odzwierciedla ono pełni
znaczenia tego słowa. Oczywiście tak określano tzw. łobuzów. Ale Ci łobuzi mogli
się nawet tłuc, jednak gdy obok przechodził ktoś znajomy, przerywali bójkę,
kłaniali się i dopiero później kończyli swój spór.

[Gość: taki jeden]

Gość portalu: * napisał(a):

> Chcę po prostu pokazać, że wśród tylu znakomitych Polaków
pochodzących z kresów
> ,
> rympały olsztyńskie nie dostrzegli ani jednego, a uhonorowali
Ukraińca, który
> swą twórczością zasiał nacjonalizm ukraiński odzywający się
jeszcze i na tym fo
> rum.

To jasne, że Szewczenko odpowiada za Petlurę, UPA, Wielki Głód,
walki w Bieszczadach, a nawet za Leonida Kuczmę i pomarańczową
rewolucję. A co zasiał polski poeta, wzywający młodzież do
podstępnej walki, do strzelania zza węgła, do zdrady i oszustwa jako
jedynych skutecznych metod osiągania własnych celów, do przebieranek
w cudze mundury i doprowadzania do śmierci własnych towarzyszy
broni, do rozpadu psychiki na skutek schizofrenicznej sytuacji
stałego życia w kłamstwie?

"Walenrodyczność, czyli walenrodyzm –
Ten zrobił dużo dobrego... najwięcej!
Wprowadził pewien do zdrady metodyzm,
Z jednego – zrobił zdrajców sto tysięcy!"

[Gość: *]

"A ludzie umierali, sąd ostateczny był - i dzieci, i mężczyźni padali i walali
się po drodze, i kobiety" - wspominała te straszne czasy Polka Paulina Szałaj ze
wsi Poninka w rejonie Połonnego. Świadkowie tych strasznych czasów, których
apogeum przypadło na rok 1933, wspominają, że tym, co najbardziej uderzało w
ukraińskich wsiach w czasie Wielkiego Głodu, była wielka cisza. Nie słychać było
szczekania psów, miauczenia kotów, piania kogutów, "nawet wrony nie latały" (jak
pisze jeden ze świadków). Większość zwierząt domowych została po prostu
zjedzona. Polowano także na susły, krety, a nawet jeże.

"Zbierałem małe listki lipy, ślimaki, szukałem ubiegłorocznych zgniłych
kartofli, brałem jajka z gniazd ptaków. Tej wiosny było bardzo dużo kretów.
Ludzie rzucili się je łapać. Mięso kreta było bardzo smaczne, a za jego skórę
można było dostać 10-15 kopiejek" - wspominał Pawło Pawłuszenko. Zdarzało się,
że gdy i tego zabrakło (świadkowie wspominają, że ziemia była zupełnie ogołocona
z roślin), zaczęto jeść ciała zmarłych z głodu, a nawet mordowano dla
ludożerstwa. Zdarzało się, że oszaleli z głodu rodzice mordowali i jedli własne
dzieci. Jeden ze świadków ze wsi Ryżawka na Humańszczyźnie wspomina, że w jednej
z chat zastano kobietę gotującą głowę trzyletniej córki.
Chłopi, wpierw opuchnięci z głodu, potem zaś już wychudzeni jak szkielety,
marli tysiącami. Wymierały nie tylko całe rodziny, ale również całe wsie. "
www.krucjata.org.pl/prasa,221.php3|
Kto za to odpowiada, odpowiedz sobie sam ;(

[Gość: taki jeden]

Gość portalu: * napisał(a):

> Kto za to odpowiada, odpowiedz sobie sam ;(

"Zakonnica pyta w szkole:
Dzieci, kto to jest: ma rudą kitę, skacze po drzewach i je orzeszki?
Zgłasza się Jaś:
Na 99% to wiewiórka, ale jak znam siostrę, to może być Jezus..."

Na 99% odpowiadają za to bolszewicy, ale jak ciebie znam, to może
Taras Szewczenko, Iwan Mazepa, Lew Sapieha albo Adam Kisiel,
ewentualnie Łesia Ukrainka...

[Gość: *]

Ten jeden procent zbyt wiele mówi, by móc prowadzić dyskusję na tak sugerowanym
poziomie.

Do franta

[Gość: taki jeden]

Gość portalu: * napisał(a):

> Ten jeden procent zbyt wiele mówi, by móc prowadzić dyskusję na
tak sugerowanym
> poziomie.

Jesteś tajemniczy niczym kotka Schizofrenia Stanisława Ignacego
Witkiewicza albo wróżka Prudencja...

A poważnie: a jakiej odpowiedzi się spodziewałeś na durne pytanie?
Na głupie pytania odpowiada się tylko żartem. Gdybym teraz zacytował
ci wspomnienia z getta warszawskiego i zapytał, kto jest temu
winien, to co byś sobie o mnie pomyślał? Że się z choinki urwałem?
Że chodziłem do szkoły na Antylach Holenderskich i nie wiem
podstawowych rzeczy z historii Polski/Europy? Że jestem nędznym
prowokatorem? To już wiesz, jakie reakcje wywołują twoje pytania,
zadawane z głupia frant.

[Gość: *]

Na poważnie, to mogę zadać ci Jedno pytanie:

Czy upadek norm i nieprawdopodobne zdziczenie obyczajów tak się rozpowszechniało
w tym środowisku, że stało się już normą, skoro dwunożni pogrobowcy UPA wznoszą
na piedestał zarówno samą UPA jak i spuściznę po Hajdamakach?

[Gość: taki jeden]

Gość portalu: * napisał(a):

> Na poważnie, to mogę zadać ci Jedno pytanie:
>
> Czy upadek norm i nieprawdopodobne zdziczenie obyczajów tak się
rozpowszechniał
> o
> w tym środowisku,

W jakim środowisku? Moje środowisko to parunastu znajomych - sami
Polacy, żyjący na Ziemiach Wyzyskanych. Wśród Ukraińców? W Polsce
czy na Ukrainie? Ich zapytaj. Ja byłem na Ukrainie - i jakoś nikt
zdziczały się na mnie nie rzucił i nie zaczął dusić, mordować, na
pal wbijać. Podobnie jak w Polsce, gdzie czci się pamięć słynnego
kijowskiego palobija, Stefana Czarnieckiego - nie odważyłbym się
powiedzieć, że panuje u nas zdziczenie obyczajów. Żyję w tym kraju
od urodzenia - i pamięć Czarnieckiego nie ma wpływu na mnie i moich
rodaków, mimo że opiewamy go w hymnie narodowym... A na ciebie ma?
Ilu już kozaków nanizałeś?

[Gość: majster]

skróć do 3 zdań

[muraszka1]

* gwiazdko,
dziekuje za przypomnienie tych wspanialych ludzi

[Gość: *]

Ne ma problema :)
Jestem tylko bardzo zniesmaczony atmosferą "selektywnego" zapominania, jaka w
tym zakresie zapanowała wśród władz w Olsztynie :(

W tym miejscu pozwolę sobie przypomnieć o jeszcze jednej mało znanej postaci, o
Jurku Bitchanie.

Jurek Bitschan urodził się 29 listopada 1904 roku. Był synem Aleksandry
Zagórskiej, komendantki Ochotniczej Legii Kobiet. Wyróżniał się nieprzeciętną
inteligencją, ale był słabego zdrowia, w związku z tym był przez ojczyma
powstrzymywany przed decyzją pójścia do wojska. Zdobył się jednak na
niesubordynację. Wieczorem
20 listopada zostawił ojczymowi na biurku krótki list:

"Kochany Tatusiu, idę dzisiaj zameldować się do wojska. Chcę okazać, że znajdę
na tyle siły, by móc służyć i wytrzymać. Obowiązkiem też moim jest iść, gdy mam
dość sił, a wojska braknie ciągle dla oswobodzenia Lwowa.
Z nauk zrobiłem już tyle, ile trzeba było.
Jerzy".

Ten piątoklasista poległ w walkach przy Cmentarzu Łyczakowskim.
Był jednym z wielu...

"Ballada o Jurku Bitschanie"
Mamo najdroższa, bądź zdrowa.
Do braci idę w bój!
Twoje uczyły mnie słowa,
Nauczył przykład twój.

Pisząc to Jurek drżał cały.
Już w mieście walczy wróg,
Huczą armaty, grzmią strzały,
Lecz Jurek nie zna trwóg!

Wymknął się z domu, mknął śmiało,
Gdzie bratni szereg stał,
Chwycił karabin w dłoń małą,
Wymierzył celny strzał.

Toczy się walka zacięta,
Obfity śmierci plon.
Biją się polskie Orlęta
Ze wszystkich Lwowa stron.

Bije się Jurek w szeregu,
Cmentarnych broni wzgórz,
Krew się czerwieni na śniegu
Ach! Cóż tam krew! Ach! Cóż?!

Jurek za chwilę upada,
Lecz wnet podnosi się,
Pędzi gdzie wrogów gromada,
Do swoich znów się rwie.

Rwie się, lecz pada na nowo ...
" Ach mamo nie płacz! Nie! ...
Niebios Przeczysta Królowo!
Ty dalej prowadź mnie!"

Żywi walczyli do rana,
Do złotych słońca zórz.
Ale- bez Jurka Bitschana,
Bo Jurek nie żył już.

(Anna Fischerówna)

[Gość: Franko]

Na jedynce defilada, a festiwal kultury kresowej na dwójce.
Chłopcy bawią się zabawkami, a Lwów i Grody Czerwieńskie poza
granicami.

[Gość: *]

Gość portalu: Franko napisał(a):

> Chłopcy bawią się zabawkami, ...
Tyle właśnie zostało im z "całych" nauk :((

Szczepko i Tońko

[Gość: Myszygene]

pl.youtube.com/watch?feature=related&v=lHBiAhiddJ8

[Gość: *]

Niezapomniane melodie :))

[Gość: MARIUSZ WALTER]

a
ja?

pl.wikipedia.org/wiki/Mariusz_Walter

[edico]

:)

"Taki kraj" - Marta Bizoń - Piwnica pod Baranami

[edico]

Warto posłuchać
pl.youtube.com/watch?v=RoidjHh1W2w&feature=related

[edico]

"Taki kraj"

sł. Jan Pietrzak
muz. Zbigniew Ray

Jest takie miejsce u zbiegu dróg,
Gdzie się spotyka z zachodem wschód...
Nasz pępek świata,
Nasz biedny raj...
Jest takie miejsce,
Taki kraj.

Nad pastwiskami ciągnący dym,
Wierzby jak mary w welonach mgły,
Tu krzyż przydrożny,
Tam święty gaj...
Jest takie miejsce,
Taki kraj.

Kto tutaj zechce w rozpaczy tkwić,
Załamać ręce, płakać i pić,
Ten święte prawo
Ma, bez dwóch zdań...
Jest takie miejsce,
Taki kraj.

Nadziei uczą ci, co na stos
Umieli rzucić swój życia los,
Za ojców groby,
Za Trzeci Maj...
Jest takie miejsce,
Taki kraj.

Z pokoleń trudu, z ofiarnej krwi
Zwycięskiej chwały nadejdą dni.
Dopomóż Boże
I wytrwać daj!
Tu nasze miejsce,
To nasz kraj!

[leon.1]

Jerzy "Duduś" Matuszkiewicz urodził się w Jaśle i wychował we Lwowie
ŻYJE DO DZIŚ !!!
Napisał muzykę do:
Seriale
* Alternatywy 4
* Barbara i Jan
* Czterdziestolatek
* Czterdziestolatek 20 lat później
* Dzieci z naszej szkoły
* Janosik
* Kapitan Sowa na tropie
* Kolumbowie
* Pan na Żuławach
* Podróż za jeden uśmiech
* Przygody psa Cywila
* Stawiam na Tolka Banana
* Stawka większa niż życie
* Wojna domowa
* Życie na gorąco
Wybrana filmografia (kompozytor)
* Małżeństwo z rozsądku (1966)
* Jak rozpętałem drugą wojnę światową (1969)
* Nie lubię poniedziałku (1971)
* Poszukiwany, poszukiwana (1972)
Dyskografia
* Muzyka filmowa (2006)
Wybrane piosenki
* Ach to był szał gdy Duduś grał (sł. Wojciech Młynarski)
* Ballada o siedmiu nożach (sł. Wojciech Młynarski; przed 1967)
* Czterdziestolatek i blaszany charleston (wraz z Tadeusz Prejzner; sł. Jan
Tadeusz Stanisławski i Andrzej Bianusz; wiązanka)
* Czterdzieści lat minęło (sł. Jan Tadeusz Stanisławski; serial
Czterdziestolatek)
* Demokratyczny wyż (sł. Ludwik Jerzy Kern; serial Wojna domowa)
* Dziewczyny z Komorowa (sł. Wojciech Młynarski)
* Ile ja dopłacam? (sł. Wojciech Młynarski)
* Ja jestem jedna wielka wada (sł. Ludwik Jerzy Kern; serial Wojna domowa)
* Jeszcze w zielone gramy (sł. Wojciech Młynarski)
* Łagodnie płynę w Twych ramionach (sł. Wojciech Młynarski; 1986)
* Mam ochotę na chwileczkę zapomnienia (sł. Wojciech Młynarski; 1981)
* Miłość złe humory ma (sł. Agnieszka Osiecka; film Małżeństwo z rozsądku)
* Nie bądź taki szybki Bill (sł. Ludwik Jerzy Kern; 1965; serial Wojna domowa)
* Nie mam jasności w temacie Marioli (sł. Wojciech Młynarski)
* Oni mają teraz życie (sł. Ludwik Jerzy Kern; 1965; serial Wojna domowa)
* Panie Kowalski, panie Kwiatkowski (sł. Agnieszka Osiecka; film Małżeństwo
z rozsądku)
* Piosenka z przedmieścia (sł. Janusz Kondratowicz; "Nie dla mnie sznur
samochodów")
* Sam to wiesz (sł. Wojciech Młynarski)
* Stawiam na Tolka Banana (sł. Adam Bahdaj)
* Tak bardzo się zmienił świat (sł. Agnieszka Osiecka; film Małżeństwo z
rozsądku)
* Tak bym chciała kochać już (sł. Wojciech Młynarski; 1984)
* Tylko wróć (sł. Wojciech Młynarski; 1967; "tak mi źle, tak mi źle, tak mi
szaro"; serial Wojna domowa)
* W siną dal (sł. Jan Gałkowski, Bogusław Choiński)
* Wojna domowa (sł. Ludwik Jerzy Kern; czołówka serialu Wojna domowa)
* Wszystko dla Mamy gdy mamy Dzień Mamy (sł. Wojciech Młynarski; 1965;
serial Wojna domowa)
* Wyrzeźbiłem twoją twarz w powietrzu (sł. Agnieszka Osiecka; film
Małżeństwo z rozsądku)
* Zabłyśnie dzień gdy uda mi się wszystko (sł. Wojciech Młynarski)
* Zakochani są wśród nas (sł. Janusz Kondratowicz)
* Ze szczęściem na ty (sł. Jacek Korczakowski)

[edico]

Jeden z bardzo wielu przykładów, których bielmo na oczach olsztyńskich władz nie
potrafi dostrzec.

Pisz dalej.

Tango łyczakowskie

[Gość: Myszygene]

pl.youtube.com/watch?feature=related&v=acv-euqt1sY

[leon.1]

Tak. Lwów to piękne miasto. Pełne zdolnych ciekawych ludzi. Może to wszystko
dlatego że było i jest miastem wielu narodowości. Ukraińcy, Polacy i Żydzi żyli
tam we względnej zgodzie... Nikt przecież nie zaprzeczy że wielonarodowość
wzbogaca. Byle tylko nie dopuścić do krzewienia się faszystowskich,
nacjonalistycznych i dyskryminacyjnych nastawień... Czyli nie tworzyć beczki
prochu bo później iskra sama się znajdzie.... :) :) :) Życzę wiec Olsztynowi by
zwyciężyła zgoda i rozsądek bo za przeszłość wszyscy zapłaciliśmy słoną cenę :) :)

TW "Turgieniew" - hr.Wojciech Dzieduszycki

[Gość: Myszygene]

wyborcza.pl/1,75480,5337383,Sam_sie_straszylem.html?skad=rss

[Gość: Semper Fidelis]

Stanisław Mackiewicz Cat - brat Józefa. Redaktor "Słowa" wileńskiego
(były premier emigracyjny):

— "Polska właściwa to jest Witebsk, Mińsk, Wilno, Ryga, Kijów".
— "A Warszawa?".
— "Warszawa? Małe, żydowskie miasteczko, gdzieś na granicy
niemieckiej. Kogo by to obchodziło".
— "Czy byłeś już w Szczecinie?"
— "Ja do Niemiec nie jeżdżę".

www.upr.lublin.pl/ksiazki.php3?ks=cmac
(dla tych ktorzy chca sie czegos dowiedziec - zanim komunisci
roz..i elity i zrobili z Polski kraj prymitywow, kiedys istniala
kultura polska, promieniujaca na w/w wymieniony obszar (plus
najbardziej polskie z miast obok Krakowa - Lwow).

Niech Płoną znicze na Łyczakowie - apel

[Gość: *]

swkatowice.mojeforum.net/niech-plona-znicze-na-lyczakowie-apel-temat-vt6229.html

Cmentarz Łyczakowski we Lwowie - fotografie

[Gość: *]

www.youtube.com/watch?index=2&feature=PlayList&p=738468E664AA18D5&hl=pl&v=P1IoW4Ll1jk&gl=PL
&playnext=1