Warszawa nie do wzięcia

[Gość: xyz]

A gdzie są ludzie z KORu i ROPCIOa ? I pieknej Pani "S" ? To jest
to, o co im chodziło ? Polecam jeszcze wystawę foto "Rzut beretem"
T. Tomaszewskiego,wraz z przejmującym komentarzem autora...

Warszawa nie do wzięcia

[Gość: edredon]

"Film "Warszawa do wzięcia" można zobaczyć od 26 do 29 października"

A nie można było na głównej stronie tego umieścić przed owym 29 października? Gdzie ja to teraz obejrzę?

Grają to w kinie kultura

[adamp_314]

Zobacz na: www.kinokultura.pl/

Warszawa do wzięcia

[Gość: Moka Boo]

najlepszy tekst jaki czytalem w tym roku
pod wzgledem zawartosci

Moka

Warszawa nie do wzięcia

[rrosemary]

Też jestem fanką filmu "Dziewczyny do wzięcia", przejdę się na "Warszawę do
wzięcia " z wielką przyjemnością :) Jeszcze grają w Kulturze.

Warszawa nie do wzięcia

[kamilaaa26]

Połowa Warszawy to ludzie przyjezdni. Ja również należę do takich
osób.Postanowiłam skomentować ten artykuł ponieważ miałam tą
przyjemność (a raczej nieprzyjemność) skorzystać z programu
aktywizacji dziewczyn z popegierowskich rodzin. Pojawiła się szansa
na zmianę dotychczasowego życia, więc długo nie myśląc spakowałam
kilka rzeczy i przyjechałam. Pełna wątpliwości dotarałam do miejsca ]
tzw. przystań na skarpie[/i], gdzie przełożoną jest siostra zakonna.
Ku memu zaskoczeniu siostra niezbyt radośnie powitała nowe osoby,
zresztą było tak za każdym razem przyjazdu nowych
pensjonariuszek.Wszystkie spodziewałyśmy się ciepła i odrobiny
zrozumienia, ale nic takiego nie było dane nam zaznać. I to pierwsze
rozczarowanie jakie NAS wszystkie spotkało. A przecież
przyjechałyśmy do obcego miasta, nikogo nie znając więc każda z Nas
liczyła na pomoc i wsparcie od przełożonych(ale niczego takiego nie
można było tam zaznać) Mogłyśmy liczyć tylko i wyłącznie na siebie!
Więc artykuły o dobroci i wsparciu Siostry przełożonej są jak
najbardziej nie na miejscu! A gdzie ta pomoc w szukaniu pracy i
pisaniu cv? Nic takiego nie miało miejsca ( fakt zdarzyło się raz że
były jakieś zajęcia gdzie pisałyśmy cv) ale osoby które to
prowadziły były bardzo niekompetente. Było jedno miejsce gdzie
wszystkie byłyśmy kierowane ( jeden z super marketów) te z dziewczyn
które nie zgodziły się na taką propozycję mogły liczyć na różnorakie
przykrości ze strony Siostry Przełożonej (bardzo często miało się
wrażenie, że jest się gorszym człowiekiem). Poza tym ulubionym
zajęciem wszystkich przełożonych było obgadywanie pensjonariuszek,
nastawianie ich przeciwko sobie. Nagminnie przełożone podsłuchiwały
nasze rozmowy, a następnie wykorzystywały wszystkie nasze słabości.
I gdzie tu można mówic o pomocy? Bardzo często zdarzały się
sytuacje, gdzie byłyśmy obrażane. Silna osoba jest w stanie wiele
znieść, ale większość z Nas nie otrzymując ani pomocy, ani wsparcia,
poddaje się. I tak właśnie działo się z większością dziewczyn, że
wracały do swoich rodzinnych stron bez żadnych informacji dla
Siostry. Wytrzymałam 3 miesiące i wróciłam do domu, ale obiecałam
sobie że wrócę i udowowdnię sama sobie, że jestem osobą silną i że
dam sobie radę. Tak właśnie się stało bez pomocy takich jednostek
radzę sobie już 3 lata.

komentarz

[nieznajomy12345]

W odpowiedzi na panstwa artykuł pt. "Warszawa nie do wzięcia"
chciałam ustosunkować się do niektórych wypowiadanych tam kwestji.
Moje życie też zawiodło mnie do stolicy Polski z tego samego
programu o którym mowa. to było ładnych kilka lat temu ukończyłam
studia praca sezonowa się skończyła i stanęłam jak większość młodych
ludzi przed wyborem co dalej. O pracę było tak samo ciężko jak w
chwili obecnej. Pani z Agencji Rolnej namówiła mnie na wyjazd z
programu aktywacji zawodowej dziewcząt z terenu popegerowskich
miejscowości mój tata pracował w pegeerze a wysokość kwoty na
jednego członka rodziny nie przekraczało wytycznej więc się
zakwalifikowałam. Naładowana energią pozytywnego nastawienia, że
dostanę zakwaterowanie na 6 miesięcy, bilet miejski, że mają tam
dużo ofert pracy, że z naszego rejonu pojechały dziewczyny i są
zadowolone, że będę miała tam wyżywienie, pomoc psychologa, radcy
zawodowego , beda wyjścia do kina teatru itd. a przede wszystkim że
przełożoną jest siostra zakonna to ostatnie mnie najbardziej
przekonało.Z sercem na ramieniu wyruszyłam pełna strachu i obaw na
stację Warszawa- pierwsza samotna podróż w nieznane. Nic mnie tu nie
trzymało, szanse na znalezienie pracy były znikome, bo zanim
wyjechałam odwiedziłam kilkanaście zakładów pracy i niczego nie
znalazłam. Na stacji miała mnie odebrać dziewczyna z bursy, i była
czekała na mnie z ciekawością chciałam ją wypytać co i jak ale ona
nie chętnie odpowiadała na moje pytania i to wzbudziło moje
podejrzenie na miejscu przywitała mnie siostra zakonna wieczorem
miało się odbyć spotkanie nowych, zostałam zakwaterowana. Wieczorem
potwierdziły się moje wątpliwości, siostra bardzo krytycznie się do
nas odniosła, od razu ostro zakomunikowała że to nie wczasy jak nam
się nie podoba to mamy wracać. Ten pobyt w bursie, do dziś wspominam
bardzo niemiło, głęboko we mnie tkwi zal i rozgoryczenie, że mimo ze
osoba która powinna nas wspierać szydziła z nas, nieraz wyzywała
skłócała nas ze sobą ,wyciągała informację od dziewcząt ,kto co mówi
i co robi, a jak ktoś postępował inaczej niż siostra sobie życzyła
to wylatywał. Ja jako pani magister miałam dawać przykład ,a jak
postępowałam jak inni to byłam wyszydzana, ze nieodpowiednio trzymam
ręce na stole, że kiedyś przyrównała nas do trzody bo weszliśmy do
niej do pokoju rzędem, a ja na czele tej trzody . Zostałam
poproszona o zostanie po tej rozmowie a inne dziewczyny wyprosiła.
Wtedy zaczęła szydzić z dziewczyn jakie to są nieudaczne i czego
sobie wyobrażają , naśmiewała się z wyglądu, wymowy tego, ze któras
nie poradziła sobie podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Niby na
początku wspierała mnie w poszukiwaniu pracy na wyższym szczeblu ale
krótko, później coraz częściej byłam przekonywana aby podjąć pracę w
supermarkecie. Bo to była najlepsza propozycja, tam zawsze
przyjmowali , bo też równie często zwalniali. Pamiętam że kiedyś był
duży mróz na dworze ale to nas nie zwalniało z poszukiwań pracy,
wzburzona siostra wpadła do pokoju i kazała nam wyjść i nie wracać
do obiadu . Muszę wspomnieć że owszem mieliśmy jakieś szkolenia jak
napisać cv, jak się zachować podczas rozmowy kwalifikacyjnej to było
kilka godzin , pamiętam może 4. Pamiętam też, pewną sytuację kiedy
to moje współlokatorki (było nas 8 w pokoju), za plecami siostry
znalazły sobie mieszkanie, tak się oburzyła że wszystkie wyleciały z
bursy 3 wróciły do domu dwie znalazły sobie stancje. Raz miała do
nas przyjechać reporterka do bursy przeprowadzić z nami wywiad ja
się nie zgłośiłam , bo kłamac nie umiem a jak prawdę o zyciu tam bym
powiedziała to by mnie wywalili. Ale miałam zal do niektórych
dziewczyn , że nie powiedziały prawdy bo czego tam można było
oczekiwać? Ja odwiedziłam ponad 110 zakładów pracy oprócz tego
wysyłałam cv, ale pracy nie znalazłam. Często można było słyszeć ,
że sciany maja uszy i często się to sprawdzał bo siostra wszystko o
nas wiedziała, wyciągała informację od niektórych mniej odpornych
osób. Coraz częściej słyszałam ,że mama mało czasu bo okazało
się ,że jak nie znajdę pracy w przeciągu 3 miesiecy to wracam do
domu, więc zdecydowałam się idę do supermarketu. Przeszłam
pozytywnie rozmowę, zaraz po przybyciu do bursy zostałam
poinformowana, że pani prezes zadzwoniła z wiodomością, że zostałam
przyjęta. Ale tam było jeszcze gorzej za każdym razem mówiona nam
gdy zwracaliśmy na coś uwagę , że na nasze miejsce jest pół Warszawy
i cała bursa. Tam się źle pracowników traktowało, tam też mozna było
usłyszeć przezwiska i odczuć że się jest bezwartościową osobą. Nie
wytrzymałam bo i jak się utrzymać w Warszawie za 800 zł? A na dalszy
pobyt nie miałam co liczyć. Złożyłam wypowiedzenie i wróciłam do
domu. Zresztą po tym usłyszałam dużo nieprzyjemnych słów w pracy i w
bursie. Tego nie da się opisac co tam przeżyłam, wiem też że dużo
innych osób nie wytrzymało tyrani siostry. Ja nie polecam nikomu
tego miejsca. Chyba ze ktoś ma nerwy ze stali i dużą cierpliwość.
Przez te kilka lat naczytałam się różnych artykułów na temat
działani bursy i jej pozytywnych aspektów , ja się nie doszukałam
żadnych.

[Gość: ej]

i o tym, ktoś powinien nakręcić film/reportaż; to jest temat na
materiał, który ukaże prawdziwe oblicze tego programu aktywizacji
zawodowej, to jak naprawdę wygląda pomoc tym dziewczynom,
ciekawe czy jest coś na ten temat w "W-wie do wzięcia"?

[helcia83]

Widzę, że nie tylko ja przeszłam ten koszmar. Nikomu nie życzę tego co ja tam
przeżyłam. Tego nie da się opisać. Właśnie o takiej prawdzie i traktowaniu
powinni pisać. Szkoda tylko, że dopiero teraz wyszła prawda na jaw.

Warszawa nie do wzięcia

[Gość: smutka]

Cieszę się ,że mogłam obejrzeć ten film.Udało mi się nawet
powiadomić kilka moich towarzyszek niedoli...Wróciły co prawda
niemiłe wspomnienia związane z pobytem w Bursie i trudne początki w
Warszawie.Jednakże nie żałuję wyjazdu,bowiem udało mi się tam
spotakać fantastycznych ludzi:)Życzę powodzenia bohaterkom filmu jak
i przyszłym uczestniczkom programu!Pozdrawiam serdecznie koleżanki z
Bursy 2002/03

Warszawa szansą

[Gość: lila]

Wczoraj obejrzałam film na TVP2 i cały czas o nim mysle. Moja siostra skorzystała z programu i jej się udało. To prawda co piszą tu inne dziewczyny,w bursie nie było kolorowo.Pamietam co opowiadała siostra i te łzy w jej oczach i kiedy wracała do Warszawy. Myślę ze przetrwały tam tylko te najtwardsze dziewczyny i te co wiedzą czego chca od zycia. Moja siostra znalazła prace w swoim zawodzie i taka jak chciała po 2 miesiącach pobytu w bursie.Rok pózniej przyjechałam ja,równiez jestem zadowolona ,bo w miejscowości z której pochodzimy nie ma kompletnie żadnych perspektyw,zadnej mozliwości rozwoju, nie mówiąc o jakiejkolwiek pracy.Niestety zycie tam jest smutne.

B.ciekawy film

[Gość: M]

Oby więcej kręcono takich życiowych tego rodzaju dokumentalnych filmów