Bella

[noida]

A co macie do powiedzenia o naszej ulubionej bohaterce? Bo mnie ona na
przykład dramatycznie działa na nerwy tym swoim kompletnym zaślepieniem.
Wydaje mi się, że jednak 18-letni człowiek, jakkolwiek by nie był zakochany,
poważnie by się zastanawiał nad tym, czy chce umrzeć. Choćby to nawet miała
być śmierć zakończona wiecznością z ukochanym. Tak myśleć to może 15-letnia
Julia od Romea, ale 18-letnia dziewczyna? Dziwne mi się to wydało. A wam?

[kasia_marciniak844]

Ja uważam, że tak może myśleć nawet 30-letnia mężatka :)
Nie powiem - jej niektóre reakcje były trochę przerysowane i
momentami irytujące, ale mam dla niej sporo zrozumienia. Po pierwsze
wierzę, że tak się zakochać i zaślepić można w każdym wieku, na to
nie ma reguły. Po drugie pamiętajmy, że Edward był nieziemsko
przystojny, do tego miał niesamowity magnetyzm, który działał nie
tylko na Bellę (kelnerka w restauracji, Jessika, nawet szkolna
sekretarka). Sam okreslił, że jak każdy drapieżnik był doskonale
przygotowany do oczarowania swojej ofiary - w wiadomym celu. Z
samego założenia wszystko w nim miało pociągać - głos, spojrzenie,
zapach, jego ruchy.
Nie mogę osądzać Belli, bo nie wiem jak sama bym zareagowała, gdyby
na mojej drodze stanął - już nawet nie wampir, ale mężczyzna o
podobnym sposobie bycia, wrażliwości itd.

[noida]

Ale mnie nie chodzi o to, że ona się tak zakochała. To nawet jestem w stanie
zrozumieć, chociaż nie jest to bliskie mi uczucie (ja mało kochliwa jestem
generalnie). Chodzi mi o to, że ona tak od razu postanowiła się, zupełnie
bezrefleksyjnie, pozbawić życia dla niego! Dla mnie to jest naiwność nad
naiwnościami, bo w zasadzie w ogóle w niej nie powstaje myśl, że może Edward ma
rację, że to jest jakoś tam straszne - być wampirem. Że być może z tą duszą to
jest jakiś problem jednak. Carlise się zastanawia do dziś, po 300 latach czy tam
ilu, że może to, co zrobił, było nieetyczne, a ona chce w to wskoczyć z nogami
po miesiącu znajomości? Moim zdaniem to wielka naiwność.

[kasia_marciniak844]

Zgadzam z Tobą. Poza tym Bella wydała mi się w Twilight egoistką -
nie pomyslała wtedy o Renee i Charliem.
Tylko, że w dalszych częściach Bella uświadamia sobie bardziej
konsekwencje tego kroku i chociaż nadal chce zostać wampirem ,
wyczuwam w jej postawie wachanie. Jak juz wcześnie zauważyły
koleżanki - Bella przed spotkaniem z Edwardem i tak żyje samotnie.
Nie ma przyjaciół, wychowuje właściwie swoją matkę, która jest
skupiona głównie na sobie (swoją drogą to jedyna posatać, której nie
darzę sympatią), Charlie też w jakiś sposób odczuwa ulgę, że nie
musi się Bellą specjalnie zajmować.
Oczywiście upraszczam to trochę, bo wiadomo, że oboje kochają swoją
córkę, ale mimo wszystko żyją bardziej obok niej.
Kiedy pojawia się Edward - staje się dla niej całym światem, od
jego rodziny dostaje więcej ciepła, zrozumienia i poświęcenia niż od
jakiegolwiek innego człowieka. To mogło ją w jakiś
sposób "zaślepić". Dopiero później Bella zaczyna sobie wszystko
uświadamiać. Że rodzice będą cierpieli, że może już nie być sobą,
no i jest przecież Jacob...przez moment zresztą Bella widzi nawet w
swojej głowie jak mogłoby wyglądać życie z Jacobem i ta wizja też
nie jest jej obojętna.
Trudne to wszystko :)

[martishia7]

Po kolei, wszystko co myślę o Belli.

Po pierwsze- po raz kolejny jestem za zabiciem tłumaczki. A to dlatego,że
zamordowała Belli charakter spłycając jej myśli. Bella ma znakomite (moim
zdaniem) poczucie humoru- sarkazm to jest to.

A teraz co mnie drażniło od początku. Oczywiście ten nieuzasadniony brak
pewności siebie. Ale z drugiej strony, jak sie nad tym zastanowić, to nic
dziwnego,że ona nie odnajdywała sie w swojej grupie rówieśniczej. Jest raczej
zamknięta w sobie, inteligentna , oczytana. nie rajcują ją kiecki, tańce i
chłopcy (oprócz jednego rzecz jasna). Drażni ją w zasadzie popularność wśród
lokalnej płci męskiej, bo sama nie odwzajemnia ich uczuć, a posiadanie chłopaka
dla samego posiadania ją w ogóle nie interesuje. Ze swoich uczuć w zasadzie
nikomu sie nie zwierza- a powiedzmy sobie szczerze, rzucenie lokalnym laskom w
twarz randki z Edwardem to byłoby coś:) Ale ona bardzo dobrze rozumie znaczenie
słowa PRYWATNOŚĆ. To mi się na prawdę podoba.

Teraz co do jej decyzji. Bella na prawdę jest samotnikiem. Zauważcie,że gdy
opisuje na początku swoją tęsknotę za Phoenix, to ani razu nie wspomina o żadnej
przyjaciółce, ba nawet koleżance, za którą by jakoś nadzwyczaj tęskniła.
Najbardziej brakuje jej matki, ale Renee jest bardziej jej przyjaciółką i
młodszą siostrą niż matką. Z Charliem dogadują się dobrze, bo mają podobne
charaktery. Ale nie ma miedzy nimi jakiejś nadzwyczajnej więzi.

Bella tylko w pierwszej chwili była skłonna skakać na głowę w wampirze życie.
Potem na prawdę dobrze to przemyślała. I dobrze,że miała wątpliwości, dziwne by
było gdyby nie. Ale chyba tak powinno być z wielką miłością- że jesteśmy dla
niej skłonni dużo poświęcić?

[monikad_85]

Cóż mogę dodać, zgadzam się z osobami, które zauważyły, że Bella
pomimo swojej "gapowatości" to naprawdę dobra dziewczyna z
niesamowicie jednorodnym charakterkiem. Również jestem zdania, że to
nie tylko wampirza chemia tak podziałała na Bellę ale uzasadnienia
możemy doszukac się również w jej dotychczasowym traktowaniu przez
rodziców. Właściwe z Charliem to ona się nie widywała, a gdy była w
Forks na wakacje, zapewne kończyły się tak jak i mieszkanie z
nim...unikaniem rozmów. Charlie, co było wiele razy podkreślane ma
problem z okazywaniem uczuć, Bella ma to samo, tyle, że w jej
przypadku Edward okazał się odpowiednim pratnerem i wyciągał od niej
to co ona zawsze skrzętnie ukrywała próbując się -jak to ona
mawiała -wtopić w tłum. Robiła to bezwiednie, nie chcą urazić JEGO
uczuć, bo przeciez on nie może czytać w jej myślach (ahh ten jej
altruizm). Co do jej matki, Rene w pierwszym tomie została przez
Bellę okreslona jej przyjaciółką, wydaje mi sie również, że zbyt
mocno ją potępiamy. Rene ma duszę artystki, ciężko ją zrozumieć,
ale jest taka...kolorowa (jesli wiecie co mam na myśli) będąc z nia
nie ocenia się jej walorów, po prostu chce się być i już. To taki
magnetyczny układ dwóch przeciwieństw. W ich przypadku matki i
córki. Podobała mi sie równiez spodziewana przeze mnie jej reakcja
na slub. Czułam że Meyer w jej przypadku popchnie to własnie w tę
stronę. Nie zawiodłam się. Jednoczęsnie tłumaczy to dlaczego postać
Belli jest tak doskonała.

Nie mam wątpliowści, że Bella stając się wampirem nic nie traci a
tylko zyskuje. Ale to działa tylko w JEJ konkretnym przypadku.
Edward to dla niej idealny partner, a przeciez nie może go zostawić,
musi zatem wybrać - wieczność z Edwardem czy przyszłość z Jacobem.
Nie oszukujmy się. Każda wybrałaby Edwarda z prostej przyczyny. On o
nią walczy. Przez cały czas powieśći. I choćby Bella nawet nie czuła
tego co czuje, to jego miłość podszyta jest czymś więcej niż tylko
zgodnością charakterów. Bella w 4 tomie wciąż doszukuje sie magii w
świecie wilkołaków, jestem pod wrażeniem jak Meyer delikatnie acz
jednoznacznie zarysowała dramat tego specyficznego czworokątu
(uwielbiam Leah i mam cichą nadzieję...ale nie poczekam:D).
Uwielbiam już sam fakt, że to, iż Bella jest z Edwardem i chce z nim
spędzić wieczność nie jest takie jednoznaczne. Że istnieje ta
alternatywa, która w cale nie jest taka odległa. Ze pomimo iż boli
obie strony, żadna z nich nie poddaje sie bez walki.
Jacob jako ta druga strona to ideał.
Ile ja bym dała, żeby miec chociaż cień nadziei, że ludzie
przeżywają podobne emocje. Że kochają równie mocno i że potrafią być
tak cudownie "dobrzy".

Nie uważam, zatem, że wybór Belli to szaleństwo.ja to postrzegam
raczej jako "bardzo precyzyjną odpowiedź, na bardzo trudne pytanie".
Zawsze istnieje to dugie wyjście...tyle że jest ono zazwyczaj tym,
czego nie pragniemy.

Pozdrawiam,

P.S.

Ja uwielbiam postać Belli, kiedys już wpsominałam, że czuję się z
nią "jak w domu" bo potrafie jak nikt się z nia utożsamić. Mam
identyczna sytuację rodzinną (tyle, że rodzice nie sa rozwiedzeni -
tato często wyjeżdzał zagranicę. Prawie nigdy go nie było. w każdym
razie nie w "ten" sposób), więc aż się dziwie, skąd autorka może
wiedzieć jak czuje się tak osoba jak ja. Podjęłabym te same decyzje,
i tak samo bym postąpiła na miejscu Belli, a to dlatego, że ją
rozumiem.

[noida]

Każda z nas wybrałaby Edwarda w ogóle, czy będąc na miejscu Belli? Bo jeśli
chodzi o to pierwsze, to ja wcale nie jestem taka przekonana. Przepraszam, nie
obraźcie się, ale mam wrażenie, że wy często widzicie w tych postaciach więcej,
niż tak naprawdę jest o nich w książkach napisane. O Edwardzie naprawdę na
podstawie książek (do 3 części, 4 jeszcze nie czytałam) niewiele wiadomo.
Wiadomo, że jest nadopiekuńczy, że się łatwo wkurza i kilka innych rzeczy, ale
nigdy bym nie powiedziała, że jest cudownie dobry! Walczy o Bellę, owszem, i to
w sposób, który mi się podoba - zachowuje się fair w stosunku do Jacoba. Ale
Jacob też walczy o Bellę, i to zębami i pazurami, czasami wręcz nieczysto. Ale
jak ma to robić, jeśli próbuje wygrać z przeznaczeniem?

W ogóle moim zdaniem Jacob jest najlepiej napisaną postacią w całej powieści -
jedyną, w której istnienie naprawdę jestem w stanie uwierzyć, czytając. Bella
Jacoba podoba mi się znacznie bardziej niż Bella Edwarda, bo Bella Jacoba MYŚLI,
a nie tylko leci do światła jak ćma. Nie wiem, gdzie wy widzicie tę zgodność
charakterów pomiędzy nią a Edwardem. Czym się ona niby objawia? Tym, że się nie
kłócą? Pewnie, że się nie kłócą, bo są jeszcze w fazie "jak on ślicznie pluje".
Rozumiem, że miłość wampirza pewnie tak jest wymyślona, żeby taki zachwyt
utrzymywał się całe nie-życie. No cóż, mnie wersja rzeczywista, wersja Jacobowa,
przypada znacznie bardziej do gustu. Bo w życiu taka miłość ma znacznie większe
szanse. Bo to jest miłość prawdziwa, jeśli potrafimy się z kimś kłócić, a
jednocześnie sobie wybaczać, dochodzić do kompromisów, być dla siebie wsparciem.
Sorry, ale Bella w relacji z Edwardem jeszcze (do końca części trzeciej
przynajmniej) nie wyszła poza fazę szczeniackiego zakochania. To nie jest
zgodność charakterów, to jest fatum. Ale nie wystarczy napisać "byli sobie
przeznaczeni na wieki wieków", żebym ja w to uwierzyła.

A co do tych emocji - ludzie naprawdę przeżywają takie emocje. Emocje tak silne,
że nie wiedzą, co z nimi robić. Ale niestety zazwyczaj jest tak, że nie radzą
sobie z takimi emocjami. Nie ma happy endu. Kochają się najbardziej na świecie,
ale zupełnie nie potrafią się porozumieć. Wbrew pozorom chyba jednak "Wichrowym
wzgórzom" bliżej do rzeczywistości niż "Zaćmieniu"...

[monikad_85]

Zgadzam sie co do Jacoba. Wspomniałam tu juz wcześniej, ze ich
związek podoba mi się dużo bardziej. Że postać Jake'a jest dużo
bardziej złozona, i mamy na jej temat nieco więcej informacji w
ramch tych 4 tomów, tyle że...
Stephenie Meyer, na swojej stronie uzupełnia te postaci o pewne
fakty. Nie mozna zatem przekreślac słow samej autorki, tylko
dlatego, ze nie ujęła ich dotychczas w swojej powieści.

Przypomnę tylko, że ma byc wydany Midnight Sun, powieść oparta na
perspektywie i retrospektywie (jak mam nadzieję) Edwarda.

Co do Belli i jej "księżyca". Panna Swan to zamknięta w sobie,
spokojna w dodtaku świadoma swoich niedoskonałości osóbka.
Prawdopodobnie, Meyer wybierając między dwoma rywalami posłuzyła
sie starym jak świat motywem: przeciwieństwa się przyciagają (Jacob
i Bella) oraz starą, ale jakże realistyczna maksymą o zgodności dusz.
Edward i Bella to ta sama strona medalu, tyle że po obu stronach
barykady. Nie da się temu zaprzeczyć. Oboje nie doświadczyli do tej
pory tej tzw.: "fazy zakochania", ale Edward to postać ewidentnie
oddająca charakter Belli w świecie nieśmiertelnych.
Oboje są pesymistami, ubóstwiają się zamartwiać, a co gorsza
uszczęsliwiac innych kosztem własnego szczęścia. Dowodem na to jest,
cała treść New Moon. Edward zostawia Bellę, wbrew własnym zmysłom,
wbrew wszelkim uczuciom, robi to zarowno dla niej jak i dla swojej
rodziny.
Nie chciał wracać, jest zatem uparty, podobnie jak Bella, w
przypadku chęci zostania wampirem.
Oboje bezgranicznie sobie ufają, ale na pieknej zasadzie
pozostawiania sobie przestrzeni (Edward nie może ingerować w mysli
Belli). nie zdziwiło cię, ze Bella nawet nie pisnęła słowem, kiedy
Ed ja odsatwił z kwitkiem? Mnie nie szczegolnie, bo dochodzimy do
kolejnego podobieństwa które nimi prowadzi: kompleksy. On z powodu
tego, że wg. świata do którego należy Bella, jest całkowicie
wybrakowany. Niczego nie może jej ofiarować. Bellą skolei targają
kompleksy nieco innej (bardziej prozaicznej) natury. To prawda, ze
to przeznaczenie, czy jak to nazwać -fatum, popchnęło tę dwójke do
siebie. Ale zostało ono wytłumaczone w 4 tomie dość precyzyjnie.
Mała podpowiedź: krew Belli (i tu sza).

Swoją dorga kocham Jacoba. Jak myslę o tych jego ciepłych dłoniach,
to mam aż ciary po moje kościste dupsko. Tylko co z tego? Nie ma
rady. Tyle, że Meyer w 4 tomie dała wszystkim pięknego psztyczka w
nos. Jak przeczytacie, to odeślę was do jednego z moich postów,
ktory zostawiłam tu na temat breaking Dawn i pewnej mojej teori, co
do odczytania jej treści. Dla mnie jest w związku Jacoba, Belli
i...pewna przenosnia. niestety nie mogę się na jej temat teraz
rozpisywać.

Pozdrawiam,

[martishia7]

Wiesz co , za chwilę ktoś mi zarzuci,że nie zajmuję się niczym innym, tylko
chodzę za Tobą po tym forum i 'klaszczę'.:)

Dlatego właśnie irytuje mnie niesamowicie, jak czytelniczki ekscytują się
faktem,że on jest taki cudowny i przemawiać romantycznie potrafi. NIE O TO CHODZI.
Czasami się zastanawiam czy Meyer zrobiła to specjalnie czy wyszło jej to
przypadkiem. A mianowicie, wyobraziła sobie jakąś historię, wykreowała w swojej
głowie myśli i uczucia bohaterów, a potem zafundowała nam pierwszoosobową
narrację. I siłą rzeczy widzimy świat takim jak widzi go Bella. Co do tego,że
jej ogląd jest niesprawiedliwy i nieobiektywny (zarówno względem Edwarda jak i
samej siebie) Steph nie pozostawiła najmniejszych wątpliwości. I nie wiem jak
Wy, ale dla mnie najbardziej interesujące w postaci Edwarda jest to, czego nie
widać, to czego Bella nie dostrzega, nie przypuszcza, chociaż widzi dokładnie to
samo co my. Bo zgódźmy się,że to co i jak widzi, przynajmniej na początku, jest
nie do zniesienia:)

Zgadzam się z Moniką,że oni w gruncie rzeczy, są do siebie bardzo podobni. Oboje
zakompleksieni, 'nie widzą samych siebie wyraźnie'. Oboje są samotni w swoich
rodzinach, w swoich 'gatunkach',że tak powiem. Oboje są skłonni wiele znieść dla
dobra tego drugiego, i swoje rozterki trzymają tylko dla siebie, z nikim sie nie
dzielą, nikomu się nie zwierzają. A co dla mnie ważne , mają przed sobą sekrety.
To jest właśnie ta osobista przestrzeń którą sobie zostawiają. Wiedzą, że pewne
rzeczy pozostają niedopowiedziane przez tą drugą stronę, że pewne emocje są
ukrywane, ale nie naciskają.
Tak na prawdę są do siebie bardzo podobni- dwie stare dusze jak powiedziała Renee.
Pewne aspekty ich fascynacji są dość schematyczne i 'zwyczajne'. Tak jak już
mówiłyśmy- Edwarda na dzień dobry głównie interesowało i drażniło to,że nie
słyszy myśli Belli i nie rozumie jej zachowań, a przecież w swoim zblazowaniu
był pewien,że o ludziach wie wszystko:) Co do Belli- sprawa prosta- cudownie
boski chłopak który zachowuje się irracjonalnie i w sposób niezrozumiały ratuje
jej życie. Czego więcej trzeba żeby się zakochać. Ale potem pojawia się coś
więcej.Oboje włożyli dużo wysiłku w to żeby niemożliwe stało się możliwe, oboje
starali sie mocno żeby to mogło zadziałać i nie dziwię się,że szanują ten swój
wysiłek. Każde dało temu drugiemu dokładnie to czego było mu potrzeba, chociaż
wcale się tego nie spodziewało- zrozumienie, akceptację wszelkich wad, wzrost
poczucia własnej wartości. W pewnym sensie oboje są od siebie wzajemnie
uzależnieni- ale czy to jest niezdrowe? Nie wydaje mi się.

[monikad_85]

Wiesz, zawsze uzupełniasz moje wypowiedź o sedno do ktorego
zmierzałam, jak się okazuje świetnie sę tu uzupełniamy hehehe :)

pozdrawiam,

[kasia_marciniak844]

A ja, czytając najpierw Wasze posty, dochodzę do wniosku, że
niewiele pozostaje mi już do dodania, bo wyczerpująco i genialnie
opisujecie to, co sama chciałabym napisać :) Świetnie się to czyta,
więc jeszcze trochę i ograniczę się chyba do samego klaskania, ale
to nie to forum :)

Nie moge sie obiektywnie wypowiedzieć, bo nie wiem jak to sie
skończyło wszystko, ale dla mnie zawsze oni pozostaną dla siebie jak
księżyc i satelita.
Edward jest księżycem, a na ludzi od wieków wpływało jego tajemnicze
światło. Światło, które nie ogrzewa. Mimo, że rozpraszające noc, to
samo w sobie mroczne.
Bo Edward wprowadził trochę światła w życie Belli. Wcześniej i tak
żyła jakby w nocy, samotnie i cicho, gdzieś zupełnie z boku.
Jacob natomiast był ewidentnie jej słońcem. I mimo, że ogrzewał, to
potrafił sparzyć jak nikt inny - jego pełne goryczy słowa raniły
Bellę wielokrotnie. Oczywiście były w pewnym sensie usprawidliwione,
zreszta nikog nie osądzam, a skupiam się w tej chwili tylko i
wyłacznie na kwestii symboli.
I pomyślałam teraz, że patrząc z tej właśnie perspektywy na całą
historię to Jacob był od samego początku skazany na przegraną. Sam
powiedział Belli, że może i jest jej słońcem, może przegonić chmury,
ale jak ma walczyć z zaćmieniem...

[monikad_85]

Dla mnie osobiście najbardziej porażająco kwestia ust jacoba było
zarzucenie Belli jej materializmu.
"Lecisz tylko na ładne buzie, czy kasa cię do niego ciagnie."
Wiecie czemu ja to tak zabolało? Bo była świadomo, ze ktos mógłby to
tak odczytać. Wiadomo oczywiście, że to wierutna bzdura. Ale bella
jest strasznie dumna postacią.
W tym momencie słowa Jacoba zabolały bardziej niż porażenie prądem.

[kasia_marciniak844]

To był cios poniżej pasa. Zabolało ją tymbardziej, że odmawiała
uparcie przyjmowania od Edwarda czegokolwiek, co miałoby wartość
materialną.

[monikad_85]

Co nie zmienia faktu, że chciałabym poczuc na własnej skórze ciepło
jego rąk. Jacob jest tak cudowny, że momentalnie zapominasz mu te
jego wyskoki. Pozatym jest w tym coś szczerego. Powiedział na głos
to co myślą inni. jestem pewna że sam tak nie myslał, chciał jej
dokuczyć. Nie wiedział, ze może ją tym zranić. Tak samo jak walnął
tekst o jej śmierci. To było szceniackie...a jednak :)

[kasia_marciniak844]

Mam dokładnie to samo, pociąga mnie to ciepło Jacoba. Może już
jestem szurnięta, ale przytuliłam się kiedyś do posągu (ot tak się
akurat trafił :)) bo jakoś nie mogłam sobie wyobrazić, że to może
być przyjemne (czysto fizycznie)i... nadal jestem za ciepłymi dłońmi
Jacoba :)

[monikad_85]

No dobra tu mnie zabiłaś. Tez musze spróbować przytulić sie do
jakiegoś posągu...o wiem, niech mnie ktos podsadzi na Neptuna
hehehe :) Ah ten jego trójząb :D

(ale ze mnie...no comments)

[kasia_marciniak844]

W takim razie ja poproszę o udokumentowanie tego i wysłanie mi
zdjęcia mailem :D

[wioleta_90]

Moje ciche marzenia(jedne z wielu): jak zarobie pierwszy milion
rzucic sie w objecia Dawida i kupic sobie Piete watykanska!!! I
adorowac bezustannie to piekno!

Mowilam kiedys, ze uwielbiam Michala Aniola za jego indywidualizm,
dume, brak szacunku dla przelozonych-idiotow i Piete?

[martishia7]

Po pierwsze primo, to nikt się tutaj o nic na nikogo nie obraża-funkcjonujemy
sobie w gronie zdrowych wariatek i dzielimy spostrzeżeniami-tylko tyle:)
Może nasza nadinterpretacja wynika z tego,że mamy te książki zaczytane od
początku do końca na wylot i wspak. I przy każdym kolejnym, zauważa s^ę coś
nowego. Może tym sposobem widzimy rzeczy których autorka nie miała na myśli,
chociaż po pewnych wywiadach i przeczytanych wypowiedziach, wydaje mi się ,że
jednak idziemy dobrym tropem.
A po drugie, to d samego początku próbuję, chyba niestarannie, powiedzieć co
sądzę o Edwardzie. I zgadzam się z Tobą całkowicie- on NIE jest cudownie dobry.
NIE jest altruistą. NIE jest bohaterem o kryształowo czystym sercu i sumieniu. I
właśnie to sprawia,że jest doskonały-w moim mniemaniu.:)

[wioleta_90]

To, ze jest NIEdoskonaly, sprawia, ze jest prawdziwy (jak dla mnie,
wiem, ze to dyskusyjne). Nie moze byc doskonale cos, co jest
nieprawdziwe i kolo sie zamyka

Wniosek: Edward jest niepowtarzalny...

[wioleta_90]

Osadzic Belle w tej kwestii nie jest latwo. Z tym "wskoczeniem po
miesiacu znajomosci" glownie bym polemizowala. Przykladzik: jakby
ktos zaproponowal ci skok na spadochronie czy cos w tym stylu w
pierwszym odruchu myslisz "super", ale kiedy juz stoisz nad
krawedzia oblatuje cie taki strach, ze chcesz sie wycofac. I tu
reakcja Belli, jej pierwotny entuzjazm i pozniejsze wachanie, sa
moim zdaniem dobrze przez autorke rozegrane. Nie uwierzylabym ani w
to, ze Bella nie chcialaby spedzic zycia z Edwardem (to by podwazylo
ich relacje), ani w brak przemyslen (jednak to decyzja, ktorej nie
mozna cofnac, taki "point of no return"; Upior w operze mi sie
przypomnial)

Co do tego, ze Bella jest irytujaca, jests niepierwsza osoba, od
ktorej to slysze. W Zacmieniu moja siostra i przyjaciolka nie mogly
z nia wytrzymac (gdzies juz o tym pisalam...) Ale trzeba wziac pod
uwage, jak bardzo komplikuje sie jej zycie, zwlaszcza sfera
emocjonalna. Po pierwsze lek przed tyloma zagrozeniami, po drugie
napiecie zwiazane z podjeciem waznych decyzji (patrz przemiana), a
po trzecie wybor pomiedzy dwoma kochanymi mezczyznami. Jest
wewnetrznie rozdarta i nie radzi sobie z tym, ale dla mnie to nie
irytujace - to prawdziwe. Uniesc tyle nie jest latwo. Podejrzewam,
ze tez nie dawalabym rady.

[noida]

Jakby mi ktoś zaproponował skok na spadochronie to może bym rzeczywiście tak w
pierwszej chwili pomyślała. Ale jakby mi ktoś zaproponował operację plastyczną
albo pływanie z rekinami, to wierz mi - poważnie bym się zastanowiła.

Bella zaczyna się zastanawiać nad tym, co tak naprawdę oznacza stanie się
wampirem, dopiero w trzeciej części. To znaczy, że przez rok (odliczam te pół
roku, kiedy nie było Edwarda) stosowała taktykę Scarlett O'Hara - pomyślę o tym
jutro. No nie wiem, gdybym była na jej miejscu to zastanawiałabym się naprawdę
poważnie, nawet dla faceta, którego kocham najbardziej w świecie. Bo to wyjście,
które proponuje Edward - że byliby ze sobą tak jak przez pierwsze dwa lata
znajomości, naprawdę nie jest złe. Na stanie się wampirem zawsze byłby czas.
Victoria została pokonana, Volturi jeszcze przez trochę by odpuścili. Bella
początkowo jest po prostu próżna. Głównym powodem, dla którego chce się
przemienić, jest fakt, że będzie starsza od Edwarda! Rzeczywiście - bardzo
dojrzałe myślenie. Pierwotny entuzjazm to mógł trwać może miesiąc, a nie cały rok!

Mnie tam akurat Bella znacznie bardziej irytowała w dwóch pierwszych częściach,
z "Zaćmieniu" pierwszy raz wykazała się jakąś logiką, zamiast kierować się
wyłącznie uczuciami (no, może z wyjątkiem całej akcji z serii "trzecia żona").
Mam wrażenie, że z powodu Jacoba po raz pierwszy pomyślała o kimś innym niż
tylko o sobie. Może i Charlie i Renee nie są przedstawieni w książce w
specjalnie pozytywnym świetle, ale jednak są jej rodzicami, a nie dalekimi
krewnymi. A ona dokładnie tak ich traktuje, kiedy myśli o swojej przemianie -
"Ech, Charlie ma problemy z wyrażaniem uczuć, więc pewnie nie będzie mu szkoda,
kiedy zniknę z jego życia". To, że ma problemy z wyrażaniem uczuć jeszcze nie
oznacza, że ich nie ma w ogóle. Ale może macie rację - która nastolatka myśli o
tym, że swoim zachowaniem może naprawdę złamać rodzicom serce?

[martishia7]

No tak. Tylko chyba umyka nam jeden fakt. Nie żyjemy dla naszych
rodziców. Nie chce być brutalna, ale oni prędzej czy później nas
opuszczą i zostajemy sami ze skutkami decyzji które podjeliśmy
kierując się uczuciem, poczuciem obowiązku. Dobrze jest wysłuchać
rady, rozważyć za i przeciw, ale są sprawy w których należy sie
kierować swoim zdaniem i swoim dobrem.
Teraz to już będę filozofować mało odkrywczo jak Coelho, ale za
każdy wybór w życiu płaci się jakąś cenę, bo wyjść idealnych nie ma.
To niech to chociaż będzie cena za własny wybór- przynajmniej tylko
do siebie można mieć wtedy pretensje.
Cytując jedno z moich ulubionych dzieł kinematografii:):
"- Is it realy worth the price?
- I pay it gladly."

UWAGA spoiler

[monikad_85]

To jest chyba najlepsze miejsce by odnieść się ostatecznie do
postaci Belli z perspektywy zakończenia powieści.
Osobiście jestem ogromnie usatysfakcjonowana przemianą Belli w
wampira. Już się bałam, że nie możliwe, faktycznie okaże sie nie
możliwe. Ciesze się, że byłam w błędzie. Bella staje się wampirem,
ale nie traci nic ze swojej osobowości, jedynie zyskując w oczach
swoją determinacją i siłą woli. Szkoda tylko, że Meyer wogóle nie
wyjaśniła jakim cudem Bella wogóle nie przeszła
okresu "zdziczenia"...oczywiście mam swoją teorię, ale o tym może
innym razem. Jest dokładnie tak jak powiedział Felix i Aro: "bycie
nieśmiertelną ewidentnie ci służy", czy słynne "wydaje się, że
urodziłaś się do bycia nieśmiertelną". Jak tu się nie zgodzić? Bella
nareszcie staje się nie tylko kobietą w oczach otoczenia ale i
pełnoprawną - niebezpieczną (na swój sposób) wampirzycą.
Strasznie podobał mi się rozdział, w którym Bella po przemianie
wchodzi w interakcję ze światem zewnętrznym. Jak świetnie opisane
jest jakie wrażenie robi, i jak sobie świetnie radzi w
byciu "kociakiem" (hehhe). Ma się wrażenie, że to co miało stac się
Jej końcem, okazało się być rewolucyjnym początkiem nowej, choć
równie kochanej Belli.
Lubię wampirzycę Bellę. Bałam się jej, ale swierdzam, że zupełnie
bezpodsatwnie nie ufałam Steph.
Pozatym motyw talentu. Łatwy do przewidzenia, skoro od razu na niego
wpadłam po pierwszym tomie. Bardzo ciekawe było jej spojrzenie na
swoją przemianę z perspektywy wyglądu. Poczatkowo przecież, to była
jedna z jej pierwotnych motywacji, a o dziwo nie okazała większego
entuzjazmu, ba - to, ze stała się piękna wogóle jej nie
satysfakcjonuje - w tym moemncie krystalicznośc ludzkiej osobowości
odbija się echem w nowej wampirzej naturze Bells.
Bardzo ciekawym wątkiem moim zdaniem, okazało sie być
odarcie "boskich" posatci Cullenów z masek istot idealnych. Po
przemianie oczy Belli widzą ich wady. Ich piękno przestaje ją
ekscytować. Nareszcie widzi w nich ludzi a nie posągi. Edward
nareszcie staję się osiągalny. Na swój sposób od niej słabszy.
Bardzo mi to odpowiadało. Czułam dumę rozpierająco pierś Belli,
kiedy jeden z wampirów zakrzyknał do Edwarda: "setki lat czekam na
osoby które warto przemienić dla ich potencjalnych możliwości a ty?
Przypadkiem trafiasz na jedne z największych talentów w naszych
dziejach"
Robi wrażenie? A i owszem.

Pozdrawiam,

Nastepnym razem podzielę się swoją teoria na temat "dlaczego Bells
nie reaguje na ból i okazuje się, że nad sobą panuje".

[martishia7]

Ha! Widzę,że się tak zgadzamy,że w zasadzie mogłabym się nie fatygować i nic nie
pisać:) Ale dorzucę sobie swoje trzy grosze.
Też ogromnie bałam się przemiany Belli, bo nie byłam pewna czy Meyer da radę w
sposób wiarygodny narysować świat oczami wampira. Moim zdaniem udało jej się to
znakomicie. Pierwsze godziny po przemianie i pierwsze polowanie czytałam z
ogromną przyjemnością.
Co do tego, w jaki sposób Bella podołała okresowi 'zdziczenia', to wydaje mi
się,że rzecz tkwi w tym,że zachowała swoich bliskich przy sobie. Zwróć uwagę,że
wszyscy pozostali 'wampirzy' bohaterowie zerwali całkowicie ze swoim ludzkim
życiem. Byli sami. A Bella bardzo chciała zachować z niego jak najwięcej. Mind
over matter:)
Dla mnie wygląda to trochę tak, jak gdyby dla Belli przemiana była wyzwoleniem-
wreszcie pierwszą rzeczą która rzuca sie w oczy nie jest to,że jest niezdarna i
gapowata. Gdy została wampirem wyszło do wierzchu to co było w niej najlepsze-
charakter, wielkie serce i na prawdę silna psychika, nieograniczana już przez
'ułomne' ciało.
Jak zauważyła Bella , w tym związku wreszcie zapanowała równowaga. Cieszyło mnie
ogromnie czytanie o tym jaka radosna beztroska nastała między naszymi
zakochanymi. Ubawiłam się ogromnie jak Bella zaraz na początku przytuliła się do
Edwarda, na co on powiedział 'ow'. Nie powiem , wzruszyło mnie , jakie pierwsze
słowa wypowiedziała po 'przebudzeniu'.
Są osoby którym nie podoba sie, że Edward został nieco zepchnięty na drugi plan,
ale moim zdaniem bardzo prawidłowo to Meyer rozegrała. Bo tak to właśnie jest w
życiu- teraz Bell ma nie jedną , a dwie najważniejsze osoby na świecie:)
Ogromnie mnie zaskoczyły, ale też usatysfakcjonowały dwie rzeczy.
Po pierwsze to jak Bella cierpliwie zniosła przemianę i postanowiła nigdy nic
Edwardowi na ten temat nie powiedzieć. To jest moim zdaniem jeden z największych
dowodów miłości i oddania z jej strony. Chyba pierwszy dowód troski o niego. Nie
wiem czy wyrażę się z sensem w tym momencie, ale to tak jak gdyby Bella po raz
pierwszy nie tylko chciała 'mieć' go dla zaspokojenia swoich własnych uczuć, ale
jednocześnie dała mu coś od siebie, o czym on prawdopodobnie nigdy się nie
dowie. Było to absolutnie, stuprocentowo nieegoistyczne zachowanie z jej strony.
I było to zupełnie w jego stylu nawiasem mówiąc. Pomimo,że wszystkie książki
były napisane z perspektywy Belli, to autorka dawała nam do zrozumienia,że
miejscami, on sporo przed Bellą ukrywał. I to nie zawsze kierując się
szlachetnymi pobudkami:) Tutaj Bella zadziałała na tej samej zasadzie.
Po drugie zaś Belli 'prezent' dla Edwarda na sam koniec. To było na prawdę
piękne. Bella jako jedyna w zasadzie miała wybór co do tego czy 'wpuścić' go do
swojej głowy. A przecież bardzo się cieszyła z tego,że w swoich myślach ma
ostoję prywatności. To był moim zdaniem drugi 'namacalny' przejaw jej uczucia i
dowód ogromnego zaufania. Łezka w oku, autentycznie.
W zasadzie od pierwszej części miałam przeczucie,że Belli największą siłą i
słabością zarazem jest jej gniew. I tutaj trafiłam. Gniew jest tym co pozwala
jej wyzwolić jej talent, ale też jednocześnie tym co powoduje,że może być
zagrożeniem dla otoczenia. Mimo wszystko satysfakcja ze zgadnięcia jest:) Jak
powiedział Edward w Twilight, you've got a bit of a temper, don't you.
Generalnie bardzo podoba mi sie to co stało sie z Bellą w Breaking dawn.
Dorosła, dojrzała, na prawdę od Twilight, rozwinęła się bardzo jako postać i to
w jak najbardziej słusznym kierunku. I tutaj pozwolę sie sobie nie zgodzić z
poglądem,że Meyer jest mormonicznie antyfeministyczna. Zrobiła z Belli na prawdę
silną kobietę, może jeszcze nie do końca świadomą swej mocy, ale na najlepszej
drodze do jej odkrycia. Moim zdaniem bardzo feministycznie:)

[monikad_85]

Zgadzam się. Ostatnie sceny inflagranti sa poprostu piękne. Ba, dla
mnie milion razy bardziej wkręcające niż "noc poślubna". Edward był
w tym momencie chyba najszczęśliwszą istotą pod słońcem (hehehehe
ciągle zapominam ze to wampir)aż miałam ciarki na plecach.
Przepraszam, ze się tak nie rozpisuję, ale skupiłam się na
tłumaczeniu a że to niezwykle mozolne zajęcie, będę pewnie jeszce
jakiś czas odpowiadać tak półgębkami.


pozdrawiam,

[monikad_85]

Swoją drogą. Skoro zachaczyłysmy temat BD.

Ja mam troche inną teorię co do zachowania przez Bellę
samoświadomości tuż po przemianie.
Bardzo prawdopodobne, że Meyer to nawet wyjaśniła, tyle, ze nie
zwraca się na to nalezytej uwagi.
W trzecim tomie, ale tez i w pierwszym edward wspomina, że osoby
posiadające talenty, posiadały je tez przed przemianą. Tak było z
Alice i tak Było z Jasperem (o Edwardzie nic nie wiemy). Idąc tym
tropem. Talentem Belli jest izolacja umysłu. Wynikałoby z tego, że
talent ten posiada od urodzenia, nie od przemiany. Kiedy jest w jej
trakcie, ona dalej panuje nad swoim umysłem. Dokładnie minuty po,
nic się nie zmienia. Nie, wróć. jej możlwiości są po sto kroć
większe.
Ona potrafi oddzielic pragnienie od myśli. Oczywiście dlaej sa
instynkty, ale nie trafiają one do jej mózgu.
Wydaje mi się, że to bardziej mechaniczna wartość, niż ta o której
Ty wspomniałaś. To wsparcie rodziny. Mało to konkretne. Bardziej
przychylam się ku wytłumaczeniu, że Bella nie dopuszczała do swojej
głowy tych "dzikich" pragnień.

[monikad_85]

A co sie tyczy ich hmmm "spotkań sam na sam".
na jej miejscu odpyskowałaby Emmetowi:
"Jaki dom, jaka sypialnia? Nawet do niej nie dotarliśmy. Jesli wiesz
co mam na mysli."

Bwhehehehehhe

[martishia7]

Podoba mnie sie Twoja teoria bardzo. Mind over matter:) Chyba masz rację, jej
sztuka to oddzielenie 'głowy' od 'instynktu'. Jedyne co wytrąca ją z równowagi i
samokontroli to gniew.

[monikad_85]

Dokładnie :)

[monikad_85]

Z tąd i słowa:
"Wydaje się, że jestes stworzona do bycia wampirem".
W przypadku Belli, jej wynaturzenie to jej błogosławieństwo :)

[monikad_85]

Wow.

i9.tinypic.com/6tkz76b.jpg

[wioleta_90]

Za to wlasnie lubie te dziewczyne: w wersji codziennej jest ok, a
jak sie troche podrasuje-jest zjawiskowa, ma w sobie ekspresje,
charakterek. Dlatego tak pasuje na Belle!

[martishia7]

Ej, dopiero teraz do mnie dotarło,że jej imię i nazwisko , to ni mniej ni
więcej, a "Piękna Łabędzica" :)
No normalnie czad. Ciekawe czy to zamierzone przez Meyer- jak z bajki o brzydkim
kaczątku. Ten motyw by się nawet zgadzał:)

[kasia_marciniak844]

Kiedyś znalazłam w necie recenzję Twilight, autor strasznie
naśmiewał się z infantylności całej historii przejawiającej się
według niego już w imieniu i nazwisku głównej bohaterki, które
przetłumaczył "Piekny Łabędź".
Spotkałam się też z tłumaczeniem "Bella Łabędź" :D

[monikad_85]

No bo ta historia jest taka nieco infatylna. Co nie zmienia faktu,
że nie można jej nie pokochać:D

No ja też się śmiałam ztego jej ieminia jakiś czas temu. Wydawało
mi się nawet, ze może zwaliła imię po bohaterce piratów z karaibów
bo tam też jest Lizzy Swan.

[monikad_85]

... Tak na marginesie skrót od imienia Isabella = Bella, albo Izzy
(choć to drugie odnosi się tez do imienia Isobel(l?), tak więc...)

[wioleta_90]

Mnie to jakos nie zszokowalo. Takie tlumaczenie moze tez byc dzielem
przypadku. W tych anglojezycznych krajach czesto sie ludzie tak
smiesznie nazywaja. Czy Harry Garncarz ma cos sugerowac??? Sadze, ze
nie ;o)

[dragonfly79]

Nie wiem, jak długo szukali Kristen Stewart, ale ta młoda dziewczyna jest po
prostu niesamowita. :) Idealna Bella.

[flawiana]

Mnie czasami denerwował tępy wyraz twarzy Belli (Kristen?) w niektórych momentach filmu... A poza tym to zastrzeżeń nie mam. ;-)