Zapomniane rocznice -

[kwisniewski]

Rozstrzelali 14 żołnierzy rodzącej się konspiracji, w tym założyciela
przedwojennej gazety "Głos Mazowiecki".
Tworzyli Służbę Zwycięstwu Polski i znaleźli się na listach Adolfa Schendla -
pastora parafii ewangelickiej, który żyjąc w przedwojennym Płocku,
spenetrował środowisko inteligencji. Pomagał młodym Niemcom uciekać do Rzeszy
i jego działalność szpiegowską opisał i napiętnował "Głos Mazowiecki",
którego naczelnym był Michał Niemir. Schendel wrócił do Płocka po zajęciu
miasta przez Wehrmacht z listą osób do zatrzymania.

10 lutego 1940 roku Niemcy wywieźli do lasów pod Łąckiem i rozstrzelali 14
osób. Po wojnie przeniesiono ich na cmentarz przy al. Kobylińskiego

Michał Niemir - jedna z pierwszych ofiar niemieckiej okupacji
Urodził się w 1896 roku w Poznańskiem. Jak podają Andrzej Papierowski i Jerzy
Stefański w "Płocczanach znanych i nieznanych", skończył średnią szkołę w
Krakowie i studiował filozofię na UJ. W czasie I wojny światowej walczył w
armii niemieckiej i odznaczony został Żelaznym Krzyżem. W 1932 r. trafił do
Płocka, gdzie był współzałożycielem i naczelnym "Głosu Mazowieckiego". W
aktach gestapo zachowała się notatka, iż "(...) był odpowiedzialnym
redaktorem (...) dziennika (...) Głos Mazowiecki, pisma katolickiego,
antyżydowskiego, reprezentującego czysto polskie interesy. Niemir znany był z
nienawiści do Niemców (...)". - Chyba nie ma wątpliwości, że za śmiercią tą
stał Schendel - uważa Wiesław Koński z TNP, który badał historię Niemira. -
Niemcy zawsze odwoływali się do podstaw prawnych. W wyroku skazującym
Niemira, kuriozalne, tego zabrakło.
---------
10 lutego 1962 roku umarł płocki poeta, Wieszcz Ziemi Płockiej, Władysław
Broniewski

Co robią historycy Płocka by pamięć o płockich bohaterach, płockiej kulturze,
płockiej historii nie została zapomniana

[kwisniewski]

7 luty 1919 r. rocznica powołania do życia Archiwum Państwowego w Płocku na
mocy dekretu Naczelnika Państwa J. Piłsudskiego "O organizacji archiwów
państwowych i opiece nad archiwaliami"

---------

Patriotyzm to nie tylko poglądy, rozumienia, sfera intelektualna, ale także
sfera wartościowania, ocen, osądów, uczuć, a wreszcie postępowania i działania.
Jest to więc postawa skomplikowana. Są postawy patriotyczne niepełne. Bywają
ludzie rozumiejący wagę ojczyzny, ale nie mają żywszych uczuć patriotycznych i
nic nie czynią dla tej ojczyzny albo nawet przeciwnie: szkodzą jej, atakują ją,
poniżają, wykorzystują; człowiek może być patologiczny w każdej dziedzinie. Są
ludzie, którzy żywią jakieś uczucie dla ojczyzny, ale jej dobrze nie rozumieją
lub mają błędną ideologię, jak naziści. I są ludzie, którzy rozumieją ojczyznę,
kochają ją nawet, lecz nic dla niej nie robią.
Idealna postawa patriotyczna winna być całościowa, czyli trójpasmowa: należyte
poglądy na ojczyznę, poczucie miłości i obowiązku wobec niej oraz dobry i
wielki czyn dla niej. Jednakże współczesna ideologia liberalna i ateistyczna
raczej niszczy już całą postawę patriotyczną, czego jesteśmy świadkami i w
Polsce, zwłaszcza wśród naszej dziwnej inteligencji. Są tworzone całe ośrodki
do zwalczania naszego tradycyjnego patriotyzmu jako oszołomstwa, czegoś
anachronicznego i błędnego. Prym w tym wiodą nasze media polskojęzyczne. Na
przykład w programie "Co z tą Polską?, prowadzonym przez red. Tomasza Lisa 8
grudnia br. w Polsacie, zaatakowano histerycznie nie tylko patriotyzm Radia
Maryja jako rzekomo "nienawistny" względem innych, ale także samego premiera
Kazimierza Marcinkiewicza, że nawiązał kontakt jako premier z tym niezależnym i
patriotycznym radiem katolickim. Wściekłość na polski patriotyzm przechodzi
ludzkie pojęcie. Znam zresztą też i wielu duchownych, dla których miłość
Ojczyzny i praca dla niej to dziwactwo i oszołomstwo. Myślę jednak, że
atakowanie patriotyzmu en bloc wypływa z pewnej słabości intelektualnej i
duchowej w obliczu propagandy globalistycznej. W każdym razie otwarte
zwalczanie patriotyzmu jest takim czy innym zwyrodnieniem.
ks. prof. Czesław S. Bartnik

[Gość: danek]

ciekawe ze o tych sprawach nikt nie chce mówić

[Gość: Zenon Dylewski]

Tak jak o kościach na Kolegialnej, Rogatkach Dobrzyńskich, budynku byłej milicji.
Ale dlaczego? Ruskie mówia jak milczyśz, żyjesz 1 dzień dłuzej...

[Gość: as]

ale co to za życie niewolnika
jak romusia

[Gość: kwisniewski]

redPor2001-12-16
Dokładnie 104 lata temu w domu przy ul. Kościuszki w Płocku urodził się
Władysław Broniewski. W Jagiellonce, wówczas Gimnazjum Polskim Polskiej
Macierzy Szkolnej, był redaktorem gazetki "Młodzi idą". Z Płocka w kwietniu
1915 roku wyruszył do Legionów Piłsudskiego. W latach 20. zaczął sympatyzować z
socjalizmem. Studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Zbiór poezji
napisany wspólnie z S. Stande i W. Wandurskim "Trzy salwy" został uznany za
początek nurtu rewolucyjnego w poezji polskiej. W czasie II wojny światowej
pisał patriotyczne wiersze, a po jej zakończeniu o odbudowie Warszawy i Polski.
Jest też autorem wierszy dla dzieci, pięknych liryków. Tłumaczył m.in.
twórczość F. Dostojewskiego, W. Majakowskiego, S. Jesienina, I. Gogola. Spod
jego pióra wyszły najpiękniejsze wiersze o Płocku. "Wy nie wiecie, jak tam biją
dzwony,/ stare dzwony o cichym zmierzchu,/ Kiedy słońca język czerwony/ liże
fale rude po wierzchu./ Gdy już ciemnym brzegiem po równinie/ niosą lasy
sosnową zadumę,/ a poważny ton nad wszystkim płynie/ w czarnym jęku stada wron
za Tumem...".

Broniewski zmarł 10 lutego 1962 r. w Warszawie.
---
aw2006-08-22
Poeta, tłumacz, legionista. Najsłynniejszy uczeń Jagiellonki.

Urodził się w 1897 roku w domu przy ul. Kościuszki. Do Jagiellonki chodził w
latach 1906-1915. Uczył się średnio. Był zdolny, ale niesforny. Bardziej niż
szkolny program interesowały go lektury i działalność w organizacjach
niepodległościowych. Czytał Żeromskiego, Wyspiańskiego, z pamięci recytował
wielkich romantyków. Przezywano go "Kogut", bo nie tylko ładnie śpiewał i grał
na fortepianie mazurki Chopina, ale też świetnie naśladował głosy ptaków
(najlepiej udawał mu się kogut). Lubił sport, wycieczki, chętnie popisywał się
sprawnością fizyczną.

W 1912 roku uczniowie Jagiellonki, a wśród nich Władysław Broniewski, założyli
I zastęp skautowy Orłów. Poeta współtworzył też tajną sekcję Strzelca. Miał
pseudonim "Orlik". Był głównym redaktorem czasopisma "Młodzi idą", do którego
sam pisał większość tekstów i oczywiście wiersze.

Jego wychowaniem zajmowała się m.in. ukochana babcia Jadwiga. Pochodziła z
rodziny o wielkich tradycjach i patriotycznym rodowodzie, dwaj jej bracia
zginęli w powstaniu styczniowym, a jej władze carskie zakazały wykonywania
zawodu nauczyciela. To m.in. pod jej wpływem w 1915 roku Władysław porzucił
Jagiellonkę i poszedł do legionów Piłsudskiego. Miał wtedy 17 lat.

Korzystałam m.in. z serwisu internetowego "Broniewski w sieci"

miasta.gazeta.pl/plock/1,48220,2354546.html
galeria.plock24.pl/displayimage.php?pos=-6741
galeria.plock24.pl/displayimage.php?pos=-3518
galeria.plock24.pl/displayimage.php?pos=-7103
Nie uszedłem w życiu pół drogi,
A już zewsząd czai się rozpacz...
O dalekim, minionym, drogim
powiedz, serce, albo się rozpłacz,


wskrześ na chwilę tych lat urodę,
kiedy na świat patrzyłem dzieckiem...
Stał nad Wisłą stary dom z ogrodem
na wysokiem wzgórzu mazowieckiem...


Wy nie wiecie, jak tam biją dzwony,
stare dzwony o cichym zmierzchu,
kiedy słońca język czerwony
liże fale, rude po wierzchu,


gdy już ciemnym brzegiem po równinie
niosą lasy sosnową zadumę,
a poważny ton nad wszystkim płynie,
w czarnym jęku stada wron za Tumem...


Wydzwoń, serce, ostatnie podzwonne
tej starzyźnie, co w ziemię wrasta.
Ja poszedłem stamtąd na wojnę
i nie wrócę do tego miasta,


ale miło mi o tamtej ziemi
myśleć czasem, idąc przez życie,
żem nauczył się tam slów, któremi
umiem kochać i cierpieć, i bić się.


Dzięki, dzięki za każde słowo,
dobrzy ludzie z dziecięcych wspomnień,
niech wam szumi wiślanie, sosnowo
wiatr, co ślady tam zamiótł po mnie