Patologiczne kłamstwa

[olga_w_ogrodzie]

mitomania lub też kłamstwo patologiczne, zespół Delbrücka, pseudologia.

tyle lat.
tyle razy ta osoba zdekonspirowana i dalej w to leci.
nie wychodzi już przedstawianie samej siebie z dobrym świetle i próba zdobycia zainteresowania, współczucia, no to udaje, że jest kimś innym, ale też takim baaardzo fajnym, dobrym, pokrzywdzonym przez los.
albo jest osobą przyjaźniącą się z sobą samą i mówiącą o przyjaciółce czy znajomej czyli samej sobie w superlatywach, zachwytach, pochyleniach nad nieszczęściami.

przy czym zadziwia jakaś naiwna prostota rozumowania - choć rzeczona mitomanka jest inteligentną, to jednocześnie nie widzi jak łatwe do rozszyfrowania są jej kłamstwa, podszywki etc.
tak, jakby w procesie tworzenia tych kłamstw, inteligencja i logika były odstawiane do kąta w ciemnej piwnicy.

co tam.
niechby sobie kłamała.
problem w tym, że przez te kłamstwa nie raz krzywdzi bardzo innych ludzi.

[olga_w_ogrodzie]

coś w tym stylu :

Witam. Bardzo prosze o pomoc. Aby nakreslić calą sytuacje bede musiał się troche rozpisac. Prosze jednak o dotrwanie do konca. Mam problem z moja dziwczyna. Wiem ze notorycznie klamie, w nawet nieistotnych sprawach. Kiedy jej to udowadniam zaczynaja się awantury. Oklamala mnie miedzy innym, ze jest bardzo ciezka chora, ze ma bialaczke. Bylo to na samym poczatku zwiazku. Tak bardzo się zakochalem, ze nie zrezygnowalem z niczego. Potem sie rozstalismy przez jej klamstwa. Wyjechalem za granice, ale utrzymywalismy kontakt. Tuz przed moim powrotempoinformowala mnie ze ma przeszczep szpiku. Tydzien potem byla juz w domu. Najpierw powiedziala ze wszystko jest ok. Nastepnie ze sie nie udal i ze znow jest bardzo chora. Nie bardzo w to wierzylem, ale wiecie ze miłość jest ślepa - zeszliśmy sie spowrotem. Wyjechalem znow za granice, a ona przyjechala do mnie po miesiacu. Caly czas twierdząc ze jest z nią bardzo zle. Mam racje ze nie jest to możliwe (nieudany przeszczep itp.?) Prosze o opinie wszystkich, ale szczegolnie specjalistów. W miedzy czasie jak juz byla u mnie potrafila klamac z byle powodow, i robic o toawantury. Przypuszczam ze klamstw bylo kilkanascie. Te przypuszczenia są bardzo mocne, praktycznie pewne. Niektóre z nich byly takie, ze musialy wyjsc na jaw predzej czy pozniej, mimo to robila to
www.psychiatria.pl/forum/vt,33,102,31406#.T8uHnbCr8fV

[olga_w_ogrodzie]

" Osoby określane mianem kłamcy patologicznego nie są ludźmi chorymi umysłowo, niedorozwiniętymi czy cierpiącymi na epilepsję. W takich przypadkach nadmierne fantazjowanie czy też fałszowanie rzeczywistości jest jednym z objawów chorobowych. Kłamstwo rzadko, jeżeli w ogóle kiedykolwiek, dotyczy pojedynczego zdarzenia. Ujawnia się w czasie różnych okazji na krótki okres, ale najczęściej występuje w ciągu wielu lat, a czasami nawet przez całe życie kłamcy. Autorzy monografii są skłonni określać kłamstwo patologiczne raczej w kategoriach cech człowieka niż w odniesieniu do sytuacji. Synonimami określającymi to zjawisko są również mitomania i pseudologia phantastica.

Z patologicznym kłamstwem można pomylić fantazjowanie dziecięce lub fantazjowanie przez nastolatków w okresie dorastania. Istotnie, skomplikowane wizje fikcyjnego świata tworzone przez dzieci przypominają swoją rozległością i wybujałością wytwory patologicznych kłamców. Jednakże o ile fantazjowanie dziecięce czy młodzieńcze mija wraz z wiekiem, o tyle kłamcy patologiczni kłamią najczęściej przez całe życie. Nie jest ono również na stałe związane z przestępczością, chociaż umiejętności kłamania są u osób naruszających prawo zwykle bardzo dobrze wykształcone. Dość często kłamcy patologiczni, poza wprowadzaniem w błąd otoczenia, starają się w jakiś sposób oszukać samych siebie. Jest to naturalnie związane z tworzeniem idealnego obrazu "ja". "

www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=299

[olga_w_ogrodzie]

• Odpowiedz Link

[olga_w_ogrodzie]

dziwaczne wydaje się, iż często kłamstwa na swój temat są olbrzymie, a ewentualne korzyści z tych kłamstw niewspółmierne do ich rozmiaru.
kłamca patologiczny potrafi uśmiercić całą rodzinę albo z siebie zrobić poważnie chorą osobę, by ktoś się zainteresował nim/nią.
albo, bo czegoś tam na czas nie zrobiła/a.
kłamliwe tworzenie swego obrazu, pseudo faktów tak włazi w krew, że mitomani nieomal wierzą w to, co opowiadają.
no i przeogromnie boją się ujawnienia swych kłamstw.
a gdy do dekonspiracji dochodzi, to kłamcy patologiczni zrobią wszystko, by do kłamstwa się nie przyznać - nawymyślają zupełnie niewiarygodne historie, by swe kłamstwo wytłumaczyć, oskarżą też innych o najgorsze rzeczy, jeśli tylko może to pomóc zamaskować własne kłamanie.
ale żyją w lęku przez zdemaskowaniem.
jak np. te 2 panie poniżej :

Dodano: 12-05-2010, 07:11
Zniszczyłam sobie życie. Już sama gubię się w swoich kłamstwach.
Opowiadam niestworzone historie ludziom na których mi zależy, chyba w celu egoistycznej korzyści. Nie potrafię już nad tym panować... Ile razy postanowię przyznać się do wszystkiego, to w ostatniej chwili wplątuję się w to jeszcze bardziej.
Jak sobie pomyślę, że to wszystko mogłoby przypadkiem wyjść na jaw... Boże... Nie miałabym już naprawdę po co żyć.
Czytałam tu inne wypowiedzi "pacjentów" na temat ich pseudologii, myślałam, że znajdę tu bratnią duszę, chyba było by mi lżej wiedząc, że nie jestem sama, tu, w świecie fantazji. Nie znalazłam. To co inni tu wypisują, przy moich wyczynach to pikuś.
Jest mi tak wstyd, że nawet będąc anonimowa nie potrafię przyznać się do tego.
Jeśli chodzi o pomoc... Myślałam o tym, ale żaden psychiatra, terapeuta czy ktokolwiek inny poprawiający mi psychikę nie przywróci mi wszystkiego co stracę po przyznaniu się do prawdy.

Dodano: 12-05-2010, 08:26

też jestem mitomanką. wymyslilam sobie straszne traumy w które zaczynam wierzyc i cierpiec z ich powodu. nie napisze tu dokladnie o swoich klamstwach, bo boje sie ze ktos sie domysli ze to ja (taaa paranoje tez chyba mam ). oklamuje swoja psychiatre, klamie na terapii, oklamuje chlopaka, przyjaciolke, rodzine. cale moje zycie to jedno wielkie klamstwo. to nie sa drobne klamstwa w stylu, ze spalam u kolezanki, a bylam na imprezie, tylko powazne wielkie klamstwa przez duże K. czuje sie z tym strasznie, mam ochote zedrzec te maske, powiedziec prawde swiatu, ale czuje, że to zrujnowałoby cala moja tozsamosc, ze nikt by sie do mnie juz do mnie nie odezwal....... jestem mistrzynia klamstwa, potrafie tak oszukiwac i manipulowac, ze wszyscy mi wierza. czasem nawet udaje ze klamie, zeby ludzie mnie na tym przylapywali, zeby ich zmylic, ze nie umiem klamac haha
albo jestem szczera w drobnych rzeczach, takich np. przyznac sie rodzicom ze sie upilam pare lat temu jak mialam 13 lat, żeby ich zmylic, zeby mysleli ze jestem taka szczera i otwarta, a tak naprawde ukrywam duzo gorsze rzeczy... czuje sie podlym czlowiekiem, chyba jestem psychopatka.
boje sie strasznie ze ktos znajomy to przeczyta i domysli sie ze to ja

www.psychiatria.pl/forum/vt,49,243,471280,0,#.T8uQUrCr8fU




Gość
też jestem mitomanką. wymyslilam sobie straszne traumy w które zaczynam wierzyc i cierpiec z ich powodu. nie napisze tu dokladnie o swoich klamstwach, bo boje sie ze ktos sie domysli ze to ja (taaa paranoje tez chyba mam ). oklamuje swoja psychiatre, klamie na terapii, oklamuje chlopaka, przyjaciolke, rodzine. cale moje zycie to jedno wielkie klamstwo. to nie sa drobne klamstwa w stylu, ze spalam u kolezanki, a bylam na imprezie, tylko powazne wielkie klamstwa przez duże K. czuje sie z tym strasznie, mam ochote zedrzec te maske, powiedziec prawde swiatu, ale czuje, że to zrujnowałoby cala moja tozsamosc, ze nikt by sie do mnie juz do mnie nie odezwal....... jestem mistrzynia klamstwa, potrafie tak oszukiwac i manipulowac, ze wszyscy mi wierza. czasem nawet udaje ze klamie, zeby ludzie mnie na tym przylapywali, zeby ich zmylic, ze nie umiem klamac haha
albo jestem szczera w drobnych rzeczach, takich np. przyznac sie rodzicom ze sie upilam pare lat temu jak mialam 13 lat, żeby ich zmylic, zeby mysleli ze jestem taka szczera i otwarta, a tak naprawde ukrywam duzo gorsze rzeczy... czuje sie podlym czlowiekiem, chyba jestem psychopatka.
boje sie strasznie ze ktos znajomy to przeczyta i domysli sie ze to ja

[olga_w_ogrodzie]

niechcący wkleiłam 2 razy wypowiedź tej drugiej kobiety.
sorry.

[olga_w_ogrodzie]

nothing else.

stay alert.

[czubata]

Strach się bać.
Gdzie się nie spojrzy, tam lęk, lęk i lęk, bo spodziewać to się można wszystkiego.
A najgorsze jest to że uczucia lękliwe wcale nie mylą.Nawet jeżeli chorobliwe. To ja już nie wiem czym wariatka, czy tylko mam szósty zmysł,i przeczuwam nadejście złego czegoś, czy to coś złego jest potęgowane przez wyobraźnie nafaszerowaną lękiem,która staje się pożywką dla cwaniaków i takich co z cudzymi emocjami bawią się w kotka i myszkę.

[olga_w_ogrodzie]

nie mogę zatrzymać głowy w tym ruchu niedowierzania.

słoniocy !

[czubata]

Ja to nawet spać nie mogę tak mi się rusza wszystko tam od wewnątrz.
Bo ja czasami sama sobie nie wierzę, a źle robię,że nie wierzę,powinnam ufać sobie, bo nawet jak mam manię to jednak nie mito.

[olga_w_ogrodzie]

czubata napisała:

> To ja już nie wiem czym wariatka, czy tylko mam szósty zmysł,i przeczuwam nadej
> ście złego czegoś, czy to coś złego jest potęgowane przez wyobraźnie nafaszerow
> aną lękiem,która staje się pożywką dla cwaniaków i takich co z cudzymi emocjami
> bawią się w kotka i myszkę.

pamiętam.
byłaś tą czujnością ptaków nad morzem przed burzą.
następnym razem nastrosz czub, by był widoczny bardziej i ominęło zaskoczenie.

[czubata]

To teraz czubić się będziem?

[olga_w_ogrodzie]

czubienie nam wychodzi na dobre.
rzadki przykład czubienia efektywnego i efektownego.

było smutno jak co nie wiem, ale zwalczylim pospołu - co nie ?

tylko jutro - no porannie.
może być tak sobie.
osobiście się tak lękam rano lękać, że odwlekam iście spać.

Kefi - help.
jak ten lęk przepuścić przez ciało.
przyjaciel powiedział, to, co Ty - dać mu przepłynąć, gapić się, ale nie być emocjonalnym udziałowcem.
ale nie umiem.
nic a nic.
dziś mnie rano dorwał i był paraliż.
żadnego powodu, ale tak okropnie, że się zdało, iz trzeba łeb nakryć, za nic nie podnieść osłon na oknach i cichutko trwać, to może minie czy co.

[czubata]

Ja ma dzisiaj lęk taki że nawet wizualnie zniekształca mi on rzeczywistość.
Zwariowałam. Nie wiem jak mu dać przepłynąć bez emocji, skoro każdy włos na mym ciele nastroszony jak u mojego kota kiedy ma bliskie spotkanie z psem dużym.

[olga_w_ogrodzie]

Czubateusz, nie powielaj Ty moich błędów - odsłoniłam te cholerne okna i napisałam o K. na zps.
wreszcie.
mam nadzieję, że nic złego się przez to nie stanie.

kompletnie jestem głupia jednak z tym lękiem - co to znaczy być obserwatorem i nie wchodzić w lęk emocjonalnie, gdy cały lęk, to jedna wielka emocja ?
nie mam ja pojęcia na czym ma polegać mechanizm typu : dać lękowi przepłynąć przez siebie.
ale jednocześnie trochę się udaje już mi wtedy, gdy trzeba zaczerpnąć z behawioralno poznawczej - nie bardzo ważne moje emocje i cudze, ale cel.

a może to przełożyć na lęk bezpostaciowy ? - jest celem odsłonić okna te, nawiązać kontakt z kimś, wywalić śmieci i inne takie ?

[czubata]

No ale mi jakies ludzie łażą rozumiesz, po podwórku, i tyle z nimi chcę mieć kontaktu, że jak przed chwilą ktoś zapukał, to ja już dostałam totalnego odlotu, tak iż myślałam że się tam wyłożę przy tych drzwiach. Za cholerę jasno nie myślę, ale mam odsłonięte zasłonki i nawet drzwi zostawiłam otwarte to chociaż pukać nie będą, mam nadzieje.
I już nawet przed chwilą zadzwoniłam do chłopa że obiadu to dzisiaj nie będzie. No to chyba sobie sobie jakoś radzę, nie?

[olga_w_ogrodzie]

zauważyłaś łaskawie, iż się mi boldem napisał post ?
subtelny dowód, że nie jesteś sama w dekoncentracji czy coś.
osobiście posiadam papiery - autko rąbnęło w część lewą skroniową.
a Ty co ?
tyle tylko, że Cię wiele pokochało, gdy idzie o ludność.

ale bliżej zmierzchu lepiej - co nie ?
damy radę.