się bawić

[nihilyst]

noc kupały w poznaniu

[03-122.pl]

właśnie czytam, że depresje można leczyć narkotykami, podróżami i seksem

[nihilyst]

serio?

[03-122.pl]

jest pewien gatunek człowieka, zwany lisznyj czełowiek, który może oscylować tylko między skrajonościami nudy i nałogu

[03-122.pl]

ciekawa ksiazka o nudzie. i niskim poziomie dopaminy.

narcyzi podobno takowy maja. ciekawe czy wielkosciowy obraz moze byc potrzeba szukania jeszcze wiekszych wrazen.

[nihilyst]

pan sobie zażyje welbutrin

[03-122.pl]

pani zacznij leczyć forumowo, jak przestaniesz sie udzielać forum.

czy to nie rada z tych, ze czuje sie nieprzyzwoicie zdołowana i wynika z tego, że mask ma racje?

[nihilyst]

zażyłabym sobie wellbutrinu, ale nie mam
(to pan o dopaminowych deficytach wspominał)
i marzę o tym, by na stałe leczyć się jak mask
ale chyba do dna jeszcze daleko
bo radykalne metody są zbyt radykalne

- - -
do maska wracając - turlając się z pracy, na mijanym placu zastałam piknik -
takie raczej jeszcze prawie młode dziadostwo z workami, plecakami i innym śmieciem
i ono ruszało na 24-godzinny rajd ze szczecina do kołobrzegu
szczęśliwie nie wyglądali, ale nieustępliwie - owszem

[03-122.pl]

w ksiazce pisze ze urozmaicone srodowisko wzmacnia mozg. mozg zanika jak sie zyje w tym samym srodowisku. monotonia zabija produkcje dopaminy.

[olga_w_ogrodzie]

Poznań to dla mnie upokorzenie.
ktoś, kto mówi o oszczędności krakowiaków, to chyba nie poznał Poznania.
a ja tam byłam nikim.
jakąś tylko metą w akademiku dla rodowitych.
dobre oceny z egzaminów nie pomogły nic.
jechałam ja do Szczecina, do całkowitej zimy i depresyjnego odrętwienia mojego Ojca, kupowałam ciasto w piekarni opodal i wracałam kłamiąc, że ciasto moja mama upiekła.
a gdy mnie jedna taka Małgosia pokochała, tom ją wsparła, gdy był kryzys, sama kasę wcisnęłam, powiedziałam, że musi do tych Stanów pojechać na rok, odsapnąć.
bo już było z nią tak źle, że nie wiedziałam co wymyślić, a zaproszenie miała.
no to jak pojechała, tak nie wróciła.
i już jej nie mam też.

[nihilyst]

a ja lubię poznań. fajne wspomnienia z liceum, potem też.
kiedyś na przykład zmokłam jak bezdomny pies
i w rozpuszczonym stanie trafiłam na konferencję kacyków
albo młoda, wychudzona i zmarznięta wylądowałam w akademikach ar
albo ze znajomymi z pracy wyłącznie taksówkami, bo kioski z biletami miejskiej stały za rzadko
wielkopolanką jest też młodsza i mądrzejsza, i bardzo przeze mnie lubiana wersja mnie
przez chwilę wydawało i się, że straciłam serce do poznania, ale jednak lubię
i pręgierz, i stadion, i park wilsona
i to, że na w drodze do wawy do poznania głównego wjeżdża przodem, a wyjeżdża tyłem
tyle, że ostatnio nie miałam nawet zapału na choćby obejrzenie nowego dworca

btw. nowy stoi het, a pociągi, przynajmniej mój, zatrzymywał się przy starym
i rozkopane wciąż. i wrocławski też niedokończony - barierki stoją, wiszą banery wykonawcy renowacji
fantastyczne za to sklepienia

[nihilyst]

niepokojące. ja w ogóle lubię dworce
właśnie przypomniał mi się przemyski sprzed kilku lat -
u góry niebiesko, a pomiędzy posadzką, a sufitem - metalowa (?) siatka

[olga_w_ogrodzie]

niepokojące dworce te ?
symptomatyczne i psychoanalityczne, bym rzekła.

a jak u Ciebie jest z nudą ?
to jest ciekawe w kontekście.

z tym Poznaniem ja mam kłopot - nie znoszę uogólnień.
ale ja tam byłam 5 lat.
może miałam pecha, bo trafiałam na jakichś ludzi dziwnych.
ci spoza Poznania - ok.
a wszak ja lubię bardzo Wrocław, Kraków, Gdańsk i sobie myślę, że jest coś w Wielkopolsce, co jest regionalne i mi nie pasuje.
być może o to idzie, że moja rodzina z kresów.
i jednak było to normalne, że gość w dom i Bóg w dom.
no, że ktoś przychodzi, to trzeba ugościć na maksa i próbować zrobić tak, by się dobrze czuł.
a w Poznaniu był chłód.
kompletnie dla mnie niezrozumiały.
i, że normalką było, iż ja staram, ale już wicewersji nie było.
w sumie to się dawałam wciąż wyduszać, jak cytrynę.
może dlatego ich teraz nie lubię.
no bom wyduszona na maksa została.

[olga_w_ogrodzie]

oni tam jeszcze w stołówce studenckiej dali biały ser z kartoflami.
no to ja się rozejrzałam wokół czy się nigdy nie dziwi i co to ma być niby.
a to się nazywało gzik ichni z kartoflami.
się nikt nie dziwił, a mnie się wydało, że to coś nie do zjedzenia i co oni robią w ogóle.
kwestia chyba też podania - ciapnięte kartofle i łycha tego sera.
jak dałam w długą, to już nigdy nie wróciłam i z tego wszystkiego byłam chuda już na amen w czasie studiów tych.
ale znów w Londynie, to ja to samo zobaczyłam - tylko tam był wielki kartofel upieczony w folii i ser w wydrązone miejsce wpakowany zgrabnie.
no to nawet pomyślałam, że kto wie - może i to smaczne.

ale z tym Poznaniem - no nie.
się mi czasem zdawało, iż Polska za mała, by istotne były regionalizmy.
ale uważam, iż są one.
no ja oddechu nabieram, gdy gadam z ludźmi z Pomorza.
od Szczecina pod Gdańsk.
i jeszcze Hel.
na Mazurach już jest inaczej, ale też ok.
w Krakowie bardzo dobrze.
ale chyba we Wrocławiu najlepiej.
w Poznaniu, to w ogóle nie moje klimaty.
tam taka linia pod Strzałkowem przebiega - granica rozbiorów.
i starać się nie uogólniać, ale różnice w mentalności są ogromne.
tak się mi zdaje, ale może zmyślam.

[nihilyst]

moja mama też studiowała w poznaniu i ma podobne do Twoich wrażenia. nie w związku z serem na ziemniaczanej paci, tylko z autochtonami. przyjaźnie tylko z innymi przyjezdnymi; poznaniacy funkcjonowali wyłącznie na zasadzie wymiany handlowej. dla mnie to tylko opowieści, nie znam żadnego rodowitego poznaniaka i raczej się na zmiany tego pożałowania godnego stanu się nie zanosi. w ogóle, jako człowiek zasiedziały w kurczącym się mieście stoczniowym bez stoczni, na końcu cywilizowanego świata, nie znam zbyt wielu ludzi spoza. mam za to wyobrażenia o regionalnych właściwościach na podstawie zaliczonych indywidualnych kontaktów z jednostkami. całkowicie z mapy przyjaznych miejsc odpadają na przykład górny śląsk i mazowsze (głównie ze względu na zaszłości rodzinne).

całkiem nie najgorzej mieć ograniczony krąg znajomych. na mapie kraju mniej dziur.

[nihilyst]

olga_w_ogrodzie napisała:

> niepokojące dworce te ?
> symptomatyczne i psychoanalityczne, bym rzekła.
>
> a jak u Ciebie jest z nudą ?
> to jest ciekawe w kontekście.

w kontekście dworca?

[olga_w_ogrodzie]

nihilyst napisała:

>
> w kontekście dworca?

tak.
w kontekście dworca.
na dworcu wciąż się coś dzieje i pełno egzotycznych ludzi się zjawia.

[nihilyst]

z nudą bywa kiepsko

[olga_w_ogrodzie]

nihilyst napisała:

> z nudą bywa kiepsko

w jakim sensie ?

[nihilyst]

że słabym umysłom ciężko się przed nudą bronić

[olga_w_ogrodzie]

nihilyst napisała:

> że słabym umysłom ciężko się przed nudą bronić

to może o co innego chodzić, niż umysłu słabość.
właśnie o moc jego iść może.
silnym umysłom mocno szukającym wrażeń trudno nie popaść w nudę, gdy wrażenia są średnie, zwykłe, codzienne - życie jedną wielką rutyną.
trudno też takie umysły z nudy wybić, bo potrzebne są bodźce szczególne.

[nihilyst]

pięknie byłoby z mocą


- - -
jakiś nowy początek?
żeby się chciało na tym forum pisać?

forum.gazeta.pl/forum/s,69731,136845994,137238049.html?rep=1

[nihilyst]

bez skojarzeń. żeby chciało się chcieć
mam z tym diabelny problem

[olga_w_ogrodzie]

nihilyst napisała:

> pięknie byłoby z mocą
>

w tym wypadku raczej jestem przekonana, iż moc idzie właśnie, a nie słabość.

> - - -
> jakiś nowy początek?
> żeby się chciało na tym forum pisać?

kto wie.
never say never.

[nihilyst]

trzeba by zamordować owieczkę
nieznośne, gdy każdy radzi sobie sam

[olga_w_ogrodzie]

nihilyst napisała:

> trzeba by zamordować owieczkę
> nieznośne, gdy każdy radzi sobie sam

tak, nieznośne.
a Ty zawsze wydajesz się smutna.

[nihilyst]

to jest właśnie nuda