sens zycia

[136ty]

od kilku dni uzmysłowiłem sobie sens różnych rzeczy które mi się przytrafiły w życiu. Tak jakby wziąć lunetę, czy radio i nastroić je żeby odpowiednio działały, tak raptem jakbym nastawił się i różne drobne zdarzenia z życia nabrały dla mnie raptem podmiotowego sensu. Ludzie dyskutują o sensie życia z reguły w kontekście że nie ma , musimy sobie nadać, albo ktoś konkretnie wie jak życie powinno przebiegać. A czy nie czegoś po środku ze jednocześnie nadajesz i odkrywasz sens, wchodzisz na drogę w którym życie zaczynasz widzieć jako znaczące. Tak jak na filmach widzimy sens narracji , tak w życiu odkrywamy sens narracji swojej jako bohatera.

[136ty]

Wczoraj właśnie się zastanawiałem nad tym. Czasem przychodzą mi do głowy mądre rzeczy z znikąd jakby. Później je tracę. Tak jakbym był rozlegulowany i czasem coś załapię czasem polece gdzieś indziej. I trzeba się właśnie tak wyragulować po niteczce tego sensu, którą zaczynam dostrzegać.

[136ty]

Wczoraj forumowiczka pochwaliła się nową sygnaturką.

Wczoraj też pierwszy raz od pewnego czasu wlazłem w wymianę opini i wkreciłem się w kłótnie. Bo już to sobie odpuściłem od dłuższego czasu. I wczoraj się wkręciłem po przerwie, broniąc pewnych swoich opinii. I doświadczyłem całkowitego absurdu tego, tych przekonań. Już wcześniej miałem i dlatego przerwałem, uświadomiłem sobie ze wiem ze nic nie wiem i to lepiej dla mnie, ale jeśli po odwyku znów zaczniesz widzisz z głupotę w całej okazałości.

Tak więc sygnaturka mi się podobała, ale powiedziałbym że celem jest nie mieć dokładnie żadnych opinii i wtedy dopiero odetniemy się od wpływu innych na siebie. To że opinie są sprzeczne to uświadomienie sobie absurdy świata który poznajemy, kolejny krok to doświadczyć jego mądrości