wady i lęki

[nienill]

sa pewne wady, ktore utrudniają zycie. taka pierwsza z brzegu to np.
odkladanie na pozniej.
i to odkladanie czesto tlumaczy sie samoutrudnianiem, lekiem przez
sukcesem badz porazką,
roznymi rzeczami.
i teraz czlowieczek idzie sobie do terapeuty, badz pracuje nad sobą
sam i powinien sie wkoncu przestac bac tych porazek i sukcesow itp.
czyli czesc tych "wad" wynikajacych z konfliktow wewnetrznych
powinna zniknąc.
ale czesto nie znika
tak samo jak np. lęki

i chcialabym zapytac, czy moze ktos z Was ma moze pewne cechy, ktore
nie sa zbyt fajne, ale ktore akceptuje badz toleruje, z ktorymi sie
pogodził
albo nie same cechy, tylko np. pewne ograniczenia


bo niby wiadomo, ze "pewne rzeczy da sie zmienic, a pewne nie"
tylko teraz ja kompletnie nie jestem w stanie tych rzeczy rozroznic
to moja naiwnosc i wiara w idealy? musze walnac glową o ziemie, bo
bujam w oblokach?

jak to mozna zrobic?
skad mam wiedziec, ze jestem taka, bo mam problemy, ktore da sie
rozwiazac,
albo mam problemy, bo "taka juz jestem"?



tak samo jak Iza pisala o "grzebaniu"
kiedy pojawia sie opor, a kiedy grzebanie mozna uznac za skonczone?



oczywiscie oczekuję jasnej i jednoznacznej odpowiedzi ;)
i wiem, ze sie zawiodę

[kontrr]

Lęki, takie nerwicowe, kiedy nie wiadomo, o co chodzi i skąd ten niepokój - są
moim zdaniem kompletnie do "przerobienia" i nie należy się z nimi godzić. Kiedy
się wie, czego się człowiek boi i dlaczego, to jest już znacznie łatwiej.
Oczywiście napisać tak ogólnie to jest łatwo, ale w praktyce rozbija się to na
wiele stopni zrozumienia tego lęku i jego przyczyn.

Co do różnych ograniczeń to część z nich na pewno zostaje, ale jeśli człowiek
czuje, że jest w stanie z tym żyć, być szczęśliwym i nie tracić nic ważnego
przez te ograniczenia to przestaje to jakoś bardzo męczyć.
Ja mam takich wad/ograniczeń całą masę i w tej chwili jest tak, że części z nich
nie potrzebuję zmieniać. Na przykład nie znoszę być zależną od kogokolwiek, w
związku z czym wolę się męczyć sama z jakimś problemem niż prosić o pomoc, nawet
jeśli wiem, że ktoś mógłby mi pomóc szybko i skutecznie. Godzę się z tym, że
taka jestem, ale też w przysłowiowej sytuacji bez wyjścia jestem w stanie się
przemóc.
Wiem, że będę potem zła na tę osobę, która mi pomogła, że pewnie będę mieć
impuls, żeby jej unikać, dlatego się pilnuję, żeby podziękować i zachować swoje
emocje dla siebie. Zwłaszcza, że one nie są jakieś przepastne i mijają dość szybko.

Są też takie sprawy, z którymi się nie godzę. Bo wiem, że bardzo mi utrudniają
życie. Pewne sytuacje wywołują we mnie emocje tak silne, że nie jestem w stanie
ich przeskoczyć. Nie umiałabym działać wbrew tym emocjom (nawet jeśli na logikę
wiem, że było by to dla mnie dobre). I to traktuję jako kwestie "do leczenia".
Na szczęście jest tego już bardzo mało.

[nienill]

najlepiej przyjac kryterium szczescia, to prawda


ale ja osobniscie mam na przyklad tak, ze jestem w domu i zaczyna we
mnie narastac napiecie, ktore pozniej najczesciej przechodzi w lęk.
i niby wiem dlaczego tak mam (bo np. nastepnego dnia mam to lub
tamto), ale bardzo trudno mi rozbic te lawinę.
i zastanawiam sie do ktorej szufladki to wrzucic. moze juz tak bede
miala i nie ma sensu sie dolowac, ze nie potrafie z tym nic zrobic?

czy juz zawsze bede musiala podejmowac decyzje, ze chce sie podjac
jakies "wyzwania" tylko "na rozum"?
to znaczy: wiem, ze to wyzwanie i wiem, ze sie go boje, ale wiem, ze
jesli zrezygnuje to bede miala poczucie winy i zaczne wmawiac sobie
jaka to ja jestem beznadziejna,
a tak generalnie to jestem swiadoma (ale takze tylko "na rozum"), ze
najprawdopodobniej sobie poradze-bo skoro inni potrafia, to ja tez
powinnam,
wiec mowie "tak"? to bedzie norma?
moze musze jeszcze poczekac i to sie samo wyreguluje.
chcialabym miec poczucie, ze robie cos, bo ciesze sie gdy juz
zaczynam o tym myslec,
a nie dlatego, bo wiem, ze po wszystkim bede sie cieszyc, choc teraz
najchetniej bym uciekla.

[aurelia_aurita]

niektóre ograniczenia jak najbardziej można zaakceptować.
wspomniane odwlekactwo np. - zawsze było moim 'znakiem firmowym'. i przez wiele
lat nie był to dla mnie żaden problem. uwielbiałam tę adrenalinę, która
powodowała wyostrzenie zmysłów i przyspieszenie myślenia.
problem się zaczął, kiedy całkiem straciłam nad tym odwlekactwem kontrolę
(jakieś 1,5 roku temu, trwa do dziś). i zamiast tej oczekiwanej adreanliny, nie
pojawiało się NIC, odwlekane zadanie mnie przerastało. pierwsze, co chciałam z
tym zrobić jak już problem zaczął mi rujnować życie, to pozbyć się odwlekactwa.
tyle że mi się nie udało. teraz wpadłam na pomysł, żeby przywrócić je po prostu
do dawnej formy. ale jeszcze nie wiem jak. jestem w trakcie pracowania nad tym,
nie wiem co z tego wyjdzie.

[nienill]

ja tez mialam poodbnie, gdy bylam w gorszym stanie i w pewnym
momencie adrenalina wyparowala, a zaczal pojawiac sie tylko paraliż.
problem rozwiazal sie czesciowo na terapii, od paru miesiecy jest
juz w miare ok

[carla.bruni]

jestem roztrzepana. taka juz bylam od dziecinstwa i to zostalo. potem stalam sie
nerwowa. to bylo gdzies tak w podstawowce jak sie u mnie nerwica pojawila - wiec
jest to chyba cecha nabyta. pamietam, ze juz wtedy mama dawala mi nerwosol
czasami. lęki tez juz wtedy mialam, wiec tez jest o nabyte. wychodzi na to, ze
te cechy nabylam, wiec nie sa one moimi cechami wrodzonymi tak mysle. pozdrawiam
serdecznie.

[laurpi]

u mnie z reguły było fajnie w podstawówce, jak byłam z daleka od
domu np z mamą na wczasach i z bratem, ale to we wczesnym
dzieciństwie. u mnie też nie jest wrodzone, to że mi się wiele
rzeczy nie chce. zaczęło się ok. 5 kl. podstawówki.
A jeśli chodzi o inne wady, to włąśnie jedna mi ostatnio dokuczała i
na terapii o niej rozmawiałam - nieumiejętność zawierania i
podtrzymywania kontaktów koleżenskich, takich np.w szkole, na
uczelni, w pracy. Jeśli już kontakt przejdzie w bliższą znajomość to
już jest ok., ale to z jedną dwoma osobami zgromadzonymi w jednym
miejscu, bo jak jest większa grupa, to już jakoś się gubię. obawiam
się, że tej umiejętności, np. prowadzenia niezobowiązującej rozmowy,
gdy idę razem ze słabo znanym współpracownnikiem do autobusu albo
gdy sąsiad mnie podwozi, po prostu nie wyniosłam z domu. ale z
drugiej strony przez tyle lat mogłam już się tego nauczyć. nie wiem
na razie na ile jestem w stanie to zmienić, ale póki co postanowiłam
za radą psycholog zaakceptować to ograniczenie i nie próbować na
siłę zawierać znajomości, bo wtedy jeszcze gorzej się usztywniam.