idole

[gabi_niedzisiejsza]

Napiszcie o swoich idolach deprechy, takich artystycznych, Nirvana
na przykład, albo Sylvia Plath, kto słyszał o tej poetce, co
notorycznie głowę wkładała w piekarnik w celu ulżenia w bezsensie
życia, kto jest wam bliski?

[olga_w_ogrodzie]

Sylvia nie wkładała notorycznie. włożyła raz efektywnie.

[olga_w_ogrodzie]

ktoś, kto naprawdę chce się zabić nie powtarza tych samych błędów :
jeśli podcinanie żył się okazało nieskuteczne, spróbuje z tabsami, a
jak nie wyjdzie, to może z gazem albo pod autko się wpakować. etc.

[gabi_niedzisiejsza]

Ale nie chciała się zabić, chciała, żeby Ted wrócił, żeby się
wystraszył, tylko opiekunka do dzieci się spóźniła i już było
pozamiatane...

[olga_w_ogrodzie]

skąd możesz to na pewno wiedzieć ?
ileś prób samobójczych...- nosiła tę śmierć latami w sobie.
skąd możesz wiedzieć, że trzymając głowę w piekarniku wcale nie o
pomoc wołała, tylko chciała, żeby to dziadostwo wreszcie się
skończyło i przestało boleć.

[obywatel.pasazer]

Edward Cullen forever!!!

[olga_w_ogrodzie]

legendarne czy książkowe wampiry zazwyczaj tkwią w depresyjnych
stanach - Nosferatu czy tytułowy z "Wywiadu z wampirem"...
raczej te wampiry smutną eg

[olga_w_ogrodzie]

legendarne czy książkowe wampiry zazwyczaj tkwią w depresyjnych
stanach - Nosferatu czy tytułowy z "Wywiadu z wampirem"...
raczej te wampiry w wiecznej, ale smutnej egzystencji tkwią.

inne takie osobistości, jak Frankenstein czy dr Jekyll/mister Hyde -
też.
albo dzwonnik z Notre Dame na przykład.

ciężko być nie z tego świata
i ciężko być w świecie tym,
jeśli się uznaje, że to świat jest nie z tego świata.

[obywatel.pasazer]

z poranicza sa krwiopijcy

[loserka]

Ja to już jestem w wieku, w którym deficyt idoli panuje, ale w przeszłości
depresyjną ikoną była rzecz jasna nieszczęsna Sylvia Plath. I jeszcze Zelda
Fitzgerald, żona Scotta Fiztgeralda,(o ile komuś to jeszcze coś mówi), chociaż
ona bardziej psychotyczna była generalnie. i jeszcze kolejka amerykańskich
poetów za Plath- Anne Sexton, Theodor Roethke. I nasz rodzimy Stachura, który
przeszedł przez wszystkie chyba typy zaburzeń.

A propos Sylvii Plath, to obecnie bardziej interesująca wydaje mi się jej
następczyni przy boku Teda Hugesa, Assia Wevill, która pośrednio stała się
przyczyną zejścia Sylvii, a sama po kilku latach zagazowała się w identyczny
sposób, ale razem z córką. taki łańcuszek szczęścia...

[olga_w_ogrodzie]

ojej.
Zelda...
się fascynowałam i fascynuję tą postacią - taka piękna, taka z
bohemy, tańce na stole z nocnym laniem szampana w gardło i potem
trrrach ! napaść choroby, upadek i spłonięcie.

[gabi_niedzisiejsza]

teraz mnie zlinczujecie, ale wiece co myślę? Myslę, że jak ktoś
naprawdę chce się zabić to się zabije, bo wtedy wejdzie na
dwudziestopietrowiec i zostanie mokrą plamą i nic go nie uratuje, a
jak cos tam łyka, podcina żyły, albo wkłada głowę do piekarnika to
nie chce umrzec tylko krzyczy najgłośniej jak umie.

[olga_w_ogrodzie]

chęć śmierci
brak bojaźni przed śmiercią
nie jest równoznaczne z brakiem bojaźni przed bólem
albo lękiem wysokości
gaz czy łykanie prochów nie boli
więc łatwiej

ponadto
nawet z entego piętra o bruk uderzając
można skręcić kark
a się nie zabić
i kto potem zgodzi się sparaliżowanemu truciznę podać ?

[gabi_niedzisiejsza]

Póki co żyjemy, więc tak do końca nie wiadomo co bardziej boli na
końcu, jak boli ciało, w którym każda komórka umiera od trucizny, a
jak bum na chodnik.

[gabi_niedzisiejsza]

No i arcydzieło depresji - Upadek Alberta Camusa. Uwielbiam ten
fragment, gdzie opisuje, iż każdy doszukuje sie jednego powodu
samobójstwa, podczas gdy powody moga być dwa lub nawet więcej.
majstersztyk

[u.nick]

Sylvia Plath zdecydowanie.
Fascynacja "Szklanym kloszem" jeszcze z czasów,
które postrzegam jako "normalne".
A może to dziwne zawsze czaiło się za plecami czekając tylko na stosowną chwilę?
Jakoś tak blisko w emocjach było, :(

[obywatel.pasazer]

ja nie pamietam juz jakich mialem. depresyjnych nie mialem bo na depresje nie
chorowalem, zaburzony ja raczej i takich idoli miewalem, chyba glownymi idolami
byli bitnicy.

[u.nick]

to nawet nie o idola idzie
a raczej takie psychiczne powinowactwo
chociaż wyjściowym problemem Plath to raczej nie depresja była, heh

bitnicy? wpasowujesz się
na tyle co z forum czytania cię "widzę"

wróciłeś do fajek?

[obywatel.pasazer]

u mnie to chyba idole raczej doslownie, kult tego co brakuje, chociaz to
bardziej bylo moje wyobrazenie ich wtedy, z jakis ksiazek o nich, o greenage
village, ich samych za duzo nie przeczytalem, nie bylo skad wziasc za bardzo,
przetlumaczenie ksiazki z angielskiego mnie przerastalo, choc nawet jakies udalo
mi sie zdobyc, no ale u mnie tak jest ze zapal szybko mija.

wrocilem, ale to nie jest moje ostatnie slowo, sie rzuca

[u.nick]

> u mnie to chyba idole raczej doslownie, kult tego co brakuje

a może szukałeś czegoś co by korespondowało z twoim widzeniem i czuciem świata

> wrocilem, ale to nie jest moje ostatnie slowo, sie rzuca
teraz czy kiedyś potem?

[lucyna_n]

nie posiadam depresyjnego idola
wzruszylam się natomiast kiedyś czytając życiorys amerykańskiej poetki z 18 czy
19 wieku która siedziała ileś tam lat zamknięta w swoim pokoju, ale jak to ja,
zapomnialam jak się nazywala, pewnie jakaś Emilia. Pisala ładne, bardzo smutne
wiersze.
mam dziury w pamięci.

napisala fajne zdanie

[lucyna_n]

missing all prevented me from missing minor things.

o ile czegoś nei pokręciłam.
dikinson? elżbieta, ?emilia.
muszę poszukać.

[obywatel.pasazer]

w goglyu jest to zdane, pamiec dobra, zdrowa, wypad z foruma

[lucyna_n]

takie okrawki mam w glowie,
pamiętam często co ktoś powiedzial, czy napisała, a do imion o dat nie mam
pam^ęci, twarzy nei zapamiętuje prawie nigdy

[loserka]

Emily Dickinson.
Żyła niemal bez kontaktu ze światem zewnętrznym. Jej wierszy nikt nie rozumiał.
Oczywiście doceniono ją wiele lat po śmierci. Taki standard.

A tak naprawdę to moimi idolami w wieku nastoletnim byli bohaterowie
Dostojewskiego. To jak to miało się skończyć?

[lucyna_n]

Dostajewski dla mnei za trudny, chociaż bardzo urzeka mnei rosyjska literatura
to przez większość nei daję rady, ale może jeszcze kiedyś

no i jest jeszcze Virginia Woolf...

[olga_w_ogrodzie]

"I feel certain that I am going mad again: I feel we can't go
through another of those terrible times. And I shan't recover this
time. I begin to hear voices, and can't concentrate. So I am doing
what seems the best thing to do. You have given me the greatest
possible happiness... I can't fight it any longer, I know that I am
spoiling your life, that without me you could work" (The Letters of
Virginia Woolf, vol. VI, p. 481'). "

/nie wiem na ile w "Godzinach" rzetelny i bliski prawdzie był jej
obraz, ale mam wrażenie, iż dość bliski jednak. /

[lucyna_n]

wypowiedź faktycznie niczego sobie
brzmi bardzo znajomo

[olga_w_ogrodzie]

Jej list ostatni - pożegnalny, nim te kamloty sobie w kieszenie
włożyła i udała się w rzekę celem utopienia.

[ikar113]

Joy of Division

[gabi_niedzisiejsza]

Joy Division i najczarniejsza płyta Closer oczywiście kolejny
nieszczęsny samobójca

[iso1]

tak... zdecydowanie Ian Curtis