umarli w pożarze...

[olga_w_ogrodzie]

się dziś w telewizorze ujrzało chłopczyka siedmioletniego.
przeuroczy malec.
wysławiał się, jak dorosły człowiek.
opowiadał ze łzami w oczach, że babcię i dziadka zna jedynie ze
zdjęć.
- Z dwóch zdjęć tylko - mówił - nigdy ich nie widziałem prawdziwie -
to prawdziwa tragedia - i się rozpłakał bardzo.
a potem wyjaśnił, iż spłonęli byli w pożarze.

tymczasem matka mówiła, że nie było żadnego pożaru i że babcia i
dziadek chłopczyka umarli na raka.
powiedziała, że synek bardzo o nich ją wypytywał.
ciekaw był też co to jest rak.
matka więc mu tłumaczyła, że to taka choroba, która niszczy
człowieka
od wewnątrz i , wskazując na palącą się w ogrodzie stertę zwiędłych
liści, powiedziała też, że choroba ich pochłonęła, tak, jak ogień te
liście.

zadziwiło się, jak ten chłopczyk skojarzył chorobę dziadków z tym
ogniskiem, słowami matki i stworzył sobie własną wersję śmierci
babci i dziadka, jakiś niesamowity w głowie obraz sobie zbudował w
który bezwzględnie uwierzył.

no i ten jego ból, żal, tęsknota do ludzi, których nie znał - coś
niesamowitego.
się obawia, że może on mieć ciężko w późniejszym życiu.

[nienill]

odebrac matce za psychiczne znecanie sie

[olga_w_ogrodzie]

rozmowę z tym chłopczykiem nagrano bez udziału matki,
gdy ta nagranie oglądała, bardzo się rozpłakała.
tłumaczyła, że chciała tę śmierć dziecku wytłumaczyć, bez
szczegółowych wyjaśnień na temat tego czym jest choroba nowotworowa.
ale się osobiście najbardziej przejęło tym, jak to małe dziecko
przeżywa śmierć ludzi, których nie znało.

tam jeszcze był inny motyw - jakiś inny dzieciak, który w szkole
bohatera reportażu miał wciąż zaczepiać, prowokować, ale gdy do
lekkiej zadymki dochodziło, to tamten wychodzić miał obronną ręką, a
ten chłopczyk dostawał wpisy do dzienniczka lub był karany
wystąpieniem na apelu.
- Nie jest mi miło występować na apelu, wszyscy patrzą, przykro mi
jest - coś w tym stylu mówił - Gdy ja zgłaszam, że Filip mnie
zaczepia, to pani mówi, że hm, oj, tego - to nic takiego, a jak on
poskarży na mnie, to zaraz jest wpis albo apel. w końcu będzie tak,
że mnie wyrzucą ze szkoły albo poprawczak będzie. pewnie tak się
stanie do poprawczaka mnie oddadzą.

hmmm. siedmioletni malec boi się poprawczaka za kłótnie z kolegą z
klasy.

niesamowite dziecko, niesamowita wrażliwość, wyobraźnia, niesamowita
inteligencja. i lęk.

[olga_w_ogrodzie]

a z tymi apelami...
się nigdy nie było karaną jakimś tam wywołaniem z szeregu na apelu.
ale za to,
gdy w podstawówce były różne uroczystości i wszystkich uczniów
gromadzono w holu szkoły na akademiach ku czci, to wciąż po mnie
sięgano, by przed całą szkołą wiersze recytować.
się miało 8 lat i małą się było, to , na dodatek, na krzesło mnie
stawiali, co już całkiem onieśmielało.
horror był to, ale już wtedy też perfekcjonizm - recytować się
musiało najcudniej, jak było możliwe, mimo, że , ze zdenerowania,
się było bliskiej omdlenia.

no to się teraz wyobraża, co dopiero ten chłopczyk czuje wywoływany
karnie na tych apelach.

[olga_w_ogrodzie]

bliską
nie bliskiej

[panna_hazard]

olga_w_ogrodzie napisała:

> gdy w podstawówce były różne uroczystości i wszystkich uczniów
> gromadzono w holu szkoły na akademiach ku czci, to wciąż po mnie
> sięgano, by przed całą szkołą wiersze recytować.

Proszę Pani, myślę, że na forum
znajdzie się jeszcze kilka ofiar tego procederu

ale dramat to by dopiero wtedy był
jakby do recytowania nie wzięli
[no bo co to, kurwa, za uroczystość]

[nienill]

jak to małe dziecko
> przeżywa śmierć ludzi, których nie znało.

wiec albo za bardzo inteligentne, albo ktos je nakrecil

[olga_w_ogrodzie]

nienill napisała:

> jak to małe dziecko
> > przeżywa śmierć ludzi, których nie znało.
>
> wiec albo za bardzo inteligentne, albo ktos je nakrecil
>

nie wiem.
nie oglądałam tego programu od początku - w ogóle na tym kanale mało
co oglądam - zaplątałam się przypadkowo i zatrzymałam, bo mnie to
ruszyło.
się zaczaję na powtórkę.
ale inteligentny chłopiec bezsprzecznie.
i taki...
no pełen bólu
kurczę, 7 lat i tyle bólu w nim.

[ichnia]

Już wiem o co chodzi, także oglądałam ten program (z supernianią to było) tyle,
że nie od początku. Nie słyszałam wypowiedzi o śmierci dziadków. Niemniej
poruszyła mnie bardzo wypowiedź tego chłopca. Bardzo. Naprawdę dobrze, że
trafili do superniani która zaoferowała wszelką konieczną pomoc (łącznie z
rozmową z nauczycielką czy dyrektorką). Dla mnie to było dość optymistyczne
zakończenie w całej tej sytuacji (tragedii?). Jeszcze wszystko można naprawić,
wszystko zmienić (na lepsze). I jest szansa, że dziecko wyjdzie na prostą dzięki
tej pomocy i wsparciu...

P.S. Oj, pamiętam wystąpienia na przeróżnych akademiach i apelach. W sensie, że
recytacje i śpiewy. Pamiętam ten strach, tremę, zażenowanie (aż głos wiązł w
gardle), które to w późniejszym czasie zawsze towarzyszyły w sytuacjach
"publicznych"...