Pianista

[antek1]

Byłem wczoraj na "Pianiście". Film jest niesamowity. 500 tys. ludzi zniknęło
na zawsze ze stolicy, potem byli następni, a potem całe miasto zrównano z
ziemią....
Ponad połowę widowni stanowili warszawscy dziadkowie, wielu o laskach, przy
pomocy młodych ludzi. Na następny seans też tłumy i też przewaga starszych
ludzi.
Serce się krajało w wielu momentach, ale najbardziej wstrząsający był spacer
Szpilmana wśród zgliszcz, już po powstaniu warszawskim.....
Nikt nie ruszył się z miejsca w czasie napisów, potem ludzie wstali w
śmiertelnej ciszy i z powagą, czasem ze łzami w oczach opuszczali kino. Nie
było, żadnego śmiecia między rzędami, żadnej kukurydzy czy kubków po Coli.
Szok. Nigdy nie widziałem, żeby tak wcięło publiczność - 200 osób naraz...
Dziękuję Polańskiemu za ten film. A moja Warszawa podniosła się jak Feniks z
popiołów, na przekór wszystkiemu i wszystkim i znowu jest piękna jak Ogród
Saski po deszczu, gdzie trafiłem po filmie. Nie sposób jej nie kochać....

[Gość: Anka]

Zgadzam się z przedmówcą.
Film niesamowity- pełen emocji, wzruszeń. Dawno nie wyszłam z kina w takim
stanie. Polecam każdemu.
Na seansie byłam chybe najmłodsza (22 lata). Niestety ludie nie potrafili się
powstrzymać i przy pierwszych napisach zaczęli wychodzić. Nie róbcie tego!!!!!
Nawet jeśli Was nie interesuje piękna gra na fortepianie, to dajcie posłuchać
innym.
Oskar dla Polańskiego!!!