Bajka dla torunianki przed snem

[tlss]

Dzisiaj rozpoczynam serię bajek które będę pisał dla torunianki przed snem.
Od razu zastrzegam że będą to wariacje na temat znanych bajek które moga
znacznie się różnic od dotychczasowych wersji.
A więc rozpocznijmy.

"Bajka o złotej rybce"

Złota rybka była jedną z wielu złotych rybek które pływały po akwenach
lądowych w Europie. Niczym wielkim nie wyróżniała się od innych złotych rybek
(no może tym że ze względu na młody wiek nie miała jeszcze ust jak murzynka
przed 40). Rybka wogóle była leniwa, łatwo nie brała a jak już brała to na
tzw. grubą przynętę. Mało tego jeśli już ktoś ją złapał przy pomocy
podbieraka czy przy użyciu prądu potrafiła tak spełniac życzenia aby życzenia
w zasadzie nie spełniały życzeń. I tak na przykład pewnemu podtoruńskiemu
biznesmenowi który zażyczł sobie najnowszy model mercedesa zafundowała model
firmy burrago, a pewnej hożej dziewoi która zażyczyła sobie miesięcznego
karnetu do solarium załatwiła takie solarium w którym co druga lampa nie
naświetlała. Z tego też powodu od tego czasu wołano na nią zebra.
Jednym słowem rybka mendowata była, złośliwa i zachowywała się niezgodnie z
niepisanym kodeksem złotych rybek (tj. rybka nie pali, nie przeklina, i jest
miła i zawsze usmiechnięta).
Mało tego rybce nie chciało się spełniac 3 życzeń i zazwyczaj spełniała 1 lub
dwa a reszte spieniężała na czarnym rynku zyczeń.
Na pytania rybaków co do ilości życzeń (że niby coś jest nie tak, że to
przekręt) odpowiadała że 3 życzenie przeznacza na caritas czy co gorsza na
owsiaka.
Jednym słowem nasza ryba była nietypowa.
I tak by można było ciagnąc tą bajkę - ale niestety ktoś skaził biocenozę
stawu złotej rybki i wraz znią padł w stawie karp ludwik, atrakcyjny szczupak
stefan oraz para raków. A w związku z tym rybka nie mogła spełnic życzeń
biednego rybaka a sama bajka znalazła przedwczesny finał na łamachtego tego
forum.
A teraz droga torunianko przykryj się już czym tam masz i zaśnij snem
spokojnym

[rozczarowana-torunianka]

Droga Szeherezado, za bajkę-niespodziankę dziękuję.
Ale po tych horrorach zasnąć się nie da.
Na jutro poproszę bajkę dla młodszych dzieci;)

[poetapamieta]

iątek, 11 sierpnia (16:48)

W Kancelarii Prezydenta planowany jest awans na stopień generalski dla płka
Ryszarda Kuklińskiego.

Ze względu na konieczność zmian w prawie, najprawdopodobniej płk Kukliński
otrzyma go 11 listopada - poinformował podsekretarz stanu w Kancelarii
Prezydenta Andrzej Krawczyk.

O awansowanie płka Kuklińskiego na stopień generalski zabiegają środowiska
kombatanckie. Wcześniej media sugerowały, że mogłoby się to stać 15 sierpnia,
w dniu Święta Wojska Polskiego. Stanie się to jednak najprawdopodobniej w
Święto Niepodległości
Bogu niech będą dzięki !!!!
Tak wielu patriotów, tak bardzo długo musiało na to czekać !!!!!
Oj są w ojczyźnie rachunki krwi ..................
A tak wielu przeszkadzało i przeszkadza !!!!
Ale lepiej późno ...........................
Wstyd dla tych wszystkich, którzy przez lata zabiegali o potępienie pana
Kuklińskiego - bohatera narodowego! Wstyd i hańba !!!Myślimy tu także o
Wałęsie !!!!! Wstyd dla wszystkich "bolków" i "zapalniczek"!!!!!!
Dziękujemy Panie Prezydencie !!!!

[rozczarowana-torunianka]

to jest optymistyczna bajka, chociaż bohatera nie ma już

Bajka o dwóch grzecznych kotkach i jednym nie

[tlss]

Za górami za lasami powiła zwykła szara kotka co z niejednego śmietnika jadła
produkty nie pierwszej swieżości troje kociąt. Jedno szare, drugie czarne a
trzecie jakieś takie łaciate.
Mama kotka jak każda mama kotka uczyła, nauczała i pokazywała jak życ.
Przestrzegała małe kotki, nie podchodz, nie baw się z ludzmi.
I o ile kotek szary i łaciaty słuchały się posłusznie mamy to czarny miał
zupełnie inną wizję świata.
Bardzo chetnie dawał się głaskac po karku, iskac w zamian za mleczko czy
podroby. Wprost komformistycznie przymilał sie do ludzi twierdząc "za miesiąc
będę miał u pani Jadzi koryto do emerytury".
I czas już kończyc tą bajkę morałem - otóż kotek czarny tak jak mówił znalazł
wikt i opierunek u Pani Jadzi, natomiast kotek szary wpadł pod samochód a
łaciaty skonał w boleściach po nieswieżych rybach ze śmietnika.
A morał z bajki taki, że nie zawsze trzeba się słuchac starszych i niezawsze
mądrzejszych.
A teraz droga torunianko przykryj się czym tam masz i dobranoc pchły na noc.

[rozczarowana-torunianka]

dwie bajki jednego dnia!? Widać z okazji świątecznej:)
Wcześniej nie spałam dwie noce czekając na bajkę, to teraz powinnam spać przez
dwa dni chyba. Ale, mimo że to bajka z morałem, to raczej nie opowiadaj jej
młodszym dzieciom bo efekty mogą być nieoczekiwane;)

bajka o smoku jaroszu

[tlss]

Za górami za lasami, za siedmioma stawami i jednym skupem złomu rządził z
nadania boskiego książe Jaromir.
Książe Jaromir dobry był dla ludu, nie gnębił ich vatem, akcyze na sól i tytoń
zniósł i tylko od czasu do czasu korzystał z prawa pierwwszej nocy (oczywiście
w miarę posiadanych mozliwości).
Książe Jaromir miał tylko jedną córkę - jak powiadają znawcy konterfektów
przecudnej urody. Jagoda bo tak jej było była dobrym dziewczęciem.
Rzadko korzystała z możliwości obicia nieposłusznych dwórek a jesli już to
wyłącznie po pupie kierując się ich przyszłymi celami matrymonialnymi.
Co prawda książe Jaromir miał kiedyś synów ale jeden odszedł z tego świata po
spożyciu niestrawnego korniszona, a drugi dostał w łeb kiedyś pod pruską
granicą kamieniem młyńskim w czasie oblężenia i od tej pory wydawało mu się że
jest wiatrakiem.
Z wiadomych względów syn taki nie mógł objąc tronu.
Z tego powodu na jedyną córunie dwuchano i chuchano wyszkując jej przeróznych
kandydatów na męża. Jednakże jak twierdziła "ten za grupy, ten za niski, a ten
nie umie grac w brydża" no i nic z tego powodu nie wychodziło. Było to zresztą
powodem licznych napięc dyplomatycznych na linii Jaromir - przyszły teśc i zięc.
Ale zawsze jakoś książe Jaromir wychodził z tego obronną ręką tryjumfalnie
przyłaczają z tytułem prawnym lub bez zameczek czy wioseczke agresora i
oczwiście wyzwalajac okoliczną ludnosc spod rzadów tyrana.
Ale teraz wrócmy do jagody.
Jagoda pomimo tego że była już posunięta w latach (18 wiosen) nad podziw dobrze
się trzymała. Czy to był wywar z konopi czy to mleko z biedronki w którym się
kompała tego historycy nie wyjaśniają w kronikach.
Jagoda miała jedne jedyne hobby. Otóż pasjami uwielabiała wychodzic na wieże
zamkową i lamentowac "gdzieżeś ach gdzieżeś cny królewiczu". No i pewnego dnia
kiedy znowu ropoczeła lament a cała załoga zamku rozwiązywała juz krzyżówki ze
stoperami w uszach - od strony słonca nadleciał smok i porwał lamentującą
księżniczkę.
Poczatkowo nawet się nie zorientowano co się stało, ale kiedy królewna nie
zeszła na obiad na ulubioną kaszę jaglaną zaczęto poszukiwania. Szukano
królewny na zamku, w lochach, koło zamku w prowincjach i nic.
Aż wreszcie umyślny przyniósł taki list.

Sznowny królu Jaromirze
Osmieliłem się porwac królewnę Jagodę w celu uzyskania wysokiego okupu oraz
dożywtnich nadań.
Zawsze odany
Smok Jarosz

W królestwie podjęto po tym liscie szeroko zakrojoną akcję wywiadowczą i
ustalono kim jest i czym zajmuje sie ów niecny smok.
Otóż ten smok wyspoecjalizował się w porwaniach dla okupu pięknych i mniej
pięknych królewien.
I co najbardziej zmartwiło króla żądał tyle złota ile dana ksieżczka wazy.
Niegodziwiec ten w dodatku podczas przymusowych wakacji królewien żywił je
jedynie fast hood z oklicznych mak zbyszków oraz dawał tłuste mleko do popicia.
Z tego względu przez długie lata potem budżety królest musiały spłacac
zadłużenie a niektóre królewny nie mogły długo wejsc w stare kreacje.
Tradycyjne rozesłano wici na cztery storny świata wzywając królewiczów i
zacnych rycerzy do walki na śmierc i zycie ze smokiem. Odrzuceni uprzednio
królewice jednak sprawy nie podjeli, a rycerze z powodu konfliktu w sąsiedniej
Rurytanii (płacno tam 100 grzywień złota za poczet rycerski najemnika) także
sprawy nie podjeli.
Nie od rzeczy jest dodac, iż smok jarosz był nie byle smokiem,ale smokiem
biegłym we wschodnich sztukach walki oraz w rzucie kamieniem także wielu
chętnych nie było.
Ten i ów dostał przez łeb ogonem także odbijac nie miał kto.
A smok tuczył i słał żądania.
Wzieto się w końcu za rozuwm i podesłano mu szewczyka dratewkę z owca ale smok
owcy nie naruszył (jarosz przecie)
W końcu król wypłacił smokowi 100 funtów złota a królewna po poszerzeniu
wejścia do swych komnat powróciła do nich.
I jaki morał z tej bajki, drogie dziewczynki ? Otóż nie warto za wiele krzyczeń
a warto więcej robic.

[rozczarowana-torunianka]

o NIEGODZIWCZE!!!

[tlss]

To człowiek się stara pomimo tego że brzuch go bolał cały dzień a tutaj
niegodziwcze ?
NIedobra.

O królewnie Śnieżce i krasnoludkach

[muvon200]

Moja bajka będzie krótsza :)
Królewna była śliczna w sensie pięknym - jak to zwykle z królewnami bywa. Żyła
sobie spokojnie w ciepełku pałacowym , aż do dnia w którym postanowiła wpisać
się na forum "Lustereczko" pod nickiem "Śnieżka". Tam prowadziła zażarte
dysputy na temat swojej urody i udało jej się, przy wydatnym udziale adminów
zauroczonych jej wdziękami i elokwencją, zotać miss forum. Los zrządził, że na
tym samym forum pod nikiem dobramamuska dyskutowała jej zła macocha. Wredne to
babisko postanowiło usunąć królewnę z forum i zesłać w miejsce w ktorym nie
było netu. Wysłała ją więc do lasu przedtem podając jej nafaszerowane dragami
jabłko. Kwasowy odczyn jabłka nieco zmniejszył siłe dragów i już po godzinie
Śniżka miała oczy jak złotówy. Bystra z niej dziewczyna więc szybko zauważyła
że leży na podłodze małego domku. Zgłodnia więc podjadła troszkę ze garnuszka a
potem przeszukała domek. Netu nie znalazła. Poszła więc na pięterko i położyła
się w jednym z wyrek i zasnęła. Wieczorek krasnoludki wróciły z pracy.
-Kuna! Krzyczał fefunio
-Ktoś zjadł moją kaszkę!
...
...
Głodni ruszyli do sypialni. Tam znowu niespodzianki. W przyciemnionym świetle
widzieli nieład na swoich wyrakach. Biadolili jeszcze bardziej niż w kuchni.
Atmosfera się zagęszczała.
Jeden z krasnali Slicznotek24cm zauważył, że w jego wyrkuleży cud dziewcze.
Obrócił się do kolegów uprzednio zasłaniając kotarki łóżka i zawołał:
-Chłopaki dajcie spokój! Gasimy światło i idziemy spać ;)

CDN

[rozczarowana-torunianka]

bajka krótsza niezgorsza choć...
stanowczo protestuję przeciw próbie degradacji i cofnięcia mnie do grupy
maluchów leżakujących w południe. Ja naprawdę zostałam już awansowana do
starszaków i nawet za cenę bajki nie zgodzę się na leżakowanie.

A na CDN to może jednak jabbur zareagować:)

[rozczarowana-torunianka]

a skoro tak, to cofam zbyt impulsywną ocenę i dopiszemy inny morał:
i nawet Autorzy bajek powinni wystrzegać się korniszonów, które jak wiadomo
bywają niestrawne i mogą jeszcze bardziej zaszkodzić, co byłoby niepowetowaną
stratą.

A bajka bardzo edukacyjna, szczególnie jeśli chodzi o konkretyzację
topograficzną zidentyfikowaną przez skup złomu:)

[tlss]

Autor powinien wystrzegac się kaszy z mięsem.
Drugi dzień go męczy.

[rozczarowana-torunianka]

Rozumiem, że Autor wzgardził kaszką z mleczkiem z powodu ambicji prezydenckich.
No cóż Autorze, już sama droga do celu męcząca jest, a później może być jeszcze
gorzej;)

Bajka o księżniczce co ciągle ryczała

[tlss]

Za górami za lasami za siedmioma zsypami do śmieci nadel często odwiedzanymi
przez okolicznych biznesmenów parających się odzyskiwaniem surowców wtórnych
było sobie ani małe ani duże królestwo a w nim król, królowa oraz ich jedyna
córeczka - księżniczka.
Księżniczka nie była ani piękna ani brzydka - była taka sobie co oznacza że
chodząc nocą po zamkowych krużgankach nie powodowała powstawania kolejnych
klechd o zmorach na zamku czy też o "białych damach". No i w zasadzie wszystko
było by z królewną w porządku a i pewnie jakiś rycerz w końcu by się znalazł
gdyby nie to że księżniczka w najmniej odpowiednich momentach ryczała.
A ryczała różnie i w różnych sytuacjach. I tak dla przykładu potrafiła ryknąc
śmiechnąc kiedy to książe Barnim mówił że jest przecudnej urody i że
konterfekty łżą jak pies nie oddając jej krasy, czy też potrafiła zaryczec się
w czasie oglądania 286 odcinka sztuki dworskiej "Zamurowana" tak że trzeba było
zamurowaną w sztuce niezwłocznie odmurowac.
Jednym więc słowem wkrótce rozeszła się po dworach i zajazdach wiesc o
zaryczanej i nikt o jej wzgledy nie chciał konkurowac.
Co oczywiste dla wszystkich panien w jej wieku (a 18 wiosen miała i już starą
panną była) była to dla niej wiesc straszliwa.
Tak więc stawała się coraz bardziej rykliwa i zaryczana z dnia na dzień.
Król i królowa starali sie temu zaradzic wzywajac na konsylia przeróżne
medyków, znachorów oraz znachorki wszelakie.
Stosowano wobec niej zioła, jady różne i nic.
A ona jak ryczała tak ryczała coraz gorzej.
Aż w końcu król nie wytrzymał i dał jej w papę.
I nagle jak nożem uciął, ryk się skończył no i po pewnym czasie znalazł się
królewic.
No i żyli krótko do rozwodu.
A jaki morał z tej bajki drogie dzieci ? Ano taki że najprostsze metody są
zazwyczaj najskuteczniejsze.

[rozczarowana-torunianka]

podwójna niespodzianka. Wreszcie bajka na dobranoc:)
ale, czy to aby nie jest bajka opowiedziana na rozpoczęcie roku przez Leppera?
Rozwiązanie problemu wyraźnie na to wskazuje;)

O smoku co mu było szkoda

[tlss]

Za górami, za lasami, za dwoma toruńskimi mostami żył sobie smok. Smok zielony
był, mało wygadany i jak na smoki jeszcze młody (jakieś 200 wiosen). Smok za
bardzo upierdliwy i uciążliwy dla okolicznej ludności nie był. Od czasu do
czasu jakąś starą owcę żeżarł czy pannę nastraszył.
Na jego zycie też nikt nie dybał a to z tytułu że skarbów nie zbierał, rubinów
nie miał, diamentów nie kolekcjonował - tak więc wyprawa na smoka była
całkowicie nieekonomiczna i nieopłacalna wśród okolicznego rycerstwa.
Smok w zasadzie niczym wielkim się nie wyróżniał oprócz tego że mu było szkoda.
Szkoda mu było na nową słomę w jaskini (no bo stara jeszcze dobra), szkoda mu
było na lakier do łusek (bo stary się jeszcze nie skończył). No i wogóle było
mu szkoda na wszystko. Szkoda mu było nawet na pastę do zębów - no bo jak mówił
dziadek smok nie mył, mama nie myła i tata co wyszedł po owcę i nie wrócił też
nie mył.
No i tak mu było szkoda i szkoda, aż kiedyś zjadł czarną owcę. A że ząb miał
spróchniały wdała się choroba i smok zmarł w strasznych bólach.
I wiecie co drogie dzieci jakoś nikomu smoka nie było szkoda.

[rozczarowana-torunianka]

och, jak miło się zrobiło. i jaka to ciekawa puenta:)
dobra bajka przed tą burzą co już już tuż tuż

[tlss]

Oj będzie lało - burza z piorunami.
Najlpeiej teraz słuchac Wagnera.

[tlss]

A może teraz ty torunianko jakąs bajkę napisała ?

[rozczarowana-torunianka]

toż ja tu bez przerwy jakieś bajki opowiadam:)
Ale dzisiaj Szkła nie będzie bo No signal w telewizorku. Jeszcze tylko komputer
padnie i będzie się można wyspać:)

[tlss]

No tak popros o bajkę to dostaniesz figę :( a ja już prawie trzecim bratem
Grimm zostałem.

[rozczarowana-torunianka]

Niestety, talenty nie zostały równo rozdzielone i w związku z tym jedni bajki
piszą, a inni ich słuchają:) No to kombinuj z następną bajką, aby był można je
było złożyc w tom:)

[tlss]

Tomem dzieł zebranych to ty zaraz dostaniesz przez dupsko.
Dalej tu pisac bajeczkę na moje wrzody i problemy z zasnięciem.

[rozczarowana-torunianka]

Ty mi się tu nie spoufalaj zbytnio, bo przestanę Twoje bajki czytać,
a to najgorsza kara dla autora, gdy jego talenty są ignorowane;)

Rada na wrzody - nie pienić się przy każdej okazji jak proszek do prania.

[tlss]

No i bajeczki nie będzie. No tak jak się ma samemu coś napisac to już się nie
chce, zwala się na obiektywne trudności itd. lub grozi zmniejszeniem poziomu
czytelnictwa w byłym toruńskiem.

Bajka o szczwanym zajączku

[tlss]

Za górami za lasami żył sobie w norce zajączek. W zasadzie zajączek niczym
wielkim się nie wyrózniał, kicał tak jak inne zajączki, a jedyne co go
odróżniało to to że był szczwany jak to mówiły o nim inne zające.
A czemu to zapytacie się drogie dzieci wszyscy uważali że zajączek był szczwany.
Otóż zajączek potrafił np: tak zagadac trzymajacego go uszy lisa że ten go
wypuścił czy też potrafił skierowac na inny trop najbardziej bystre i szybkie
ogary i charty.
No i rosła i rosła sława szczwanego zająca w norkach bliskich i dalekich. I
tylko jeden stary zając mówił o szcwanym zajacu że to kawał świni. A jako że
nikt dziadunia nie traktował poważnie nie bardzo wiedziano co też stary szarak
miał na mysli no i rosła i rosła sława szczwanego zająca.
Sława jego była w końcu tak wielka że stał się twarzą wszelkich mediów i ikoną
zajęczego oporu.
Aż pewnego dnia lisy z wilkami zeżarły szczwanego zająca - na odchodnym dodając
że znudziło im się chodzenie do zajęczych norek wskazywanych przez szczwanego
zająca i że tak wogóle pomimo że był smaczny gastronomicznie to się go brzydzą.
No i tak to skończyła się drogie dzieci hajdamacka sława szczwanego zająca.

[rozczarowana-torunianka]

czy to bajka ku pogłębieniu jesiennych depresji?

[tlss]

To bajka z życia wzięta.

[rozczarowana-torunianka]

a skoro tak, to musiała być to bajka o Brunerze;)

Bajka o księciu co piękny był ale nie do końca

[tlss]

Za górami za lasami za dwoma kurhanami i jedną krzywą wieżą żył sobie i rządził
książe co piękny był i już. Książe był tak piękny że na jego widok z zazdrości
żwierciadła pękały a inni książęta ze złości pozostawiali na ścianach swoich
zamków ślady zdartych paznokci. Niepodważalna pięknosc księcia doprowadzała do
szału okolicznych fryzjerów, manikiurzystki, oraz fachowców od upiększania
paznokciów dolnych albowiem nie było co z takim ksieciem robic i nijak już go
nie można było liftingowac czy upiększac. Jednym słowem przez złośliwosc natury
a w zasadzie przez niezaną wtedy genetykę wszyscy oni poszli z torbami i
zarobku szukac musieli w odległej Toruninii na dworze księżnej Zubeidy oraz
księcia Romana Łysego.
Jednym słowem książe piękny był a że miał dobrych doradców nie musiał byc za
mądry. No i w zasadzie żyło by mu się jak w bajce jako że żadnych konfliktów
terytorialnych o hrabstwa czy zamki nie przewidywał gdyby nie to że ciągle
bolał go brzuch. A to że bolał go brzuch nie było jeszcze takie straszne.
Straszne było to że książe miał okrutne gazy. A ta przypadłosc bardzo mu
przeszkadzała. NIe mógł on jak inni mniej piekni księciowe bałamucic kucharek,
dwórek oraz pokojówek ponieważ gazy jego zniechęcały każdą zwiedzioną jego
pięknem oraz pozycją społeczną i materialną. Co prawda już gęsiareczki nie
miały takich problemów jednakże w księstwie zima trwała pół roku a i potem
klimat był ostry co po pewnym czasie spowodoało u ksiecia ataki kożonków.
Mało tego wszelkie raty, konferencje, pakty zazwyczaj były przewcześnie
przerywane koniecznością szybkiego oddalenia się ich uczestników.
Tak więc książe nie miał lekko i można nawet powiedziec miał prze.......
W końcu księcia obalono i wybrano takiego który nie był taki piękny ale nie
miał gazów pod hasłem "Koniec z zasmradzaniem polityki wewnętrznej i
międzynarodowej".
Po prostu życie.

Powrót Andersena:)

[rozczarowana-torunianka]

jakaż to miła niespodzienka, choć bajka mniej bajeczna:)
a to bardzo był niepiękny książę!
ciekawam jak szybko na jego miejsce wybrano pięknego inaczej i pod jakim hasłem?

O księżniczce co nowych wciąż bajek żądała

[tlss]

Za górami za lasami, za toruńskim cargiem i czwartym mostem żyła sobie
księżniczka co czytac bajki lubiła. No i generalnie nic wielkiego jak powiecie
drogie dzieci z tego powodu by nie było bo są przecież inne zboczenia a to
zaiste niegroźne i może wyłącznie na oczy pada.
Ale niestety tak nie było. Otóż księżnicze z dobrobytu i przejedania się
knedlami i piernikami coś się zresetowało no i ciągle nowych bajek od
rycerstwa, mieszczań i kmieciów żądała.
A ile taki prosty rycerz i inny poddany bajek mógł wymyslic ? Ile to razy mówic
o smoku co księżniczkę żeżarł i padł z niestrawności czy o rybaku co złowił
złotą rybkę a w związku z tym doprowadził do krachu finansowego na rynku
tołpygi swoimi życzeniami.
W końcu to lud szemrac zaczął mówiąc "my czasu na bajki nie mamy i nam się
bajek pisac nie chce" czy też "a wzieła by się za mąż wydała to by i spokój
był".
W końcu szmer gminny do uszu księżnej doszedł. A księżna porywcza i wyrywna
była bo dziadzie Waldemarze Małodobrym i stryju Romulaldzie zawanym wesołym
palownikiem.
I już to wobec opornych dyby stosowac zaczeła i innych na ogniu przypiekac - no
stał się cud. bajki się posypały jak z rekawa - nijeden a wiele tomów.
No i jaki morał z tej bajki wynika drogie dzieci. Otóż taki że odpowiednia
motywacja potrafi działac cuda. A że motywacja czasem jest wspomagana ?
To już inna bajka.
A teraz dobranoc i pchły na noc.

[rozczarowana-torunianka]

ładna, ta wymuszona bajka:)
Ale dziś smutno mi i tak:(

[vauban]

Twój ulubiony styl, ale gdybyś zechciała bajęd, oto wykwity mojej (zaznaczam,
chorej i kontrowersyjnej, słownictwo niekiedy nie OK) radosnej twórczości.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=10322&w=43471403
Dobranoc ;)

[kot-psot]

O mnie bajkę poprosze :)))))))))

Bajka dla bajkopisarzy:)

[rozczarowana-torunianka]

Bajka o Polsce


Popatrz na Polskę zatopioną we śnie

Od gwiazd chronioną przez chmurne odmęty

Wygasłe domy suną bezszelestnie

Jak dnem do góry płynące okręty



Trudno uwierzyć wśród czarnych pejzaży

Że wewnątrz w ostatnim powietrza pęcherzu

Leżą gorące ciała marynarzy

Co jeszcze w przystań ostatnią nie wierzą

Jacek Kaczmarski

[tlss]

W pewnym kraju dalekim, gdzieś tam daleko w maleńkim domku, maleńka mama
urodziła maleńką córeczkę. A że i mama i córeczka była mała to i wszystko było
maleńkie. Maleńka była buteleczka, maleńka było łożeczko i maleńki był tata co
do czasu do czasu wracał z wysp przywożąc maleńkie prezenty.
I tak po malutku sobie zyli, wychowując maleńkie dziecko.
I w zasadzie nic tu więcej dodawac nie trzeba.
Tak jakoś po maleńku im po mału leciało.

ależ niespodzianka

[rozczarowana-torunianka]

bajka wprawdzie krótka, ale... jest!
I to wtedy, gdy już wieczory bajeczne na straty zostały spisane;)
Dziękuję Sabało:)))

[tlss]

zauważ że tak jak obiecałem zdążyłem jeszcze do końca 17.12.06 napisac.
z drugiej strony poszedłem na żywioł.

[rozczarowana-torunianka]

no zauważyłam, jedno i drugie:)

o okrutnym rycerzu

[tlss]

Raz sobie jednego razu rycerz okrutny postanowił coś okrutnego zrobię. Ale
dumał co by tu takiego okrutnego zrobic żeby się nie powtórzyc ?
Bo przecież masakrę żem już zrobił, dziewice już żem pławił w przeręmblu tak
więc co tu robic ?
Bo rycerz nie chciał aby mu zarzucono że się powtarza i nie ma wyobraźni.
No i tak myślał i dumał i wydumac nic nie mógł. A czym więcej dumał tym
bardziej się garbił a w raz z nim przepiękna zbroja włoskiej roboty.
No i myślał i myślał no i grabił się i garbił aż w końcu jak już wymyslił co
czynic wyprostowac się nie mógł z powodu korozji.
No i tak skończyła się jego hajdamacka sława okrutnego rycerza.
A wy dzieci wyciągnijce z tej bajki taki morał że czasem warto iśc na żywioł.

[rozczarowana-torunianka]

A długo tak tkwił w tej skorodowanej zbroi?
Radząc mu iść na żywioł, sugerujesz ogień czy wodę?

o księciu jaromirze i złotej rybce

[tlss]

Za górami, za lasami ze pięcioma stawami żył sobie książe co okrutnie lubił
łowic ryby. Niektórzy mówili nawet że przez to hobby zaniedbuje sprawy wagi
panstwowej oraz doroczne rejzy na ościennych pogan.
Były to oczywiście plotki rzucone na młyn propagadny poprzez zawodowych
podżegaczy z osciennej Brombergerii.
I otóż pewnego dnia książe udał się znów na ryby nie bacząc na to że jego żona
Księżna Gryzelda wsciekła się bo gdyż nadwyraz chciała w tym dniu wraz z
Kksięciem zakupic pachnidła i atłasy bławatne, a rada siedmiu baronów od trzech
dni czekała na posłuch w sprawie rebelii w bławatii.
No i łowił sobie i łowił pociągając od czasu do czasu wódką bydgoską zagryzając
ogórkiem kiszonym ze dzbana.
Aż tu nagle małą rybkę złapał, pozłocisistą jakąś której przedtem nigdy nie
widział.
książe w sumie dużo się tym faktem nie frasował mruknowszy pod nosem "będzie na
zywca". I już miał ją nadziac ponownie na swe wędzisko kiedy ona rzekła.
"Książe mój książe, wypuśc mnie że a spełnie twoje życzenie".
Księcia zamurowało.
Po pierwsze dlatego że z rybami gadał zazwyczaj tylko na wigilię przed ich
ukatrupieniem przy pomocy poręcznego morgenszterna.
Po drugie dlatego że wydało mu się że rybka robi go w konia oferując tylko
jedno życzenie a nie jak to powinno byc w tradycji co najmniej 3.
A po trzecie dlatego że przypomniał sobie radę dziadka Waldemara IV, który
zawsze mu mówił:
"Jak zobaczysz taką mendę, złotą rybkę co jeszcze do tego gada rzuc gadzinę do
wody i uciekaj i czasem się w dyskusje się nie wdawaj".
"I schowaj się gdzieś na dwa tygodnie w ciemnej komnacie bez systemu
wodociągów".
w sumie książe nie wiedział dlaczego ale rybę z wędką rzucił i uciekł.
dopiero potem dowiedział się że dziad jego miał już kiedyś przyjemnosc z jedną
złotą rybką która to prawie nie pozbawiła go księstwa spełniając co do joty
jego życzenia np: pełnej, krytej zbroi dla rycerzy z księstwa przez które nic
nie przechodzi (skutkiem czego zaraz po spełnieniu życzenia około 450 wiernych
wasali podusiło się w mękach), czy też życzniem aby na ziemiach Bromberii nikt
ze zbroinych nie pozostał co spowodowało atak od wewnątrz na ziemie księstwa
zaraz po sprowadzeniu zbroinych z brombergii czarem na zamek Waldemara IV
(niezapominajmy bowiem że w tym okresie odbywło się także 450 styp).
I jaki morał z tej bajki drogie dzieci ? otóż czasem warto do wszystkiego
wolniej samemu dochodzic.

[rozczarowana-torunianka]

okrutnie lubię niespodziewane zakończenia:)))
Ale żeby tak rezygnować z okazji uzyskania czegoś bez ciężkiej pracy???

[tlss]

Myślę sobie że Jaromir i złota rybka będzie elementem jeszcze wielu bajek.

O przepitym księciu

[tlss]

Pewnego razu księcia Jaromira bardzo głowa bolała, a nijak pod ręką nie miał
piva z wrogiej Brombergii. No w zasadzie to i pivo by się na zamku znalazło,
ale nie wiedząc czemu jego ukochana Gryzelda o której często w duchu mówił że
jest już posunięta zębem czasu pochowała mu wszystkie butelki z tym cennym
leczniczym płynem.
Książe zupełnie nie rozumiał co mogło byc tak wrogim aktem małżeńskiej agresji.
od lat bowiem wiedział że księżna nie jest małostkowa i przebacza mu to i owo z
łaźiebnymi służkami czy wyprawy na "gęsiareczki".
Tym bardziej nie rozumiał dlaczego pochowała, a teraz lata i brzęczy mu z całym
fraucymerem nad uchem o jakimś pijaku, ladaco, oraz o tym że były lepsze partie
itd.
Nie dośc tego z regularnością księżyca krążyli wokół księcia szambelan,
kanclerz i większosc członków rady siedmiu baronów (o której książe od czasu do
czasu myslał sobie jako o radzie siedmiu baranów uśmiechając się zjadliwie).
wszsycy ci źli ludzie mówili mu o jakiś waznych nieważnych sprawach.
A tymczasem książe się wyłączył (a potrafił się wyłączyc tak siłą swojej
skoncentrowanej obołałej głowy) i wyobraził sobie że jest nad ulubionym stawem
i tam łowi rybki od czasu do czasu popijając pivem z wwrażej Brombergii.
Było pięknie, słoneczko świeciło, rybki brały, piva nie brakowało.
Po prostu luz, cisza, spokój, natura 2000.
Aż tu nagle nadziała się na haczyk złota jakaś rybka.
Książe przyjrzał się jej uważnie, po czym stwierdził że kiedyś ją widział i
nawet od niej uciekł.
Książe zdenerował się bardzo.
Oż ty mendo pozłocista - rzekł do niej, nawet w moich marzeniach mnie
przesladujesz ?
Wybacz królu odrzekła rybka ale mus to mus. Zelagasz mi w sprawozdaniu
kwartalnym, bo nie są spełnione zyczenia a bez tego leżę pod koniec półrocza.
Mus życzenia spełnic bo inaczej wyślą mnie do Japonii, a stamtąd żadna rybka
jeszcze nie wróciła.
Książe łypnął tylko okiem i wybudził się z letargu z śmiechem na twarzy.
Pomyślał tylko sobie w duchu "Niech z ciebie samuraje zrobią sobie suschi
bajkowa pokrako".
A książna dalej z fraucymerem latała wokół księcia podobnie jak większosc rady
siedmiu baronów, kanclerz i szmabelan, a latała coraz szybciej ponieważ
nadwyraz zawsze irytował ją pojawiający się czasem głupkowaty usmieszek księcia.

[rozczarowana-torunianka]

ja nie rozumiem dlaczego książę Jaromir tak się ciska. Toż piva nie ma bo we
wrogiej Brombergii splajtował browar. No nie jest to winą Gryzeldy przecież. No
chyba że Gryzelda kogoś z tego browaru wygryzła i przejmując akcje doprowadziła
świadomie do tego bankructwa.

A rybki, które planu kwartalnego nie wyrabiają spotyka lost faktycznie straszny,
bo te japońce przerabiają je na bonefishe, które jak wyglądają, każdy wie;)
Oto zdjęcie takiej jednej złotej przerobionej na szaro:(
tp://www.isixsigma.com/library/content/t000827.asp

trzeba sprostowac

[tlss]

"ja nie rozumiem dlaczego książę Jaromir tak się ciska. Toż piva nie ma bo we
wrogiej Brombergii splajtował browar"

Po pierwsze browar funkcjonowłą jeszcze dobrze w przeszłości, a po drugie nie
splajtował tylko go niemce zlikwidowały po przejęciu rynków zbytu.
Za tą niecną uwagę będziesz średnio pozytywną postacią w bajce.
Ale Austina ci nie zabiorę.

[wet3]

A znasz bajke o smokach?

[rozczarowana-torunianka]

no wiesz, t(a)l(e)ssie! Nie czytasz dokładnie, a opierasz się tylko na pierwszym
zdaniu. Proszę czytać ze zrozumieniem. Toż napisałam tam o przejęciu browaru
przez niemce.
"No chyba że Gryzelda kogoś z tego browaru wygryzła i przejmując akcje doprowadziła
świadomie do tego bankructwa". Wszak Gryzdelda to germanka, podsunięta księciu,
jak druga żona Jasienicy.

O zdenerwowanym księciu i co z tego wynikło

[tlss]

Rzadko kiedy książe Jaromir bywał zdenerowany. Wpływała na to z pewnością
domieszka krwi jego prababki Hildegrady Świętej co zanim święta została powiła
sześcioro dziateczek, czy też kojący wpływ piva z wrogiej Brombergii, którym
książe leczył wszelkie bóle oraz łamania w kościach.
Jednakże bywały takie dni kiedy to po prostu książe bywał wku..on wielce jak
to mówiło pospólstwo używając pospolitego języka.
A właśnie to był taki dzień.
Na jego ponury nastrój wpływało wiele czynnikow.
Otóż po pierwsze już od około miesiąca nie był na rybach z powodu oblężenia
siedziby rodowej przez tego samozwańca Ryszarda Łysego z Brombergii, który to
skutecznie odciął go od okolicznych stawów i rzeczek.
Po drugie dlatego że około 2 tygodni temu wyczerpał się w beczułeczkach zapas
ulubionego piva a rodzimie nijak nie było w stanie zastapic mu utraconego.
Po trzecie dlatego że księżna żona wraz z fraucymerem lament podniosła że zamek
padnie i co to będzie itd.
Nie dośc tego, wasale nie spieszyli z pomocą.
Tak więc jak sami widzicie książe miał wiele trosk i zmartwień a po za tym z
powodu braku konserwacji wewnętrznej zaczeły odzywac się dawno zapomniane już
choroby.
Rad nie rad książe czego nie lubił musiał zając się sprawami wagi państwowej.
Co czynił bardzo rzadko.
I cóż miał zrobic - wziął ulubione wędki i zaczął przy nich majstrowac nie
zapominając oczywiście o mysleniu nad sprawami wagi państwowej.
Po około trzech pacieżach stwierdził jednak że nie ma podzielnej uwagi i
postanowił nie odkładając wędek przekazac całą sprawę swemu nadwornemu medrcowi
i czarnoksięznikowi Merysnosowi.
Zas Merysnos uczon był bardzo (niektórzy powiadają że przeczytał aż 6 ksiąg),
po za tym posiadł wiedzę tajemną swego czasu od baby zwanej Jagą.
Tak więc zreferował mu książe krótko że jutro che isc na ryby i popic pivem a
małżonka jutro ma pojechac z fraucymerem do teściowej Księżnej i zadowolon
wielce z siebie czekał na pomysły Merynosa.
Pomyslał nawet o sobie ze ma łeb do pomysłow i ta władza to go kiedyś wykończy.
C.D.N.

[rozczarowana-torunianka]

przeczytałam i czekam i sprawdzam czy jest tuż ten cdn, ale mimo późnej pory nic
nie widzę. No i jak tu teraz zasnąć? Tak w środku bajki?

[tlss]

cdn. z austinem nastąpi. Jedno co pewne nie w tym dniu.
Wena jest, czekolada jest, tylko lenistwo ogarnia.

[rozczarowana-torunianka]

no proszę, znalazł się jeden odważny co to potrafi się przyznać do lenistwa;)

[tlss]

Merysnos wkrótce wrócił i jak zwykle z niekonwencjonalnym planem.
Otóż rzekł: Panie nie szczędziłeś wysiłków na moje prace (tutaj merynos myslał
mówiąc to "stara zapita kutwa") patrząc na swego księcia.
Otóż udało mi się opracowac machinę która porusza się w czasie. I za pomocą tej
machiny sprowadzę legion który to wyzwoli z oblężenia twój zamek Panie.
Co mówiac zniknął.
Postanowił nie tracic bowiem czasu i jak najszycbciej sprowadzic odsiecz.
Na jego szczęście wylondował w XX wieku i po zapoznaniu się z internetem
zorientował się że w Toruniu jest kobita która dysponuje Austinem.
Udał się do niej, pogadał i za wór złota namówił do odparcia Ryszarda Łysego.
Ta po nabyciu odpowiendiej ilości amunicji i po za zatankowaniu niezbędnej
ilości paliwa udała się za pomocą machiny czasu na zamek Jaromira.
Po spuszczeniu fosy i po trąbnieciu kilka razy klaksonem swego austina
rozpędziła ona na cztery wiatry wrogie zastepy kontentując, iż niektórzy z
wrogich wojowników uciekali bez reform.
I tak to skończyło się V oblężenie a Jarmomir poszedł sobie znowu na ryby
popijąc pivem z wrogiej brombergii.

[rozczarowana-torunianka]

tak szybko se ta kobita poradziła czy bajkopisarz odwalił chałturę;)?

[tlss]

Niedobra i złośliwa :)
A spróbuj sama austina z kobitą do w bajce umieścic.

Książe i festiwal

[tlss]

Książe Jaromir kochał swych podanych, kochał ich tak bardzo ze podatkami ich
nie gnębił, kołem często nie łamał a nawet zniósł obowiązek picia w
sierocincach.
Zresztą uważał osobiście, iż każdy powinien się zając swoją robotą i jeden
drugiemu nie przeszkadzał. Dlatego też całymi dniami łowił sobie rybki
popijając pivem z wrogiej brombergii uważając, że wszystko gra i co nowego
wymyslac.
Nawet swego czasu złajał jednego z baronów który chciał wprowadzic podatek od
piva.
No i dobry był chłop i jak to mówią ludu się nie czepiał o ile jego wielce
szanowna małożonka nie wywierała na niego nacisków.
Ostatnimi dniami wmawiała mu że królestwo jest kulturalnie zapuszczone i że
wymaga jakiegoś festiwalu. I że to on powinien wymyslic ten festiwal i objąc go
honorowym patronatem.
Biedny Jaromir łamał sobie głowę nad tematem festiwalu już parę dni. i gdyby
nie oddane pivo z wrogiej brombergii niewiadomo jakby się cała sprawa
zakończyła.
Bo przecież w Bławatii robiono już festiwl najpiekniejszego sukna, w brombergii
był już festiwal w rzucie kołem młyńskim tak więc co tutaj wymyslic ?
Aż w końcu wpadł i zorganizował festiwal który długo przzetrwał inne festiwale
w tej częsci kontynentu i za który dotąd błogosławią go liczne rzesze
mieszczan, chłopstwa oraz rycerstwa. Otóż Jaromir postanowił iż zorganizuje
festiwal piva z takimi konkursami jak picie piva na czas, czy konkurs 40
butelek. Mało tego bardzo chętnie obejmował co roku ten festiwal swoim
patronatem.
I tylko małżonka była dziwnie niezadowolna i mówiła że nie o taki festiwal jej
chodził. Ale jak to mawiał Jaromir - zrozum tu kobietę.

[rozczarowana-torunianka]

no niby prawda z tym zrozumieniem jak i wymyślaniem nowych rzeczy;)
Ale, to może on wymyślił też wykorzystanie tych butelek pofestiwalowych, które
to widziałam dzisiaj w Szkle;) Niezłe było i baaaaaaaaaaardzo kulturalne.

[tlss]

kto wie jeśli bowiem chodzi browarnictwo książe wykazywał się niezwykłym
konceptem

[rozczarowana-torunianka]

no to już chyba niewiele z browarnictwem do czynienia miało;)
ale ta jazda na wrotkach między rzędami ładnie rozstawionych butelek, na których
"jeźdźca" wygrywał kijem bejsbolowym dźwięczne melodie, których nie zagłuszał
nawet aplauz licznej publiczności, to rzeczywiście ciekawostka i majstersztyk;)

O złamanym sercu księcia Jaromira

[tlss]

Dawno, dawno temu kiedy to książe Jaromir jeszcze nie pił, ba nawet nie znał
smaku piva z wrogiej brombergii a ryby kojarzyły mu się wyłącznie ze szupakiem
w śmietanie ktoś złamał Jaromirowi serce.
Złamał, choc złamac nie chciał, złamał choc nie mógł uczynic inaczej. I do
nikogo nie można było miec tutaj pretensji ani do Jaromira ani do tej co serce
Jaromirowi złamała.
I choc pisała do Jaromira długie epistoły za siedmiu mórz, to było już nie to.
I tak to Jaromir poznał smak piva z brombergii oraz chłód nóg moczonych w
rzeczce podczas wędkowania.

[rozczarowana-torunianka]

to bardzo smutna bajka. Czy mógłbyś talessie zadbać o to, aby złota rybka
zaingerowała?

Knucie pluszowego misia

[tlss]

Książe Jaromir był zdenerwowan wielce i nie swój. Po pierwsze dlatego że
ulubione płoteczki nie brały i jak dym rozwiewała się wizja rybek na kolacyjkę.
Po drugie dlatego że we wrogiej Brombergii nie zbadanym wyrokiem i pomysłem
tamtejszych browarników zmieniono skład pivnego nektaru którym raczył się
Jaromir co doprowadzało go do szału i co powodowało, iż nawet rozważał wyprawę
prewencyjną w celu skłonienia niecnych browarników do powrotu do dawnego składu
piva. Po trzecie małżonka jego od pewnego czasu doprowadzała go do szału wciąż
kolejnymi pomysłami (wymysl festiwal, jedź na łowy, wydaj bal itd. czego książe
nadwyraz nie lubił).
I to szczególnie go irytowało, albowiem za każdy razem jak księżna miała
pomysły wiedział że ktoś za tym stoi. Ale zawsze dotychczas wiedział kto za tym
stoi i tych doradców wysyłał zazwyczaj na wyprawy o których wiedział że są
wyprawami w jedną stronę lub po prostu dokarmiał nimi rybki w książęcym stawie
co uważał że szczególnie gospodarski pomysł i godny jego pozycji monarchicznej
pomysł.
Jednakże od wielu tygodni nie mógł wykryc tego kto tak rył i mącił w tym
zazwyczaj zgodnym i bezrozmownym związku. Nawet sprawdzone wróżbiarskie metody
zawiodły i jedyne co się dowiedział że to co ryje i podopowiada księżnej jest
całe materialne i że błyszcżą mu oczy. I bądź tu mądry myślał książe.
A księżna stawała się coraz bardziej upierdliwa i co gorsza że swoimi pomysłami
potrafiła zakłócac poobiednie łowienie czy też nawet popijanie.
A książe myślał, myślał i wymyslic nic nie mógł.
Aż w końcu pojął że tym zwyrodnialcem, potworem wciąż pełnym nowych pomysłów
aranżacji czasu parze książęcej byc musi zakupiony miesiąc temu pluszowy
niebieski misiek z błyszczącycmi się jak węgliki oczami i z niebieską kokardą.
W te pędy pobiegł do pałacu i rozpłatał miska swym porecznym dwuręcznym
mieczem. Co prawda misiek chował się pod królewskie łoże, uciekał za kotary ale
to nie byla dla Jaromira przeszkoda. W koncu jak porąbał i łoże i kotary to i
porąbał miska szast prast.
I wziął to co zostało z miśka do wora i poprzerabiał frędzelki z pomysłowego
miśka na muchy na ryby.
A muchy w czasie łowienia mówiły do księcia cicho jakby ze strachy "rzuc nas
tam obok trzcin" czy też "szczupak chowa się za konarem tam obok wielkiego
głazu" i raczej się nie myliły.
A książe myślał ma się ten gospodarski zmysł i nic się u mnie nie zmarnuje
biorąc kolejną muchę na haczyk.

[rozczarowana-torunianka]

i kolejna bajka z tak smutnym zakończeniem? Poproszę o odrobinę optymizmu.

[tlss]

Z jakim smutnym umarł żeby życ jako muchy do wędki czyli umarł żeby życ

[rozczarowana-torunianka]

reinkarnacja na minutę? A co potem?

[tlss]

Jak to co ?
Na ryby, na ryby

[vauban]

... jeszcze kilka nakłuć igły, i oto będę. Jestem. Ręce szwaczki są chude,
czerwone, obracają mnie na wszystkie strony, badają: żadnych dziur, sieczka się
nie sypie, oczka trzymają się na miejscu, dobrze jest.
Pewnie, że dobrze. Leżę w pudełku, zaczynam swoją ziemską tułaczkę, rozmyślam.
Kim jestem ?
Oto lustro (to nazywa się:lustro. Skąd to wiem ?). Widzę siebie w kartonowym
pudle, niebieski plusz, czarne oczy, niebieska kokarda pod szyją. No, mogło być
gorzej. Mogłem być jak ten różowy dinozaur w sąsiednim pudełku: brzydki, z
grzebieniem z filcu i kretyńskim wyrazem pyska. Ja przynajmniej inteligentnie
spoglądam, oczy z guzików lśnią, uśmiech niewymuszony. Co dalej ?
Oho, zabierają mnie gdzieś. Hej, hej, słyszeliście kiedyś o morskiej chorobie ?
Nie rzucajcie tak tym pudłem ! To nieważne, że się nie stłukę, trochę godności,
cholera, myślicie sobie, że pluszowym misiem można tak sobie pomiatać ?
Ach ! Z rozmachem wciśnięto mnie na półkę. Dopychają z boku różowego dinozaura.
No, tragedia po prostu, mam się z nim tu razem męczyć ? Ta pierdoła nie umie
nawet do trzech policzyć, w sam raz na zabawkę dla niemowlaka, bo starsze
dziecko odrzuci go ze wstrętem. O losie, losie...
Zabrali dinozaura, na szczęście. Jakaś paniusia na obcasie: "Mój synuś będzie
zachwycony". Biedne dziecko, mieć matkę z takim gustem to prosta droga do
nieszczęścia. Wykolei się, jak dwa i dwa jest cztery. Po takich traumatycznych
przeżyciach z dzieciństwa, wódka będzie dlań jedyną alternatywą. Albo narkotyki.
Ciekawe, jak ja trafię. Jestem nie byle kto, więc mam nadzieję, że nie byle gdzie.
Czas płynie, latają muchy, kurz osiada - a ja tkwię na półce. Nudno jest...
Pogadałbym z kimś, nawet z dinozaurem.
O, zdjęli mnie z półki. Ręce, oczy. Macają, oglądają. "To ile on kosztuje ?"
Sprzedawczyni mówi coś, czego nie dosłyszę, śmiech i przekomarzania. Szelest
papieru, to zapakowują mnie i znowu morska choroba, niosą, niosą...
Nareszcie, ciepło i jakieś zapachy, odwijają mnie z papieru, sadzają na czymś
miękkim. O, łoże z baldachimem. Właściwy miś na właściwym miejscu, nie ma co !
Czasami warto poczekać, aby zostać naprawdę docenionym. Nieźle, wcale nieźle.
Jestem głaskany, przytulany, jest mi dobrze. Kobieta, która mnie kupiła, jest -
jak się dowiaduję - księżną. To mi pochlebia. Spać w objęciach księżniczki - tak
dobrze nie ma nawet jej małżonek, książę Jaromir. Nic zresztą dziwnego, ode mnie
nie zajeżdża piwem i rybami, zawsze jestem miły w dotyku i ogolony, w
przeciwieństwie do księcia. Nie chrapię też w nocy, nie peroruję gromko o
polityce, jestem po prostu pluszowym misiaczkiem. I dobrze nam z tym, nam, bo
jesteśmy parą - księżna i ja. Znamy się dobrze, znamy swoje sekrety. Dni płyną
nam, jak w bajce.
Co to ? Czyje kroki tak dudnią w korytarzu pałacowym ? Bach - bach, bach -
bach... Wpadł, wściekły, rozgląda się. Ja ? O co chodzi ? Ja tu tylko leżę...
Niedobrze, miecz w ręku - za co ? Uderzył - boli, cholera, nie mam się gdzie
schować, uderzył znowu - sypią mi się trociny z rozerwanego brzucha, to już
chyba koniec... Mamo, Mamo, Szwaczko !

[tlss]

Ładne naprawdę ładne ale teraz już chyba wszyscy rozumiecie że Jaromir musiał
skończyc z misiem i przerobic go na muchy...
Zwłaszcza że ten padalec nie musiał się golic ....

[vauban]

O, tak, to zapewne był kamień obrazy :)

[tlss]

No i zawsze był czysty, zawsze pewny i na wyciągnięcie ręki.
Drogi vaubanie pisz te wariacje na temat tego co ja pisze. Wenę masz coś z tego
pewnie wyjdzie.

[vauban]

Jeśli będzie podstawa do rozwinięcia - z przyjemnością. Ciekawe, co na to powie
Torunianka, ale - mam nadzieję - nie będzie zgorszona :) Od czasu do czasu, może
wrzuciłbym własną podstawę ? Zresztą, któż to może wiedzieć, co będzie ?

[kot-psot]

:)))))))) zajefajne bajki... w koncu cos wciagajacego na tym forum.... :)))) czekam na wiecej.....

[rozczarowana-torunianka]

no wiecie! Żeby to dwa razy w ciągu jednego dnia tak nad misiem się znęcać!? Co
jeden to Grimm, choć bez braterstwa.

[vauban]

Osobiście zawsze preferowałem Andersena, bracia Grimmowie byli prostakami.
Od czasu do czasu nachodzi mnie wena - i skutki bywają widoczne. Jeśli się Wam
podoba, będę odważniejszy i mogę czasami coś wrzucić :)

[rozczarowana-torunianka]

Bracia Grimm poza tym, że na marginesie swoich zajęć bajki bajali, to byli
językoznawcami. A jak Wikipeda donosi, "prawdziwym odkryciem było odnalezienie
pierwszego Słownika Niemieckiego autorstwa braci Grimm w Bibliotece
Jagiellońskiej w styczniu 2006 roku".

A bajki Twoje chętnie czytać będę, oczywiście, nie tylko o pluszowych misiach:)
To pisz vauban, pisz. A może załóż drugi bajeczny wątek, to zmniejszy się
procent wątków wojennych;)

[vauban]

A, to przepraszam braci Grimm za niesłuszną potwarz. Po prostu ich nie umiałem
nigdy polubić.
Zakładać nowy wątek - można, ale tylko dla statystyki ? Tu mam inspirację...

inspiracja najważniejszą rzeczą jest:))

[rozczarowana-torunianka]

to nie zakładaj nic innego. W końcu sam taless zachęcał Cię do współpracy;)

Jaromir i duchy przodków

[tlss]

Po wyczerpującym i ciężkim dniu monarszej pracy, w którym to nie brakowało
ciężkich wędkarskich pojedynków z opornymi nad wyraz szzczupakami czy
niezmiernie złośliwymi niedającymi się otworzyc antałkami piva z wrogiej
Brombergii Jaromir padał z nóg.
Padał tak z nóg, że na kolacyjkę zjadł wyłącznie szczupaczka w śmietania i
dziczy comberek. A że znużon był wielce legł snem spokojnym w sali tronowej
ozdobionej na ścianach portretami atenatów. Złośliwe języki z wrogiej
Brombergii mogły by dodac, że tak gwałtowny sen przyspieszyło 5 rozkosznych
antałków leżących pod stołem oraz obok tronu, ale czego to już nie mówiły te
wraże języki o naszym dobrym Jaromirze.
Fakt, faktem książe legł i nic w tym by nie było nadzwyczajnego i pewnie tak by
było do samego rana gdyby nie to że sen zły trapił naszego księcia.
Otóż w tym śnie dziwnym trafem znalazł się w sali tronowej a wraz z nim jego
atenaci wychodzący z obrazów.
No i żeby tylko to. Nie wiedziec dlaczego każdy z atenatów miał jakieś
pretensje i uwagi do Jaromira !
Jego pradziad Bogusław III zwany Małodobrym wyrzucał mu, iż "Najazdów żadnych
nie czynisz, zamków pogranicznych w Brombergii nie palisz, w dyby chłopów nie
zakuwasz, pacyfikacji nie przeprowadzasz - tylko te ryby i ryby"
Z kolei babka jego Hildegarda zwana Świętą ciągle mu skrzeczała "Ty pijaku i
moczymordo, o żone nie dbasz do sukcesji w linii prostej się nie przyczyniasz -
tylko te płotki i płotki ci w głowie".
No i gdzie by się Jarmir nie obejrzał w swoim śnie każdy dziad z obrazu miał do
niego jakieś uwagi.
Nic dziwnego że Jaromir się nie wyspał, mało tego był poruszony tym dziwnym i
niezrozumiałym dla niego snem.
Jaromir jednak jako władca chodzący twardo po ziemi nie życzył sobie więcej tak
niesprawidliwych i nużących snów.
W związku z tym zarządził rozwiezienie niektórych obrazów atenatów po
akademiach i pograniczych zamkach.
I o dziwo w kolejnych snach przodkowie wyrażali się o Jarmirze już wyłącznie
pozytywnie.
Tylko raporty z akademii i zamków pograniczych donosiły że cos tam od czasu do
czasu wyje ze wsciekłosci.

[rozczarowana-torunianka]

no wreszcie ktoś potraktował tego zbója jak należy;)
Mam nadzieję, że te wyjące wyjce wrócą do Jaromira i dadzą mu wycisk na który
zasłużył sobie rzetelnie. A może on powinien już na jakąś długą wojnę
trzynastoletnią wyruszyć?

złamane serce Gryzeldy

[rozczarowana-torunianka]

Niełatwe jest życie książęcej małżonki. Nie dość, że małżonek nie z wyboru
własnego serca, tylko dla wyższej polityki ją sobie upatrzył, to żadnej ogłady,
ani też wyglądu nie posiada. A te jego, pożal się Boże, zajęcia państwowej
wagi... Ciągłe wojny podjazdowe i łupy wątpliwej jakości w formie beczek piwa z
Brombergii, po wypiciu których nie dość, że cuchnie straszliwie, to jeszcze pada
jak kłoda, ot tak na podłodze, robiąc wstyd na forum międzynarodowym. No i
wyjazdy z gośćmi na polowania na szczupaki, z których płotki przywozi śmierdzące
okrutnie na cały pałac. I żadnego zrozumienia dla sztuki, dla malarzy, dla
pieśniarzy, dla literatów. Dla księcia to po prostu strata czasu. W pierwszym
okresie tego politycznego małżeństwa to jeszcze chociaż tolerował festiwale
organizowane przez Gryzeldę, ale po roku, kiedy ojciec Gryzeldy zmarł i nie było
nikogo, kto Jaromira do pionu mógłby postawić, gdy zaszła taka konieczność, to
życie stało się udręką.
Gryzelda odżywała raz do roku, kiedy z powodu podupadania na zdrowiu, lekarz
zalecał wyjazdy do wód, gdzie wreszcie jakieś towarzystwo na poziomie można było
spotkać. Biedni artyści, literaci, pianiści zapadający na gruźlicę, mieli wiele
do powiedzenia. Długie wieczory wcale się nie dłużyły i miesiąc kończył się
zdecydowanie za szybko.

Ostatnio, powróciła od wód z misiem, który nad wyrazł przypadł jej do serca. Miś
cieszył oczy i serce, zapełniał czas wlokący się wolno w pałacu. W zatęchłej
atmosferze wreszcie pojawiło się życie, promyk nadziei. No i tego ten brutal
książę i władca znieść nie mógł. Jak mógł tak misia skrzywdzić. Czy biedaczek
przeżyje te rany. Lekarze, opłaceni hojnie, robia co mogą. Gryzelda nic robić
nie może więcej, gdyż służba pilnuje, aby w pałacu była towarzystwo
międzynarodowe zabawiała. Jedyną zabawę, którą może im teraz zaoferować to
zawodzenie gitary, oddające jej stan ducha.
video.yahoo.com/video/play?vid=b165b79e80767f89ad515fcb3a992c3d.1701490&cache=1

[tlss]

Coście się tej szui pluszowej z vaubanem uczepili.
Miś legł ponieważ wymagała tego racja stanu.

[rozczarowana-torunianka]

Tak łatwo Misia nie oddamy siepakom Jaromira!

Chcemy bajek

[kot-psot]

Kiedy będą kolejne bajki?...

[rozczarowana-torunianka]

:))))
No właśnie!!! Kiedy następne bajki???? Toż nie śpię już od kilku dni z powodu
ich braku. Nie mogę potem pracować. Piję hektolitry kawy, aby utrzymać się przy
życiu i niedługo grozi mi zawał serca chyba;)

Bajkopisarze do pióra, tzn. do klawiszy, tych komputerowych oczywiście:)

O smoku nadgryzaczu

[tlss]

Za górami za lasami, za siedmioma dymiącymi dymarkami, za jedną górą żył sobie
smok co pasjami lubiał nadgryzac księżniczki. I w zależności od humoru
nadgryzał je w całości lub też pozostawiał bez rączki, lub nóżki.
Z tego to powodu w kręgach dworskich zwano smoka smokiem ortopedą lub po prostu
nadgryzaczem.
To swoiste hobby połączone było ze swoistym gustem kulinarnym (smok bowiem
lubił sobie przed konsumpcją doprawic księżniczkę a to pieprzem a to solą a to
posmarowac musztardą saperską), gdyż jak twierdził lepiej mu wchodzą.
Pomimy tutaj także tak nieistotne szczegóły jak 4 wyprawy walne z Brombergii,
Bławatii i Torunii pod jednym sztandarem lub kilkoma w celu ubicia smoka.
Wszystkie one bowiem zakończyły się odwrotem na z góry upatrzone pozycje a i w
żadnych kronikach o nich nie przeczytacie ze względu na zalecenia dynastyczne
idące z góry.
Powrócmy więc do smoka któremu nie wystarczało menu złożone z napotkanych
owieczek czy też krówek i który to uważał że niedziela bez księżniczki w menu
jest niedzielą straconą.
Sami rozumiecie że tego typu gusty kulinarne smoka w ciągu paru lat
doprowadziły do swoistej przewagi popytu nad podażą.
Nie pomagało też smokowi to że rodzicie przebierali księżniczki w zbroje i
wysyłali do obozów wojennych celem zmylenia smoka.
Smok rzeczywiście wielokrotnie został zmylony co jednak nie zapobiegło licznym
mezaliansom oraz tragediom dynastycznym.
Chcąc dogodzic swoim gustom kulinarnym smok nadgryzacz musiał zapuszczac się
coraz dalej i dalej. Aż w końcu dopadł jedną księżniczkę znad morza lodowatego.
Lot w obie strony trwał około 6 dni sami więc rozumiecie że zaraz po lądowaniu
smok przystapił do doprawiania przyprawami zemdlałej księżniczki.
Co jednak próbował księżniczkę nadgryźc czy też połknąc to ją zwracał albowiem
była okrutna w smaku. I nie pomagało tu smarowanie musztardą saprepską,
pieprzenie, solenie czy o zgrozo korzystanie z przypraw Kamisu.
Smok zwracał i zwracał i połknąc ani nadryźc nie mógł bo księżniczka okrutnie
niedobra była w smaku.
W końcu całą ją obślinił i doprzyprawiał a z tego żalu że jej zjesc ani
nadgryżc nie mógł padł i już nie wstał.
A z tej bajki drogie dzieci a zwłaszcza dziewczynki morał taki że częste mycie
skraca życie z czym się po przeczytaniu tej bajki pewnie chętnie zgodzicie.
Tak więc nie blokujcie łazienki rano przez godzinę bo was smok połknie i tyle.

[rozczarowana-torunianka]

no talessie, jesteś nieprzwidywalny:)))
A problem, który postawiłeś przed nami to "to be or not to be" i to w każdej
sytuacji.

Więc jeżeli już miałabym wybierać, to chyba wybrałabym koniec tragiczny z
nadzieją, że smok raczej amputuje mi kończyny dolne, robiąc sobie galaretę z
nóżek, a rączki zostawi do pisania;)

ALE, jako że nie jestem księżniczką, więc morał mnie nie dotyczy. Idę pozajmować
łazienkę na co najmniej godzinę:)))

[tlss]

Moja droga zapewniam ciebie że są i takie smoki które nie gustują wyłącznie w
niebieskiej krwi.

[rozczarowana-torunianka]

Mój drogi, niebieską krew to mają bajkopisarze, posługujący się gęsim piórem i
inkaustem, zaś księżniczki to mają krew wyłącznie błękitną;)

Natomiast te smoki "niegustujące" to bardzo niegustowne są i z bajek je trzeba
zdecydowanie usunąć, co masz sobie wziąć do serca, jak zależy Ci na recepcji:)

O Jaromirze i jego czarnych skarpetach

[tlss]

Jaromir tak nie lubił poranków, tych poranków w czasie których musiał udzielic
audiencji czy też posłuchania. Bo po pierwsze wstac musiał z rana a jak wiecie
to niezdrowe na cere i ogólnie dla organizmu, a po drugie jakoś tak to było
zawsze że jakoś się rano nie mógł ubrac szybko. Zazwyczaj bowiem szybko ubierał
pludry, kuszulę, płaszcz sobolowy i koronę za to skarpet jakoś nie mógl
skompletowac. No bo jak miał jedną niebieską to drugiej nie było albo
ordynarnie wpychała mu się między oczy czerwona lub ta z orłem herbowym
niebieska chowała się za kufrem.
I jakby nie szukał kompletu nie było a jak już był to po 3 czy 4 pacierzach.
Jaromira ta złośliwośc skarpet dziwiła i irytowała, albowiem zamiast dozgonnej
wdzięczności dla niego one ciągle się gubiły. A przecież to on ukazem pomimo
szerokich społecznych protestów nakazał gwardii pałacowej oraz urzednikom
odrzucenie onuc i przyjęcie skarpet.
A te ciągle mimo takich forów robiły mu na złosc.
W końcu Jaromir po kolejnym bezowocnym poszukiwaniu niebiesko zielonej skarpety
postanowił - koniec z demokracją w skarpetach. Skończyły się moje skarpety
dzieci kwiaty kolory jakie bądż pomyślał. Od dzisiaj tylko czarne, jak się
jedna zgubi to się inną czarną weźmie. Jak się jedna przetrze to się inną
zdekompletowaną weżmie.
Do tego pomyślał ile to na praniu i praczkach się zaoszczędzi, ile to mydła
mniej zużyje albowiem jak wszyscy wiedzą czarne skarpety bardzo wolno się
brudzą.
I wprowadził ukazem ukazem czarny kolor skarpet w gwardii pałacowej i wsród
urżedników co potem przyjeło się zresztą w całej Torunii.
Tak więc niech was drogie Panie w Torunii nie dziwi że macie po marketach tylko
czarne skarpety bo to przecie tradycja.

[rozczarowana-torunianka]

to Tyrmand znowu jest na indeksie?
ale ciekawa jestem jak długo taka czarna skarpetka się nie brudzi.

O otłuszczonym sercu Jaromira

[rozczarowana-torunianka]

Od pewnego czasu Jaromir zaczął tracić zainteresowanie rybami. Złota rybka
nauczyła się odróżniać błysk przynęty i nie dawała się już nabrać nawet na muchy
z pluszowego misia. Nie było to łatwe, ale za każdym razem, kiedy już prawie jej
górna warga dotykała ukrytego haczyka, jakaś niewidzialna fala cofała ją przed
łakomstwem, które musiałaby potem okupić harówką ciężką przy której nie
wytrzymałby i tabun niewolników egipskich, stawiających piramidy faraonom, ani
też nie byłoby to nawet do przeżycia dla samych mrówek faraonek, znanych z
nadzwyczajnej ruchliwości i skłonności do przenoszenia ton ciężarów, głównie
mocnowonnych, z jednego miejsca na drugie.

Zwykłe śledzie, jesiotry i inne pstrągi tak zaś pospolite były i tak łatwo
dawały się złapać, że połowy nie dawały już tej satysfakcji co kiedyś.
Szczupaki, z którymi jeszcze walka mogłaby być jakąś rozrywką godziwą,
zniesmaczone stałym ich powiększaniem, pogrubianiem a co za tym idzie
postarzaniem, znalazły sobie inne wody, nad którymi nie pojawiły się jeszcze
tabuny wędkarzy-łgarzy. W tej sytuacji i ten ostatni sport był zaniedbywany
coraz bardziej przez Jaromira. Gnuśność jakaś zaczęła go ogarniać. Coraz
częściej zaczął bywać w domu, co przestawało się podobać Gryzeldzie. Poprosiła
sprzyjających jej dworzan, aby namówili Jaromira do polowań na niedźwiedzie
choćby, ale że pora zimowa była to niedźwiedzie w matecznikach zaległy i
wychodzić nie chciały mimo używanego do ich wypłoszenia blaszanego bębenka.
Jaromir stawał się tak nieznośny, że nawet jemu samemu ta nieznośność zaczęła
przeszkadzać. Podjął męską decyzję, aby wysilić zwoje mózgowe, które z braku
ruchu zaczęły się zlepiać, i jak pomyślał, tak zrobił, czyli pomyślał.
Aby uruchomić myślenie, podrapał się Jaromir po strąkach spadających zalotnie na
czoło. Niestety zwoje tak zasklepione były, że trzeba było podrapać się głębiej,
do krwi pierwszej. Wreszcie dokopał się jakoś do ośrodka myślowego, ale że kopał
własną ręką to wywołał zakażęnie i nastąpiło to czego można się było spodziewać
- wysoka gorączka i szokujące działania.

Jaromir postanowił zostać, jak to przystoi władcom, mecenasem. Mecenas serce
oczywiście mieć musi dla sztuki. Tego Jaromir sztuce żałować nie mógł. A jak on
serce miał poświęcać to nie chciał być dziwakiem i z jego werdyktu, poddani
mieli światu pokazywać, że nieprawdą jest, że są bez serc i ducha, że szkieletów
ludy. Każdy stosował się do werdyktu jak umiał, a że w czasach współczesnych
małe komóreczki cuda umiały robić i duże przestrzenie szybko przemierzać zaczęto
wysyłać serca cyfrowe.

Jaromir wziął lekcje wysyłania serca na antypody i 14 lutego roku 2007 wieczorem
nacisnął "start" i serce poszybowało z prędkością rakiety. W tym samym jednak
czasie zaczynali pracę piekarze, których zadaniem było wypieczenie pączków na
tłusty czwartek, aby zapewnić odpowiednie dawki niezbędnych do życia kalorii na
zbliżający się okres postu. Nie wiecie nawet ile takich kalorii potrzebnych jest
do przeżycia. Tony oleju rzepakowego po raz dziesiąty wpijały się w pulchne
ciasto i sczerniałą marmoladę, przyczerniając ją jeszcze bardziej. Tłuszcze jak
wiadomo dzielą się na ciężkie i lekkie. Ciężkie szły na dno, zaś lekkie
rozpływały się w powietrzu, tworząc gęstą, wonną zasłonę. I w tę zasłonę wpadło
serce wysłane przez Jaromira. Zasłona z czułością otoczyła serce wielokrotnie,
aby uchronić je przed zamrznięciem. Sercu zrobiło się błogo i jak bumerang
powróciło do właściciela.

I jaki z tego morał chłopcy i dziewczynki?

[tlss]

Morał jest oczywisty
"Nie stawiaj skrzypiec koło lodówki"

[rozczarowana-torunianka]

i to jest właściwie spontaniczna odpowiedź:)

a przy okazji, skarpetki się już zbrudziły, nowe by się przydały;)

[tlss]

co do skarpetek czarne mają tą przewagę że jak są zabrudzone to i tak są
czarne :)

[rozczarowana-torunianka]

a skarpetki piekarza, który pączki dzisiaj piecze? Toż całe już białe o mąki,
która miesza się z oparami tłuszczu i tworzy ciężką skorupę;)

Bajka o muchomorku

[tlss]

Za górami, za lasami za jedną brzózką i dwiema sosenkami wyrósł pod starą sosną
sobie mały muchomorek.
Muchomorek z dnia na dzień był coraz większy, coraz piękniejszy i z każdym
dniem coraz bardziej cieszył się tym co dzieje się dookoła.
A to tym że trawa pięknie rośnie, a to że biedronka go odwiedziła, a to że
słonko ładnie świeci.
I tak cieszył się coraz bardziej i coraz bardziej.
I ogólnie uważał że świat jest piękny, i że on jest piękny no i że życie jest
piękne.
I kraśniał i piękniał z tego jego wewnętrznego piękna i tego piękna co go
dookoła otaczało.
Aż tu pewnego dnia przyszedł grzybiarz i zdepnął muchomorka mówiąc "co za
paskubny grzyb, zdepnę go bo jeszcze komuś zaszkodzi".
A muchomorek ginąc pod butem myślał: "Nie ma co się gniewac, pewnie depnął
niechcący :("
I jaki z tej bajki morał drogie dzieci ? Otóż nie warto opychac się pączkami
bez naratora tej bajki zakładając że już więcej poczków nie zje.
Zapewniam was bowiem że jeszcze z dwa by zjadł jako narrator i jednocześnie
smakosz pączków.
I jeszcze jedno od tych pączków jedzonych po kryjomu ceulitis wam wyskoczy -
zobaczycie drogie dziewczynki. I nie będę pisał gdzie bo to by musiałby byc
bajki dla dorosłych.

[rozczarowana-torunianka]

niestety, niestety, Drogi Narratorze, za późno te Twoje rady dotarły do
pączkożerców;) Cellulit, jako żywo, ukazał się w całej krasie:))) Ale lepiej
chyba jednak zagrać w bajce o pączkach dla dorosłych, niż ginąć w męczarniach po
skuszeniu się na wdzięki dorodnego muchorka.

Szkoda jednak, że zginął tak przedwcześnie nie dożywszy naturalnego rozkładu,
lub powolnego podżerania przez turkucie podjadki, płazy, gady i ssaki....

Bajka o skarpecie, sumie i karnawale

[tlss]

Za górami za lasami rzadził sobie łagodnie i nieśpiesznie książe Jaromir. A
czym mniej spiesznie rządzi tym bardziej łagodnie. Dlatego Jaromira nie
cieszyły żadne tam nowoczesne wynalazki o których jego dziadowie nie słyszeli
typu karnawał czy też jakieś tam rusznice.
Jaromira pociągał szum potoków, refleksy słońca na łuskach płotek czy też
kuchareczki z naboru Anno Domini 1386.
Jednym słowem dużym utrapieniem były dla niego bale i karnawały fundowane mu
przez szanowną Gryzeldę, która to zmuszała go wtedy do wymiany ulubionego
kubraczka, pludrów oraz o zgrozo skarpet na nowsze czy też wyprane.
I tak było i dzisiaj kiedy to na odchodnym słodka Gryzelda odrzekła "wypierz
mendo wędkarska te czarne skarpety bo mnie wstyd będzie przed całym dworem i
szlachtą i rycerstwem wieczorem".
Cóż miał zrobic biedny książe ? Jedyne co mu pozostało to oddac się relaksacji
i kontemplacji nad ulubionym stawem gdzie za głazem czaił się sum maciej co
złapac się nie chciał dac.
Sum ten przysporzył Naszemu Jaromiorowi wielu stresów albowiem wiele wędek już
mu połamał a złapac się dac nie chciał. Mało tego drwił sobie z jaromira
wielokrotnie pokazując mu specjalnie swoją tylną płetwę.
Lecz Jaromir się nie zrażał i znowu chciał podjąc walkę.
Rozłożył więc nad stawkiem kocyk, otworzył i uraczył się pivem w wrogiej
Brombergii i już chciał zarzucac haczyk koło suma macieja kiedy przypomniał
sobie o skarpetach.
Pomyslał sobie że przecie wyprac je można wszędzie to znaczy nawet i w stawie
co zresztą uczynił.
A prał je długo i zdecydowanie używając do tego rąk, poręcznego morgenszterna
oraz piasku nadbrzeżnego.
I jakie było jego zdziwienie kiedy zobaczył że sum sam do niego podpływa. Co
prawda podływał jakoś inaczej to jest na grzbiecie ale to mu nie przeszkadzało
że sum maciej był jakiś zemdlon i oszołomion.
Wziął go wyciągnął klepnął raz czy dwa morgenszternem w łeb i zaniósł żonie na
karnawał.
I żona się uradowała, i uradował się dwór i szlachta i baroni. Bo przecudne
były galaty, przecudne zupy oraz rybne przystawki.
I tylko Jaromir coś tego wieczora nie jadał wymawiając się zdaniem "Nie ma to
jak szczupaczek w śmietanie" a mówiąc to dziwnie się uśmiechał, uśmiechem który
akurat tego wieczora nie doprowadzał Gryzeldy do wściekłości.
Gdyz Gryzelda była tego wieczora szczęśliwa. Ponieważ był jej Pan, był sum i
potrawki z niego oraz nawet były czyste skarpety Jaromira które pachniały
zapchem porannych szuwarów i trzcin.

[rozczarowana-torunianka]

no to ładnie kończy się karnawał;)
ale taką bajkę KONIECZNIE powinieneś zakończyć tak, jak prawdziwi bajkopisarze,
czyli.... i tam byłem, miód i wino piłem i sumem zagryzałem:)))

Zadanie

[tlss]

Na podstawie bajek o księciu lub z udziałem xs. Jaromira scharakteryzyj
torunianko tą postac na podstawie następujących punktów:
1) książe dobry był dla poddanych i ludzki,
2) książe dbał o rozwój kultury i sztuki,
3) książe bdał o zachowanie środowiska naturalnego,
4) książe szarmancki był.
Wypracowanie na niniejszy temat powinno byc zamieszczone na forum w tym wątku
do jutra do godziny 23:59.

[bystra2000]

Fajne bajki :):):):)

[rozczarowana-torunianka]

Zadanie domowe odrabiać należy natychmiast, a nie zostawiać na ostatnią minutę,
szczególnie, że ta ostatnia minuta łacno zamienić się może w cały dzień zwłoki.
Oto więc odrobione na prędce zadanie, które mam nadzieję uznane zostanie i
zasłuży na nagrodę;)

Książe Jaromir nadzwyczaj zasłużonym księciem był dla swojego królestwa. Dbał o
dworzan swych i wszystkich poddanych jak matka i ojciec jednocześnie,
nadrabiając tu zaniedbania Gryzeldy, która bawić się tylko chciała, a poddanych
zostawiała własnemu losowi. Książę zatem w dwójnasób spełniać obowiązki
panującego władcy musiał. W trosce o swych dworzan wiele energii i czasu
poświęcał na ich udoskonalanie, imając się wszelkich metod, w tym pławienie w
rzece, które poza edukacyjnymi, także wymierne efekty dawało w postaci
wygładzenia chropowatości rozmaitych na ich ciałach, nabytych na skutek
posuniętych do maksimum oszczędności w użytkowaniu wody i mydła. Inna z metod
wychowawczych, stosowana przez księcia Jaromira Zacnego, polegająca na
przypiekaniu nad wolnym ogniem, także nie do pogardzenia była, gdyż poza wbiciem
w pamięć delikwenta odpowiednich norm zachowawczych i zachowań, pozwalała
takiemu osobnikowi nabrać energii cieplnej niezbędnej do przeżycia w kraju
srogich mrozów. Używanie zaś popularnych i codziennych narzędzi takich jak
kije-samobije i inne, pozwalało systematycznie trenować mięśnie, które ulegały
zwiotczeniu.

Książę dbał także o rozwój kultury i sztuki, szczególnie łowieckiej, pozwalając
poddanym swym na udział w nagonkach licznych, których efektem było zdobycie
poroży, albo też i jakiego suma-olbrzyma. Czasami pozwalał dworzanom swoim
zaznać nieco głębszej kultury fizycznej, topiąc ich w rzece, gdy łowy mu
spaprali. Niestety, nie wszyscy dostateczną sprawnością byli w stanie się
wykazać, więc w porywach, ich ciała blokowały przepływ wód i tworzyły groblę,
nie tylko wedle stawu. W zakresie rozwoju kultury i sztuki jednak Książe
pozwalał się także wykazać Gryzeldzie, którą dworzanie lekceważyć nieco zaczęli,
ze względu na jej bierność. Tak więc w trosce o reputację małżonki, książę
Jaromir zrzekł się częściowo zasług mu należnych, scedowawszy je na Gryzeldę,
która niestety, nawet tego docenić nie potrafiła. Ale wdzięczność obca jest na
ogół przedstawicielom gatunku ludzkiego i na nią książę nie liczył zupełnie.
Robił to wszak nie dla własnej sławy i chwały lecz dla dobra swoich poddanych.
Gryzelda jednak marginalnie kulturę i sztukę traktowała, urządzając jakieś
koncerciki i balety, na które dworzanie schodzili się tylko z musu i siedzieli
tak długo, jak straż im pozwalała.

Niestety, w zakresie zachowania środowiska naturalnego niewielkie efekty udało
się Jaromirowi osiągnąć mimo niewątpliwych starań. Bowiem co udało mu się
posadzić las lasów, lub wykopać setki stawów hodowlanych, upozorowanych na
głębokie wody, w których łowił te szczupaki olbrzymich rozmiarów, to wszystko
ulegało zaprzepaszczeniu. Przyczyny niezależne powodowały, że potraktowane z
powodu niesubordynacji, ogniem i mieczem osady, nie były w stanie ugasić
płomieni wewnątrz, lecz pozwalały na rozprzestrzenianie się tego żywiołu
zdradzieckiego na dopiero co wyrosłe lasy. Także wyhodowane z pocie czoła
narybki rybek, z powodu prania skarpet, poległy pokotem, nie dbając o zachowanie
gatunku.

Bez względu jednak na wzgląd, Książe w każdej sytuacji szarmancki był i wiedział
jak się znaleźć na rozmaitych forach międzynarodowych, zarówno na swoich
włościach, gdzie jako gospodarz, szczególnie dbał o gości przyjemności, jak też
i na dworach obcych, europejskich na których bywał częściej niż by sobie życzył.
Bywając więc na tych dworach, zachowywał się w sposób nieskrępowany i naturalny,
co przydawało mu aureoli większej niż naszym parlamentarzystom, którzy różne
nowe przykłady szarmanckości ostatnio nam prezentowali. Na zewnątrz jednak
musiał tylko na własne siły liczyć i narzędzi czasami mu brakowało, aby
wszystkie przejawy tej szarmanckości objawić, więc sława jego opierała się
głównie na opowieściach jego gości, które szeroko powtarzane były. Nie sposób
przedstawiać tu wszystkich objawów szarmanckości Księcia Jaromira, ale regułą
było oferowanie Madejowego łoża koronowanym głowom z Europy i innych takich
niespodzianek. Co do szarmanckości wobec dam, to lepiej nie zdradzać tych tajemnic.

[tlss]

Niestety nie mogę postawic oceny celującej gdyż pominełas droga torunianko tak
istotny element dla kultury i sztuki jak coroczny festiwal piwny oraz brak
użycia detergentów przy praniu skarpet jeśli chodzi o ochronę środowiska
naturlanego.
Natomiast niewątpliwie nazwanie xs. Jaromira Zacnym zostało przyjęte z
ukontentowaniem

[rozczarowana-torunianka]

faktycznie, zapodziały mi się w podsumowaniu zasług księcia Jaromra, te
niewątpliwie wiekopomne zasługi. Wytłumaczeniem tej amnezji może być tylko
krótki czas dany mi na to podsumowanie, co spowodowało, iż jest ono bardziej
spontaniczne niż przemyślane i dokumentacyjne.

Ale ocena poniżej celującej, pod warunkiem, że pozytywna, też mnie zadowala.
Najważniejsze wszak to zaliczenie egzaminu, nawet w stylu rozpaczliwym;)

To poproszę teraz o nagrodę:)

nagroda

[tlss]

osobiście uważam że rozpieszczanie nagrodami jest nieetyczne i niepoedagogiczne.
Z drugiej jednak strony nieetyczne jest także nie wychodzenie naprzeciw
postulatom społecznym.
Tak więc pewnie bajkę napisze ale bajke nie o Jaromirze gdyż zbrzydł mi jego
próżniaczo - gastryczny tryb życia.

[rozczarowana-torunianka]

no tak, jakie to polskie. Jak już ktoś się wybije nad przeciętność to odstawia
się go do kąta;)

[tlss]

ciekawe określenie na wszycie esperalu

[tlss]

Za górami, za lasami zył sobie w nędzy i rozpaczy rycerz, smokobójca co zleceń
już nie miał. A zleceń nie miał bo już wszelkie smoki ubił. Bo ubił sprawnie i
te gadające i niegadające, zielone i złote i te co skrzydeł nie miały.
Bo wprawny w fachu był. Jak nie żelastwem to jadem ubijał, jak nie jadem to
podstępem. Tak czy tak na jego wychodziło i smok ducha zawsze wyzionął.
Aż w końcu został sam na świecie bez żadngo smoka i pojął że sens życia mu się
skończył i tak z dnia na dzień siedział i myślał, siedział i wspominał. A czym
więcej siedział i wspominał tym więcej zbroja rdzewiała i członki jego mniej
sprawne były.
I tak w końcu zmarł sobie pełen frasunku i wspomnień.
I nikt nie napisał na podstawie jego życia traktatu o dobrej robocie.
I czas kończyc już tą bajkę.
A z tej bajki drogie dzieci morał taki, że robotę trzeba robic tak żeby zawsze
można tam było wrócic i żeby było co tam robic, co w większości wiedzą nasi
tfu. budowlańcy.

[rozczarowana-torunianka]

Smokobójca z pewnością nie był prawnikiem, a jak był, to jakimś wynaturzonym,
jak ten z poniższego dialogu;)
- Tato, udało mi się zakończyć szczęśliwie sprawę, którą ciągnąłeś przez 20 lat
- Synu, coś ty najlepszego zrobił. Ja z tej sprawy utrzymywałem całą rodzinę
przez tych 20 lat!

[tlss]

Nie lubie wieczorami siedziec na forum, bo twoi krajanie je niszczą.
A bajki dlatego pisze póxno w nocy żeby nie miec do czynienia z nimi.

[rozczarowana-torunianka]

no i jak zwykle wyszło szydło z worka:)
a ja myślałam, że piszesz te bajki dla mnie, a Ty je piszesz, aby nie miec do
czyniania z nimi;) o, talessie, talesse... Teraz musisz napisać mi bajkę za karę;)

Bajka o smoku mlekopiju

[tlss]

Wyrodził się raz smok potworny co zamiast tak jak inne smoki owce pożerac,
dziewice nadryzac wolał mlekiem popijac.
I co o zgrozo zawsze twierdził że mleko jest zdrowe i dobrze wpływa na
cholesterol a od dziewic i owiec to ma się zgagę i nieżyt żałądka. No i że w
żałądku to zawsze bywają po takiej diecie kwasy.
Już matka smoczyca załamywała nad tym wyrodkiem ze smoczego rodu smocze
kończyny. Ale co miała czynic ?
Albowiem nie pomagało podsuwanie mu jagniąt, młodych wołów czy nie też tak
deficytowego towaru jak młode dziewice.
Ten mlekopij jeden wolał bowiem na łąkę leciec, krowy teroryzowac, mleko ku ich
przerażaniu im spijac po czym odlatywac w siną w stronę zachodzącego słońca z
radosnym pyskiem posiadającym mleczyny umiech.
A to był przecie dopiero początek.
Bydle bowiem z powodu mlecznej diety rosło jak na drożdzach i już po siedmiu
latach nie było takiego skupu mleka czy też serwarni której by ten zwyrodnialec
mlekopij nie nawiedził w Bławatii i Torunii.
Mało tego jak smok oblatany zaczął na poszczególne komturie czy powiaty
nakładac tzw. "podatek mleczny" jak eufemistycznie nazywał 200 dzbanową beczkę
mleka którą raz na tydzień dany powiat czy komturia dostarczyc mu musiała.
A biada tej ziemi co mu mleka nie dała....
Z zemsty mlecznej bowiem zasiewy ogniem wewnętrznym palił, grody głazami
obrzucał, inne smoki napuszczał.
I nie pomagały tu żadne wyprawy walne na smoka w wielości hufców wysyłane
albowiem smok witał je radośnie odpowiadając na ich "Tamtaradei"
czy "Bogurodzicie" spiewaną przed bojem smiertelnym nie mniej zangażowaną
pieśnią cytuję "Mleka, mleka, mleka dajcie a jak nie to śpie......." poczym w
zależności od humoru i celności z poszczególych hufców pozostawały osmalone
kikuty lub opalone pawie pióra.
Niestety z wiadomych powodów nie sposób było także wobec tego smoka zastosowac
manewru z szewczykiem dratewką.
Tak więc lud płakał, obywał się bez sera i oscypków i mleczną daninę oddawał.
Aż w końcu smok sam z siebie odleciał w dalekie kraje zostawiając na drzewie
przybitą wiadomosc.
"Szanowny ludu Bławatii i Torunii który tak hojnie i gościnnie obdarzałeś mnie
mlekiem bez miodu odlatuje.
Odlatuje do ciepłych krajów aby tam delektowac się napojem mlecznym zwanym
Shake.
Byc może powróce.
Całuje i pozdrawiam
Wasz Smok Mlekopij".
I tak to na pewien czas koniec z tą bajką.
Kto wie jednak czy Mlekopijowi shake nie obrzydnie i nie zapragnie znowu smaku
swojskiego mleka ?

[rozczarowana-torunianka]

o jak miło:))) a już myślałam, że za karę to nie będziesz chciał pisać.
Rozumiem, że to smok został ukarany zmianą diety;) Ale jak tylko kara się
skończyła to na shake'a z szejkiem poleciał:)))

[tlss]

Zastanawia mnie tylko jakie mleko bardziej by wolał te z Osowej czy TSM ?

[rozczarowana-torunianka]

najbardziej chyba to łaciate, łykane razem z kartonikiem, na którym krówki jak
żywe;)

[vauban]

- Pokorne cielę, dwie matki ssie - powiedziała starsza Krowa do cielęcia.
- Jak mam to rozumieć, mamo ? - zapytało cielę, doprawdy, nie za bardzo świadome
świata, w którym dane było się cielęciu narodzić.
- Sprawa jest prosta - odparła krowa - matka - Jeśli dają, bierz, gdy odmawiają
- meecz, nigdy nie marnuj okazji, aby się najeść. Zwłaszcza za darmo.
- Ale, Mamo, nie chodziłem wszak do szkół ekonomicznych, lecz wiem skądinąd, że
nie ma czegoś takiego, jak darmowy obiad. Zatem, ssąc mleko z Twojego wymiona,
naruszam podstawy gospodarki narodowej, czyż nie ? Jak ma się ta sytuacja do
mojego aktualnego statusu ontologicznego ?
- Twój status ontologiczny, cielaczku mój, niestety, nie obchodzi nikogo. Nasz
status określiła już dawno temu ustawa o cenach wołowiny - i nie wyobrażaj
sobie, synku, abyśmy my, zwyczajne krowy, miały wpływ na na ustalenia
konstytucyjne. Reklama serków to zwyczajny PiaR. Nasz los, to dawanie mleka i
płodzenie mięsa - jakkolwiek, synu, to ostatnie może być dla Ciebie niepokojącą
wiadomością...
- O, matko moja, matko mych matek, matko ma... strach mnie przejmuje, i drżenie
szkielciarki przechodzą po skórze mojej... Powiedz mi coś, co dałoby mi siłę,
abym nie oszalał w zagrodzie tej, a ku śmierci nakłoniony, dał kark pod nóż,
bowiem taki koniec wieszczysz mi, matko - krowo, matko - Kasandro...
- muu - ich czas policzony, ich panowanie jak nasze żucie - przeliczone, nie
martw się, Synu...
- Oto prowadzą mnie, na rzeź, na rzeź, żegnam Ciebie, ma Matko i karmicielko.
Oto prowadzą mnie na kocią karmę. Idę. Oto idę. Żegnaj, świecie.
- Nie przejmuj się tak, Synu mój.
Oto zjedzą ciało twoje Ci, którzy umrą zaraz po tobie.
- Eee...
- Tak, trzeba zaczekać. Nie martw się - co ma być, to będzie.
- Tobie łatwiej mówić - z Ciebie, Mamo, nie zrobią parówek.
- O, dopóki daję mleko. Potem - pójdę na śmierć, tak jak Ty. Z tym, że Ty jesteś
delikatesowy - a ja, co najwyżej, zrobię za galaretkę w konserwie...
- Ależ !
- Tak, tak, trzeba spoglądać realnie na świat, mój mały. Póki co, ssij cycka,
jeszcze Ci wolno, jeszcze... Potem będzie gorzej...
- Ale, mamo Krowo, czy wszystkim stworzonkom jest tak samo źle ?
- Tak, syneczku. Tak samo. Ci, którzy nas zabijają i zjadają nasze mięso - wcale
nie są szczęśliwsi niż my. Przeciwnie.
Oni albo nie widzą, nie słyszą i nie czują - i tym gorzej dla nich. Inni widzą,
słyszą i czują - i tym jeszcze gorzej dla nich. Widzisz, nie zamieniłabym się z
ni mi ani na chwilę na losy.
- Dlaczego, mamo - Krowo, powiedz mi, dlaczego ?! - zamuczał cielak.
- Bo, widzisz, oni myślą - i to ich przekleństwo.
Sami siebie rozliczają z przewinień, morderstw, grzechów według ich
paranoicznego sytemu wartości - nie będę ci tłumaczyć, co to takiego, bo to po
pierwsze zbyt skomplikowane, po drugie, nie ma sensu samo w sobie - i zadręczają
sami siebie, i - z naszej, zwierzęcej perspektywy - dobrze im tak. Są wśród nich
nawet tacy, których cała sprawa brzydzi. Innych nic to nie obchodzi. Nasze mięso
im smakuje. Nawet ich rozumiem, tak ich zmontowała ewolucja. Drapieżniki.Niech
mają !

... Rzeźnik Józek wstał leniwie od stolika, przy którym spożywał dotąd swoje
drugie śniadanie. Radykał błysnął w dłoni - podłączony - jest dobrze.
Nie myśląc zbyt wiele, podszedł do pierwszego z brzegu bydlęcia - eee, wszystko
jedno, to, czy tamto najpierw...
Nacisnął spust.

[temida3]

Drogi vauban, dlaczego adresujesz tę życiową mądrość( nie bajkę) naszej
przesympatycznej Toruniance?
Pozwolisz, ze ona dla moich młodszych kolegów- " bojówkarzy z PIS-u
toruńskiego" i ich rozprowadzającego ( GURU- dr historii) powinna być
adresowana i w jakiejś mierze takze dla mnie(...).
Pozdrawiam.

[vauban]

Tak naprawdę, to po prostu zachciało mi się nawiązać do smoka mlekopija (cielę),
a że wyszedł mi taki oto tekst bez wyraźnego morału - to kwestia nastroju.
Niestety, ostatnio wciąż wychodzą mi dość cyniczne opowiastki, stąd nie zawsze
mam ochotę je zamieszczać...

[rozczarowana-torunianka]

zamieszczaj vauban swoje "cyniczne" opowiastki, gdyż w takiej sytuacji jaką mamy
trudno oczekiwać innych:(

[vauban]

W świecie zwierzątek.

- Jest rzeczą oczywistą dla każdego, kto tylko ma choć trzy szare komórki, że to
właśnie bobry stanowią szczyt ewolucji i są lepsze od wiewiórek ! - zapalczywie
krzyknął bóbr Bobek w kierunku rudej wiewiórki Joanny.
- Akurat - prychnęła wiewiórka Joanna, zajęta w tejże chwili ogryzaniem bukowego
orzeszka - bobry szczytem ewolucji, paradne. Niby dlaczego, płaskoogonowy gryzoniu ?
- To zupełnie proste ! - bóbr nastroszył futerko - nasze, bobrze żeremia, są
szczytem technologii i budownictwa wodno - lądowego. Naszymi kanałami możemy
chwalić się przed całą Europą, ba ! Przed całym światem ! Nawet ludzie nie
zbudowali niczego, co choć trochę byłoby lepsze od bobrzej konstrukcji. Ich tamy
i kanały są po prostu żałosne i prymitywne. Bóbr, to brzmi dumnie. Tryumf woli,
maestria, całkowite panowanie nad materią, wyzwolony w bobrzych łapkach geniusz,
tryumf natury ! Nasze bobrze osiedla to arcydzieła architektoniczne.
Klimatyzacja, ekologiczność, wyrafinowane systemy bezpieczeństwa... Gdzie wam do
nas, wiewiórom... Mieszkacie na drzewach, i na drzewach skończycie. Niech się
wiewiórom nie marzy dominacja nad dumnym światem bobra !
- Phi - zlekceważyła bobrze wywody wiewiórka - takie sobie gadanie, dobre na
zwierzęcy sejmik, tam wielu wygaduje podobne brednie. Co z tego, że zbudowałeś
sobie żeremie ? Ja mam wygodną dziuplę, i wystarczy. Spiżarni mam dość,
wszystkie wypchane orzeszkami, mimo, że dopiero marzec i nie zapowiada się na
razie wiosna. A ty masz zamarzniętą kałużę, ogryzione patyki i pełno głodnych
bobrząt w żeremiu... Ja mam sucho, a ty mokro - i nie zmienisz tego, łuskowata
gadzino z wrogiej Żeremii !
- Aha ! To dlatego mi przygadujesz, że mieszkam w Żeremii !? - Bobek zirytował
się już nie na żarty - a tobie w tej zapyziałej Topolii to lepiej ? U mnie
rezyduje zwierzęcy Wojewoda, u ciebie zaledwie Sejmik, ukradziony zresztą...
- Kto niby ukradł Sejmik ? Sam się zainstalował, i jeszcze orzechy mi wykradają,
na diety niby... A kto usiłował podrosjanić Zwierzęcą Akademię Nauk i przenieść
ją do żeremiowiska, na te ohydne bagno ? Może nie bobry ?
Wiewiórka Joanna była już wyraźnie zdenerwowana. Orzeszek wypadł jej z łapek,
ale nie zauważyła tego, kontynuując słowną napaść na bobra.
- Bobry zawsze się rządziły, jak tylko chciały ! Kopać kanał - to od razu wam
wolno, a na zwykłą dziuplę trzeba było czekać, aż umrze poprzedni lokator
dzięcioł ! Pod ochronę was wzięli, to teraz kopiecie, kopiecie, a ludzie
narzekają, że im łąki podtopiliście. Futrzaki ! Żeby tak jak w średniowieczu
było, kiedy książę Jaromir w post was zwykł był jadać, a to z racji łuskowatego
ogona - e, temu facetowi wszystko się zresztą z rybą kojarzyło - wiewiórkom
dobre wtedy było...
- Ekhem, a księżnej futro z wiewiórczych ogonów ? - bóbr Bobek nie ukrywał
złośliwości w głosie.
- To były błędy i wypaczenia, to się nie powtórzy. I twoje szczęście, a kołnierz
alchemika książęcego to był może z królika ? Co ?
- No nie, z bobra. Cholerny świat. W gruncie rzeczy, to ludzie zawsze psuli nam
szyki. Wiewiórkom też nie było zawsze łatwo...
- Właśnie, gryzonie powinny trzymać się razem, a nie wyzłośliwiać się w
bezsensownych sporach - zasugerowała Joanna.
- Tak jest ! No, co złego, to nie ja - podaj łapkę, ssaku...
- Niech będzie - zgodziła się wiewiórka.


... Majestatycznie, z warkotem, w dolinę rzeczki zjeżdżał potężny buldożer. Za
nim widać było kolumnę ciężarówek, betoniarek, tłum ludzi.
- Będziemy budować tutaj nową drogę, będzie lepiej ! - powiedział jeden z
robotników. Inni obrzucili go niechętnym spojrzeniem.
- Żeby tylko w terminie płacili, psiekrwie... mruknął któryś. Szczęknęły łopaty.

[tlss]

przenoszę bajki na forum bydgoskie.
Zbyt wiele tam smutnych wątków.
Tam będę pisał dalej przed snem.

[rozczarowana-torunianka]

tlss napisała:

> przenoszę bajki na forum bydgoskie.
> Zbyt wiele tam smutnych wątków.
> Tam będę pisał dalej przed snem.

hmmm. Autor zmienia wydawnictwo? Co za niewdzięczność;)
A na tamte smutne wątki dobrą radę mam. Nie zakładajcie ich tak wiele;)

[historykii]

Wspomnij o tej zamordowanej dziewczynce we Włocławku i wspólnie zapalmy znicze-
symboliczne ; ; [*].
Za oprawców- proponuję,
..." Ojcze nasz....

[vauban]

Byłem tutaj dziś - ale nie zajmę stanowiska.
Nie dlatego, że jestem aż tak cyniczny - może raczej dlatego, że brak mi słów.

---

Albo weny, aby wszystko to posłać tam, gdzie jego miejsce.

[rozczarowana-torunianka]

czyżby wiewiórki i bobry podzieliły ten sam los?

[tlss]

Ostatnio jak byłem na grillu i pytałem się co to za mięso to kolega powiedział
mi że to była żółta wiewiórka i mówiła że nazywa się Chupachiups

[rozczarowana-torunianka]

to musiała być chyba chińska wiewiórka;)

Jaromir i wynalazca

[tlss]

Jaromir naukowców, alchemików oraz wszelkiej maści innych darmozjadów nie lubił.
A nie lubił dlatego że utopił już w nich masę złota, szlachetnych kamieni itd.
A oni jak dotąd nie potrafili dla niego z gliny stworzyc złota a tym bardziej
wynaleźc kamienia filozoficznego.
Co rusz jakiś tam przychodził z jakimś nowym odkryciem doprowadzając Jaromira
do napadów depresji.
A to jeden odkrył mieszankę pioronującą z saletry, siarki i węgla drzewnego i
twierdził że jak to wsadzic do dzwonu i zapalic to mury niszczyc będzie można
jak się dzwon kamieniem zapcha, a to drugi przyniósł białe garnki z jakiejś tam
glinki i twierdził że to się sprzeda (ten szczególnie władcę zdenerował - bo co
niby Jaromir miał garami handlowac ?).
Jednym słowem odkrycia były niedorzeczne i absolutnie zbędne i nawet topienie
owych wynalazców "w stawiku" nie stanowiło dla Jaromira ukojenia.
A ostatnio i ulubiony i wierny astrolog Merynos zwariował i zamiast w gwiazdy
się slepic i horoskopy dynastyczne układac z latawcem zaczął latac twierdząc że
pioruny łapie.
Co prawda nie był to drogie doświadczenie naukowe ale Jaromira irytowało że w
godzinach pracy Merynos sobie lata i lata z latawcem zamiast horoskopy
sporządzac.
Jednak Jarmir potrafił Merynosowi wiele wybaczyc za wiele zasług dla korony i
panującej dynastii.
I nawet wybaczał mu to że potrafił na boso w stawie po kostki brodzic z
latawcem w dzień burzowy kiedy władca ryby łowił.
Tak sobie tylko myślał że od tych gwiazdów i tej uczoności to mu się w głowie
wywróciło i na co komu łapanie piorunów.
Także Jaromir siedział i nic nie mówił choc Merynos mu ryby płoszył.
Aż tu nagle jak nie huknie, jak nie walnie w staw po sznurku od latawca w
Merynosa tak że było już po Merynosie i po latawcu szast prast.
I nagle Jaromir się zachwycił, zachwycił radością dziecka, radością niekłamaną,
albowiem wszystkie ryby małe i duże wypłyneły a Jaromir mógł je zbierac
podbierakiem do wiaderka, do królewskiego płaszcza i kieszeni, bez umiaru i
powoli.
A czyniąc to myslał jaki to wspaniały wynalazek pośmiertnie poczynił mu Merynos.
I odtąd w dni burzowe nie wybierał się na ryby bez latawcowego łowcy piorunów
któremu na wszelki wypadek zabierał przed wyjściem buty.
A dla was drogie dzieci z tej bajki morał taki że nigdy nie wiadomo do czego
się przyda nieprzydatny wynalazek.

[rozczarowana-torunianka]

doprawdy, wstyd mi, że nie doczekałam wczorajszej bajki i poszłam spać przed
czasem. W zamian, dzisiaj zobowiązuję się do 5-krotnego przeczytania tej bajki
przed snem. A nuż jakiś niepotrzebny wynalazek mi się przyśni...

a tak przy okazji, to ta bajka co najmniej dwa morały ma. ten drugi to:
najlepsze wynalazki powstają przez przypadek;)

[vauban]

To właśnie ten alchemik, co miał bobrzy kołnierz ;)
Cudnie się wszystko zgadza, piszemy chyba nową historię regionu ?
<rechot>, bo ROTFL jest zbyt oklepany ;)

[vauban]

- Jarek, Jarciu, Jareczku, Ratunkuuu !!!!!!!!!! - przeraźliwy wrzask Księżnej
rozbrzmiewał echem po pustych i wychłodzonych komnatach i krużgankach książęcego
zamczyszcza.
Odpowiadała mu cisza. Służba, wiedząc, że Książę przebywa na łowisku, nie
uważała za stosowne porzucać gry w karty, picia bromberskiego piva i innych
ulubionych zajęć. Księżna miała zaś powód do krzyku.
- Mysz ! Mysz ! Myyysz ! - zwierzątko może i było nieszkodliwe, ale napawało
Księżną panicznym strachem. Siedząc pośrodku komnaty, myszka spokojnie ogryzała
skórkę chleba, popatrując podejrzliwie na krzyczącą Księżną. Służba wyraźnie
zwlekała z interwencją.
- Knechci ! Pachołkowie ! Do mnie, natychmiast ! - w głosie Księżnej narastała
histeria - zabierzcie mi sprzed oczu to zwierzę !
Cisza. Służący pochowali się po najciemniejszych zakamarkach książęcego zamku.
Nikt z nich nie chciał ryzykować - nie, żeby spotkania z małym i niegroźnym
zwierzątkiem. Bano się raczej gniewu Księżnej za niefachowy i zbyt powolny
sposób łapania gryzonia... A ten gniew był raczej pewny - w historii dworu nie
zanotowano dotąd dostatecznie sprawnej deratyzacji.
Każda była spóźniona.
- Mrr... Może ja się tym zajmę ? Kot Mruczek spełzł z ciepłego pieca, i obrzucił
komnatę fachowym okiem. Mysz była aż nadto widoczna.
- Natychmiast proszę o zagryzienie tej paskudnej myszy ! I o zabranie jej z
mojego pola widzenia, brzydzę się ! - ton głosu Księżnej, nie przestając być
rozkazującym, nabrał jakby odcienia prośby.
- Grrmiau ! - odparł Mruczek, i skoczył w stronę skamieniałej z wrażenia myszy.
Nie zauważyła go do tej chwili - piec był wysoki i kaflowy...
Mysz nawet nie zdążyła pisnąć. Skórka chleba potoczyła się w kąt komnaty.
- I jak ? Jest OK ? - mruknął kot - myszy już nie ma. Jakieś problemy ?
- Pfuj ! Mysz w pysku ! - Księżna nie ochłonęła jeszcze z wrażenia - wyrzuć ją
natychmiast ! Co ty tu robisz, kocie ? A psik !
- Taak, takie są wyrazy wdzięczności za dobrze wykonaną pracę. Dobrze się
zastanowię, zanim schwytam kolejną mysz... - pomyślał kot Mruczek, i skorzystał
z uchylonego okna, aby wyjść na parapet.
- Och, ta natura, to straszna rzecz. Doprawdy, okropieństwo. Futro, kłaki,
myszykiszki - Służba ! Słuuuużba ! Miotła i ścierka potrzebne !
- Co tu się znowu dzieje ?! - rzekł Książę Jaromir, wchodząc do komnaty - co to
za ślady na pawimencie (Książę lubił to cudzoziemskie określenie posadzki) ?
- Kot, mój drogi, kot, narobił nam w pokoiku łoskot - rzekła Księżna, i
uśmiechnęła się do Jaromira. Książę poczuł wzruszenie.
- Słońce moje, dawno już nie uśmiechałaś się do mnie w ten sposób, byłżeby to
znak miłości twej do mnie ? - zapytał Książę.
- Kocham Cię, mój Książę, chociaż jesteś Księciem z dosyć dziwnych bajek -
rzekła Księżna - nawet Twoje ryby znoszę, i wędkarstwo, i brak zainteresowania
stanem księstwa... Kocham Cię, Jaromirze !
- Och, no, co ty, aż tak... Książę zarumienił się jak dojrzałe jabłko - Ciekawe,
co bajkopisarze napiszą w ciągu dalszym tej historyjki ;)

--

No, właśnie, co dalej ?

[rozczarowana-torunianka]

ależ piękna bajka:))) Jedno mi się tylko nie bardzo podoba, a mianowicie
"wrzask" Księżnej. Czy Księżna może wrzeszczeć? A poza tym jak pogodzić wrzask z
przywoływaniem Jarcia, Jareczka;)
No i jeszcze nie rozumiem, dlaczego Mruczek nie złożył trofeum na kolanach
Księżnej;) I jeszcze nie rozumiem czemuż to leniwy i spóźniony Jaromir co to
przywlókł się, jak już było po strachu, zasłużył na takie względy.
No, ale może to dalszy ciąg bajki wyjaśni:)

[vauban]

Słusznie, księżne nie wrzeszczą. Co najwyżej wydają okrzyki ;)
Jaromir miał ze sobą prezent - ale o tym potem ...

Jaromirze czy ty mnie kochasz ?

[tlss]

Jaromirze czy ty mnie jeszcze kochasz ? - krzykneła Gryzelda przerywając
pobiednią drzemkę księcia Jaromira.
No - odpowiedział książe jak zwykle od 25 lat konstatując że dzisiaj to już nie
pośpi bo znowu babie coś odbiło.
Ale czy tak naprawdę ? - drążyła temat Gryzelda
No - odpowiedział jak zwykle niezmienie książe Jaromir, który zresztą uważał że
powtórne potwierdzenie w jednym dniu swych niezmiennych uczuc do księżnej
małżonki to już drobna przesada w ich tak zgodnym i bezrozmownym związku.
To udowodnij to - krzykneła Gryzelda
Niby jak ? - ożywił się książe poprawiając służbową koronę wykonaną ze stopu
który niewiele miał wspólnego ze złotem
No wymyśl coś niezguło rybacka - rzekła czule małżonka
Ale co ? - mówiąc to książe podrapał się po głownie w obrębie okręgu
wyznaczonego przez służbową koronę
No nie wiem sama ? Może smoka ubij ? - rzekła Gryzelda
No w sumie to by było i można - odrzekł Jaromir
Ale u nas smoków brak, znaczy trzeba by się wybrac do Brombergii na łowy - to
rzecząc usmiechnął się pod wąsem wspominając ostatnie łowy na smoka w tym
księstwie z których co prawda ze smokiem nie wrócił ale za to dopiero po 40
dniach po zaciągnięciu kredytu na krechę we wszystkich tamtejszych wyszynkach i
po zastawieniu sfory psów gończych oraz akcesorii łowieckich.
Do Brombergii nie pojedziesz moczymordo, wiem co ci po głowie chodzi - sykneła
wsciekle Gryzelda.
Smok ma by nasz, swoiski, toruniewski - po chwili namysłu rzekła odchodząc wraz
ze swoim fraucymerem w kierunku sali bawialnej.
Jaromir się zafrasował bo wiedział, że Gryzelda mu nie odpuści a smok jakiś byc
musi. No i myslał i myślał i w końcu wymyślił.
Otóż uświadomił sobie że księżna małżonka w życiu żywego smoka nie widziała i
że mogą byc to równie dobrze odkurzone szczątki ubitych przez atenatów smoków
sprowadzone z lochów i piwnic zamkowcyh. I że jakby je wszystkie poskładac to
byłby pewnie z jeden smok.
Nie namyślając się wiele z pomocą wezwanego szewczyka dratewki w dwa dni smoka
zszyli w nocy po cichu z zamku wywieżli by wieczorem na wozie z nim powrócic.
I księżna była zachwycona i jedyne co ją zainteresowało to dlaczego smok ma dwa
ogony i jedno skrzydło.
A książe odrzekł - skrzydło w boju śmiertelnym moja luba tym mieczem odciełem
szast prast, a dwa ogony to efekt pewnie mutacji genetycznej moja Pani.
O mój bohaterze toś ty nie tylko smoka ale do tego mutanta dla mnie ubił - choc
w me ramiona, ucałuj mnie.
I co książe miał zrobic ? - musiał pocałowac księżną w jej policzek, puder i
róż czego nie lubił nad wyraz.
Ale czego to drogie dzieci nie robi się dla swojej ukochanej ksieżnej małżonki.

[vauban]

Dobrze jest :)

[rozczarowana-torunianka]

no wreszcie o przyzwoitej porze bajka:))) to dobranoc bajkopisarzom:)

[tlss]

Dobranoc i żadnych smoków na noc :)

[rozczarowana-torunianka]

toż wszystkie ubite już, a reanimacja ekspresowa trwa dni dwa;)

[vauban]

W Toruniu widziano smoka - przynajmniej dwukrotnie !
Pisał o tym Tadeusz Petrykowski - "Toruń niewiarygodny", Toruń 1983,
Biblioteczka Toruńska nr. 9, str. 26 - 28, numeru ISDN niestety, brak.
Oryginał zatem można odnaleźć, poniżej moja, fabularyzowana wersja jednego z
tych wydarzeń ;). Długie, więc w dwóch częściach.

Rzecz dzieje się 21 czerwca 1672 roku...

- Izaak ! Izaak ! - głos Sary Lewkowicz słychać było na całej ulicy Szewskiej -
Gdzie ty jesteś, potrzebuję ciebie zaraz !
- Aj, już idę, idę. Co znowu, Sarciu ?
- Ciasto chcę upiec na szabas. Jajek nie ma, mąka mi potrzebna. Świece się
kończą. Poszedłbyś na Kurzą i kupił coś ! Piątek już, a my w domu nic nie
mamy... Aj, dobrze mi mamełe mówiła, ty z tym Ickiem niedaleko zajdziesz ! -
gderała Sarcia, szperając wśród koszyków stojących na oknie - masz tu pieniądze
i idź, nic nie robisz cały dzień, tylko gadasz z kolegami, zrób w końcu coś
pożytecznego !
- Już, już, idę, idę, dawaj kosz - westchnął Izaak. Jak tu wytłumaczyć ślubnej,
że nie o takie zwykłe gadanie z kolegami chodzi, tylko o poważny interes...
Niestety, żona nigdy nie chciała go wysłuchać...
- Tylko świeże weź, i od koszernego. Świece dobre, a na jajka uważaj. Nie kupuj
od tej Jewki, za bardzo na nią spoglądasz, a u niej już dwa razy zbuki trafiły się !
- Naturalnie, żabciu - odparł Izaak. Prawdę mówiąc, myślami był gdzie indziej.
Zastanawiał się, czy można liczyć na ruch w cenach zboża przed żniwami. Rosły
wprawdzie, ale kto wie, czy ktoś nie zachomikował czegoś na przednówku ?
Spichrze dobrze chroniły swoją zawartość, i nie zawsze można było się
dowiedzieć, czy i w którym któryś z kupców odłożył kilkaset worków na czarną
godzinę.
- Idź już, późno się robi, na Ratuszu tylko czekać, aż na południe zaraz
zatrąbią. Idź, ciemięgo, bo nie zdążysz, no, popatrzcie tylko, na drugą stronę
by ciżmy założył, ech, pokarało mnie takim mężem, pokarało...
Izaak wyszedł nareszcie z domu, i ciężko westchnął. Nie tak wyobrażał sobie
uroki życia małżeńskiego. Rozmyślając o tym i o owym, schodząc z drogi
pyszałkowatym, gojowskim mieszczanom, podążył dobrze znaną trasą na ulicę Kurzą,
gdzie zwykle siadywała przekupka Jewka ze swoimi towarami.
- Pół kopy jaj proszę - powiedział Izaak, i jak zwykle, zapatrzył się w szeroki
dekolt Jewki.
- Nie gapiłby się tak, dwa szelągi - burknęła Jewka. Izaak był stałym klientem,
ale denerwował ją swoim gapieniem się. Żony nie ma, czy co ?
- Proszę. Aha, jeszcze... Ze trzy świece, albo nie, pięć - chyba mi drobnych
wystarczy... Coś drogo, półtora nie może być ?
- Świece to obok, ja nie mam. U mnie nabiał. Koszerny, wie, jak trudno w Thorn o
koszerny towar ? Zgłupiał, czy co, upały, kury się nie niosą, dwa !
- Wie, wie. Obok. Tak, dziękuję. Oczywiście, dziękuję bardzo...
- Nie ma czego. Jakby koguta potrzebował, pojutrze świeże będą - powiedziała
Jewka, i z zadowoleniem schowała pieniądze do chusty. - A ta baba obok ze
świecami dobre ma...
Zapomniawszy o tym, że miał kupić jeszcze mąkę, Izaak wrócił nareszcie do domu.
Sara, nagderawszy na gapiowatość małżonka, postawiła misę na kuchni i zaczęła
rozbijać jaja. Rozbiwszy trzecie z kolei, zaniemówiła.
- Saro ? - Izaak Lewkowicz nie słysząc od dłuższej chwili głosu małżonki,
zaniepokoił się. Nie zwiastowało to nic dobrego - stało się coś, kochanie ?
- Popatrz, popatrz na to - w głosie Sary było coś niepokojącego. Izaak czym
prędzej podszedł do kuchennego stołu. Spojrzał.

[vauban]

Izaak spojrzał badawczo na zawartość misy. W mig pojął zaskoczenie swej Sarci, i
sam także zaniemówił.
Wśród nieco rozmazanej zawartości jajecznej wił się wąż. Niezbyt wielki - ot, na
piędź, albo jeśli kto woli, na osiem cali długi, grubości palca. Z misy cuchnęło
- nie zepsutym jajem, czymś dziwnym i okropnym.
- Co... Co to jest ? - Sarcia wypowiedziała to pytanie z niejakim trudem.
- No, nie... Nie wiem. Wąż ?
- A skąd wąż w kurzym jaju ? - Sarcia podniosła głos. - Coś ty mi do domu znowu
przyniósł ? Mówiłam, że masz kupić u koszernego handlarza ?! Od Jewki kupiłeś,
może nie ? Ta zdzira jedna, ta zołza, ta sziksa, to ona takie rzeczy sprzedaje ?
Diabelska sprawa, o, ja biedna, o, w jaką ja popadłam niedolę ! Wąż w jaju, smok
to jest mały, diabelski pomiot, ty zrób coś, meszuge ty, nieszczęsny nieudaczniku !
- Zaraz, moment... To można... Ja - chwilę, ja się muszę opanować ! To nie może
być, o, nie może, gewałt ! - Jęknął Izaak, i rozpaczliwie rozglądał się po izbie
- ja się muszę kogoś poradzić, ja nie wiem, co to może być... A rabina w mieście
nie ma...
- Ty byś to od razu leciał do rabina, sam nie możesz nic zrobić, niedojdo !
Jesteś mężczyzną, czy nie ? Masz mi natychmiast stąd to zabrać, słyszysz ?
- Zaraz, zaraz, słonko - ja tylko na chwilkę - jęknął zupełnie już
zdezorientowany Izaak, i wybiegł z domu. W progu zderzył się z korpulentnym gojem.
- Co się stało, sąsiedzie ? - Zapytał Izaaka zażywny szewc, sąsiad z przeciwka,
Andrzej Klonig. - Dokąd tak biegniesz, co, ogień wygasł ?
- Eh, nie, gorzej. - Izaak spojrzał przytomniej na rumianą twarz szewca. -
Kłopot mam, ale taki, jakiego jeszcze nikt chyba nie miał...
- Jakiż to kłopot, rzeknijcie sąsiedzie. Mnie nie przeszkadza wszak, żeście
starozakonnym. Wiecie, że ja nic przeciwko Żydom nie mam i nie miałem. Starsi
bracia w wierze jesteście, i szacunek się należy. A to, że Pana Jezu Krysta nie
uznajecie, to przyjdzie, wszak przekonać się wam trzeba. Przecież jeszcze pastor
Johannes mówił...
- Panie Andrzeju, o religii to my jeszcze może innym razem pogadamy - teraz inną
rzecz mam na głowie, niczym osełkę masła ! Mam węża w kurzym jaju - a Sarcia
ciasto miała robić - a smród, i ja tam myślę, że smok to być może, choć mały -
- Zaraz, zaraz. Waść nieprzytomny chyba, bo od rzeczy mówi. Smok ? Wąż ? Zajdźmy
do mnie, mam ja flaszę wody apoplektycznej, pomoże i do przytomności sprowadzi !
- Gdy szewc w końcu usłyszał, co też przydarzyło się sąsiadowi, przeszły go
ciarki, i zaczął się poważnie zastanawiać, czy tak bliskie a niezwykłe zdarzenie
jego domostwu nie zaszkodzi. Na szczęście znalazł sposób na wyjście z sytuacji.
- Macie wszak pacholika, sąsiedzie ?
- Mam, ale to jeszcze smarkacz. Niewiele zeń pożytku. Bo co ?
- Bo nic. Każcie, weźmie paskudztwo gdzieś precz za obejście, wyrzuci, i po
krzyku. Dowie się kto ? Lepiej, by się nikt nie dowiedział... Czasy takie... U
Jewki jajca kupowałeś ?
- Ano, u Jewki.
_ Ja też kupuję, bo towar ma dobry, a i spojrzeć jest na co. Ej, nie czerwieńcie
się tak, sąsiedzie, nie czerwieńcie ! Męskie oko zawżdy zerknie gdzie trzeba, a
jest tam na co... Jeszcze raz: Jewka miałaby kłopot nie lada, gdyby się rzecz
rozniosła. Jeszcze ją o czarostwo by posądzili, a wiesz, co za to grozi ?
- Pewnie, worek, kamień i w Wisłę. Jeśli nie tortury - Izaak wzdrygnął się - To
cóż, radzicie mi pozbyć się plugastwa i zapomnieć ?
- Jako żywo. Pchnijcie pacholika z workiem, jeśli sami nie możecie...
- Racja, już piątek wieczorem, ja już muszę iść do domu ! - Izaak poderwał się
z zydla.
- No. I tyle. A reszta jajek dobra była ?
- Dobra, i ciasto pewnie już czeka. Dziękuję, sąsiedzie, dobry z pana człek...
- Iii tam. Sam mam zasadę: żyj, i daj żyć innym. A paskudę - choćby do fosy
cisnąć...
- Tak każę. Dobrej nocy, i niech was Pan strzeże...
- Dobrej nocy, ale nie zapomnijcie !
Izaak wrócił do domu o wiele pewniejszy siebie, niż był z niego wychodząc.
Zignorował krytyczne spojrzenie Sarci i przywołał do siebie władczym gestem - to
szalenie rzadko mu się zdarzało - pacholika.
- Posłuchaj mnie uważnie, młodzieńcze - zaczął, siląc się na wyraźne
artykułowanie zgłosek - weźmiesz ten woreczek, i wyrzucisz, to, co w środku,
gdzieś daleko. Gdzie chcesz, ale daleko. Rozumiesz mnie ?
- Tak, proszę pana. Daleko ?
- Daleko. Potem masz wolne, bo ja idę spać. Saro - małżonko moja - dziś śpię
osobno, będę chrapać. Wiecie, co macie robić ? No, to a giten cześć...
Już po chwili, z sypialnej antresoli dało się słyszeć sprawiedliwe chrapanie.
- Kawał drania. Na co czekasz i się gapisz ? - syknęła wściekła nie na żarty
Sara na pacholika - idź, zrób, co ten pijanica kazał. Dobrze jeszcze, że z
sensem coś powiedział. Idź, idź !
Zapadał już wieczór, ale nad fosą wciąż siedziało kilku wyrostków. Gdy zauważyli
pacholika, jęli wybuchać śmiechem - tak zabawnie starał się w nieznaczny sposób
wyrzucić zawartość woreczka do miejskiej fosy !
- E, ty, misajażdży, co tam masz ? - pewnie małe koty, dawaj tu, zatłuczemy ! -
zawołał jeden z nich.
- Nie, nie koty,węża mam, pan kazał wyrzucić, a za bramy nie wyjdę, bo nie wrócę
- pacholik wykazał się asertywnością.
- Węża ? Dawaj, kamieniem go, kamieniem !


Na tym kończy się kronika tego banalnego epizodu. Smok pojawił się w Toruniu
ponownie, ale dopiero w 1746 roku. Również niewielki, ale za to latający.

[rozczarowana-torunianka]

ależ miła niespodzianka!!! Dwuczęściowa bajka, na dodatek prawdziwa:)))
Żałuję, że nie dotrwałam do czasu jej publikacji.
Ale bajka na pewno uzupełnienia wymaga;) Ciekawe jak Wam pójdzie:)))

Uważajta !!!!

[tlss]

Jak wszyscy wiedzą, jak się coś dostatecznie długo komuś wmawia to w to
uwierzy. Tak było z Leninem który uwierzył w to że jest wiecznie żywy i nie
chce się jak dotąd rozłozyc, tak było jeszcze wcześniej z mumiami czy też o
mało co udało się też ideią socjalizmu która to też prawie została wiecznie
żywa i prawie uwierzyła w swą przewodnią rolę.
Jednym słowem jak się coś wmawia i ciągle o tym mówi staje się to tak czy
inaczej faktem chociażby prasowym.
I tak było z ideą silnego studia TV w toruniu wiecznie blokowanego przez zły
TVbeton jak można było wielokrotnie wyczytac na tym forum.
Otóż wmawiano, pisano tyle bzdur na ten temat także i na tym forum że pojawił
się smok niezdowolnia toruńskiego z tego staniu rzeczy zwany telemaniakiem.
I wylądował on dupskiem zielonym na przeprawie mostowej w toruniu i
przyblokował ruch porany i pobiedni z lewej na prawą i z prawej na lewą.
Znaczy nie do końca przyblokował bo kogoś od czasu do czasu tam przez most
przepuszczał ale dopiero po prawidłowej odpowiedzi na pytanie z zakresu wiedzy
o telewizji regionalej.
Zawsze było jedno pytanie i szybka odpowiedź. A kto nie zgadł lądował w
zielonej paszczy z wielkim jęzorem i zębiskami szast prast.
A pytania były różne. A to o ilośc redaktorów, a to o kubaturę planowanego
studia, a i o to co było 27 watku "Dziennikarstwa po bydgosku" na forum Agory.
I padł pod tymi pytaniami jokre-prim z rana oraz czarny1000 z wieczora a smok
nawet nie mlasnął.
Jednym słowem strach padł i wszyscy zaczeli tvb oglądac. A czym więcej oglądali
tym mniej z domu wychodzili itd.
Aż w końcu smok z głodu swym truchłem most zaścielił.
I wiecie co nikt już potem nie chciał oglądac żadnej innej telewizji.
Tak więc uważajcie na to co pisujecie na tym forum, bo się zrelizuje.
A zrelizowac może się przecież wiele.
Może się np: stac tak że słonce i księżyc zacznie krążyc wokół centrum regionu.
Ziemia się wywróci do góry dnem i bydgoszcz wyląduje na antypodach i jeszcze
wiele innych miłych i mniej miłych rzeczy.
A może nawet jakiś inny smok się pojawi ?
Kto wie ?

[rozczarowana-torunianka]

no talessie, już chciałam list gończy za Tobą wystawić, albo na policję jako
zaginionego bez wieści zgłosić:)))
W samą więc porę się odzywasz, choć coś tu bujasz;)
smok zielony to chyba wylądował na Waszym moście. U nas jakiś taki szarobury
wylądował i to z widocznymi brakami żelaza w organizmie bo ponadgryzał zębem
czasu całe płaty farby już;)

A co do przepuszczania przez przeprawę mostową to stare modele tu funkcjonują
jak ten: Budujemy mosty dla pana startosty, tysiąc koni przepuszczamy, a jednego
zatrzymamy... (oczywiście konie mechaniczne tu wchodzą w rachubę, więc
zatrzymywanych jest trochę;)

O kogucie co dużo piał

[tlss]

Był sobie kogut co dużo piac lubił. Piał o tym i o owym, czasem z sensem a
czasem bez sensu (to częściej). A że dużo piał to o swe panie nie dbał i co
rusz mu jakiś inny z konkurencji z sąsiedniego kurnka damę porywał. A ona już
potem dla niego już tylko jajka znosiła.
A ten kogut nie bacząc na to piał z rana i z wieczora. Piał z sensem i bez dla
samej przyjemności piania i dla idei wielkiego kurnika.
Aż w końcu głos stracił, pióra mu z ogona wypadły a kury go pozostawiły.
I jedynie wierny druch jego stary osioł max mu powtarzał.
"To nie ważne to wszystko - a ważne że pięknie piałeś dla idei wielkiego
kurnika".
A jaki morał z tej bajki drogie dzieci ?
Otóż nie warto piac z sensem czy bez sensu przez cały dzień a czasem tez warto
zając się tym co się dzieje w swoim własnym kurniku.

[zaczarowanafurmanka]

tak, tak - piej piejwco !

[rozczarowana-torunianka]

a morał z tego i taki, że idą święta i o pisankach czas zacząć myśleć, a z
wyleniałego koguta rosół zrobić:)

[tlss]

morał z tego i taki, że idą święta i o pisankach czas zacząć myśleć, a z
> wyleniałego koguta rosół zrobić:)

Morał tego taki że z tym rosołem struc się można będzie.
I ani tu zioła ani przyprawy nie pomogą.
Gdyż wewnętrzna żółc i jad cały rosół zespuc mogą.

[rozczarowana-torunianka]

a skoro tak... to może by tak wykorzystać ten rosół w jakimś zbożnym celu;)?

[tlss]

Zaprosic na zupę ojca dyrektora ?

[rozczarowana-torunianka]

oj, talessie, pora późna, więc zamiast rosołu herbatkę zieloną można wypić:)

Łowy Jaromira

[tlss]

Książe Jaromir łowów w przepastnych borach nie lubił. Nie lubił bo zazwyczaj w
tych przpastnych borach nie było ni karczmy ni przyjaznego wyszynku. A to co
najczęściej co otrzymywał w borze ciemnym to strzał z gałęzi w potylice kiedy
się za jeleniem zagalopował.
Galopowac też z tego powodu książe nie lubił. Ale co było zrobic kiedy i
księżna małżonka świeżych mięsiw żądała a i rycerstwo i dwór ciągle na łowy
naciskało.
Chcąc nie chcąc książe na łowy wyprawiac się musiał porzucając na ten czas o
zgrozo jakże przyjemną i pożyteczną sztukę ryb łowienia.
Najgorsze było to w tym wszystkim że niewymowna cześc królewskiego ciała po
takich harcach w borze niezmiernie bolała a na to żadej maści czy innego
smarowidła wtedy nie znano.
Nie dosc tego książe mając rączego rumaka którego uważał nawet za zabardzo
rączego często się gubił w kniei i tylko wrodzony 6 zmysł rumaka odnajdujący
paśnik z obrokiem w obozie z wielu mil pozwalał dalej kontynuowac epopeję
literacką księcia.
Razu jednak pewnego książe się zdenerwował i powiedział że łowy po swojemu
będzie robił.
No i nakazał las mały płotem ogrodzic a tam nawpuszczac jeleni, saren, zająców
i bażantów bez lotek.
I wiecie co ? Łowy nadwyraz się udały, książe się nigdzie nie zgubił a i dupsko
go nie bardzo bolało.
A i księżna małzonka zadowolona nad wyraz była z wielości mięsiw i ich
świeżości.
Tylko wielki łowczy coś nosem kręcił.
No to się go ciupasem wysłało na placówkę dyplomatyczną do odległej Kwarantanii.
No i potem każdemu już się nowe łowy podobały.

[rozczarowana-torunianka]

no tak. Ale nie wiem czy wiesz, że następcy Jaromira to dopiero łowy wymyślili...
oni polować zaczęli na już oprawione ptacto i zwierzynę;)

[tlss]

super no ale i jaromir na smoki polowac tak po lochach potrafił

[tlss]

Dobra ide spac torunianko.
Dobrano i świeżego piernika ci życzę na noc.
Gdyż jak obecnie mówią do modelek kochanego ciałka nigdy dosc.

Zmiana zainteresowań Księcia Jaromira

[rozczarowana-torunianka]

Po latach wędkowania i zmagania się ze szczupakami, Książe Jaromir uznał, że
czas najwyższy zmienić zainteresowania. Przyszło mu to tym łatwiej, że właściwie
wszystkie ryby w stawach hodowlanych zostały już wyłowione, w tym część z powodu
zniecierpliwienia i złości na niebranie, zebrana została na trick granatem,
wyszukanym na terenach opuszczonych przez ongiś bratnie armie.

Gryzelda poparła ochoczo ten zamysł, gdyż znudziło się już jej ranne wstawanie i
robienie kanapek na drogę dla Księcia. Na ryby bowiem, jak każde dziecko wie, w
środku nocy się bowiem wybierać trzeba, choć nikt już nie wie dlaczego tak trzeba.

Łatwo jednak coś rzucić, gorzej znacznie znaleźć sobie nowe sensowene zajęcie.
Polowanie na zające niezbyt godne książecego zainteresowania się zdało. Łowy na
grubego zwierze zbyt niebezpieczne mogły się okazać, szczególnie po
doświadczeniach wuja Księcia, który wpadł w sidła kłusownika i kaleką się ostał.
Zbieranie grzybów, to zajęcie zupełnie księcia niegodne i kręgosłup od tego się
deformuje, choć znacznie gorzej mogłoby być, gdyby przyszło mu zająć się
zbieraniem owoców leśnych. Strzelanie do ptactwa zbyt trudne się okazało bo
ptaki niesforne jakieś były i co chwilę się rozłaziły (te niby udomowione) albo
rozfruwały w popłochu, jak tylko wiatrówkę książęcą zobaczyły.

Zabrakło już Księciu konceptu na godne zajęcie więc wezwał doradców, żeby choć
raz mogli się wykazać. Długo myśleli ale żadne z ich propozycji nie znajdowały
uznania w oczach Księcia Jaromira. Zezłościł się więc okrutnie i kazał ich
zamknąć w lochu głębokim, w którym mieli siedzieć tak długo, dopóki nie znajdą
godziwego zajęcia dla księcia.

Loch był zimny i ponury, bez okien, więc doradcy z nerwów zaczęli dłubać w
ścianie czym kto miał i tak dodłubali się do cegły czerwonej, którą po kilku
dniach siedzenia w lochu zdołali przebić na wylot i rozkruszyć, choć podobno
gotycka była. I to było jak olśnienie. Kiedy więc po raz kolejny, zamiast
jedzenia padło pytanie czy mają jakiś niezwykły sposób na zajęcie dla Księcia,
mogli z czystym sumieniem i zabrudzonymi rękami powiedzieć, że tak, takiego
pomysłu każdy będzie mógł Księciu pozazdrościć.

I tak to Książę zajął się walką z cegłą, którą toczy z uporem godnym lepszej
sprawy;)

Na Dzień Dziecka

[rozczarowana-torunianka]

Wszyscy politycy dziś bajki dzieciom czytają więc i my nie możemy być gorsi.

A więc drogie dzieci, małe i duże, umyjcie ząbki po kolacji, a także rączki i
nóżki i co tam trzeba, załóżcie pidżamki i siądźcie sobie wygodnie gdzie tylko
znajdziecie kawałek miejsca nadającego się do tego celu, nastawcie uszy i
słuchajcie.

W dzisiejszej bajce będzie o humorach ludzkich, a jak wiadomo humor nie jedno ma
imię. Humory będą krótkie, ale zabawne i po każdym śmiać się należy.

Humor może być z zeszytów szkolnych jak na przykład z tych wypracowań:
- Zginął pies z czarnym ogonem, do którego przywiązana była chora osoba.
- Siedząc na ławce padał deszcz.
- Prus chcąc zcharakteryzować Ślimaka, uwypuklił mu żonę.
- Ołtarz gotycki składał się z blatu i czterech nóg
- Kopernik był akrobatą bo napisał dzieło o obrotach.
- Karczmy przy drogach były budowane po to, że gdy koń się zmęczył to zajeżdżał
do nich, zjadł, wypił, przespał się trochę i wyruszał znów w drogę.

Humorem literackim błyszczą też nauczyciele, prezentując go w dzienniczkach
uczniowskich:
- Kradną ze szkolnej kuchni ziemniaki i robią z woźną frytki.
- Zjada ściągi po klasówce.
- Zamknął nauczyciela na klucz i odmówił zeznań.
- Zwalnia się z lekcji. Mówi, ze boli ja głowa, a potem widzę ja z przystojnym
brodaczem.
- Nie wiesza się w szatni.

Ale humory także miewają bajkopisarze i w zależności od tego albo bajki
opowiadają, albo nie.

A teraz drogie dzieci z humorem idźcie do łóżeczka, przykryjcie się kołderką i
zaśnijcie, bo jutro także będzie piękny dzień na wpół świąteczny a bajka będzie,
albo nie;)

ładna bajka

[tlss]

Ładna bajka a mnie jakoś weny brakuje. Co zrobic.

[vauban]

- Basta ! Książę Jaromir huknął pięścią w stół, aż zatrzęsły się i i rozdzwoniły
puchary, sztućce i kałamarz, pozostawiony na stole przez najemnego skrybę,
spisującego kroniki księstwa. Nieocenione źródło dla późniejszych historyków.
- Basta ! - powtórzył jeszcze raz książę. Podobało mu się brzmienie tego
cudzoziemskiego wyrazu, więc używał go coraz częściej, i to dość głośno.
- Wezwać tu do mnie podkomorzego, ale już ! - zażądał Jaromir, rozzłoszczony
nie na żarty. - Niech mi sprawę zda, bo nie wiem już, co mniemać !
Podkomorzy gnąc się w ukłonach, stawił się wrychle przed książęcym stolcem.
Wiedział zacz, o co księciu chodzi, o co ma on doń pretensje.
- Książę mój, zawsze pozostaję na Twoje rozkazy... - rozpoczął rozmowę podkomorzy.
- Wiem. Od tego Cię mam. No i co powiesz, robaczku ? Co to ma niby być, hę ?
- Panie, aaale co właściwie się stało ?
- Drogi ! Drogi, mosty, rogatkowe, w ogóle... Skandal ! Miałeś Waść pilnować
interesu - chyba że pomyliłem się w wyborze urzędnika, a ja wszak się nie mylę.
No to jak to jest, mości podkomorzy ?
- A co ma być, Jaśnie Książę oświecony. Drogi są, kupcy podróżują, most, chwała
Bogu, stoi, myto pobieramy... O co tu się złościć, książę Panie ?
- O to, że kupcy larum u bram moich podnoszą, drugiego mostu chcą, bo ten
dotychczasowy za wąski im się zdaje ! Mnie wszystko jedno, mnie w lektyce
przeniosą jakoś zawsze, ale kupczykom i peregrynatorom dyzadwantaż zawżdy
jest... Tedy nad nowym mostem nasza Majestatyczność rozważa... Skądinąd, miały
być po temu czynione już jakieś kroki ?
- Były, Wasza Wysokość, były czynione, są czynione... - pospiesznie zapewnił
podkomorzy - jeno z kasy talarów brakło zawżdy, teraz od Cesarstwa mamy możność
pozyskać, w imię drożności kontynentalnej...
- Gadanie tam, mnie moje podwórze interesuje bardziej, niźli europejskie...
Jaromir westchnął ciężko... Obiecanki - macanki, a głupiemu - sami wiecie, co
nie ? - Jaromir zarechotał lubieżnie - zresztą, aby ryby brały. Reszta, to co
tam... Ale petentów z zażaleniami sobie więcej nie życzę, zrozumiano ?
- Wasza Wysokość, to niestety nie da rady tak łatwo - z niepokojem w głosie
odezwał się Podkomorzy - są w okolicy tacy, co chcieliby zabrać nam cały kamień
do dróg budowy, i poprowadzić ją innymi szlaki, coby naszych składów uniknąć i
Brombergii potencjał wzmóc...
- Co ? Brombergia ? A, łotrowiny, żabibije, klejmowani lścią ! Zawżdy tak,
zawżdy ! Na Krysta, niechaj ochromieje ich ręka prawa, a pomsta niech ich nie
minie ! - Książę Jaromir się zdenerwował...
- Panie, Książę mój, nie miotaj klątw tak pochopnie - przestrzegł Podkomorzy
Jaromira - Brombergianie jeszcze się przydadzą. Bo kto wie ?
- Niby do czego ? Z głupia frant zapytał Jaromir.
- To proste - jeśli coś nie będzie szło, książę, zawsze mamy sąsiadów, których
możemy oskarżyć o każde świństwo. Nieistotne, prawdziwe, czy też nie. Ale są pod
ręką, lud ich nienawidzi, a nie nas, zatem ?
- Czyń swe powinności, mój Podkomorzy... odparł uspokojony książę Jaromir.

[rozczarowana-torunianka]

Alora... Wiedziała, co mówiłam, jak mówiłam, że nowa bajka będzie, albo nie;)

Piękna bajka i coraz bardziej wyrazista:)) Ale tego przywołanego Podkomorzego
trochę mi żal, bo przed czymżeż to on musiał stawać?! O matko, do czego to
dochodzi na dworach teraz;)