Szczerość

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090912.htm
"Jezus żądał od swoich uczniów bezwzględnej szczerości: „Niech wasza
mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi”
(Mt 5, 37). Ta nauka musiała uderzyć głęboko Jego słuchaczy, skoro
św. Jakub apostoł powtarza ją prawie dosłownie w swoim liście,
dodatkowo wyjaśniając jej znaczenie: „wasze «tak» niech
będzie «tak», a «nie» niech będzie «nie»„ (5, 12). Owo „tak i nie”
wypowiadane ustami powinno odpowiadać „tak i nie” wewnętrznemu, aby
to, co się twierdzi lub czemu się przeczy, nie było sprzeczne z tym,
co się myśli. Nie wolno poszukiwać wykrętów, by zataić prawdę,
ponieważ „co nadto jest, od Złego pochodzi”. Często pewne sposoby
wyjaśnienia Ewangelii nie są niczym innym jak pułapką Złego, by
zboczyć z prostej linii prawdy, i to nie tylko słowami, lecz także
uczynkami, postępowaniem nieszczerym, a nawet wprost obłudnym.

Jezus unosił się gniewem na faryzeuszów właśnie za ich obłudę;
mówili inaczej, a inaczej czynili, pokrywając maską sprawiedliwości
ciężkie wykroczenia przeciw prawu. Pan nazwał ich „grobami
pobielanymi, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne
są... wszelkiego plugastwa” (Mt 23, 27), a swoim uczniom
zalecił: „Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów” (Łk 12,
1). Wszelka forma udawania, dwulicowości lub formalizmu sprzeczna
jest z sumieniem prawdziwego chrześcijanina, który jako syn
światłości nie może tolerować w sobie postępowania dwulicowego, lecz
kocha prawdę i stara się o jej jasność, by świeciła w całym jego
życiu.

Szczerość nie wymaga, aby mówiło się każdemu wszystko, co się wie,
lub wszystkie swoje myśli, zabraniają tego roztropność oraz
obowiązek dotrzymania tajemnicy. Jest jednak rzeczą konieczną, aby
to, co się ujawnia słowem czy też nawet milczeniem, odpowiadało
prawdzie. Słowa, czyny, postępowanie powinny zawsze wyrażać prawdę,
do której się dąży i którą się wewnętrznie kocha."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 182