hanka78
06.08.12, 13:27
"Gnój" Kuczoka nagrodzony przez Politykę Paszportem + Nike
Kawał świetnej literatury...
Wklejam ciekawy fragment o katolicyzmie:[tylko jeszcze małe objaśnienie: stary K to psychotyczny sadysta, który leje swojego dzieciaka do krwi pod byle pretekstem, dzieciak jest tu narratorem...]
"...Wierzyłem im w Boga. Uwierzyłem im tak naprawdę pewnie wtedy, kiedy dostałem
zegarek, dwa Nowe Testamenty, żółtego moskwicza na baterie bez baterii
(najbiedniejsza gałąź rodziny zawsze umiała mnie bezgranicznie wzruszać swoimi
prezentami) i rower składany, efekt zjednoczonych sił matki, starego K. i jego brata
starego kawalera, który miał znajomości przydatne, jeśli nie niezbędne przy zakupach
sprzętów lokomocyjnych. Dostałem to wszystko, bo miałem odtąd w pełni święcić dni
święte, winy zanosić do hurtowni win i wychodzić z niej po rozgrzeszającym puknięciu w
ściankę, a potem zjadać cienki plasterek boskiego ciała (z tym zawsze miałem kłopot;
kiedy pytałem o kanibaliczny wymiar komunii, odpowiadali, żebym nie gadał głupstw, jak
dorosnę, to zrozumiem; kiedy pytałem, dlaczego więc już teraz muszę robić coś, czego
nie rozumiem, odpowiadali: ciekawość to pierwszy stopień do piekła; kiedy pytałem,
jakim olbrzymem musiał być Jezus Chrystus, że przez tyle lat jeszcze starcza jego ciała
dla milionów ludzi na całym świecie, odpowiadali: nie męcz, idź się pomódl lepiej, bo
bluźnisz) i być świętym do pierwszego grzechu, a przede wszystkim i nade wszystko (jak
powiadał stary K.) miałem odtąd już obowiązkowo i bezwarunkowo być posłusznym.
- Pamiętaj, synek, pierwsza komunia to jest taki dzień, od którego począwszy, sam już
odpowiadasz za swoje grzechy, teraz już twój anioł stróż się za ciebie nie będzie
wstawiał u pana Boga, teraz będziesz się musiał ze wszystkiego spowiadać osobiście.
Pamiętaj, synek, od dzisiaj Bóg na ciebie patrzy w dzień i w nocy i widzi wszystkie twoje
złe zachowania, nawet to, czego ja nie widzę i za co nie zdążę cię w porę ukarać. Kara
Boża jest tysiąckroć straszliwsza od moich klapsów, więc musisz, synek, zawsze bardzo
skrupulatnie przed każdą spowiedzią wykonać rachunek sumienia i listę grzechów
sporządzić, żebyś czasem o jakimś nie zapomniał.
Ty zapomnisz, ale Bóg ci twój grzech przypomni na sądzie ostatecznym albo i znacznie
wcześniej, za życia, kiedy się kary nie będziesz spodziewał, pamiętaj, synek,
Bóg ci nie odpowie na pytanie: „Za co?”
I zanim mnie ucałował (tak, ucałował, tego dnia wszystko musiało mieć swój święty
wymiar, wszyscy, zamiast mnie przytulić i pocałować w policzki albo też obcałować
spontanicznie, urodzinowo, ucałowywali mnie) i pobłogosławił, wymamrotał jeszcze
gorącym szeptem stosowne przysłowie, kłując mnie w ucho wąsem:
- Jest taki święty Idzi, co wszystkie grzechy widzi...
Najbardziej rozanielona tego dnia była siostra starego K., niemal pozowała na świętą
Teresę, kiedy spoglądała na moje paradne ubranko, na gromnicę w moim ręku, na to, jak
przystępuję do stada baranków prowadzonych na zbawienie, przewracała oczami z
rozkoszy; mógłbym przysiąc, że to były najszczęśliwsze chwile w jej życiu, wszystkie te,
które wiązały się z przedkościelnym tłumem; czy to podczas mojego chrztu, czy komunii
świętej, czy przy bierzmowaniu widziałem to bezgraniczne zadowolenie na jej twarzy,
kiedy mnie przytulała i powierzała Maryi, czułem wprost, jak rezonuje niby kocica;
widziałem, jak jej drżały powieki, jak mrużyła oczy, kiedy ksiądz w ogłoszeniach
duszpasterskich wymieniał jej nazwisko, dziękując za pomoc w pracach parafialnych,
wyobrażałem sobie, co się z nią działo podczas pielgrzymek papieskich, co się w niej
wyprawiało, kiedy wepchana między ciżbę wiernych a barierki ochronne przez chwilę
znalazła się tuż przed papamobilem, przez chwilę napotkała Jego Wzrok, Jego
Spojrzenie, i poczuła, że w tym właśnie momencie jest jedną jedyną na świecie osobą,
na którą patrzy papież; wyobrażałem sobie te wszystkie słodkie omdlenia i pojmowałem
w mig źródła jej staropanieństwa: cioteczka była świecką zakonnicą, przeoryszą
jednoosobowego zakonu pod wezwaniem świętej Samotkliwości, to było pewne jak ciarki
w pacierzu, jak grzechy płonące w stosie pacierzowym, jak mmmmodlitewne sploty
palczaste, jak szeptane w konfesjonale wyznania pokus; siostra starego K. miała oczy
podbite od litanii i serce podbite przez widma wiary, nadziei i miłości.
Uwierzyłem im w Boga, nie na długo, ale uwierzyłem im. Wierzyłem mimo chacharów ze
Sztajnki, których zdumiony zobaczyłem w szatkach ministrantów (a potem zakradłem się
na Cmentarną sprawdzić, czy czasem nie stali się święci, czy czasem nie przelękli się
ostatecznie świętego Idziego; miałem szczęście, nie zauważyli mnie, zbyt byli
pochłonięci rzucaniem winniczków w tarczę, wyrysowaną na ścianie domu kradzioną w
szkole kredą, dwóch z nich przytrzymywało rozpłakane dziewczynki, które musieli
przyłapać za murem cmentarnym na zbieraniu ślimaków, dziewczynki zerwały wielki liść
łopianu i zakładały na nim kolonię winniczków, a oni odczekali, aż się wypełni arsenał,
żeby mieć czym rzucać, a potem złapali je i urządzili zawody strzeleckie; a więc nic się
nie zmieniło, a więc można było być chacharem i ministrantem, na tym polegało boskie
miłosierdzie).
Wierzyłem mimo starego K., który na mszy podawał mi dłoń na znak pokoju, a po
powrocie do domu wymierzał karę zaległą, przed obiadem, żebym miał dobry apetyt;
kiedy zaś uciekając, kryjąc się za stołem, przewracając krzesła, powoływałem się na tę
kościelną zgodę, odpowiadał:
- Wszystko się zgadza, synek, między nami jest pokój, przecież jestem twoim ojcem, ja
nie toczę z tobą wojny, ja cię po prostu wychowuję, chodź tu, no gdzie, gnoju, uciekasz,
czekej no, oooo, i co teraz, i co teraz? Wiesz za co? - (Cios, da capo al. fine.)
Wierzyłem im, mimo że nie potrafili przestać się nienawidzić ani nie umieli się rozstać.
Tysiąc razy odchodzili od siebie w groźbach, ale w gruncie rzeczy byli od siebie
uzależnieni, w gruncie rzeczy nie potrafili się od siebie oddalić na krok.
Nazywałem to brzydko grą w odchody. Matka zawsze powtarzała, że się nie rozwodzą z
mojego powodu, żeby mi zaoszczędzić przykrości, a stary K. uparcie twierdził, że:
- W Kościele nie ma rozwodów, trudno.
Jak się raz Bogu coś przyrzekło, trzeba wytrzymać, trudno.
Przestałem im wierzyć dopiero po mojej ostatniej spowiedzi, już późno, już w wieku
natłoku pytań cielesnych i umysłowych, wieku autoerotycznych zniewoleń.
- Ojcze, zgrzeszyłem... - wyszeptałem i głos mi zawisł na kratkach konfesjonału, liczyłem,
że to wystarczy, miałem nadzieję, że wystarczy mi spojrzeć w oczy proboszcza, żeby
znaleźć w nich zrozumienie dla udręk mojego sumienia, głos mi się uczepił kratek
konfesjonału, a wzrok szukał oczu spowiednika; znalazł je, ale w nich niczego nie
znalazł.
- No... - zapytał proboszcz, a potem jeszcze raz: - No? - i jeszcze: - No!
Milczałem, a on zaczął gadać:
- Jeśli masz na sumieniu grzechy, których się wstydzisz, to dobrze, to jest in
element sakramentu pokuty. Wstyd poprzedza żal za grzechy. Ale musisz je
synu, żeby zostały odpuszczone. Pomogę ci. Chodzi o brudne myśli? O dzi
O czyny nieczyste? Grzeszne własnego ciała traktowanie? Ukradkiem? Z myślami połączone?
Nieczystymi? Od jak dawna ci się to przytrafia? A gdzie to robisz? W domowej ubikacji
czy też może w szkole, podczas przerwy? Kiedy? Gdzie?
Zapluł się, widziałem, jak ociera ślinę i kontynuuje:
- A wspomagasz się w plugawych wyobrażeniach wizerunkami? No, brzydkie obrazki czy
oglądasz? Czy masz kogoś konkretnego na myśli nieczystej? Musisz wszystko
powiedzieć dokładnie, to jest bardzo ważne, twój wstyd cię oczyści, opowiadaj - jak
często to robisz? Czy zdarza ci się to w pokoju, w którym wiszą na ścianach święte
podobizny? Czy wolisz w dzień, czy w nocy? A we śnie też ci się zdarza?...
Znowu się wytarł w stułę.
- No?! No mówże!
- Ojcze, zgrzeszyłem - powiedział
