mmujer
26.06.08, 14:18
Paweł urodził się około 10 roku po Chr. Przyszedł na świat w dobrze
sytuowanej rodzinie Żydów z diaspory mieszkających w mieście Tars w
południowo wschodnieej Azji. Był Żydem ale też od początku miał
obywatelstwo rzymskie. Od razu od urodzenia miał dwa imiona „Szaweł”
i „Paulus”. Nieprawdziwe są stwierdzenia jakoby zmienił imię po
wydarzeniach w drodze do Damaszku.
Z domu wyniósł znajomość aramejskiego i greki. W Jerozolimie
studiował Prawo Mojżeszowe u najwybitniejszego podówczas
nauczyciela - Gamaliela. Był bardzo radykalny w pojmowaniu
żydowskiej tradycji i dążeniu do zachowania jej czystości. W
Damaszku zwalczał tamtejszych wyznawców Chrystusa.
Potem na skutek wydarzeń w drodze do Damaszku, Paweł gorliwy
faryzeusz ujrzał Chrystusa i uwierzył. Paweł do tego momentu w całym
swoim życiu szczerze i z oddaniem czcił Boga ale po tym wydarzeniu
wiara Pawła się dopełniła. Spotkanie z Chrystusem przekonało go, że
jej istota nie polega na ślepym posłuszeństwie Prawu, ale na
miłości. W jej centrum znajduje się zaś zmartwychwstały Chrystus.
Paweł pośpiesznie przyjmuje chrzest z rąk Ananiasza; zstępuje na
niego Duch Święty, który będzie mu towarzyszył przez resztę życia i
natchnie do głoszenia Ewangelii. Fanatyk Prawa stanie się
fanatykiem wiary w Chrystusa do tego stopnia, że powie: „już nie
ja żyje, lecz żyje we mnie Chrystus” / Ga 2,20/.
Trudości przyszły zaraz na początku. Spełniły się złowróżebne słowa
Chrystusa: „pokażę mu , ile trzeba cierpieć dla imienia Mego” /Dz
9, 16/. Żydzi odsunęli się od Pawła, uważając go może nie za
szaleńca, a na pewno za zdrajcę. Chrześcijanie nie mieli powodu mu
ufać. Musiał w nieslawie uciekać z Damaszku. Potem po jakmś czasie
Paweł udał się do Jerozolimy na spotkanie Dwunastu. Tam spotkał się
z Piotrem, z którym ustalił strategię swojej działalności misyjnej,
z pewnością też chciał dowiedzieć się jak najwięcej o Chrystusie z
ust naocznego świadka. Reszte swego życia upłynęla mu na wędrówkach
po całym niemal cywilizowanym świecie: od Judei, przez całą Azję
Mniejszą, po Grecje, Rzym i Hiszpanię. Okazał się sprawnym
ewangelizatorem i wspaniałym mówcą.
W połowie wieku zaostrzył się wśród chrześcijan podział, ci
nawróceni z judaizmu uważali, że należy ściśle przestrzegać
wszystkich zapisów Prawa – radykalnie nie zgadzali się z tym
poganie. Paweł wziął stronę tych drugich. I to jego stanowisko
przeważyło na zwołanym w 49 roku w Jerozolimie pierwszym w dziejach
soborze. Apostolowie ustalili, że przyjmujący chrzest poganie
powinni jedynie unikać bałwochwalstwa i rozpusty oraz pamiętać o
potrzebach ubogich.
Paweł uważany jest za trzynastego apostola albo za Apostoła Narodów
bo to on głównie poniósł w świat wieśc o Jezusi e Chrystusie i o
tym, ze istnieje Bóg, który jest jednocześnie Bogiem Żydów.