Sakramenty działaniem Chrystusa i Kościoła

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090207.htm
"Chrystus uczynił Kościół — „powszechny sakrament zbawienia” (KK 48), dzięki
któremu ludzie dochodzą do Boga — skarbnicą sakramentów, przez które wierni
stają się uczestnikami życia samego Chrystusa.

Sakramenty są równocześnie dziełem Chrystusa, będącego ich sprawcą i
ożywicielem, i dziełem Kościoła, który jest ich skarbnicą i szafarzem. Mają
one dwojaką przyczynę: jedna, niewidzialna, to działanie Chrystusa, który jest
„obecny mocą swoją w sakramentach tak, że gdy ktoś chrzci, sam Chrystus
chrzci” (KL 7). Druga, widzialna, to czynność zewnętrzna Kościoła
udzielającego sakramentu przez kapłana, który spełnia obrzęd. Działanie
Chrystusa jest elementem istotnym, bez niego sakramenty nie mogłyby być ani
narzędziem, ani przekaźnikiem łaski. Wierny, przyjmując je powinien być
głęboko przejęty niewidzialną rzeczywistością, której są skutecznymi znakami.
Jezus poprzez sakramenty sam działa w człowieku, udzielając mu swojego życia
lub pomnażając je w nim. „W ciele tym (Jego Mistycznym Ciele) życie
Chrystusowe rozlewa się na wierzących, którzy przez sakramenty jednoczą się w
sposób tajemny i rzeczywisty z Chrystusem” (KK 7). Lecz także czynność
Kościoła jest nieodzowna, ponieważ Jezus chciał połączyć swoje pośrednictwo w
życiu człowieka z sakramentami do tego stopnia, aby ich udzielanie zapewniło
chrześcijanina o niewidzialnej Jego czynności. To dowodzi głębokiej
nierozerwalnej łączności między Jezusem a Kościołem. Chce On posługiwać się
pomocą zewnętrzną Kościoła w dziele uświęcenia ludzi, ale sobie zastrzega moc
ożywiania i doprowadzenia do skutku tego dzieła. Kościół to wyraża, gdy
błogosławiąc wodę chrzcielną modli się: „O Boże, Ty przez znaki sakramentalne
dokonujesz mocą cudów zbawienia” (Wigilia Wielkanocna)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 103

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090209.htm
"Pan nasz ustanawiając sakramenty tak je ukształtował, aby towarzyszyły
człowiekowi we wszystkich donioślejszych chwilach jego życia. Przez chrzest
człowiek rodzi się do życia łaski, dzięki bierzmowaniu rośnie, Eucharystią
pożywia się, przez pokutę leczy się, dzięki sakramentom społecznym — kapłaństwu
i małżeństwu, staje się płodny w dziedzinie nadprzyrodzonej i przyrodzonej,
przez namaszczenie olejem chorych dostępuje pociechy w czasie choroby oraz
pomocy w przejściu do życia wiecznego. W ten sposób sakramenty kształtują i
zasilają całe życie chrześcijańskie, udzielając wiernym łaski, czyniąc ich
uczestnikami życia, a więc świętości, Boga. „Toteż powinni oni zachowywać w
życiu i w pełni urzeczywistniać świętość, którą otrzymali z daru Bożego” (KK
40). Tylko Bóg jest święty i tylko Bóg może uświęcać. Inicjatywa uświęcenia
człowieka pochodzi od Boga i ostatecznie dokonuje się właśnie przez sakramenty.
Życie duchowe, dążność do świętości to nie są zwyczajne obowiązki moralne, za
których pomocą człowiek stara się zewnętrznie naśladować doskonałość wzoru
Bożego. Życie to opiera się na rzeczywistości nadprzyrodzonej, jaką Bóg sam
wszczepił w życie chrześcijanina kształtując go, przemieniając wewnętrznie do
tego stopnia, że stał się nowym stworzeniem w Chrystusie (2 Kor 5, 17), „który
wciąż się odnawia... według obrazu Tego, który go stworzył” (Kol 3, 10). Bóg
jest jedynym źródłem, pierwszą przyczyną uświęcenia człowieka.

„My miłujemy — twierdzi św. Jan — ponieważ Bóg sam pierwszy nas umiłował” (1 J
4,19). Podobnie można powiedzieć; chrześcijanin może się uświęcić, ponieważ Bóg
wziął w swoje ręce inicjatywę jego uświęcenia; może dążyć do zjednoczenia z
Chrystusem, z Trójcą, ponieważ Bóg pierwszy udzielił mu swego życia i wezwał go
do zjednoczenia z sobą."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 113