Męstwo

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090904.htm
"Św. Ignacy Antiocheński, skazany na pożarcie przez dzikie
zwierzęta, prosił, aby nikt nie wstawiał się za nim, by uratować mu
życie: „Oddajcie mi przysługę największą i pozwólcie mi złożyć
siebie samego Bogu w ofierze... wtedy będę naprawdę uczniem Jezusa
Chrystusa, gdy świat mojego ciała nawet widzieć nie będzie”. Wielki
męczennik wziął na serio słowa Pana: „Jeśli kto chce pójść za Mną,
niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie
naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci
swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je” (Mk 8, 34-35).
Pragnienie męczeństwa powinno znaleźć miejsce w sercu każdego
chrześcijanina, nie na to, by go łudzić marzeniami o bohaterstwie,
którego zapewne Bóg nie zażąda nigdy od niego, lecz by pobudzać go
do wielkoduszności i wspaniałomyślności w każdej okoliczności życia.
Chrześcijanin, który oszczędza się i stara się dawać Bogu tylko to,
co jest ściśle konieczne, by Go nie zdradzić, i bardziej usiłuje
unikać krzyża niż go nieść, raczej bronić siebie samego niż zapierać
się, raczej zachować swoje życie niż oddać je, nie jest prawdziwym
uczniem Chrystusa. Jeśli nie jest mu dane dowieść swojej miłości i
wiary przez krwawe męczeństwo, powinien jednak świadczyć o tej
wierze i miłości, przyjmując wielkodusznie wszystkie obowiązki,
jakie nakłada naśladowanie Chrystusa, i nie cofać się nigdy przed
ofiarą,

Św. Paweł pisał do Kolosan: „nie przestajemy za was się modlić...
Niech moc Jego chwały w pełni was umacnia do okazywania wszelkiego
rodzaju cierpliwości i stałości” (1, 9. 11). Męstwo i wielkoduszność
podają sobie ręce i są owocem żarliwej miłości. Chociaż życie
codzienne składa się zwykle z drobnych rzeczy i pokornych
obowiązków, chrześcijanin powinien wypełniać je z wielkim sercem,
pragnąc uczynić wiele dla Boga — uczynić wszystko, co jest możliwe.
Wielkoduszność w pełnieniu codziennych obowiązków, choćby drobnych i
nudnych, przygotowuje do spełniania rzeczy trudnych i czynów
heroicznych, jeśli Bóg tego zażąda. „Bądźcie mocni i mężnego serca
wszyscy, którzy pokładacie ufność w Panu” (Ps 31, 25)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 149

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090907.htm
„Błogosławiony mąż, który wytrwa w pokusie, gdy bowiem zostanie
poddany próbie, otrzyma wieniec życia, obiecany przez Pana tym,
którzy Go miłują... Oto wychwalamy tych, co wytrwali” (Jk 1, 12; 5,
11). Innym aspektem męstwa chrześcijańskiego jest wytrwałość w
dobrym. Bez niej nie można osiągnąć świętości, a nawet zbawienia,
istotnie, nie wystarcza być cnotliwym cierpliwym, wielkodusznym
jakiś dzień, a nawet przez rok. Trzeba być takim aż do końca. To
jest najtrudniejszy punkt, ponieważ jak mówi św.
Tomasz, „wykonywanie długie jakiejś trudnej rzeczy — a jest nim
prawie zawsze cnota — przedstawia szczególną trudność” (II-a II-ae
137, 1).

„Potrzebujecie wytrwałości — zauważa Apostoł — abyście spełniając
wolę Bożą, dostąpili obietnicy... «Mój sprawiedliwy z wiary żyć
będzie, jeśli się cofnie, nie upodoba sobie dusza moja w nim»” (Hbr
10, 36. 38). Odstąpić od dobra podjętego, z drogi wiary i
naśladowania Chrystusa, znaczy to narazić na niebezpieczeństwo
własne zbawienie. Powiedział to również Jezus: „Ktokolwiek przykłada
rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa
Bożego” (Łk 9, 62). Kto wycofuje się, skazuje się dobrowolnie na to,
że nie dojdzie do mety. Jest słabym, nędznym, zbiegiem;
chrześcijanin zaś powinien być mężny, niezłomny, wytrwały. Łaski,
które towarzyszą powołaniu chrześcijańskiemu w ogólności i każdemu
szczególnemu powołaniu — do stanu małżeńskiego, zakonnego lub
kościelnego — zapewniają każdemu siłę potrzebną do wytrwania w
podjętych obowiązkach. W rzeczy samej każde odejście jest zawsze
brakiem wiary w łaskę i pomoc Boga. Niepodobna, aby Bóg opuścił
tego, kto chce Mu być za wszelką cenę wierny, a więc walczy bez
przerwy, by pokonać pokusy egoizmu i powaby świata. Wierność Boga
nieskończenie przewyższa wierność człowieka: „Wierny jest Bóg —
twierdzi św. Paweł — i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie
znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej
pokonania” (1 Kor 10, 13)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 165