Święta na jedną osobę

[ampolion]

?

[nobullshit]

Olej. Znaczy się, zlekceważ. Ja bym chciała móc tak zrobić.
Nigdy nie lubiłam świąt - trauma z dziedziństwa i z domu rodzinnego.
Teraz, kiedy rodzina się skurczyła, jestem w stanie je przetrwać,
ale większej radości mi nie sprawiają. I wigilijne potrawy - oprócz pierógów
- wcale mi nie smakują.

[ampolion]

No właśnie, lekceważę, udaję, że to coś zwykłego. Zresztą w NY łatwo to
uczynić, brak tutaj tej polskiej atmosfery świątecznej. No i jeden dzień tylko.
Niewiele więcej niż zwykła niedziela.

[staua]

Ampolion, czy piszesz o sobie i czy jestes w okolicach Nowego Jorku? Bo ja i moj maz tez spedzamy
swieta co prawda razem tutaj, ale z dala od rodziny, wiec mozemy je spedzic razem i razem cos
dobrego zjesc :-) Jesli chcesz... (jesli chcesz, napisz moze na priv, bo widzialam, ze do watku
"Poznajmy sie..." sie nie wpisywales)

Statua:

[ampolion]

Posłałem maila, thanks.

[staua]

Hm, nic nie doszlo, niestety...ja do Ciebie tez zaraz wysle

OT. Statua:

[wedrowiec2]

Byłaś w końcu czerwca w Warszawie? Mam wrażenie, że byłam bardzo blisko Ciebie:)

[staua]

Bylam, skad wiesz, ze ja to ja???? Napiszesz do mnie? Tylko adres: [e-mail] (wszyscy sie w nim
myla i nie dociera).
Ha, fajna zagadka!

[Gość: duo]

.....a nie da sie zaprosic kogos , coby bylo na dwie osoby????

[ampolion]

Tak ongiś robiłem z Thanksgiving, zapraszałem nie "jedną osobę" lecz kilka,
głównie tych w podobnej sytuacji. Ale teraz już nie mam energii by mieszkanie
wyporządkować i przygotować na takie okazje. I Boże Narodzenie, i Thanksgiving
są w Stanach równie rodzinnymi świętami i ogromna większość tubylców spędza
je "na łonie".

Halo?

[Gość: Alicja]

Pichciarzu,
wracaj do ojczyzny! Do grudnia daleko, zdążysz, a będziesz w najcieplejszych
dniach wśród swoich!
Do kolegi poniżej - chyba 12 potraw. :)
Pozdrawiam!
A.

[Gość: Pichciarz]

"Wracać"? "Ojczyzna"? To nie takie proste. Pomijam już kwestię finansową,
przeprowadzka kosztuje, remont i wyposażenie mieszkania w Warszawie też. Ale:
W latach 90-tych bywałem w kraju corocznie na krótkie 2 tugodnie +. No i
odkryłem, że będą w Polsce tęsknię za domem w Ameryce (też ojczyzna, dłużej tu
żyję nisz żyłem w Polsce), a gdy jestem w Stanach myślę dużo o byciu w Polsce.
Ratunku już dla mnie nie ma, ćhyba, że wygrana w lotka i możliwość
przemieszczania się często i do woli. Póki co utrzymuję kontakt z Wami, bo to
tak jakbym jedną nogą był jesnak nad Wisłą stojąc zarazem obydwiema u siebie w
domu, w Ameryce. Ot, taki trzynożny kompleks.
Ale o powrocie jako emeryt myślę bardzo poważnie.

Zaproś mnie:)))))))

[Gość: El Padre]

A na poważnie, iść do ludzi, albo zabrać ludzi do siebie.
Ja lubię te święta. Teraz, kiedy nie ma przymusu nawet bardziej.
Matka zawsze dostawała jakiegoś amoku jedzeniowego (w mniejszym
wymiarze ma to do tej pory) Góry żarcia którego nikt nie mógł zjeść.
Teraz ja zapraszam. Lubię jak jest pachnie choinka, trochę prezentów, trochę
ludzi, jakieś jedzonko (bez 13 potraw ) dobrze jak jeszcze śnieg za oknem.
Nie przeżywam tego religijnie, ale raczej sentymentalnie.
W tym roku spełniły nam się życzenia z kilku gwiazdek (dziecko) więc
muszę się zastanowić co życzyć na rok następny.
Ale o tym może niedługo ktoś skrobnie wątek pt. "Idą Święta!!!"
Te Wielkanocne nie mają takiego uroku.
Pozdrawiam cię przedświątecznie.
PS. Jaki chcesz prezent?

[ampolion]

Serdeczne życzenia dobrej niani na następny rok (latka?...).
A prezent to chyba jeden: utrzymać się w obecnej robocie.
P.s. A dla mnie to raczej religijnie niż sentymetalnie. Wielkanoc jest nawet
bardziej dla mnie podniosła niż Boże Narodzenie. Może dlatego, że biorę udział
w liturgii bardziej znaczącej niż mocno barokowe obchody, które pamiętam
jeszcze z przedsoborowych czasów w Polsce.
Na choinkę i Mr. Klosa jeszcze zbyt wcześnie, najpierw te Dzięki, które zresztą
nie są obchodzone jako święto kościelne lecz jak wspomniałem, rodzinne. Tak
więc soczystego indora i cierpkich żurawin!
A.P.

[kwieta4]

Pichciarzu, jestes Wielki. Od poczatku, jak Cie tu spotkalam. Za ta cala prawde
jaka jestes. Natychmiast daje Ci prezent w postaci serdecznego wsparcia. A w
Swieta napisze znowu, zebys wiedzial, ze mysle najrodzinniej jak mozna sobie
wyobrazic. Tez mi ciezko, ale komu z nas lekko???
Ps. W zyciu tak jest, ze sie wczesniej czy pozniej wszystko musi zbilansowac.

[Gość: ala]

Z tego, co przeczytalam, mowisz nie tylko o BN, ale tez o Swiecie Dziekczynienia, tak? To jak to jest, ze
tak "weszla" Ci ta amreykanska tradycja? Pytam z ciekawosci, bo tez mieszkam w usa i lubie bardzo
Thanksgiving, ale dlatego, ze to jest swieto amerykanskiej rodziny. Jak mnie ktos zaprosi, to fajnie, ale
samej by mi do glowy nie przyszlo ani zapraszac ani obchodzic, bo to, ze tak powiem, nie z mojej
bajki.

[Gość: Pichciarz]

Ja tylko objaśniam tutejszą sytuację gdy o święta chodzi. I te i te w tutejszym
wydaniu są mi trochę obce, nie bardzo pasują do moich pojęć o świętowaniu.
Wpływy dzieciństa, I presume.

[hela1]

Pichciarzu, podzielam ten Twoj trojnozny kompleks, wyjechalam z Polski mlodo,
dorosle zycie spedzam na obcej ziemi i czasem mam uczucie, ze nigdzie nie
jestem u siebie.
Bede o Tobie w Wigilie myslec cieplo znad halibuta!