Zagraniczne typowe przyjecie

[Gość: Ewa]

Sasiedni watek o zagranicznym jedzeniu na codzien zaczal chyba dryfowac w
strone jedzenia bardziej odswietnego :)
To moze dla odmiany opiszemy, jak wyglada typowe menu przyjeciowe w innych
krajach? Jako dygresje mile widziane beda uwagi o np. reakcjach cudzoziemcow
na polskie dania popisowe :)

[roseanne]

wszystko zalezy od pory roku i pochodzenia gospodarzy


w sezonie letnim przewazaja BBQ party, typu potluck
czyli przyjecia ogordowe, przy grilu, gdzie kazdy z gosci przynosi cos -
czasami salatke, czasami ciasto, czasami napoje wszelakie
gospodarz odpowiedzialny jest za miesa, salatki (ze dwie), smietki jedzeniowe
typu chrupki ziemniaczane
najczesciej na tego typu imprezach piwo leje sie strumieniami


w porze zimowej przewazaja imprezki z jarzynami i dipami, tudziez deska serow i wino


gospodarze pochodzenia slowianskiego czesto robie przyjecia zasiadane lub jesli
nie ma warunkow szwedzki stol z duza iloscia potraw miesnych, raczej dosc
ciezkich, by dobrze komponowaly sie z wysokimi procentami

gospodarze pochodzenia perskiego robia przeswietne dania na bazie ryzu

to na razie tyle obserwacji, jak mi sie przypomni to dopisze

[invicta1]

ale gdzie tak jest?

[roseanne]

Ontario, Kanada i Nj, USA

[Gość: pepe]

Moja znajoma na przyjeciu, gdzie goscmi byli Francuzi podala bigos.
Po przyjeciu goscie stwierdzili, ze podala im zgnila kapuste.
Jeszcze dlugo po imprezie mozna bylo znalezc resztki bigosu np w doniczce z
kwiatami.

Pozdrawiam
pepep

[invicta1]

wniosek: ci Francuzi to straszne buraki-żeby dorosli ludzie pchali jedzenie po
katach-wstyd

[qmc]

We Francji b.niegrzecznie jest zostawiac resztki na talerzu lub grymasic bedac
w gosciach. Zwykle goscie sami nakladaja sobie porcje lub mowia pani domu ile
z danego polmiska, a ona z aptekarska dokladnoscia respektuje ich decyzje.
Dlatego nawet najgorsze jedzenie Francuzi jakos przelykaja i mowia: "to bylo...
interesujace".
Wniosek: bigosu na talerzach musialo byc duzo (goscinnosc po polsku) i musial
im naprawde bardzo, bardzo nie smakowac.

[kasitza]

opowiem z checia tu anegdote, ktora moj prof od historii w liceum opowiadal o
Henryku Walezym (pierwszym nie polskim a francuskim i to wybranym przez
pospolite ruszenie krolu rzeczpospolitej): otoz delikwent gdy zjawil sie na
wawelu i zobaczyl toalete, to sie zapytal o to jest.
Jakkolwiek maja wiele osiagniec w dziedzinie kultury, tak mozna ich mimo
wszystko oskarzyc o barbazynstwa!!!

[kasitza]

o jejku, sliczne!

[Gość: Ewa]

No i prosze, rzucilam nowy temat i sama nie bardzo wiem, co napisac ;)
Menu na typowym dunskim przyjeciu /pomijam przyjecia okolicznosciowo-tradycyjne
typu Wielkanoc, Boze Narodzenie itp, bo te zawieraja z reguly tradycyjne
potrawy, sila rzeczy niejako ;)/ jest oczywiscie zmienne od pory roku, wieku
gospodarzy i wielu innych czynnikow.
Elementem niejako stalym sa natomiast /poza piwem, rzecz jasna ;)/ choralne
spiewy. Najczesciej na melodie dunskich, a czasem zagranicznych evergreenow,
lecz ze zmienionym na ''okolicznosc'' tekstem. Zwyczajem jest rozdawanie
wszystkim kartek z nowym tekstem i wspolny spiew - w miare mozliwosci wokalnych
biesiadnikow, rzecz jasna ;)
Zas dla preferujacych krasomowczosc, jest takie przyjecie mozliwoscia
do ''wygadania sie'' - toasty i przemowy potrafia byc czasem dosc dlugie, a
mimo to miejscami nawet dowcipne ;)
A wszystko przy obficie zastawionych stolach, niezaleznie od menu.
No i posilek, czesto ciagnacy sie kilka godzin, zakonczony obowiazkowa kawa z
kieliszkiem odpowiedniego do kawy alkoholu.

DO EWY!!!

[kasitza]

Ewa, a ty dalej jestes w Danii? Bo ja mieszkam rzut beretem od Danii, moze
moznaby sie bylo spotkac i cos razem ugotowac?

[Gość: Ewa]

Kasitza, dziekuje za propozycje, ale ja mieszkam raczej daleko od tych stron :)

[kasitza]

szkoda, bo ja jestem w kilonii, w niemczech i fajnie byloby sie spotkac nawet
na kawe.

inni forumowicze czasem sie spotykaja w ... warszawie, i ja tylko siedze w
reichu i gryze paznokcie z zazdrosci...

[Gość: Ewa]

Mi tez byloby milo sie spotkac :), ale wbrew pozorom ;) Dania jest krajem dosc
sporym i ja mieszkam bardzo daleko od granicy niemieckiej ;)
Pozdro
Ewa

[kasitza]

mimo wszystko: mowie powaznie, jakbys miala ochote na spotkanie, to mezus i ja
wskoczymy w samochod i wpadniemy na kawe

Moja Wielkanoc w Atenach w 2000 roku cz. 1

[Gość: Ewa]

Kopiuje opowiesc grecka autorstwa Bebika:
''Przynioslam tutaj z forum Grecja (to z pewnego opracowania mojego autorstwa).

Wielkanoc w Atenach w 2000 roku

Wieczorem w domu Christina zaczela gotowac typowa wielkanocna zupe – nazywala
sie magerica.
Oczywiscie musialam sie temu przygladac.
- Wiesz – mówila do mnie – pierwszy raz ja gotuje i nie wiem czy bedzie dobra.
Dotad zawsze jadalismy ja u Ioannisa matki ale w tym roku jest inaczej, bo
przeciez przyjechalas do nas.
- Mówilam, ze bede problemem
Ioanni przerwal krojenie koperku i popatrzyl na mnie.
- Jesli jeszcze raz cos takiego powiesz to po raz pierwszy w zyciu po prostu
sie na ciebie obraze.
- Signomi Ioanni, naprawde signomi.
W kuchni wspaniale pachnialo a w poteznym garnku gotowala sie wielka glowa
barana. Pod wplywem gotowania stawala sie mniejsza i mniejsza.
Christina zaczela kroic w malenkie kawalki ugotowana wczesniej barania watrobe
wrzucajac je do wywaru - glowe barana wyrzucila juz wczesniej. Dodala jeszcze
drobno pokrojona cebule, potem ryz, sok z cytryny, koperek, jakies przyprawy.
- Moze nie bedzie taka zla –zastanawiala sie glosno.
- Jestem pewna, ze bedzie doskonala – powiedzialam.
Na kuchennym stole staly ciastka wielkanocne. Grecy nazywali je kurabiedes a ja
oczywiscie je podjadalam.
Christina nakryla stól w salonie – wygladal pieknie.
Dostrzeglam trzy duze ciasta ze znajdujaca sie w srodku pisanka - przypominaly
mi rodzime chalki. Wszedzie wokól staly talerze z czerwonymi pisankami – to
Maria tak je wszystkie pomalowala. Kilka pomalowala na zólto i niebiesko, ale
nie podobalo sie to Ioannisowi i zwrócil jej uwage: wedlug niego do tradycji
nalezaly tylko czerwone pisanki.

Przed pólnoca wszyscy wyszlismy do pobliskiego kosciola.
Ioanni kupil piec swiec: chudych i wysokich.
W kosciele rozpoczela sie juz ta najwazniejsza w calym roku msza w Grecji:
Anastasi. Wewnatrz kosciola jak i wokól niego zgromadzilo sie wiele osób. Na
przykoscielnym placu urzadzono oltarz, gdzie po pólnocy przybyli wszyscy
tamtejsi ksieza. Jeden z nich wyniósl z kosciola zapalona swiece i wszyscy
wierni w ten sposób, poczatkowo od jej swiatla, a potem od sasiednich zaczeli
zapalac swoje swiece. Atmosfera byla bardzo podniosla i wzrastala z kazda
minuta. Kiedy glówny ksiadz krzyknal „Christos Anesti” („Chrystus
zmartwychwstal”) czulam wyrazna radosc wsród zebranych. Wywarlo to na mnie
niesamowite wrazenie a w glebi duszy cieszylam sie ze zmartwychwstania
Chrystusa razem z Grekami. Ioannisowie stali gdzies dalej, a ja tuz przy samym
oltarzu – przeciez musialam wszystko dokladnie obejrzec. Dostrzeglam, ze ludzie
zaczeli sie calowac mówiac sobie wzajemnie: „Christos Anesti” i
odpowiadajac: „Alithos Anesti” („Prawdziwie powstal”).
Pojawily sie fajerwerki – na znak radosci, a wszystko to tak bardzo mnie
wzruszylo.
Wrócilam do Ioannisów a oni wszyscy mnie pocalowali.
- To „Pocalunek milosci”, tak sie nazywa – wyjasnil mi Ioanni.
Zapalilam swoja swiece od ich swiatla i poszlismy do domu. Po drodze Ioanni
wypytywal mnie o wszystko co czulam w czasie tej uroczystosci. Dla niego i
Christiny tak waznym bylo, ze nareszcie, po tylu latach, moglam wziac udzial w
tej wyjatkowej mszy.
Caly czas nieslismy zapalone swiece i nikomu zadna nie zgasla, a to dobry znak,
takze dla mnie. Przed domem Ioanni dymem ze swojej swieci narysowal krzyz na
framudze drzwi zewnetrznych.

W domu Christina podgrzala obiad i zasiedlismy do stolu.
Jedlismy magerice – te zupe, która wczesniej Christina gotowala.
Musialam przyznac, ze byla doskonala.
Potem na stole pojawily sie pieczone ziemniaki w ziolach, kawalki owcy oraz
salata.
Pilismy biale wino „Santorini”, które kupilam wracajac z Plaki. Nie znalam
greckich win ale to wszystkim smakowalo, co mnie cieszylo.
Ioanni zarzadzil tluczenie jajek. Wygrala Christina – jej czerwona pisanka
najdluzej pozostala niestluczona, a to oznaczalo, ze wlasnie jej bedzie sie
szczescic przez caly rok.
- Czy wiecie jak olbrzymim przezyciem jest dla mnie wszystko to w czym biore
udzial? – zapytalam. – Tyle lat o tym czytalam a dzis wlasnie moge tego
doswiadczac. Efcharisto para poli – podziekowalam im z glebi serca.
Bylam doprawdy bardzo wzruszona.
Jedlismy te ciastka – kurabiedes, dlugo w nocy sluchalismy piesni wielkiej
greckiej postaci Meliny Mercouri.
- Wiecie, tak bardzo jestem wam wdzieczna, ze moge w tak waznym dla was dniu
byc wlasnie tutaj, z wami, w moich Atenach.


Pozdrowienia. B.''

[Gość: Ewa]

Ciag dalszy opowiesci Bebika:
''Niedziela wielkanocna w Grecji w 2000 roku

Znowu się stresowałam: niedziela wielkanocna a oni mi powiedzieli o dzisiejszym
rodzinnym spotkaniu w większym gronie. Poczuła się bardzo niezręcznie.
- Zostanę w domu, w Atenach, i doprawdy nie jest to dla mnie żadnym problemem –
powiedziałam.
- Posłuchaj mnie Betaki – zaczął Ioanni przy wspólnej porannej kawie - mam
wrażenie, że ze szczęścia, iż znowu jesteś w Grecji zupełnie pomieszało ci się
w głowie. Jedziemy wszyscy do letniego domu siostry Christiny, nad Zatokę
Koryncką. Będzie tam mój przyjaciel ze studiów we Francji, który jest mężem
siostry Christiny, ich dzieci oraz moja teściowa. Oni wszyscy od dawna tyle o
tobie słyszeli, widzieli cię na zdjęciach, wiedzą, że miałaś przyjechać, żeby
spędzić z nami Paschę, i cieszą się, że nareszcie cię poznają. Czy to
rozumiesz?
- Przepraszam ale nie chciałabym sprawiać kłopotów swoją osobą. Jak powinnam
się ubrać?
- Swobodnie, zupełnie swobodnie: to letni dom i bardzo luźna atmosfera.

Wyjechaliśmy z Aten, w których dziś o tak wczesnej porze ruch na ulicach był
niewielki. [......] okazała się być niedużą miejscowością. Letni dom siostry
Christiny – Marii, i jej męża, Nikosa, usytuowany był po lewej stronie szosy:
główna część wioski znajdowała się po stronie prawej. Domem i jego położeniem
byłam zachwycona: wzniesiono go na wzgórzu a po tej stronie nie było innych
zabudowań. Z ogrodu roztaczał się piękny widok: na doliny pełne drzew i
krzewów.
Przyjęto mnie tu bardzo ciepło: wszyscy okazali się być przesympatycznymi
ludźmi.
Obok domu urządzono palenisko i już piekło się w nim kokoreci.
- To jedno z typowych naszych dań wielkanocnych – wyjaśniła mi matka Christiny
stojąca przy palenisku, ale to wyjaśnienie przetłumaczył Angelos: jego babcia
nie mówiła po angielsku.
Miałam wrażenie, że znam tych ludzi od dawna i czułam się tu zupełnie
swobodnie.

Zasiedliśmy przy wielkim stole, który postawiono na ogrodowym tarasie, tuż
przy palenisku. Najpierw pojawiły się przystawki: ośmiornice, choriatiki,
najprzeróżniejsze rodzaje oliwek i feta pokrojona w duże kawałki, polana
oliwą. Do tego mnóstwo białego wina własnej roboty, którego spore ilości wypił
Ioanni ale i Angelos. Doszło do zabawnych sytuacji: Christina się wściekła
wykrzykując, że przez Ioannisa jej ukochany syn zostanie z pewnością
alkoholikiem. Tłumiłam śmiech ale Ioanni wcale się z nim nie krył, podobnie
zresztą jak Angelos: ten miał już 21 lat i nie był małym dzieckiem.
Christina krzyczała a Ioanni z synem tak świetnie bawili się przy dźwiękach
greckiej muzyki z wysp, że nawet zaczęli śpiewać, w czym dzielnie pomagali
pozostali.
- Ioanni, kiedy zaczniesz tańczyć? – podeszłam do Ioannisa i prawie szeptem go
zapytałam nie chcąc aby Christina to słyszała.
- Jeszcze parę szklanek tego wina i wejdę na stół!
Po zjedzeniu przystawek zaczęliśmy jeść kokoreci. Ależ to było doskonałe!
Wspaniała wątroba barania upieczona w jelitach – z pewnością z jakimiś
przyprawami. Po kokoreci – czas na danie główne: niesamowita ilość baraniny,
pieczonych ziemniaków i misy sałaty.
Z przerażeniem patrzyłam na te ilości wspaniałego jedzenia: Grecy chwytali
mięso w ręce i tak zajadali. I cały czas to pyszne wino…
Tłukliśmy oczywiście czerwone pisanki – tym razem najdłużej cała pozostała
pisanka syna gospodarzy i to jemu będzie się szczęściło przez cały rok.
Małej Marii było przykro: ani w nocy w domu ani tutaj nie udało jej się
wygrać.
Doliną wędrowało niezliczone stado kóz: pobrzękiwały dzwoneczkami co świetnie
było słychać w ogrodzie.
Wszyscy mieli doskonałe nastroje – z wyjątkiem Christiny. Ta była oburzona na
męża.

Kiedy gospodyni zaczęła stawiać ciasta na stole zdecydowałam iść na spacer do
wioski – nie byłam w stanie zjeść już czegokolwiek. Wcześniej uzgodniłam z
Christiną, że pójście na spacer już po jedzeniu nie będzie niczym nietaktownym.
Miałam ochotę wypić frappe, ale gospodarze jej nie pili stąd bardzo
przepraszali za brak odpowiedniej kawy. Ioanni chciał wsiąść w samochód i
pojechać do kafenionu po frappe.
- Nie Ioanni, absolutnie nie. Naprawdę chętnie pospaceruję trochę.
Poza wszystkim zbyt dużo wypił wina, żeby już teraz prowadzić samochód.

Pozdrowienia. B.''

Wesele w Galaxidi w Grecji w 1993 roku

[Gość: Ewa]

Kolejna opowiesc Bebiak:

'' Z tego samego opracowania mojego autorstwa.

Wrócilismy do bungalowu gdy mala Maria zaczela zasypiac. Za moment przyszla
starsza Greczynka i o czyms z Ioannisem rozmawiala.
- No Betaki, alez niespodzianka! – krzyknal do mnie, kiedy tamta odeszla, i
zniknal w domku.
Za moment pojawili sie oboje z Christina, kazali mi wziac kamere i poszlismy w
trójke na teren sasiedniej posesji.
Cóz to byla za niespodzianka! Wiekszej chyba ten ktos nie mógl mi sprawic!
Obok odbywalo sie wesele i na nie wlasnie zostalismy zaproszeni. Alez wielka
radosc mi sprawiono – o czyms takim nie moglam nawet marzyc! Przywitano nas
serdecznie i oczywiscie zaczely padac pytania dotyczace mojej osoby. Wiadomosc,
ze jest tu cudzoziemiec szybko rozeszla sie po wszystkich uczestnikach wesela i
zaczeto mi sie z zainteresowaniem przygladac.
Posadzono nas przy stole. Stoly, a wlasciwie dlugie drewniane lawy poustawiane
byly na ziemi: na nich misy, duzo mis pelnych miesa oraz pajdy chleba.
Najwiecej bylo tu jednak dzbanków z winem, zwyklym bialym winem prosto z
beczki, które bylo doskonale. Goscie nie byli wytwornie poubierani stad i ja
nie czulam sie niezrecznie w swoim niewytwornym ubraniu: bylam w bialych
dlugich spodniach i czarnej podkoszulce. Wielka radosc dalo sie tu odczuc i
mialam wrazenie, ze wszyscy tutaj sa bardzo szczesliwi. Nasladujac niejako
Ioannisów wzielam kawalek miesa i trzymajac go w rekach zaczelam jesc. Glodna
oczywiscie nie bylam ale nie smialam odmówic jedzenia – to by urazilo
goscinnych Greków.
Ioanni nalal mi do szklanki wina, pobrzekiwala muzyka z Krety, sporo osób
tanczylo, a ja...
A ja myslalam, ze sie udusze z zachwytu!
Przybyl do nas tutejszy ksiadz ubrany w sluzbowy strój rozpychany przez wielki
brzuch, porozmawial z Ioannisami, a potem przywital sie ze mna i wypytywal o
wszystko. Byl wyraznie zadowolony z poznania mojej osoby a – jak sie potem
zorientowalam – dla wiekszosci najwiekszym zaskoczeniem bylo to, ze przybylam
tu z Polski.
Patrzylam jak tancza Grecy. Niektóre z tanców byly przeznaczone wylacznie dla
mezczyzn i te najbardziej radowaly moje oczy. Otoczeni przez pozostalych
uczestników wesela mezczyzni tanczyli przy oklaskach w sposób, jaki dotad
widzialam tylko w telewizji. Stwierdzilam, ze nigdy nie pojme jak mozna tak
umiec tanczyc. Dla mnie byl to uklad przedziwnych figur pokazywanych jak w
zwolnionym tempie. Czasami mialam wrazenie, ze ci mezczyzni znajduja sie w
jakims letargu - tak dziwnie sie poruszali.
Patrzylam na to wszystko zauroczona a od czasu do czasu filmowalam – zapytalam
wczesniej i pozwolono. Byla to wszak prywatna uroczystosc i nie zamierzalam
sprawiac swa osoba klopotów.
Najwieksze wrazenie wywarl na mnie taniec mezczyzn z butelkami stojacymi na ich
glowach. W otwartych butelkach bylo piwo i wcale sie nie rozlewalo!
- Czy naprawde to widze? – pytalam sama siebie – czy snie moze?
Kobiety tanczyly zupelnie inaczej niz mezczyzni, moze nie az tak urokliwie ale
równie pieknie, byly tez tance wspólne, z tradycyjnym greckim ukladem. Grecy
tworzyli albo okrag albo rzad i tanczyli, tak wspaniale tanczyli. Pomiedzy
bawiacym sie przechadzala Panna Mloda: w swej bialej sukni kojarzyla mi sie z
boginia.
Ci z uczestników wesela, którzy nie tanczyli, siedzieli przy stolach i spiewali
piekne kretenskie piesni – Ioannisowie tez.
Ioanni co jakis czas spogladal w moja strone usmiechajac sie serdecznie.
Ja na to wszystko patrzylam i dziekowalam, tak bardzo dziekowalam losowi, ze
moglam tutaj byc wlasnie dzis.
---------------

Kilka (2, moze 3) zdjec z tego wesela na mojej www.betaki.friko.pl
w kratce "Moich nastepnych ... nascie podrózy" i dalej: "Ateny, Galaxidi 1993"
(chyba tak jakos)
Pozdrowienia. B.''

droga ewciu,

[kasitza]

zaczne od konca:
1. moi znajomi niemcy i holendrzy kochaja pierogi ponad zycie (wlacznie z
malzonkiem, ktory jest najwiekszym fanem oraz jeden z dobrych przyjaciol, ktory
jest wegetarianinem, ale jak go zaprosze na ruskie z biedronkami, to je sobie
obficie polewa skwareczkami twierdzac, ze co jak co, ale on bedzie sie
delektowal do konca pierogami, a nie uszczuplal sztuke kulinarna)
2. w niemczech i holandii na imprezach piwo i chipsy, troche wina.
3. od swieta jakis obiad bardziej wystawny, w tym wypadku moze to oznaczac
jakas potrawe, ktora sie przyrzadza ponad godzine, albo wyjscie do restauracji.
Przy czym cenilam sobie talent mojej niedoszlej tesciowej w organizacji po
domowemu trzech pozycji menu od swieta (tzn. ona zupe, a synowie drugie i
deser). a w mojej prawdziwej tesciowej uwielbiam, ze robi sama te wlasnie
maultaschen, o ktorych pisalam w tym innym watku, bo to kupa roboty, zwlaszcza,
ze robi tyle, ze jeszcze zamraza i daje nam do domu.i to jest dla mnie od
swieta.
4. natomiast maz i ja jestesmy kucharzami z pasji i jak mamy czas to sobie
dogadzamy. np. robimy sami makaron i do tego rozne wymyslne sosy. pojutrze znow
kulinarna orgia!!!!:))))

Dunskie party;)

[Gość: KiTTy.DK]

Ewa,nie napisalas ze dunskie imprezy czesto koncza sie tak ze polowa gosci gada
glupoty i zatacza sie z kata w kat z powodu zbyt duzej ilosci wypitego
piwa;D;D;D

[Gość: Ewa]

To fakt, ale mysle, ze podobnie koncza sie wszystkie imprezy, na ktorych sa
wieksze ilosci alkoholu ;)Niezaleznie od kraju, w ktorym sie odbywaja :)

[ba_nita]

JAchtowa kuchnia, ale to nigdy mnie nie ograniczało. Bosman portu nas przywitał
mieszanką angielsko-węgiersko-czesko-polską. Za tekst,ze w basenie jachtowym
jest "fifty meters deep" na kolacji delektował się "Żóbrówką", flaczkami
drobiowo-warzywnymi i "drzewkiem kiełbasianym". Od początku rejsu w kambuzie
wisiało na sznurkach 15 kg suchych kiełbas.
W Ottenby od rybaków kupiliśmy dorsza (swoją drogą wyszło nam po 5 złotych za
kilogram - szok!!!!) Zrobiłem z niego filety zamarynowane w pieprzu, soli,
wodzie mineralnej, soku z cytryny, majeranku i maggi, zawinąłem w zblanszowane
liście kapusty i poszło to na grilla. Zaproszeni rybacy (zanim jeszcze wypili
wódeczke) gadali, że "wery, wery". Jak się skończyło to przyniesli jeszcze
śledzia i dorsza. Niestety nie było kapusty. Co ciekawsze oni jedli razem "z",
a dla nas to było opakowanie do wywalenia.

[Gość: Ewa]

Ciekawa opowiesc, Banito :) I potwierdza jeszcze raz, ze wazne jest nie
miejsce, a atmosfera ;)
Natomiast nie bardzo rozumiem to Twoje zdanie:
''Co ciekawsze oni jedli razem "z",
a dla nas to było opakowanie do wywalenia.''

[roseanne]

chyba chodzi o te liscie kapusciane

[qmc]

Francja: tu zycie toczy sie od przyjecia do przyjecia. Kazda okazja jest dobra
do swietowania i biesiadowania, zwlaszcza, ze "zycie spoleczne" we Francji
wyglada nieco inaczej niz w Polsce: ludzie organizuja sie w roznych
stowarzyszeniach, przytlaczajaca wiekszosc nalezy do kilku, kazde
stowarzyszenie ma swoje swieta, wiec okazji jest mnostwo. W gronie zajmych
zapraszanie sie i spotykanie przy stole jest tak naturalne jak "dzien dobry".



Uroczysty obiad-przyjecie moze trwac nawet szesc godzin (trzy to minimum) i
gospodarze sa czesto rozczarowani, ze nie chcemy zostac na kolacje. Menu jest
bardzo urozmaicone, bo Francuzi to poszukiwacze nowosci (generalnie,
oczywiscie, konserwatysci tez sie znajda). Otwieraja im sie szeroko oczy, kiedy
sie dowiaduja, ze my na najbardziej uroczyste swieta przez cale zycie jemy to
samo. Im bardziej dostojni gosie, tym bardziej wyszukane menu, wino i zastawa.
A wiec mozna trafic na golebie (nie: golabki) w truflach podane na porcelanie
odziedziczonej po prababci lub na jednorazowe talerze i plasitkowe kubki z
winem z kartonika...

Przyjecie zaczyna sie od aperitifu (czyli alkoholu, ktory ma pobudzic soki
trawienne) do ktorego podawane sa rozne drobne przekaski (na raz do ust),
zwykle bardzo wymyslne, czesto na cieplo. Aperitif trwa od 15 min do nawet 40-
tu.

Pierwsze danie to przystawka. Tu rozmaitosc jest GIGANTYCZNA. Panie domu
przescigaja sie w pomyslach i pieknym podaniu. Przyklady b.klasyczne: muszle
sw. Jacka, slimaki w masle czosnkowym, fois gras (gesie watrobki) na zimno lub
na cieplo. Z prostych: np. rozne salatki, melony (z szynka parmenska lub
porto) - wazny jest sezon na dane warzywo. +Stosowne wino.

Potem danie rybne. Ryba na cieplo w sosie z odrobina makaronu lub ryzu. W
panierce nigdy mi nie podano. Oczywiscie zmiana wina.

Nastepnie danie glowne. Mieso (gosciom nie wypada podac podrobow, kurczakow,
itp., b. rzadko wieprzowina). A zatem kroluja kaczki (zwlaszcza piersi),
perliczki, czasem golebie, dobra wolowina, jagniecina. Do miesa duzo warzyw,
oczywiscie nie wypada podac z mrozonek - plama na honorze pani domu... Kolejne
wino - pasujace do dania. Dobor wina nalezy do pana domu, a piwnica jest jego
powodem do dumy.

Potem salata. Na kwasno - z sosem vinegret.

Nastepnie na stol wyjezdzaja na specjalnej desce sery + swieze pieczywo. Sery
powinny byc zroznicowane (czyli twarde, plesniowe, "zielone"; zwykle piec i
wiecej gatunkow). W sezonie z kolorowymi winogronami. Nie musze dodawac, ze
wino tez jest zmieniane.

Deser. Zgodny z pora roku, robiony wlasnoreczne. Od prostych tartes owocowych,
przez lody (rzadko) i musy, po "île flottante", itp. Bez alkoholu. Jesli chcemy
go popic - woda (ktora jest w kieliszkach przez cale przyjecie).

Kawe podaje sie po deserze. Do kawy pan domu wydobywa "digestive" czyli
alkohol, ktory ma nam ulatwic strawienie tego wszystkiego... Zwykle jest to
koniak, armaniak, sznapsy. Paniom proponuje sie likiery.

Po kawie wychodzimy (z trudem).

To oczywiscie jest uroczyste przyjecie. W czasie niedzielnego proszonego obiadu
rezygnuje sie z jednego dania (najczescie jest ryba lub mieso). Czasem (rzadko)
nie ma tez sera.

Latem Francuzi chetnie organizuja przyjecia mniej uroczyste: grill w ogrodzie.
Ale to co opisane powyzej, to po prostu standardt. Podobnie wyglada np.
sylwester. Najpierw jedzenie w ww. kolejnosci. Tance po kolacji (wtedy bardzo
wykwintnej, opartej na najdrozszych produktach...).

[dziaadek]

qmc bardzo dobrze opisala francuskie przyjecie. Francuzi uwielbiaja biesiadowac
i jak zapraszaja do siebie to kazda gospodyni (gopodarz) stara sie zrobic jak
najbardziej wykwintny i oryginalny posilek z odpowiednio dobranymi winami.

Co do tej historii z bigosem o ktorej, ktos wspomnial wczesniej to mi sie
wierzyc nie chce. We Francji istnieje cos bardzo zblizonego do naszego bigosu
jest to alzacka choucroute. Jest to danie powszechnie lubiane. Osobiscie nieraz
czestowalam swoich znajomych polskim bigosem i za kazdym razem wszystkim
smakowalo.

[ampolion]

Pamiętam mój pirwszy proszony obiad w Stanach. Pani po polsku dość dobrze
mówiąca, zaprosiła mnie do siebie na obiad. Spodziewałem się czegoś w polskim
stylu "przyjęciowym", a tu rzeczywiście obiad: surówka (salad) na pierwsze,
jekieś tam normalne danie obiadowe, coś na deser i koniec. W Ameryce gościowi
gospodyni nakłada i na repetę nie nalega.
Swoją drogą ciekawe jest porównanie poczęstunków w pracy z tym co znajduje się
na spotkaniach i zebraniach polskich. Mizeria (nie polska) i obfitość.

Pytanie do QMC

[kwiatek_leona]

QMC napisala:
"Mieso (gosciom nie wypada podac podrobow, kurczakow...".

Czy znasz moze powod, dlaczego sie tak dzieje? Zauwazylismy, bedac goszczeni we
francuskich domach, ze istotnie nigdy nie podjeto nas kurczakami (koza jak
najbardziej i to na wigilie). A moze to regionalizm, bo np. drob z Bresse uwaza
sie za najlepszy we Francji i pewnie tam z duma serwuja swoje pierzaste
pociechy :)

[qmc]

Kurczaki itp. to po prostu tanie jedzenie codzienne. A gosci chce sie
uszanowac, wiec...

Skoro byla koza - bardzo sie starali :)))) (trudno kupic w supermarkecie, wiec
podali wam drogie mieso, kupione w malym renomowanym sklepie)

Tak, regionalizmy sa we Francji bardzo wazne (Francuzi najpierw identyfikuja
sie z regionem, potem z Francja; z regionu sa tez bardzo dumni, wiec lokalne
dania/specjalnosci - jak najbardziej)

[kwiatek_leona]

Dzieki za odpowiedz, robi sens. Nasze biesiadne doswiadczenia we francuskich
domach (bo restauracyjnie sa szersze) ograniczaja sie glownie do Alzacji a tam
ludzie maja nieuleczalny przypadek "zastaw sie, a postaw sie".

Pozdr.

[qmc]

Alzacja jest bardzo bogata. To drugi najbogatszy region Francji (po Paryzu).
Oni sie nie zastawiaja, oni tak zyja co niedziele, co swieto... Jest nawet
takie powiedzenie: "we Francji je sie dobrze, w Niemczech duzo, a w Alzacji
duzo i dobrze". To troche oddaje ich ducha.
Dla mnie Alzacja jest fenomenem: ludzie mieszkajacy przy granicy i podbijani
przez obydwa panstwa, wzieli co najlepsze z dwoch narodow: Francuska lekkosc,
radosc zycia, kuchnie i niemiecka pracowitosc, czytosc (itd. itp.). Mowia
niemiecka gawra, ale czuja sie Francuzami i do niedawna Niemcow bardzo nie
lubili...

[kwiatek_leona]

ale czuja sie Francuzami i do niedawna Niemcow bardzo nie
> lubili...

Szeptem i na stronie dodam, ze ciagle nie lubia:)) Z powodu bliskosci granicy i
latwosci porozumienia sie, mnostwo Niemcow wali do Alzacji na weekendy. Wielu z
nich, niestety, zachowuje sie jak u siebie w domu, nie biorac pod uwage
historycznej wrazliwosci Alzatczykow. O stereotypowym turyscie niemieckim
napisano juz tomy, ale nigdzie nie razilo mnie to zachowanie tak, jak wlasnie w
Alzacji.

Milo, ze lubisz ten region, bo spotkalam sie z garscia wrecz pogardliwych
opinii ze strony Francuzow, badz Polakow mieszkajacych we Francji, ktorzy
uwazali Alzatczykow za burakow, nie do konca lojalnych Republice.

Hopla!