czym jest dla Was gotowanie

[Gość: tusu]

Interesuje mnie, co emocjonalnie znaczy dla Was (dla nas) gotowanie. Napiszcie
o swoich ważnych wspomnieniach związanych z gotowaniem lub przygotowywaniem
posiłku: może pierwsze doświadczenia związanych z gotowaniem, może o
przygotowaniu jakiejś potrawy, a może po prostu o jakimś żywym wspomnieniu.

A czemu Cię to interesuje? :-) nt

[mwookash]

[Gość: tusu]

Interesuję się kodami kulturowymi, a wydaje mi się, że gotowanie jest w Polsce
czymś bardzo ważnym, czymś dużo większym niż po prostu przygotowywaniem
posiłków. Chciałabym zrozumieć trochę więcej na temat znaczeń i emocji, które
się kryją w gotowaniu.

Trudno powiedzieć "w Polsce"

[mwookash]

obecnie mocno się chyba podejście do gotowania zróżnicowało

[Gość: tusu]

no tak, ale mi nie chodzi o codzienność, ale o to, co "nosimy w sercach"

[Gość: tusu]

a poza tym wydaje mi się, że zmienia się wszystko bardzo powoli; owszem, wszyscy
w coraz większym pośpiechu i często przed telewizorem, ale ulubione potrawy są
te same co były (schabowy rulez), a jak ktoś wspomina o kupnie potraw na święta,
to mąż dostaje zawału....

[Gość: anita]

Albo ktos sobie zbiera materiały do artykułu czy jakiejs pracy tanim
kosztem bez wysiłku własnego.

[qubraq]

Zaczekajcie chwilę, temat moze byc naprawde ciekawy, przeciez piszemy
tu sami dla siebie; Pinos tak pieknie napisala prawie przed chwilą o
swoim gotowaniu...moze naprawde warto sie choc na chwile otworzyć,
Świeta rodzinne idą przecież :-)
"tusu", może zacznij od swoich wlasnych kucharskich refleksji...

[Gość: tusu]

Kiedy byłam mała gotowanie zawsze wydawało mi się skomplikowane - taka wiedza
tajemna, którą posiadała tylko moja mama. Np. pamiętam, kiedy robiła kotlety
mielone, mogłam jej pomóc, ale tylko trochę - np. w dodaniu tartej bułki do
mięsa - całość była tajemnicą. Gotowanie w rodzinie moich rodziców było sztuką
trudną i pracochłonną. Czasem znojem wynagrodzonym potem pochwałą domowników i
gości.
Kiedy dorosłam właściwie sama musiałam odkryć na nowo gotowanie: że to jest dla
ludzi, że nie takie trudne i coś fajnego można ugotować.
Ale tak naprawdę nie potrafię chyba zrobić żadnej z potraw mojej mamy, więc to
pozostało taką wiedzą tajemną.

[qubraq]

Dla mnie gotowanie jako magia zaczelo sie dopiero w kuchni domu
dziecka kiedy mielismy dyzury "na kuchni" i pomagalismy kucharkom
robić jedzenie dla prawie 150 osob codziennie; bylo to jednak tak
jak u "tusu" - tylko fragmenty kucharzenia: rozpalanie ognia pod
kuchnią, dokladanie drewna, obieranie ziemniakow, krojenie cebuli,
podsmazanie jej, gotowanie wody na herbate czy na kawe... nigdy nie
robilismy jedzenia od poczatku do konca ale tez nic w tym dziwnego
bo czekaly nas nastepne dyzury - w pralni, suszarni, prasowalni,
szwalni, u szewca, stolarza, ślusarza, w warsztacie mechanicznym, na
kotłowni, u ogrodnika nie mowiac juz o pomocy na folwarku czyli na
naszym "domodzieckowym" gospodarstwie rolno-hodowlanym; gotowanie od
poczatku do konca przestalo byc magią dopiero w górach i na łodzi;
to przy mnie w Tatrach moja przyszla zona uczyla sie wlasciwie sztuki
gotowania i robienia jedzenia smacznym; a teraz... - teraz nie mam
wyboru - staruszka jamniczka Tuba mi nie ugotuje bo juz prawie nie
widzi i nie slyszy a jedzenie tez juz trzeba jej pod nos podkladać...