Anderszewski, FN 6.03

[kanarek2]

Zakładam ten wątek z nadzieją, że osoby kompetentne się wypowiedzą.

Wczoraj pierwszy raz słyszałem go na żywo, i istotnie (jak gdzieś
przeczytałem) robi on z fortepianem dokładnie to co chce; długo dochodzi się
do siebie po kontakcie z pianistą tej klasy.

IMVHO Szymanowski (Metopes), Chopin (mazurki) i Bach (VI suita) zjawiskowi.
Mozart zaś słabo, miejscami kanciaste miejscami senne nieporozumienie.

[schaetzchen]

Nie żebym była kompetentna (tutaj to tylko Anderszewski chyba jest...), ale też
byłam i też się wypowiem.
Długo nie mogłam dojść do siebie (pomijam, że późno doszłam do domu - po takim
koncercie nie można było po prostu pójść spać). Tylko informacja dla
zainteresowanych - w niedzielę o 18 retransmisja w PR2. Trzeba.

Jeden wieczór, a cztery zupełnie odrębne światy (pomijam już wewnętrzne
zróżnicowanie każdego ze światów . Najpierw Mozart, owszem, słyszałam niezbyt
zachwycone opinie. Ja się nie znam, mnie się strasznie podobał. Tragiczny.
Poruszający. Czasem rozdzierający serce, czasem tak po cichu zrezygnowany,
czasem pogodzony z losem.
Szymanowski cudowny. Zwłaszcza Kalipso. Wielopłaszczyznowy, namiętny, pachnący.
Potem Chopin - bez epatowania "idiomem chopinowskim" cokolwiek miałoby to
znaczyć. Czysta, absolutna muzyka, wyrafinowanie (w sensie "oczyszczania" a nie
"wyszukania").
Suita Bacha - słyszałam ją już w jego wykonaniu na żywo parę lat temu w S1, jest
też nagrana na debiutanckiej płycie. Za każdym razem inna. Tym razem bez
epatowania zmiennością artykulacji, tą - piękną przecież, ale zawsze stosowaną
sztuczką fortepianową... Kontemplacja (dla mnie, nie wiem czy dla pianisty ,
nawet w szybkich tańcach i w Preludium.
Do tego Sarabanda z partity B-dur na bis... No i połowa Sonaty h-moll Chopina

Niekompetentna, ale zachwycona

[arana]

Ja też nie mogłam usnąć, i to bardzo długo. Słyszałam Anderszewskiego pierwszy
raz i nie zapomnę. To jeden z tych niezwykłych koncertów, w czasie których na
sali dzieją się cuda.
Pamiętacie tę ciszę przy Bachu?
No i ta cudowna niespodzianka z Sonatą h-moll na bis!

[verdiprati]

Anderszewskiego słyszałem tylko raz i to można powiedzieć przypadkiem - M.
Perahia rozchorował się i Anderszeski go zastąpił na koncercie Filharmoników w
Berlinie. Dyrygował Haiting a grali koncert Mozarta (KV467). Dwa miesiące
wcześnie słyszałem ten sam koncert w wykonaniu Polliniego - i może się nie
znam , ale Pollini to było jedno z większych moich rozczarowań, a
Anderszewski wręcz przeciwnie. Poza tym, to znam go tylko z płyt. Cały recital
na żywo to musiała być fajna sprawa. Sprawdzałem jego kalendarz
(www.anderszewski.net/performances/index.cfm ) i jestem pod wrażeniem.

[jdrk]

A ja się trochę zdziwiłem, że Mozart jakiś taki lekko romantyczny był. A potem
przeczytałem Program i... Mr.Pociej uświadomił mnie, że Fantazja i Sonata c-moll
takie właśnie są

Bach, Szymanowski, Chopin... hmmm. Wykonania niektórych pianistów są nie do
opisania i tak właśnie jest w przypadku Anderszewskiego. A jednym słowem:
genialne!

Anderszewski Wielkim Pianistą jest

[ondine]

mimo ze ostatnio zawalilam i nie poszlam posluchac 24 koncertu ( bo sama
dokladnie w tym momencie musialam go cwiczyc hihi) , to caly przez was podany
program slyszalam juz dwa lata temu. szymanowski i bach rozwala. tu jeszcze gral
op 59 pierwszego mazurka na bis, ponoc bosko

jdrk- romantyczny to nie , moze dramatyczny i bardzo operowy, ale romantyzmu tam
nie mozna wrzucic. ale nie zabrania sie sluchaczom miec odczuc romantycznych
podczas produkcji
fantazja c moll to don giovanni na fortepian..

[jdrk]

ondine napisała:
> jdrk- romantyczny to nie , moze dramatyczny i bardzo operowy, ale romantyzmu
> tam nie mozna wrzucic. ale nie zabrania sie sluchaczom miec odczuc
> romantycznych podczas produkcji
> fantazja c moll to don giovanni na fortepian..

No tak, odczucia romantyczne mialem Ale przytaczam Ci tekst Bohdana Pocieja,
ktory w programie koncertu napisal:

"W twórczosci Mozarta istnieje grupa utworow, z lat 80-tych i 90-tych, w sposob
szczegolny przesiaknietych pierwiastkiem romantyzmu. Wszystkie w tonacjach
minorowych - Kocerty d-moll i c-moll, Symfonia g-moll (przedostatnia), final
opery Don Giovanni, Requiem, utwory na fortepian solo: Fantazja d-moll i c-moll,
Sonaty c-moll i a-moll, Rondo a-moll, Adagio h-moll - one wlasnie stanowia
esencje Mozartowskiego romantyzmu".

[kanarek2]

> romantyzmu tam nie mozna wrzucic. ale nie zabrania sie sluchaczom miec odczuc
> romantycznych podczas produkcji

Są dwie sprawy, jak myślę, czyli romantyzm Mozarta o którym wspomina Jędrek i
Pociej (moze i np kwinet g-moll K516 tu mozna dorzucić?), i wykonanie, które
niekoniecznie musi być "romantyczne", zwłaszcza że łatwo pomylić romantyzm z
ekspresjonizmem czy ogólną 'bebechowatością', jak to określał Witkacy.

Ja nie mówię że And. to bezguście, on tylko wrzucił romantyzm bez konsultacji z
Ondine

Ogólnie sytuacja jest trudna, po Anderszewskim niezwykłym zastanawiałem się
kiedy niektóre wykonania wydają się "ostateczne", na czym polega ów idealny
balans między twórcą, artystą (który musi być obecny i niewidoczny niejako) i
słuchaczem, oczywiście bez konkluzji.

Anderszewski - TVP Kultura

[jdrk]

Dziś o 20:30 Anderszewski gra "Wariacje Diabellego" - film Bruno Monsaingeona

[jdrk]

Dopiero zauważyłem w programie, że dziś dzień z Anderszewskim:
19:00 (właśnie leci) sesja nagraniowa Koncertów Mozarta z Sinfonia Varsovia
19:30 "Koncert fortepianowy d-moll" W.A.Mozarta
20:30 "Wariacje Diabellego" Beethovena

Powtórka jutro:
13:30 "Wariacje Diabellego"
16:25 "Koncert fortepianowy d-moll" W.A.Mozarta

Nie rozumiem

[petromyzoniformes]

Byłem parę razy na koncertach Anderszewskiego i zupełnie nie rozumiem, co w nim
tak fascynującego. Przecież Szymanowski zupełnie nielogiczny i bezbarwny, tempa
u Chopina dziwaczne, a ogólnie brakuje NUT. Mistrzowsko i teatralnie operuje
ciszą, ale między tą ciszą muszą być przecież jakies NUTY, do cholery. A tych
brakuje tak z 30%. Nie mówiąc o poszarpanej frazie i podstawowych błędach
muzycznych. Ech, czego to marketing nie robi...

[apfelbaum]

A mnie sie zawsze wydawalo, ze w muzyce NUTY sa dla kopisty, zas dla muzyka sa
przede wszystkim dźwięki.
Nie bylem na koncercie, Andersa znam jeno z dwójki oraz CD i to co dotąd
słyszałem bardzo mnie przekonuje. Inna sprawa, że słucham przede wszystkim
formy i brzmienia, nuty mniej mnie obchodzą.
Z chęcią usłyszałbym Adagio h-moll w jego interpretacji, niby banalne do
grania, a jednak cholernie trudne.

[petromyzoniformes]

Zgoda, NUTY są dla kopisty, ale u Anderszewskiego na dźwięki się nie
przekładają, tym bardziej, że dźwięk ma zupełnie bezalikwotowy i bezbarwny.

[petromyzoniformes]

A co do formy – też się nijak nie kształtuje

[ondine]

blablabla

albo jestes jakims zazdrosnikiem, albo kims z warszawkim zlym, ze pan piotr
wypial sie na polske>

jego granie jest rzeczowe jak cholera, to nie jest granie kontrowersyjne
wlasnie, a forma? czy ty w ogole slyszales go live? skoro ktos tepa publike
potrafi 40 minutami bacha zaczarowac ( innym razem tylko sokolow to
potrafil ) , wywolac cisze i szok totalny, to chyba jego forma jest logiczna.

w ogole co to za brednia, brakuje NUT- uzasadnij prosze. ze co, sasiady? nie
slyszalam. ze 70 procent tylko jest? a co, masz jakis miernik? 70 procent , nie
wiesz o czym mowisz.

mi sie dostawalo za krytyke totalnej ignorantki grimaud, a tu sobie ktos pisze
bezsensowne rzeczy ( nieuzasadnione) inikt sie nie sprzeciwi?

[zamek]

Ondine, jak mi ktoś wyjaśni, co to jest dźwięk bezalikwotowy, bo to jest pojęcie
zupełnie sprzeczne z akustyką, to może będzie się przeciwko komu sprzeciwiać, bo
na razie to jest faktycznie blablabla i mlimli, godne tylko wzruszenia ramion.

[apfelbaum]

zamek napisał:

> Ondine, jak mi ktoś wyjaśni, co to jest dźwięk bezalikwotowy, bo to jest
pojęci
> e
> zupełnie sprzeczne z akustyką, to może będzie się przeciwko komu sprzeciwiać,
b
> o
> na razie to jest faktycznie blablabla i mlimli, godne tylko wzruszenia ramion.

No właśnie... )

[abacaba]

Sądzę, że petromyzoniformesowi chodzi o dźwięk pozbawiony śpiewności, dźwięk w
stronę stukotu, ostry i kańciasty. Niegdyś niedopuszczalny, dziś powszechnie
akceptowany. To bez związku z Anderszewskim. Nie byłem, posłucham w Dwójce.

[abacaba]

miało być
kaNciasty

[bwv1004]

zamek napisał:

> Ondine, jak mi ktoś wyjaśni, co to jest dźwięk bezalikwotowy, bo to jest
pojęcie
> zupełnie sprzeczne z akustyką,

Ja wyjasnię, bo to bardzo proste i z akustyką niesprzeczne. Najwyraźniej p.
Anderszewski grał czystymi tonami. Znaczy sinusami jak z generatora. I skoro
udało mu się wydobyć z fortepianu czyste tony, to zaprawdę geniuszem jest!

;-D ;-D ;-D

[zamek]

bwv1004 napisał:
> Anderszewski grał czystymi tonami. Znaczy sinusami jak z generatora. I skoro
> udało mu się wydobyć z fortepianu czyste tony, to zaprawdę geniuszem jest!
Albo elektrykiem. Albo genialnym elektrykiem ;P

[a000000]

zamek napisał:

> bwv1004 napisał:
> > Anderszewski grał czystymi tonami. Znaczy sinusami jak z generatora. I sk
> oro
> > udało mu się wydobyć z fortepianu czyste tony, to zaprawdę geniuszem jest
> !
> Albo elektrykiem. Albo genialnym elektrykiem ;P


hehehe, albo cudotwórcą. Gdyż fizycznie niemożliwym są sinusoidy wydobyte z
fortepianu. Najbliższy sinusoidzie dźwięk ma flet. Czysty, bez świszczących
przydechów, czyli teoretyczny.
Fortepian ma struny. Czyli dźwięk opisany "równaniem struny", a to największe
dziadostwo jakie znam z lekcji matematyki, całkowicie niepodobne do pięknej i
spokojnej sinusoidy.

A co do Aderszewskiego - słyszałam jego Bacha - PIĘKNIE grał. Także Mozarta.
Wydaje mi się, że wszystkie dokładnie nutki to może zagrać zaprogramowany
komputer. Pianista tworzy dzieło, tu i teraz, i ogólne wrażenie jest
zdecydowanie ważniejsze niż ilość nutek. Na żywo często emocje powodują różne
psikusy, ale nie patrzmy na wady, podziwiajmy zalety. A tych Anderszewski ma sporo.

[petromyzoniformes]

Ależ, Ondine, z Twoją opinią w sprawie pianistycznej i artystycznej niemocy
plastikowej Helenki zgadzam się całkowicie. A Anderszewski ma po prostu patenty,
którymi szpanuje, ale nic wielkiego tak naprawdę z tego nie wynika. Szkoda,
swoją drogą. Tym bardziej szkoda, że jest coraz gorzej.

[zamek]

To ja sobie jeszcze powzruszam ramionami. Machu machu. I mlimli.

Napisz

[arana]

gdzie i kiedy można posłuchać Twojej gry. Jesten ogromnie ciekawa, jak gra
ktoś, kto nie 'słyszy' Anderszewskiego.

[jdrk]

petromyzoniformes napisała:
> Zgoda, NUTY są dla kopisty, ale u Anderszewskiego na dźwięki się nie
> przekładają, tym bardziej, że dźwięk ma zupełnie bezalikwotowy i bezbarwny.

Że jak? Dźwięk jest jaki....? Bezbarwny??? Akurat Anderszewski jest jednym z
niewielu pianistów, który potrafi wydobyć z fortepianu naprawdę piękny dźwięk!
Tam gdzie trzeba jest dźwięczny i czysty, a kiedy indziej poważny, przytłumiony,
przejmujący. Chyba słyszeliśmy całkiem innego Anderszewskiego? Posłuchaj sobie
np. "Diabelli Variations" czy właśnie Szymanowskiego - tak pięknego dźwięku u
wielu pianistów nie usłyszysz. A braku 30% nut to nawet nie skomentuje.

co siedzi w nutach

[schaetzchen]

Hmmm, widzę, że wątek od rana sie rozwinął - ja się nawet zabrałam za odpowiedź
na temat tych 30 czy iluś procent, ale po chwili wydało mi się to tak
absurdalne, że skasowałam post.

W "Rzeczpospolitej" niejaki pan Marczyński też raczył był napisać, że w Mozarcie
Anderszewski "wydłuża pauzy" (to był zarzut, że lekce sobie waży tekst). Bzdura.
Słuchałam z nutami (NUTAMI) - wszystko się zgadzało. Naprawdę polecam posłuchać
czasem muzyki patrząc w nuty. Można się zdziwić ile jest w nich napisane. Zanim
się wypowie tezę o poszrpanych frazach i błędach muzycznych.

[materes]

schaetzchen napisała:

> Hmmm, widzę, że wątek od rana sie rozwinął - ja się nawet zabrałam za
odpowiedź
> na temat tych 30 czy iluś procent, ale po chwili wydało mi się to tak
> absurdalne, że skasowałam post.
>
> W "Rzeczpospolitej" niejaki pan Marczyński też raczył był napisać, że w
Mozarci
> e
> Anderszewski "wydłuża pauzy" (to był zarzut, że lekce sobie waży tekst).
Bzdura
> .
> Słuchałam z nutami (NUTAMI) - wszystko się zgadzało. Naprawdę polecam
posłuchać
> czasem muzyki patrząc w nuty. Można się zdziwić ile jest w nich napisane.
Zanim
> się wypowie tezę o poszrpanych frazach i błędach muzycznych.

Ja właśnie słuchałam Szymanowskiego z nutami i tam jest no mnóstwo dziwaczenia,
o Mozarcie nie będę wspominała. Andreszewski to może i zdolny pianista, ale jak
każdy paszportowiec Polityki przereklamowany. Moje ja jestem dziwna trochę, ale
lubię grę dokładną, bo się niedobrze robi jak słucham takiego ciućkania

[dwakretki]

osobiste dywagacje:
powiem tak: słuchanie utworu z nutami jest dziwaczne. muzyka jest trudną
sztuką, nie każdemu dane jest obcowanie z samym dziełem, większość musi się
zadowolić obcowaniem jedynie z jego odbiciem.
jeśli chcemy "słyszeć" samo dzieło, to, nie ma rady, musimy biegle czytać nuty,
mieć sporą wyobraźnię muzyczną i wiedzę historyczną byśmy mogli "wygenerować"
utwór z samego zapisu.
to, co słyszymy na nagraniach, koncertach itp. to wizja danego utworu dana nam
przez konkretnego wykonawcę. dla wykonawcy zapis nutowy jest jedynie
szkieletem, na którym buduje swoją interpretację czyjegoś utworu.

[60grycz60]

W kwestii ilości zagranych i niezagranych nut - wątpliwości, drodzy Państwo,
będziecie mogli sobie rozwiać po niedzielnej retransmisji tego recitalu w
Dwójce. Macie wystarczająco dużo czasu na przygotowanie nut, zaostrzenie
ołówków, przygotowanie sprzętu nagrywającego. Proponuję nawet wystąpienie do FN
o zwrot procentowej wartości ceny biletu adekwatnej do ilości nie zagranych
nut. To w kwestii czysto technicznej. Na marginesie: co powiecie o wierności
tekstowej Horowitza? Gdyby żył, to chyba na szafot albo do ogniska muzycznego.
Dla jasności: nie lokuję się pożadnej stronie tej wirtualnej barykady. Byłem na
koncercie Anderszewskiego w Katowicach (grał Mozarta koncerty 14 i 17).
Wysłuchałem z przyjemnością (nawet dużą), ale nie na kolanach. Ale nie od dziś
wiadomo, że koncert a recital to dwa odrębne światy. Natomiast w całej tej
dyskusji widzę dużo (za dużo) zacietrzewienia, a za mało radości słuchania w
ogóle. Natomiast nie lubię argumentów typu: zagraj to sam (chociaż niczego
innego bardziej bym nie pragnął). Na zakończenie: nawet jeżeli jest szał i moda
na Anderszewskiego (nawet zjadającego publicznie nuty - wie wiem, nie byłem,
ale na pewno będącego pianistą wytrawnym) to po prostu cieszmy się. W
przeciwnym razie za 30 lat w budynku FN będą stały bilardy. Zwłazcza wobec
kompletnego braku edukacji muzycznej wszędzie. A także muzyki w TVP1,2
("Kultura" to przecież tylko listek figowy - piękny, ale jakże mikroskopijny).
To jest najbardziej przygnębiające, a nie ilość zagranych przez Piotra
Anderszewskiego nut (z alikwotami lub bez).

[abacaba]

Co do dźwięku Anderszewskiego, po wysłuchaniu Koncertu d-moll Mozarta na TVP
KULTURA:
Wszystko jest dobrze, dopóki dynamika obraca się wokół mezzo forte. Od forte
wzwyż zaczyna się chamskie, ordynarne rąbanie zagipsowanym przegubem. Jeszcze
lepiej robi to Zimerman (wówczas jego ucho idzie spać).
Anderszewski jest pianistą, który dużo myśli (i dobrze), kombinuje, ma
wyobraźnię, ale ręce ma niestety związane. A szkoda wielka, bo z jego pomysłów,
po przepuszczeniu przez fortepian, zostaje połowa.
Bardzo rzadko się zdarza (wolne, spokojne fragmenty, w średniej dynamice), żeby
któryś z tych pianistów zaśpiewał coś na fortepianie. U Zimermana każda próba
zwiększenia dźwięku kończy się nieprzyjemnym stukotem.
I pomyśleć, że obowiązkowym punktem wszelkich egzaminów i przesłuchań w
szkołach muzycznych jest tzw. utwór kantylenowy.

[arana]

60grycz60 napisała:

Natomiast nie lubię argumentów typu: zagraj to sam (chociaż niczego
> innego bardziej bym nie pragnął).

Słusznie. To ani mądre, ani uprzejme. Przepraszam, Petromyzoniformes!

Mozart i idiom

[kanarek2]

No więc Schaetz - bardzoś mnie zaniepokoiła wysoką oceną Mozarta z tego
koncertu, więc w ostatnim czasie podsłuchałem trochę, głównie koncertów na
fortepian, i nadal mam wrażenie (o ile cokolwiek jeszcze pamiętam), że to się
na ogół gra inaczej, i nie bez powodu. Ondine dobrze rzecz ujęła mówiąc, że
wykonania 'romantyczne', a chyba w tę stronę poszedł Anderszewski, to nie to.

Przy okazji odkryłem parę ślicznych kawałków: sonatę na dwa fortepiany graną
przez Lupu i Perahię, koncert na dwa fortepiany (Zacharias i Hinrichs). Osobna
sprawa to Staier ze świetnym Concerto Koln, koncerty 9, 17, 18, 19; gra na
kopii Waltera, ornamentyka wychodzi na tym pięknie i czytelnie, ciekaw byłbym
jego wersji późniejszych koncertów. Bardzo polecam.

[schaetzchen]

"Mozart w interpretacji Anderszewskiego - Fantazja i Sonata c-moll niemal
całkowicie pozbawione dramatu, przekształcone w rozważanie o bogactwie piękna
dźwięku i omdlewającego piano i w tym sensie ekstrawaganckie" - to cytat z
recenzji marcowego recitalu, Kacper Miklaszewski Ruch muzyczny nr 8, 16 kwietnia
2006.

Pamiętam z wieczornych omówień przesłuchań Konkursu Chopinowskiego, jak pan KM
pragnął u uczestników słyszeć teatr w muzyce Chopina. Ja ten teatr słyszałam w
Mozarcie Anderszewskiego. Na pewno nie było to szablonowe. Fakt: nie miało też
wiele z "idiomu", a przynajmniej tego, czego zostałam nauczona w szkole, że jest
"mozartowskie" Nie było też romantyczne - mam na myśli środki, bo pojęcie
"romantyczne" jest dość pojemne i jeśli ktoś wkłada w nie dużą ilość emocji, to
owszem, to wykonanie było romantyczne. Chyba się zaplątałam... Pięknie rzecz
ujęła Ondine, z właściwą sobie umiejętnością celnego wypunktowania
najważniejszych rzeczy - to Don Giovanni na fortepian.
Ale oczywiście nie jest to jedyny "klucz" do Mozarta.

Przepraszam za niezbyt zborną wypowiedź, ale chyba się dziś za bardzo dotleniłam
Niech żyje wiosna!

PS Sonatę (D-dur) na dwa fortepiany mam z Kocsisem i Ranky'm, palce lizać.
Chociaż obecnie, po zgonie mojego gramofonu, mogę sobie co najwyżej polizać
winyl... Staier - boski.

[kanarek2]

> Ja ten teatr słyszałam w
> Mozarcie Anderszewskiego. Na pewno nie było to szablonowe. Niech żyje wiosna!

Robienie piratów z dobrych koncertów powinno być patriotycznym obowiązkiem
melomańskim, możnaby sobie na spokojnie raz jeszcze. (Naprawdę jestem ciekaw
jak bym to odebrał teraz.)
Pozdrawiam wiosennie,
k.