od czegoś trzeba zacząć?

[alicjamp]

Poradźcie od czego zacząć słuchać muzykę klasyczną? Od jakich twórców,
utworów,może epok...? Co na początek, aby nie zamęczyć wczesnego nastolatka,
który jest chłonny i chętnie słucha muzyki w ogóle - wybiera czesto jednak
chyba nietrafnie.
Od czego Wy zaczynaliście?
Pozdrawiam
Latek

[crannmer]

alicjamp napisała:

> Poradźcie od czego zacząć słuchać muzykę klasyczną?
> Od czego Wy zaczynaliście?

Od plyt ojca. I po przerobieniu zestawu w wieku wczesnie nastoletnim
wyciagnalem wtedy nastepujace wnioski:
- opera jest zasadniczo nudna
- romantyczna muzyka symfoniczna jest jeszcze nudniejsza
- organowa w zasadzie tez jest nudna, ale tokata i fuga d-moll BWV 565 zrzuca z
krzesla (pozytywnie)
- piatej symfoni Beethovena da sie w zasadzie posluchac nawet calej
- Blekitna rapsodia Gershwina (Bernstein z Columbia Symphony Orchestra, 1965
r.) jest na prawde w deche (przewaznie

Po wyciagnieciu tychze wnioskow oddalem sie na lata muzyce Queen, Police, Pink
Floyd, Dire Straits, J.M. Jarre i tym podobnym.

PO czym gdzies miedzy 19 a 20 lat wysluchalem przypadkiem w radiu jakiejs
audycji przerywanej fragmentami z dziewiatej symfoni Beethovena. To bylo
wciagajace. Kupilem zestaw symfonii Beethovena, pozniej zestaw pieciu plyt z
przekrojem Mozarta (jak sie pozniej okazalo, w dobrych i bardzo dobrych
wykonaniach), zaczalem sluchac programu radiowego nadajacego wylacznie muzyke
zwana przez ogol populacji powazna i juz wiecej do radia z popem nie wrocilem.

> Od jakich twórców,
> utworów,może epok...? Co na początek, aby nie zamęczyć wczesnego nastolatka,
> który jest chłonny i chętnie słucha muzyki w ogóle - wybiera czesto jednak
> chyba nietrafnie.

IMHO nalezy zaczynac od muzyki lekkiej, latwej i przyjemnej. Od muzyki
rozrywkowej. Czyli od dawnej

Cztery zmory w mroku, koncerty Vivaldiego, koncerty organowe Händla, Stabat
Mater Pergolesiego, skladanki typu La Folia, Charpentier, przyklady z powyzej,
raczej instrumentalne i raczej nie za dlugie. Nie obawialbym sie tez puszczania
pojedynczych czesci.

POzniej symfonie Beethovena, spokojnie rowniez w czesciach (5, 7 i 9, potem 6).
pojedyncze koncerty Mozarta, sonaty fortepianowe etc.

Nie puszczalbym romantyzmu, zwlaszcza poznego (wyjatek 1: Obrazki z wystawy,
wyjatek 2: Sinfonie classique), z Wagnera co najwyzej te najwieksze hity, zero
Straussa no i pod zadnym pozorem nie wspominalbym o tej slepej uliczce i
pomylce muzycznej zwanej operetka
(ze dziel dwudzestego wieku (z drobnymi wyjatkami, np. Queen i Beatles na
razie nie serwujemy, nie musze chyba wspominac).

A jak stwierdzimy obecnosc zdolnosci do wzruszenia sluchana muzyka, mozemy
zaczynac aplikowac muzyke wokalna. Dobrym testem na to jest np. West Side Story
(nagranie filmowe, sam Bernstein mniej). Zaczynac mozna zestawami arii np. z
Wesela Figara, Don Giovanniego, hity Verdiego, warto przy tym podac przeklad
tekstu.

Jesli bedzie gustowac w polifonii, pchnac czlowieka na Bacha (np. przy pomocy
Young Neophyte's Guide to Johann Sebastian Bach, do odnalezienia w watku
bachowskim tego forum

Po pewnym czasie nasz delikwent bedzie mogl sam rozpoznac, jakie kierunki go
ciagna, a jakie nie. Jesli pewne go nie ciagna, nic straconego. Do pewnych
rzeczy dorasta sie czasem i dziesiecioleciami. Pchac go teraz na Satiego, na
symfonie Brahmsa i Brucknera, na sztuke fugi, na cale opery Wagnera i Verdiego,
na druga szkole flamandzka, nie ma sensu.
Do tego dochodzi sie samemu. Albo nie dochodzi wcale. I dobrze, bo nie ma
obowiazku lubienia calego 1000 lat muzyki zwanej klasyczna. Ja tez niektorych
kompozytorow co prawda szanuje, ale sluchac nie lubie (Chopina np.).

A jesli nastolatek jest bardzo wczesny, niekoniecznie uszczesliwialbym go na
sile.

> Pozdrawiam
> Latek

Pozdr.
C.

[otto_1]

Bardzo rozsądnie. Nic na siłę. A przy okazji warto może zacząć od bardziej
uwaznego słuchania muzyki rockowej. Żeby zauważył, że utwór ma melodię, a do
tego jeszcze linię basu, w której czaem dzieją się ciekawe rzeczy. Ze czasem
jest jedna gitara, a czasem dwie, a ich brzmienie potrafi byc zupełnie różne.
Że czasem jest głośno, a czasem cicho. Ze czasem wolno, a czasem szybko, a
czasem, o dziwo, tempo zmienia się w trakcie utworu. Że pewne rzeczy się
powtarzają, a inne zmieniają. I takie tam.

A młodzież zwykle żywiołowo reaguje na Carmina Burana Orffa, ale to moze już
oklepane. Ze swojej strony polecam płytkę Rolfa Lislevanda pt. Codex (rockowa
muz. dawna

[pq]

Moja "droga to klasyki" była nieco inna, więc nieco inne będą i sugestie. Ale
dość podobne.

Zacząłem dość banalnie, bo od "Amadeusza", ale tę drogę polecam nowicjuszom.
Bo dużo dobrej muzyki, dobrze zagranej, świetnie wkomponowanej w film (w
przeciwieństwie do tego co się działo w tzw. "Wiecznei miłości", która powinna
zwać się "Nieśmiertelną ukochaną"). No i ta przywoływana już na tym forum
scena komponowania "Requiem" - nie tylko wstrząsająca "filmowo", ale pięknie
pokazująca jak głeboka (w sensie złożoności strukturalnej, wielowarstwowości)
jest muzyka klasyczna. Posłuchaj tego parę razy, a potem spróbuj wysłuchiwać
poszczególne linie w całości. A potem spróbuj zrobić to "bez podpowiedzi" - w
innych fragmentach, innych utworach. Smakuj, jak linie się przeplatają, jak
dialogują, jak współbrzmią.

Co do utworów polecałbym zacząć tak jak ja zacząłem, a więc od rzeczy łatwych
do słuchania dla początkującego, ale jednocześnie ciekawych (imho). A więc
Mozarta: koncerty fortepianowe numery 20, 21, 22, 24. Jegoż koncert
klarnetowy, symfonia koncertująca na skrzypce, altówkę i orkiestrę. Requiem.
Bach: koncerty Brandenburskie. Beethoven: 5 koncert fortepianowy, 5 i 7
symfonia, popularne sonaty, jak tzw. patetyczna, tzw. księżycowa. Te bardziej
znane opery Mozarta (Don Giovanni, Figaro, czarodziejski flet - koniecznie w
oryginalnym jezyku i z tekstem w ręku). Nie polecam składanek arii
i "highlights" oper.
Po pewnym osłuchaniu dobrym "konikiem" może być muzyka wokalna sakralna:
oprócz Requiem Mozarta jego "Wielka" msza c-moll, prostsze: Msza koronacyjna i
Vesperae solennes de confessore, może Requiem Verdiego (dosc operowe),
Niemieckie Requiem Brahmsa, potem msza h-moll Bacha, Missa solemnis
Beethovena, pasje Bacha.
Symfonie Brahmsa nie są imho takie trudne, choć nie brałbym ich na "pierwszy
ogień". Ale wariacje na temat Haydna czy uwertura "tragiczna" ("Akademicka"
pachnie juz operetką) spoko. Koncerty skrzypcowy i podwójny (skrzypce i
wiolonczela) Brahmsa. Fortepianowe raczej później. Operetka - zgadzam się z
cranmerem - pod żadnym pozorem!!!! To już lepiej idź w heavy metal. BTW
Sympfonii klasycznej (rozumiem, że chodzi o Prokofiewa) w życiu nie nazwał bym
romatyzmem. W ogóle moje skromne doświadczenia z tym panem są budujące -
bardzo ironiczny człowiek. Ale też chyba nie na początek.
W ogóle pamiętaj, że drogi są różne. Mam znajomego, który z powodzeniem
zaczął od Sztuki Fugi, do której ja dojrzewałem dobre parę lat i jeszcze
całkiem nie dojrzałem. Eksperymentuj. Słuchaj Dwójki (poranek Dwójki do
śniadania, koncerty wieczorem). Chodź na koncerty - żywej muzyki inaczej się
słucha.
Słuchaj w skupieniu. Jeśli coś Ci nie pasuje - zdobądź się na cierpliwość,
spróbuj znowu później. I znowu. Nie słuchaj muzyki jako podkładu do innych
czynności - to nie jest dobry pomysł. Kiedy słuchasz, zadbaj, żeby słyszeć
dobrze. Niech nie gra za cicho, zadbaj o przyzwoity sprzęt (w rozsądnych
granicach, audiofilia to choroba - lekka ale bardzo kosztowna), niech Ci nikt
nie przeszkadza. Słuchaj od początku do końca - przynajmniej części utworu.

Powodzenia

[ada08]

pq napisał:

> Moja "droga to klasyki" była nieco inna, więc nieco inne będą i sugestie.
Ale
> dość podobne.
>
> Zacząłem dość banalnie, bo od "Amadeusza", ale tę drogę polecam
nowicjuszom.
> Bo dużo dobrej muzyki, dobrze zagranej, świetnie wkomponowanej w film

Duzo świetnej muzyki jest w filmach Stanleya Kubricka.
Może niekoniecznie są to filmy dla nastolatka, ale taki,
dajmy na to ''Barry Lyndon'' - czemu nie ?


> Eksperymentuj. Słuchaj Dwójki (poranek Dwójki do
> śniadania, koncerty wieczorem).

Sobotnia i niedzielna poranna Dwójka , zanim jeszcze zacznie część
słowną , daje dużo dobrej muzyki w dobrych wykonaniach.
To są często takie ''przeboje z filharmonii''.
Co prawda nastolatek może wtedy jeszcze śpi, ale może nie ?

Wydaje mi sie , że radio w tym przypadku jest najlepsze na początek.
Nie płyty, nie udział w koncertach ''na żywo'', a właśnie radio,
którego obecność w życiu nastolatka jest czyms oczywistym.

Pozdrawiam
a.
w dobrych wykonaniach

[jan.kran]

Moja 13-letni syn zaczal od Bacha. Od dziecka sluchal ze mna muzyki klasycznej,
ale wlasnie Bach go zafascynowal. Po obejrzeniu "Amadeusa" slucha Mozarta.
Jest niemieckojezyczny wiec z libretto w reku wysluchal "Czarodziejskiego fletu"
i teraz sobie podspiewuje sluchajac tej opery.
Corka zaczela od Chopina,ale jej sie szybko znudzil.Teraz najbardziej lubi barok
i Strawinskiego,ktorego czesto slyszala, bo ta jeden z moich ulubionych kompozytorow. Mysla,ze to ze dzieci sluchaly czesto muzyki klasycznej wraz ze
mna wplynelo na ich zaintersowanie ta muzyka Ula.

[zenna]

Polecam plytke "In Gabriel's Garden" Wyntona Marsalisa (z English Chamber
Orchestra) - mile wprowadzenie w swiat barokowej trabki

Lekkie wprowadzenie przez muzykę dętą...

[zamek]

Zenna! Dzięki! Przypomniałaś mi jeden bardzo cenny dla
celów edukacyjnych zespół - Canadian Brass i ich
opracowania najprzeróżniejszych utworów. Bardzo wiernie
zrobione, a przy tym atrakcyjne dla "młodych w klasyce"
uszu, bo takie, rzekłbym "pomostowe" - klasyczna treść w
"rozrywkowym" opakowaniu.

[zenna]

Witaj,

Tutaj Marsalis byl jak najbardziej tradycyjny... Troche mnie to rozczarowalo,
bo akurat wtedy liczylam na jazzik, no ale w rezultacie to bylo bardzo mile
rozczarowanie!
Dzieki , pierwszy raz uslyszalam o Canadian Brass. Chetnie sobie czegos w
ich wykonaniu poslucham!

Pozdrawiam

[zamek]

Pytanie, jak "wczesny" jest nastolatek. Dyskutanci
powyżej napisali bardzo wiele słusznych uwag, ja dorzucę
jedną obserwację.
Zastanawiające, że znakomitą "kopalnią" klasyki są...
stare amerykańskie kreskówki! Ileż znanych klasycznych
melodii można znaleźć u Toma i Jerry'ego - fabułka z
reguły jest kompletnie bzdurna i schematyczna, ale
wsłuchanie się w tło muzyczne bywa bardzo kształcące.
Potem warto młodemu człowiekowi podsunąć oryginał tego,
co właśnie "połknął" jako lekkie danko wraz z filmikiem.
A repertuar bywa niezły - od Bacha aż po Prokofiewa!
Pozdrawiam

[kanarek2]

Więc jestem pod wrażeniem zbieżności tytułów przez was wymienionych z muzyką
moich początków (od Obrazków z Wystawy do Klasycznej Prokofiewa. Bach w moim
przypadku to też koncert fortepianowy d-moll (i Richter)). I bardzo jestem
ciekaw, w jakiej mierze jest to przypadek, a w jakiej nie, i czy dało by się
ustalić „murowane przynęty dla nastolatków”.

Podobno Maria Callas miała powiedzieć, że tenor to nie głos lecz schorzenie;
przez lata długie myślałem tak i o Callas, i o wszystkich solistach. ‘Śpiewane’
nie wchodziło w grę, ale - podkreślę - chór owszem (np. w IX Symfonii), w tym
muzyka sakralna. Sprawdziłem to pewnego dnia na własnych dzieciach, które
doceniły Koncert Muzyki Cerkiewnej (w kościele).

Koncert ‘na żywo’ jest niezastąpiony (wiem co mówię, podczas drugiej wizyty w
filharmonii spotkałem urodziwą koleżankę z sąsiedniej klasy).

Na koniec dodam – nie biłbym dziecka za Stana Getza, Stańkę, czy Al di Meolę
(‘Sunday Night in San Francisco’, z Paco de Lucia i Laughlinem, powinno zostać
docenione).