Lamento della ninfa

[eeela]

Z osmej ksiegi madrygalow Montverdiego. Obecnie moj najulubienszy,
najukochanszy. I cala osma ksiega jest swietna - nigdy dotad nie sluchalam.
Ach

[maro76]

o, to ja z ósmej księgi lubię "Vago augelletto"
zresztą, innych nie znam z tej księgi bo mam tylko jedną
płytkę z kilkoma madrygałami miłosnymi i wojennymi

ale ten "Vago..." jest super, takie proste i melodyjne,
chyba rodzaj XVII wiecznego popu

[eeela]

Mam cala osma od tygodnia i leci naokraglo 'Lamento della ninfa' tez jest
proste i melodyjne, zarazem bardzo melancholijne i szarpie sercem moim
wzruszonym, pewnie taka owczesna Whitney Houston

[kanarek2]

Czy masz Alessandriniego? Jeśli tak, to po pierwsze w pełni Cię rozumiem,
Lamento jest piękne i najlepsze jak dla mnie na tej cd (z tym męskim
współczującym chórkiem), a po drugie polecam (nie pierwszy raz zresztą)
Combatimento z Villazonem i nie tylko, ostatnio nagrane, powinno Ci się
spodobać bo jeszcze śliczniejsze. Płyta może nierówna, bo nie tylko Villazon
śpiewa.

[eeela]

Alessandriniego, tak Meski wspolczujacy chorek i serce rozdzierajacy sopran

[alepat]

A macie może tłumaczenie??? Bo ja włoskiego za bardzo nie znam, a
chwyciło mnie za serduszko i chciałabym wiedzieć chociaż o czym tak
pięknie śpiewają
mój mail wrazie czego: [e-mail]

[j1850ej.reszke]

Znalazłem interesującą rozmowę na powyższy temat w Cafe Cultura i nawet krótki
fragment tekstu w przekładzie polskim [ podaje MW 23.04.2005 ].

www.cultura.boo.pl/viewtopic.php?pid=3395
Monteverdi to uroczy świat muzyczny. Pozdr.

[eeela]

Bardzo trafnie i madrze ktos tam napisal:





23.04.2005 19:35

MW
Użytkownik

Re: prośba o radę

Skoro już jesteśmy przy lamencie Nimfy:

Jeszcze Febus nie przyniósł na świat dnia,
kiedy dziewczyna wyszła ze swego domu.
Na jej bladej twarzy smutek gości,
Często jej serca głębokie westchnienie unosi.
Tak, stąpając po kwiatach, Ona miota się tu i tam,
i lamentuje nad jej straconą miłością: ...


Znalazłem siedem wykonań i nie miałem trudności z wybraniem tego, które mnie
najbardziej poruszyło: Rossanna Bertini i zespół Rinalda Alessandriniego,
nagranie z 2000 roku. Słuchając go zapomniałem, że porównuję kilka wykonań - po
prostu słuchałem wzruszony lamentami Bertini - ona naprawdę wzdycha i skarży się
nieczułemu niebu. Muzyka i słowa łączą się tu niezwykle naturalnie. Nagranie w
porównaniu z innymi wydaje się wyjątkowo szybkie - 4`45`` - ale tak naturalnie
pulsują skargi nimfy-dziewczyny. Bertini ma wyjątkowo jasny, dziewczęcy,
zmysłowy, „biały” głos. Bardzo podobały mi się także głosy „narratorów” -
wyraziste i silnie zindywidualizowane; oraz delikatne continuo na lutni i
klawesynie. Nie chcę być posądzony o jakąś egzaltacje - ja naprawdę bardzo
rzadko uważam wykonania za idealna - ale te takie jest - nie potrafię sobie
wyobrazić, że można to lepiej wykonać.

Inne nagrania, a śpiewały tam takie gwiazdy jak Emma Kirkby, Monserrat Figueras,
Bernarda Fink, Maria Cristina Kiehr, Cettina Cadelo i Marjanne Kweksilber -
chyba nie uchwyciły sedna tej muzyki. Nawet cudnie brzmiące nagranie Figueras i
Savalla, trwające dla odmiany 8’46’’. Figueras wydaje się, że śpiewa w trzeciej
osobie, że to nie ona jest porzuconą kochanką, albo, że było to dawno temu i już
to nie porusza ani jej ani słuchacza, a grająca cudowne arabeski wiola Savalla
jest tu całkiem niepotrzebna, tylko zamazuje ideę Monteverdiego. Inne nagrania
są w moim odczuciu jeszcze bardziej zimne i akademickie.

Ale może to tylko moje zdanie?

---------
Marek