polecam

[tyka5]

Proponuję umieszczać w tym wątku linki i omówienia stron, które budzą nasze
zainteresowanie.
Moim odkryciem od trzech lat jest mój krajan, Sylwek Kucharski z Jastrowia.
Wybitnie uzdolniony reportażysta, zdobywca najwyższych szczytów. Jego teksty
publikowane były w Złotowskich Okolicach. Inne reportaże, świetnie napisane
lekkim piórem, znajdziemy na stronie
www.jastrowie.to.pl/mambo/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1
Warto tam zajrzeć również ze względu na przepiękne zdjęcia - menu: artykuły i
galeria.
Szkoda, że tak utalentowani i nieprzeciętni ludzie pozostają niezauważeni
przez szerszą społeczność, że docenia ich tylko niewielka grupa przyjaciół.
Kieruję apel do nauczycieli geografii i do polonistów: zaproście Sylwka do
swoich szkół, niech młodzież przekona się, że zamiast z nudów szukać podniety
w spożywaniu fekaliów, można żyć z adrenaliną i pięknie jednocześnie.

teksty do kabaretu

[tyka5]

Po raz kolejny polecam lekturę Aktualności Lokalnych. W ostatnim numerze z 1
lutego w artykule "Hala przyklepana" zacytowano stanowisko zarządu powiatu w
sprawie budowy hali sportowej przy LO. Nie bardzo wiadomo, czy autorem
przywołanych w artykule sformułowań, jest wyłącznie starosta Jaskólski, który
referował stanowisko zarządu, tym niemniej takie cymesy składniowe i
frazeologiczne, jakie pojawiły się w wypowiedzi starosty, można spotkać chyba
tylko w Ulissesie Jamesa Joyce a. Zastosowana przez starostę
technika "strumienia świadomości" jest przedniej jakości. Jedno wypowiedzenie
składa się z dwunastu chyba wypowiedzeń składowych i z około stu pięćdziesięciu
wyrazów. Imponujące nieprawdaż? A jaki cudny styl, w sam raz do kabaretu "Ani
mru mru": "Zarząd powiatu zobowiązuje się do [...] zabezpieczenia terenu
przyległego do szkoły w ogrodzenie wkomponowane w otoczenie celem zapewnienia
bezpieczeństwa i higieny pracy pracy uczniów z I LO...". Mówiąc po chłopsku,
zarząd powiatu ma dopilnować, aby wokół terenu należącego do Ogólniaka został
postawiony płot, coby uczniowie na przerwach na piwo nie wyskakiwali, albo i na
coś mocniejszego.
Polecam.

rotmistrz Witold Pilecki - zapomniany bohater

[tyka5]

www.historycy.org/index.php?showtopic=6324
Witold Pilecki

Prawdopodobnie bohater o najodważniejszej karcie z całej II wojny światowej.
Człowiek, który całym swoim życiem ukazał, że nie istnieją granice odwagi i
poświęcenia.

Witold Pilecki WITOLD
Witold Pilecki "WITOLD"

1901 - 1948
Przybrane nazwiska: Roman Jezierski, Tomasz Serafiński.
Pseudonimy: Druh, Witold.
Oficer rezerwy kawalerii WP: podporucznik [1925], porucznik [11.XI.41],
rotmistrz [11.XI.43].

Urodził się 13 maja 1901 roku w Ołońcu koło jeziora Ładoga, w północnej
Rosji, własciwie w Karelii, gdzie jego ojciec, Julian, był rewizorem
lesnym.
Ród Pileckich od pokoleń mieszkał na Litwie, rodzina matki Witolda,
Ludwiki, pochodzaca z Mohylewszczyzny, była zesłana po Powstaniu
Styczniowym w okolice Pietrozawodska, na krańcach rosyjskiego imperium.
Dziad Witolda, Józef Pilecki, po tymże Powstaniu przesiedział 7 lat na
Syberii, zanim został wykupiony przez rodzinę. Polskie tradycje
niepodległosciowe były więc w rodzinie Witolda bardzo żywe.
Od 1910 roku Ludwika Pilecka z czworgiem dzieci zamieszkała w Wilnie. Tam
chodził do szkół. Ukończył Szkolę Handlowa. W 1914 wstapił do tajnego
skautingu-harcerstwa, zakazanego przez władze carskie. W 1916 założył
zastęp harcerski w Orle.

W 1918 roku w momencie wycofywania się Niemców z Wileńszczyzny, Polacy
zorganizowali się aby zapobiec przejęciu władzy w Wilnie przez
bolszewików. Witold wstapił do oddziałów samoobrony dowodzonych przez gen.
Władysława Wejtkę.
W 1919 roku służył w partyzanckim oddziale legendarnego zagończyka mjr.
Jerzego Dabrowskiego. W walkach odwrotowych z bolszewikami w lipcu 1920
roku dowodził pod Grodnem sekcja kompanii harcerskiej. Od 5 sierpnia 1920
roku służył znowu pod mjr. Dabrowskim w 211. pułku ułanów [pózniejszy 13.
p.uł.] i z pułkiem tym walczył na przedpolu warszawskim pod Radzyminem.
Pózniej pułk wszedł pod rozkazy gen. Żeligowskiego. Pilecki walczył w
Puszczy Rudnickiej i brał udział w zajmowaniu Wilna. Odwaga i brawura
odznaczył się w tej wojnie kilkakrotnie, dwukrotnie został odznaczony
Krzyżem Walecznych.


Po wojnie, w 1921 roku zdał maturę w Gimnazjum im. Joachima Lelewela w
Wilnie. Był uzdolniony artystycznie, rysował, malował i pisał wiersze...
W 1926 roku, po ukończonych kursach i praktykach mianowany został
podporucznikiem rezerwy kawalerii. Był ziemianinem, gospodarował w
rodzinnych Sukurczach, fascynowała go przyroda i konie.

Zmobilizowany 26 sierpnia 1939 w ramach 19. DP, był dowódca plutonu
kawalerii. Resztki dywizji rozbitej przez Niemców wycofały się w kierunku
planowanego przez polski sztab tzw. "przedpola rumuńskiego", aż w
Lubelskie, pod Włodawę. Tam odtworzono oddziały kawalerii 41. DP
Rezerwowej, dowodzone przez mjr. Jana Włodarkiewicza. Witold Pilecki
został jego zastępca. Tak splotły się wojenne losy tych dwóch oficerów.
Po agresji sowieckiej 17 wrzesnia, Pilecki i Włodarkiewicz zakopali broń i
przedarli się z powrotem do Warszawy.
Na konto ppor. Pileckiego i jego żołnierzy w kampanii wrzesniowej zapisano
zniszczenie siedmiu niemieckich czołgów i dwóch nieuzbrojonych samolotów.
Pilecki uznał to potem za "rezultat niewielki".

9 listopada 1939 roku w Warszawie Pilecki, Włodarkiewicz i kilku innych
oficerów założyli jedna z pierwszych wojskowych organizacji
konspiracyjnych pod nazwa Tajna Armia Polska [TAP]. Było to w szesć
tygodni po założeniu w Warszawie Służby Zwycięstwu Polski.
była to organizacja oficerów zawodowych WP i ziemian, o profilu
narodowo-katolickim. Mjr Jan Włodarkiewicz został jej Komendantem, ppor.
Witold Pilecki inspektorem organizacyjnym, ppłk "Stefan" Władysław
Surmacki szefem sztabu. TAP sięgała poza Warszawę, do Siedlec, Lublina,
Radomia i Krakowa. W 1940 roku liczyła prawdopodobnie ok. 8000
zaprzysiężonych członków, posiadała kilkanascie karabinów maszynowych,
kilka rusznic przeciwpancernych i ok. 4000 karabinów.


Po poczatkowych konfliktach z SZP [osobiscie gen. Stefana "Grota"
Roweckiego z mjr. Włodarkiewiczem. Stefan Rowecki w raporcie do gen.
Sosnkowskiego okreslił w listopadzie 1940 ideologię organizacji jako
"faszyzm katolicki"], w jesieni 1941 mjr Włodarkiewicz podporzadkował
Tajna Armię Polsk± Zwiazkowi Walki Zbrojnej [ZWZ]. Został nawet pierwszym
dowódca "Wachlarza" - wydzielonych z ZWZ oddziałów na kresach wschodnich,
przygotowywanych na wypadek wojny niemiecko-sowieckiej.
Sprawy te zreszta nie dotyczyły już konspiratora ppor. Witolda
Pileckiego... Od nocy 21/22 wrzesnia 1940 Witold Pilecki był więzniem nr
4859 Konzentrationslager Auschwitz.
Był bodaj jedynym ochotnikiem w całej historii II Wojny Swiatowej, który
poszedł do Oswięcimia swiadomie i dobrowolnie...
W 1940 Gestapo aresztowało wielu członków TAP. Wkrótce liczni z nich
znalezli się w KL Auschwitz. W obozie uwięzionych było m. in. dwóch
członków scisłego kierownictwa TAP, ppłk. Władysław Surmacki i dr
Władysław Dering, szef służby zdrowia TAP.
W tym czasie [1940] nazwa KL Auschwitz nie budziła jeszcze grozy, takiej
jak już niedługo pózniej. Niewielu ludzi w Polsce miało wyobrażenie o
warunkach tam panujacych, nie było żadnych potwierdzonych informacji;
Auschwitz nie uchodził za obóz eksterminacyjny, a raczej za "surowy
osrodek internowania".
Pilecki zgłosił mjr. Włodarkiewiczowi projekt swojego dobrowolnego pójscia
do KL Auschwitz dla przesyłania raportów o sytuacji oraz stworzenia tam
zakonspirowanej organizacji oporu wsród więzniów. Nie do końca wyjasnione
sa okolicznosci podjęcia tej decyzji przez "Witolda".
Pilecki był w pewnym konflikcie z Włodarkiewiczem na tle wygórowanych
ambicji tego ostatniego oraz jego oporów wobec ZWZ. Włodarkiewicz wahał
się z wyrażeniem zgody na propozycję Pileckiego. Płk. Janusz Albrecht
'Wojciech" - ówczesny szef sztabu ZWZ, został powiadomiony o propozycji
Pileckiego.
W listopadzie 1941, po wcieleniu TAP do ZWZ, ppor. Witold Pilecki, wówczas
już więzień KL Auschwitz, został awansowany przez gen. Stefana
"Grota"-Roweckiego do rangi porucznika [niektórzy publicysci powojenni
kwestionuja awansowanie oficera przebywajacego w obozie, jednak jak
wykazuje wojenna praktyka nie był to wypadek odosobniony. Przecież własnie
gen. "Grot" otrzymał awans na generała dywizji z dniem 1 stycznia 1944 -
już jako więzień KL Sachsenhausen].
Sam Pilecki zeznał przed komunistycznym sadem wojskowym w 1948 roku, iż
poszedł do Oswięcimia z rozkazu gen. "Grota", przekazanego mu przez mjr.
Włodarkiewicza. Jest również oczywiste, że Pilecki nie zdawał sobie w
pełni sprawy z tego, gdzie dobrowolnie idzie...
Został zaopatrzony w fałszywe dokumenty na nazwisko Tomasza Serafińskiego
z Krakowa, rzekomo zmarłego w Warszawie podczas działań wojennych w 1939
roku [pózniej okazało się, że Serafiński żył nadal].
Schwytanych na ulicach warszawiaków przewożono poczatkowo do koszar
SS-Reiterregiment przy Łazienkowskiej. PóĽniej utworzono obóz
przejsciowy przy Skaryszewskiej.

19 wrzesnia 1940 roku hitlerowcy urzadzili na Żoliborzu, Grochowie i
Mokotowie wielka łapankę. Pilecki przebywał wówczas w mieszkaniu Eleonory
Ostrowskiej przy al. Wojska Polskiego na Żoliborzu. Niemcy, szukajac
mężczyzn, dosyć pobieżnie przegladali mieszkania, i to nie wszystkie.
Pilecki, mimo, iż mógł się ukryć, sam wyszedł do żołnierza niemieckiego
stojacego w drzwiach mieszkania. Wychodzac z żołnierzem szepnał do
Ostrowskiej:
"Zamelduj gdzie trzeba, że rozkaz wykonałem".
Choć mógł uciec - nie zrobił tego.
Podczas tej łapanki, Niemcy zatrzymali ok. 2000 mężczyzn. W ujeżdżalni
dawnego 1. pułku szwoleżerów, przez kolejne dwa dni kopano ich leżacych i
katowano bykowcami. W dwa dni pózniej przewieziono ich do KL Auschwitz.
Był to dopiero drugi wielki transport więĽniów z Warszawy. W tym samym
transporcie wywieziono do Aus

[tyka5]

c.d. zapomniany bohater

W tym samym transporcie wywieziono do Auschwitz Władysława Bartoszewskiego.

O nocy 21/22 wrzesnia 1940 roku Pilecki napisał w raporcie z 1943:
"Około 10 wieczór pociag się zatrzymał w jakims miejscu i dalej już nie
ruszył. Słychać było krzyki, wrzaski - otwieranie wagonów, ujadanie psów.
[...] Oslepieni reflektorami, pchani, bici, kopani, szczuci psami,
raptownie znaleĽlismy się w warunkach, w jakich watpię, by ktos z nas był
kiedykolwiek. [...] Pędzono nas przed siebie, ku większej ilosci
skupionych swiateł. W drodze kazano jednemu z nas biec do słupa w bok od
drogi i zaraz w slad za nim puszczono serie z p-ma. Zabito. Wyci±gnięto z
szeregu 10 przygodnych kolegów i zastrzelono w marszu z pistoletów na
skutek odpowiedzialnosci solidarnej za "ucieczkę", która zaaranżowali sami
SS-mani. Wszystkich jedenastu ciagnięto na rzemieniach uwiazanych do
jednej nogi. Drażniono krwawymi trupami psy i szczuto je na nich. Robiono
to pod akompaniament smiechu i kpin. Zbliżalismy się do bramy umieszczonej
w ogrodzeniu z drutów, na której widniał napis: "Arbeit macht frei"
Pózniej dopiero nauczylismy się go dobrze rozumieć. [...]


W ciagu paru dni czułem się oszołomiony i jakby przerzucony na inna
planetę. Wpędzenie nas w nocy kolbami esesmanów za druty, na teren
oswietlony reflektorami - przebiegamy przez niesamowicie rozesmianych,
wrzeszczacych "capów," porzadkujacych szeregi nasze dragami, majacych
zielone i czerwone łatki w miejscach, gdzie wiesza się ordery, wsród
dzikich chichotów i żartów dobijajacych chorych i słabych lub tego, kto
miał nieostrożnosć powiedzieć, że był sędzia lub jest księdzem - zrobiło
na mnie wrażenie, że zamknięto nas w zakładzie dla obłakanych. [...]
Tu oddalismy wszystko w wielkie worki, do których odpowiednie przywiazano
numery.
Tu ostrzyżono nam włosy na głowie i na ciele, pokropiono trochę prawie
zimna woda. Tu wybito u mnie pierwsze dwa zęby za to, że numer ewidencyjny
na tabliczce napisany niosłem w ręku, a nie w zębach. Dostałem w szczękę
ciężkim dragiem. Wyplułem dwa zęby. Pociekło trochę krwi. [...]
Lagerführer Karl Fritz: "Popatrzcie, to jest krematorium. Wszyscy
pójdziecie do krematorium, 3 tysiace stopni ciepła". I ciagnał dalej, że
jest to jedyna droga na wolnosć przez komin. [...] Dobre widoki dla nas:
przez komin. Pobledlismy, drżałem. Bałem się".
Pilecki występujacy w KL Auschwitz jako Tomasz Serafiński otrzymał numer
obozowy 4859.


Pracował w obozie oswięcimskim w różnych komandach: był sprzatajacym,
pielęgniarzem [dzięki dr Deringowi], stolarzem, rzezbiarzem, grabarzem,
paczkarzem, piekarzem. Chorował kilkakrotnie, przetrzymał dzięki dr
Deringowi zapalenie płuc.
Napisał potem:
"Obóz, warunki przeżycia były tym, co wyraznie klasyfikowało charaktery -
wartosci indywidualne; jedni staczali się, stajac się coraz większymi
draniami bez skrupułów, inni za to jakby dla przeciwwagi podnosili się
ciagle moralnie, silnie rzezbiac w charakterach własnych jak w
kryształach. Zdarzały się ciagle niespodzianki, jak załamania tych, którzy
się silnymi wydawali, tak również nagłe odrodzenie się moralne
indywidualnosci słabych".
Pilecki nie załamał się.
"Pisałem w listach do rodziny [...], by mnie nie starano się z lagru
wykupić, co mogłoby się zdarzyć, gdyż nie miałem żadnej sprawy, a
hazardowała mnie gra i oczekiwana w przyszłosci rozgrywka na miejscu.
[...] znalazłem w sobie radosć wynikajaca ze swiadomosci, że chcę
walczyć". Witold Pilecki poszedł dobrowolnie do Auschwitz głównie po
to, żeby założyć tam organizację oporu. Szczegóły planu zmieniły się
w rzeczywistosci obozu zagłady, ale pózniej Pilecki okreslił swoje
założenia następujaco:
"Podtrzymanie na duchu kolegów przez dostarczanie i
rozpowszechnianie wiadomosci z zewnatrz; zorganizowanie w miarę
możliwosci dożywiania i rozdzielania odzieży wsród zorganizowanych;
przekazywanie wiadomosci na zewnatrz oraz jako uwieńczenie
wszystkiego - przygotowanie oddziałów własnych do opanowania [obozu]
zrzucenia tu broni lub siły żywej [desantu]".
W ciagu kilku tygodni zorganizował zalażki konspiracji obozowej.
Posłużył się modelem głęboko utajnionych "piatek", które miały
bardzo ograniczone kontakty jedna z druga. Baza było pięć górnych
"piatek", niezależnych i nic o sobie nie wiedzacych, które rozwijały
się w dolne "piatki".
Pierwsza "górna piatka" powstała jesienia 1940, druga dopiero w
marcu 1941, w stolarni obozowej.

Do pierwszej "piatki" należeli:
płk. Władysław Surmacki - nr 2759
kpt. dr. Władysław Dering - nr 1723
por. Jerzy de Virion - nr 3507
Eugeniusz Obojski - nr 194
kpt. Alfred Stössel - nr 435.
Ta piatka została zaprzysiężona przez Witolda Pileckiego. Organizacja
przyjęła nazwę "Zwiazek Organizacji Wojskowych" [ZOW].
Z biegiem czasu organizacja rozrosła się do wielu komórek ulokowanych w
kilku komandach obozu. Należeli do niej m.in. narciarz Bronisław Czech [nr
349] i artysta rzeĽbiarz prof. Xawery Dunikowski [nr 774]. Objęła nawet
kilku więzniów funkcyjnych. Szpital obozowy stał się ważna enklawa
konspiracji. Zorganizowano pierwszy kontakt z ludnoscia cywilna poza
obozem, która wykorzystano dla przerzutu lekarstw do obozu. Konspiracja
miała własny sad, wydawała wyroki smierci na kapusiów, które wykonywano
przy pomocy wszy zakażonych tyfusem, albo zamieniajac kartoteki więzniów z
wyrokami smierci wydanymi przez Niemców [spenetrowano również tzw.
"Aufnahmenkommando" Oddziału Politycznego - Politische Abteilung, czyli
obozowego Gestapo].
Inicjatywa ruchu oporu Pileckiego była pierwsza, ale pózniej nie jedyna.
Każde prawie srodowisko próbowało zorganizować się. Powstały grupy oporu
PPS pod kierunkiem Stanisława Dubois [nr 3904, w obozie przebywał jako
Dębski, rozstrzelany 21.VIII.42], ZWZ płk. Kazimierza Rawicza [nr 9319],
prawicowej ONR Jana Mosdorfa [nr 8230, rozstrzelany 11.X.43].
Celem Pileckiego było połaczenie wszystkich grup konspiracyjnych i
przygotowanie powstania w obozie. Do ZOW Pileckiego przyst±piło wkrótce
kilku socjalistów i członków ZWZ. Płk Rawicz objał zwierzchnictwo wojskowe
nad połaczonymi grupami konspiracyjnymi i symbolicznie-formalnie
podporzadkował je Komendantowi ZWZ. Po przeniesieniu Rawicza do
Mauthausen, przywództwo wojskowe objał płk Juliusz Gilewicz [nr 31033,
rozstrzelany 11.X.1943 zadenuncjowany już po ucieczce Pileckiego].
Utworzono "komitet polityczny" z przedstawicieli lewicy [m.in. Stanisław
Dubois] i prawicy [m.in. Jan Mosdorf]. Wciagnięto do konspiracji grupę
więzniów Czechów. Nawet w tej konspiracji, w samym jadrze piekła, nie
obyło się bez tarć, głównie ambicjonalnych...
Oczywiscie siły były minimalne wobec hitlerowskiej machiny zbrodni. Ale
siła konspiracji tkwiła w jej znaczeniu psychologicznym i moralnym. A
ofiary były ogromne.
Napisał potem Pilecki:
"Wielki młyn lagru wyrzucał wciaż trupy. Wielu kolegów ginęło, których
stale trzeba było zastępować innymi. Wciaż trzeba było wszystko wiazać.
[...] W wysiłku pracy codziennej walczylismy o to, by jak najmniej oddać
do komina istnień polskich, a dzień czasami wydawał się rokiem".
Kiedy z końcem 1941 roku Niemcy rozpoczęli wielka rozbudowę Birkenau
[Auschwitz II] i podjęli masowa eksterminację Żydów, konspiracja obozowa
objęła po częsci ten nowy obóz. Chodziło głównie o zebranie wiarygodnych
informacji o eksterminacji Żydów i przesłanie ich do Warszawy. Okazało
się, że płk Jan Karcz, po przetrzymaniu 9 dni okrutnego przesłuchania w
"bunkrze" bloku 11, został przeniesiony do Birkenau. Karcz stworzył tam
kolejne "piatki" ZOW, głównie z więzniów przeniesionych z Auschwitz I. Nie
ma informacji czy wciagnięto do konspiracji jakichs Żydów, którzy nie
ulegli natychmiastowemu zagazowaniu. Zbierano informacje, rozdawano nieco
żywnosci i lekarstw.
Wiosna 1942 przywieziono do Auschwitz pierwsze więzniarki, które osadzono
w obozie

[tyka5]

c.d. zapomniany bohater


Wiosną 1942 przywieziono do Auschwitz pierwsze więzniarki, które osadzono
w obozie kobiecym Birkenau. Z czasem kilkanascie kobiet weszło do
konspiracji obozowej. Próbowano ratować młode dziewczęta-więzniarki.
Według Józefa Garlińskiego, wiosna 1942 roku w Auschwitz było już ok. 1000
wtajemniczonych i zaprzysiężonych członków ZOW. Dokładne liczby sa nie do
odtworzenia. Idea Pileckiego było zbrojne opanowanie obozu, gdyby
zaatakowano go z zewnatrz, zrzucono tam broń i desant lub nawet tylko
dokonano ciężkiego nalotu bombowego. Pilecki podzielił Auschwitz I na
cztery bataliony; każdy blok miał być szkieletowym plutonem. Wyznaczono
dowódców. Pilecki do końca wierzył, że więzniowie byli zdolni do
opanowania obozu.
Rozgoryczony, najwyrazniej rozmijajacy się z realiami, napisał pózniej:
"Tragedia nasza było nie to, żesmy - jak myslała Warszawa - byli
kosciotrupami, lecz przeciwnie, że jakkolwiek bylismy silni i lokalnie
bieg wypadków mielismy w swoim ręku, ze względu jednak na ogólna sytuację
- społeczeństwo, represje - ręce mielismy zwiazane i z oddali musielismy
uchodzić za bezradnych. Potrzebny był nam rozkaz".
Informacje z obozu przesyłano różnymi kanałami. Pilecki nawiazał kontakty
z komandem "mierników", którzy wychodzili poza obóz dla prac mierniczych,
wynoszac przy tym meldunki. Wciagnał w konspirację, więznia woznicę. W
szpitalu obozowym pod podłoga gabinetu głównego lekarza, dr Dering
zainstalował odbiornik radiowy. Zdarzały się, chociaż bardzo rzadko,
zwolnienia więĽniów z obozu. Dzięki nim pierwszy meldunek dotarł do
Warszawy w listopadzie 1940, a w marcu 1941 został przekazany do Londynu
przez kuriera komendanta głównego ZWZ gen. "Grota".
W 1942 roku kilku uciekinierów przekazało kolejne meldunki ZOW do Dowódcy
AK.
Na poczatku 1943 Pilecki zaczał mysleć o ucieczce z obozu. Były ku temu
trzy powody.
Po pierwsze, Pilecki zdał sobie sprawę, że "Warszawa" nie ma zamiaru
zorganizowania uderzenia na obóz - postanowił więc interweniować
osobiscie. Po drugie, docierały do niego informacje o zaciskajacej się
wokół ZOW i niego samego pętli niemieckiej. Z końcem 1942 i poczatkiem
1943 roku ZOW poniósł duże straty. Niemcy zgładzili wielu konspiratorów,
którzy tkwili w ZOW niemal od poczatku. Tak zginęli np. Alfred Stössel z
pierwszej "górnej piatki" i płk Jan Karcz, kierujacy ZOW w Birkenau. Po
trzecie, Niemcy rozpoczęli akcję przerzucania więzniów z niskimi numerami
do innych obozów. Pileckiemu udało się raz wyreklamować z takiego
transportu.
Z kilku koncepcji ucieczki, Pilecki zdecydował się na ucieczkę przez
komando wypiekajace chleb w piekarni ulokowanej poza obozem. Od rożnych
członków ZOW Pilecki, Jan Redzej i Edward Ciesielski otrzymali z magazynu
odzieży cywilne ubrania, przybory do golenia, 400 dolarów, klucz do drzwi
piekarni, srodek nasenny, preparat mylacy psy i cyjanek potasu. Każdy z
nich wiedział zbyt dużo, żeby mogli ryzykować dostanie się żywymi w ręce
Niemców. Podstępem, przez szpital, zostali przyjęci do komanda piekarzy.
Uciekli w noc niedzieli wielkanocnej 26/27 kwietnia 1943. Pracujac na
nocna zmianę w piekarni, zostali w niej zamknięci przez strażnika
niemieckiego, uspili innego strażnika wewnatrz, przecięli kabel
telefoniczny, otworzyli drzwi i wyszli na wolnosć. W siapiacym deszczu,
torem kolejowym doszli do Soły, a potem do Wisły, przez która przeprawili
się znaleziona szczęsliwie łódka. Ksiadz na plebani w Alwerni nakarmił ich
i dał im przewodnika. Przez kilka wsi, Tyniec, okolice Wieliczki, Puszczę
Niepołomicka dotarli do Bochni, a stamtad do Wisnicza, gdzie Pilecki
odszukał prawdziwego Tomasza Serafińskiego. Ten ułatwił mu kontakt z
komórkami AK, które potraktowały uciekinierów bardzo podejrzliwie. Do
podejrzeń przyczyniły się zreszta namowy Pileckiego żeby zaatakować obóz w
Oswięcimiu.
25 sierpnia 1943 roku Pilecki, już w Warszawie, nawiazał kontakt z
oficerem KG AK, dr Henrykiem Gnoińskim "Zygmuntem" [wczesniej w Referacie
"C" III Oddz. SZP, póĽniej w ZO], który wówczas zajmował się sprawami
kacetu w Auschwitz.
Pilecki apelował o atak na Oswięcim, który jednak uznano za niewykonalny
siłami AK.
Napisał szczegółowy raport o obozie, tzw. "Raport Witolda", który został
przekazany do Londynu. Rzad RP w Londynie bezskutecznie apelował zreszta
wczesniej do Brytyjczyków, o zbombardowanie obozu. Istniał też plan ataku
na obóz i otwarcia go na pół godziny, gdyby Niemcy zaczęli masowo mordować
więzniów w Auschwitz I. W pobliże obozu wysłano dwóch cichociemnych. Jeden
z nich, ppor. "Alfa" Stefan Jasieński, wysłany przez KG AK w lipcu 1944,
miał przygotować rozpracowanie na rzecz planowanego uderzenia Grupy
Operacyjnej "Odra", ranny ok. 29 wrzesnia w Malcu wpadł w ręce niemieckie,
po czym przewieziono go do KL Auschwitz. Według londyńskich zródeł ppor.
"Alfa" obóz przeżył, po czym od 10.V.1945 przebywał w Wielkiej Brytanii i
tam zaginał. Innego zdania sa byli więzniowie Oswięcimia, utrzymuja oni,
że Jasieński zginał w obozie jeszcze w 1944.
Podziemie Pileckiego w KL Auschwitz nie spełniło zasadniczego zadania, dla
którego "Witold" je stworzył.
Do walki o obóz nigdy nie doszło.
Pilecki w Warszawie zrozumiał niewykonalnosć tego w istniej±cych
warunkach. Lojalnie przekazał te informacje konspiracyjnym kanałem do kpt.
Stanisława Kazuby w obozie. W Warszawie skontaktował się z rodzinami
kilkunastu więzniów i uzyskał dla nich zapomogi z funduszów AK. Pomagał im
też w życiowych sprawach.
W Warszawie Pilecki, pod ps. "Druh", otrzymał konspiracyjny przydział do
Oddz. III [Brygada Informacyjno-Wywiadowcza "Kameleon"-"Jeż"] sztabu
Kedywu KG AK. Wyczerpany obozem, w Kedywie pełnił funkcje administracyjne.
Otrzymał awans na rotmistrza [w kawalerii odpowiednik kapitana].
Wiosna 1944 podjał "konspirację w konspiracji".
Zaczał pracować nad tworzeniem tajnej, kadrowej organizacji NIE,
przygotowywanej w przewidywaniu nadchodzacej okupacji sowieckiej Polski.
Organizacja ta dowodził płk. Emil Fieldorf "Nil", poprzednio dowódca
Kedywu KG AK. Pilecki, pracujacy nad przygotowaniem wywiadu, podlegał
Stefanowi Miłkowskiemu "Jeżowi" [wg. relacji por. Stanisława "Klary"
Wierzyńskiego pseudonim "Jeż" nosił w Kedywie Stefan Wysocki].

1 sierpnia 1944 o godzinie 17:00 w Warszawie wybuchło Powstanie.
Pilecki, mimo, że oficerowie NIE mieli być wyłaczeni z walk powstańczych,
ochotniczo wstapił do I batalionu w zgrupowaniu "Chrobry II" operujacym w
Sródmiesciu-Północnym. W 1. kompanii walczył najpierw jako szeregowy,
pózniej, gdy ujawnił swój stopień oficerski objał dowodzenie 2. kompania
walczaca w rejonie Towarowej i Pańskiej.
W czasie tych walk zetknał się ze swoim współtowarzyszem ucieczki z
Auschwitz, Edwardem Ciesielskim; trzeci uciekinier, kpt. Jan Redzej,
zginał w Powstaniu. W oddziale poznał się z ppor. Bolesławem Niewiarowskim
"Lekiem". Losy ich splotły się w rok pózniej.
Przed kapitulacj± Powstania, Pilecki ukrył kilkanascie sztuk broni w
mieszkaniu matki "Leka".
5 pazdziernika 1944 znalazł się ponownie w rękach niemieckich - tym razem
jako oficer Armii Krajowej objęty prawami jenieckimi. Przez kilka dni
przebywał w obozie jenieckim Lamsdorf [Łambinowice k/Opola].
W obozie jenieckim w Murnau był małomówny, usiłował dokumentować życie
jeńców. Miał głębokie poczucie służby i czuł się zwiazany przysięga
wojskowa z organizacja NIE.
Po wyzwoleniu obozu, 8 maja 1945 roku stanał w Murnau do raportu u gen.
Tadeusza Pełczyńskiego "Grzegorza".
Płk "Makary" Kazimierz Iranek-Osmecki, były szef II Oddz. KG AK, polecił
mu czekać na dalsze dyspozycje. W czerwcu 1945, w Murnau rtm. Pilecki
zgłosił chęć wstapienia do II Korpusu gen. Władysława Andersa we Włoszech
z życzeniem powrotu do kraju.
11 lipca 1945 został przyjęty do II Korpusu. Od płk. "Hańczy", szefa
komórki na Kraj Oddziału II [wywiadu] Polskich Sił Z

[tyka5]

c.d. zapomniany bohater

11 lipca 1945 został przyjęty do II Korpusu. Od płk. "Hańczy", szefa
komórki na Kraj Oddziału II [wywiadu] Polskich Sił Zbrojnych, otrzymał
polecenie zorganizowanie grupy, która przewiozłaby do Polski większe sumy
pieniędzy. Pilecki sciagnał z Murnau do San Giorgio we Włoszech Marię
Szelagowska, z która współpracował wczesniej w Polsce. Spotkał też por.
Niewiarowskiego "Leka", towarzysza broni z Powstania Warszawskiego.
Spisywał wspomnienia oswięcimskie, które potem przechowywano w Studium
Polski Podziemnej w Londynie.
Po smierci płk. "Hańczy" odwołano przerzut pieniędzy, a Pilecki zaczał
podlegać płk. Kijakowi.
W dniach 5 i 11 wrzesnia 1945 odbył rozmowy z gen. Andersem, który
zatwierdził jego powrót do Kraju. Zadanie Pileckiego zbierania informacji
o sytuacji w komunistycznej Polsce zostało sformułowane ogólnikowo, zakres
pozostawiono jego możliwosciom i decyzjom. Z końcem pazdziernika 1945,
przez Bremen, Pragę, Pilzno i Dziedzice, Pilecki, Szelagowska i
Niewiarowski powrócili do Polski. Pilecki wrócił jako "Roman Jezierski" i
otrzymał w Dziedzicach dokumenty repatriacyjne.
Po pobycie w Krakowie, 8 grudnia 1945 dotarł do Warszawy. Rozpoczał
ostatnie półtora roku swojej pracy konspiracyjnej, tym razem pod okupacja
komunistyczna - w rzeczywistosci sowiecka.
W kraju szalał terror komunistyczny UB i "ludowego" Wojska Polskiego
wspieranych przez NKWD i armię sowiecka, skierowany przeciwko dawnemu
podziemiu antyniemieckiemu i całemu ruchowi niepodległosciowemu - a byłej
Armii Krajowej w szczególnosci.
Łamano krwawo wszelkie swobody obywatelskie oraz niepodległosciowe
aspiracje Polaków. W lasach nadal przebywało bardzo dużo zdezorientowanych
oddziałów partyzanckich. Najpierw Armia Krajowa, a póĽniej NIE - która nie
rozwinęła swojej działalnosci [gen. Fieldorf został 7 marca 1945
aresztowany przez NKWD w Milanówku i zesłany na Ural] i Delegatura Sił
Zbrojnych zostały rozwiazanie, a w ich miejsce powstała obywatelska w
swoim założeniu organizacja kierowana przez płk. Rzepeckiego "Wolnosć i
Niezawisłosć" [WiN].
Dla bezkompromisowego i wiernego przysiędze NIE Witolda Pileckiego
pozostała jedynie walka.
Po przybyciu z Włoch napisał:
"Po Powstaniu ja też znalazłem się po tamtej stronie a rozumiałem dobrze,
że obowiazkiem moim jest być tu w Kraju [jakkolwiek mnie tam było lepiej],
gdyż wynikało to z obowiazków nowej pracy i nowo złożonej przysięgi".
Dawna siatka NIE już nie istniała, infrastruktura AK-owska była zniszczona
albo zerwana, WiN dażył do przejęcia kontroli nad oddziałami lesnymi i do
umożliwienia powrotu tysiacom dawnych żołnierzy podziemia do w miarę
normalnego życia ["rozładowanie lasów"] - w warunkach nowej okupacji.
Witold Pilecki zaczał tworzyć swoja siatkę od poczatku.
Jednym z pierwszych jego współpracowników był Makary Sieradzki, towarzysz
broni jeszcze z 1939 roku z TAP.
W tym czasie "Witold" mieszkał w rożnych miejscach w Warszawie, a od
lutego 1946 przy ul. Skrzetuskiego 20 m. 1, u Eleonory Ostrowskiej.
Pracował jako magazynier w firmie budowlanej i wraz z Szelagowska
prowadził wytwórnię wód kwiatowych, projektujac etykietki na flakoniki.
Spotkał się z kilkoma dawnymi współwięzniami oswięcimskimi, był nawet raz
w 1946 roku w dawnym obozie Auschwitz. Przygotowywał ksiażkę o Oswięcimiu,
gromadził materiały. Wiele z nich przepadło, co najmniej jedna kopia jego
raportu wpadła potem w ręce bezpieki.
Zdołał skupić wokół siebie kilku współpracowników: Makarego Sieradzkiego,
Tadeusza Pluzańskiego, Tadeusza Szturm de Sztrema [socjalistę], Marię
Szelagowska, Witolda Różyckiego [pracownika Ministerstwa Żeglugi i Handlu
Zagranicznego]. Różycki przekazał Pileckiemu tekst umowy handlowej z ZSRR
i wewnętrzny serwis informacyjny. Pluzański wyjechał nawet na krotko do
Włoch, do II Korpusu, ale wkrótce powrócił do Polski. Niewiarowski "Lek"
przekazywał pewne informacje przez kurierów i pózniej wyjechał z kraju.
Informacje o konspiracji grupy "Witolda" pochodza prawie wyłacznie z
materiałów UB i sadu, moga więc być w dużej częsci sfabrykowane. W każdym
razie instrukcja sygnowana w imieniu gen. Andersa formułowała zadania
następuj±co [fragment]:
"Zadaniem sieci obserwacyjno-informacyjnej jest obserwacja i badanie
stosunków na terenie Kraju, w szczególnosci w odniesieniu do postanowień i
pociagnięć tymczasowej administracji warszawskiej, ich wpływu na życie
wewnętrzne Polski; szczególnie ważnym jest zbieranie dowodów demaskujacych
dażenia do zupełnej sowietyzacji Polski; badanie nastrojów w
społeczeństwie, warunków życia, palacych potrzeb politycznych,
gospodarczych i społecznych, nastrojów wewnatrz armii Żymierskiego,
ogólnej sytuacji wojskowej okupanta; ważniejsze sprawy personalne
dotyczace wybitniejszych osób ze sfer reżimu warszawskiego, okupantów
sowieckich oraz działaczy politycznych i społecznych. Przekazywanie droga,
według indywidualnej oceny warunków miejscowych najodpowiedniejsza,
informacji oraz wskazówek otrzymanych od swoich komórek nadrzędnych; w
szczególnosci chodzi o to, by możliwie szeroko docierały prawdziwe
wiadomosci o położeniu ogólnym politycznym, rozwoju spraw polskich na
terenie międzynarodowym, o działalnosci wojska na obczyznie, organizacji
polskiego wychodzstwa i jego działalnosci, o działalnosci legalnego Rz±du
RP i jego wskazaniach. [...].
We wrzesniu 1946, kurierka II Korpusu, kpt. Jadwiga Mierzejewska "Danuta",
przekazała Pileckiemu instrukcję dotyczaca "rozładowania lasu",
[rozwiazania oddziałów lesnych], legalizacji i przerzucenia szczególnie
narażonych ludzi na Zachód. Miała zmontować nowe drogi przerzutowe i
przywiozła sugestie, aby sam Pilecki opuscił Polskę, czemu on stanowczo
się sprzeciwił.
Skontaktowała się z kpt. Ryszardem Jamonttem-Krzywickim "Szymonem", byłym
adiutantem trzech komendantów polskiego podziemia, generałów Michała
Tokarzewskiego-Karaszewicza, Stefana Roweckiego i Tadeusza Komorowskiego.
Poleciła mu utrzymywać kontakt z rtm. Pileckim. Po pewnym czasie opusciła
Polskę.
Instrukcja likwidacji podziemia nakazywała zaprzestanie akcji zbrojnej i
sabotażowej, zlikwidowanie organizacji podziemnych i skupienie się na
akcji polityczno-propagandowej.
"Wobec zupełnej niemożnosci podjęcia obecnie walki orężnej, wobec nikłych
szans skutecznej walki politycznej, największy wysiłek należy włożyć w
prace nad obrone życia i ducha narodowego przed sowietyzacja".
"Witold", chociaż był zwolennikiem radykalnych działań zbrojnych, poprzez
swoje kontakty przekazał te instrukcje do oddziałów lesnych w
Białostockiem, Borach Tucholskich i na Kielecczyznie.
Wciagnał do współpracy kpt. Wacława Alchimowicza z Ministerstwa
Bezpieczeństwa Publicznego [pózniej potajemnie straconego przez UB]. Nie
wiadomo czy rzekome plany "Witolda" wykonania zamachów na prominentów MBP
i UB, płk. Józefa Czaplickiego, płk. Józefa Różańskiego i płk. Lunę
Brystigierowa, były realne, czy też były prowokacja MBP podsunięta poprzez
agenta Kuchcińskiego.
W kwietniu 1947 Pilecki otrzymał now± instrukcję zbierania i przekazywania
materiałów dowodowych o aresztowaniach, więzieniu i wywózce do Rosji,
żołnierzy podziemia i II Korpusu, którzy powrócili do kraju. Kurier, który
przywiózł te instrukcje, Stanisław Kuczyński, został wkrótce aresztowany.
Pilecki rozważał nawet wówczas ujawnienie się. Tadeusz Pluzański nawiazał
krótki, bezskuteczny kontakt z Kazimierzem Rusinkiem, dawnym współwięzniem
ze Stutthofu, obecnie sekretarzem generalnym reżimowego Zrzeszenia
Zwiazków Zawodowych.
Pętla wokół Witolda Pileckiego zacisnęła się ostatecznie, prawdopodobnie
wskutek inwigilacji Kuczyńskiego przed jego aresztowaniem. 8 maja 1947
[według danych UB, 5 maja] Witold Pilecki został aresztowany w Warszawie.


Wraz z nim wpadło około 100 adresów, a pózniej legendarna "skrytka
Witolda".
UB aresztowało natyc

[tyka5]

c.d. zapomniany bohater

Wraz z nim wpadło około 100 adresów, a pózniej legendarna "skrytka
Witolda".
UB aresztowało natychmiast 23 osoby, z których siedem zwolniono. Podażajac
tropem Kuczyńskiego, UB rozbiło kilka punktów przerzutowych w Szczecinie,
aresztuj±c kilkanascie kolejnych osób.

14 maja 1947 w X Pawilonie więzienia mokotowskiego, Pilecki napisał wiersz
[sic!] "Dla Pana Pułkownika Różańskiego", który kończył się tak:
"Dlatego więc piszę niniejsza petycję,
By suma kar wszystkich - mnie tylko karano,
Bo choćby mi przyszło postradać me życie -
Tak wolę - niż żyć, a mieć w sercu ranę".

W poczatkowej fazie sledztwa Pilecki usiłował prowadzić grę ze sledczymi.
Próbował ratować innych ludzi. Wydał skrytkę ze swoimi papierami w
mieszkaniu Eleonory Ostrowskiej przy ul. Skrzetuskiego. Napisał list do
płk. Różańskiego, bagatelizuj±cy działalnosć innych. Przeszedł niezwykle
ciężkie sledztwo. Został wyjatkowo storturowany przez kilku sledczych, w
tym sadystę Eugeniusza Chimczaka [w procesie Adama Humera i innych w 1996
roku Chimczak został skazany na 8 lat więzienia].
Zachowały się relacje kilku współwięzniów, według których Pilecki miał
zdarte paznokcie, nie mógł utrzymać prosto głowy, słaniał się chodzac...
W sledztwie nie załamał się, nie wydal innych, zachował do końca
żołnierski honor.


3 marca 1948 przed Rejonowym S±dem Wojskowym w Warszawie rozpocz±ł się
proces tzw. "grupy Witolda": Witolda Pileckiego, Marii Szelagowskiej,
Tadeusza Pluzańskiego, Ryszarda Jamontta-Krzywickiego, Maksymiliana
Kauckiego, Witolda Różyckiego, Makarego Sieradzkiego i Jerzego
Nowakowskiego.
Witold Pilecki nie przyznał się do współpracy z wywiadem obcego mocarstwa,
ani do żadnych planów zamachów, nie potępił swoich dowódców z II Korpusu,
choć być może mógł takim oswiadczeniem kupić swoje życie. Przyznał się do
zbierania informacji o sytuacji w Polsce na rzecz II Korpusu i do
zorganizowania trzech skrytek broni.
Składowi sędziowskiemu przewodniczył ppłk. Jan Hryckowian, oskarżał
prokurator wojskowy mjr. Czesław Łapiński. Gorzka ironia był fakt, że
kilka lat wczesniej obaj oni byli oficerami AK.
Udział obrońców w rozprawie był raczej symboliczny...


W ostatnim słowie przed s±dem Witold Pilecki powiedział:
"Nie byłem rezydentem, a tylko polskim oficerem. Wykonywałem tylko rozkazy
aż do chwili aresztowania mnie. Nie miałem przeswiadczenia, że dopuszczam
się szpiegostwa i przy ferowaniu wyroku proszę o wzięcie tego pod uwagę".
15 maja 1948 roku sad skazał Witolda Pileckiego, Marię Szelagowska i
Tadeusza Pluzańskiego na karę smierci, Makarego Sieradzkiego na dożywotnie
więzienie, Różyckiego na 15 lat, Kauckiego na 12 lat,
Jamontta-Krzywickiego na 8 lat i Jerzego Nowakowskiego na 5 lat więzienia.

W uzasadnieniu wyroku nazwano Witolda Pileckiego "płatnym rezydentem
wywiadu Andersa".
Po wysłuchaniu wyroku, Pilecki zdołał szepnać do Eleonory Ostrowskiej:
"A więcej nikogo nie wzięli. Ja już żyć nie mogę, mnie wykończono. Bo
Oswięcim to była igraszka".
Do żony Marii szepnał:
"I tak dobrze, że się tak stało".
Szelagowska i Pluzańskiego ułaskawiono.
Przeciwko ułaskawieniu Pileckiego wystapił cały skład sędziowski...
Maria Pilecka napisała prosbę o łaskę do tzw. "prezydenta" Bolesława
Bieruta. Sam Witold Pilecki napisał do Bieruta pełen godnosci list z
prosba o łaskę.
Bolesław Bierut z prawa łaski nie skorzystał - bo trudno było spodziewać
się łaski od agenta NKWD...
Wyrok smierci na rtm. Witoldzie Pileckim wykonano w starej kotłowni
więzienia mokotowskiego wieczorem 25 maja 1948 strzałem w tył głowy.
Istnieje relacja więĽnia, ks. Jana Stępnia:
"Czekalismy w napięciu na ten moment. Gdy usłyszałem szept: '"już ida",
zbliżyłem się do okna razem z dwoma współwięzniami, którzy znali Witolda
Pileckiego. Nie zapomnę tego widoku. Prowadzono dwóch skazanych. Pierwszy
pojawił się Witold Pilecki. Miał usta zawiazane biała opaska. Prowadziło
go pod ręce dwóch strażników. Ledwo dotykał stopami ziemi. I nie wiem czy
był wtedy przytomny. Sprawiał wrażenie zupełnie omdlałego. A potem salwa".
Funkcjonariusz więzienny, prawdopodobnie Władysław Turczyński, wywiózł
noca zwłoki w juchtowym worku i gdzies pogrzebał.
Miejsce to dotad pozostaje nieznane, być może ciało rotmistrza pochowano
na tzw. "łaczce", pod murem Cmentarza Komunalnego na Powazkach.
Pozostało po rtm. Pileckim kilka tablic pamiatkowych i symboliczny grób w
Ostrowi Mazowieckiej.
W procesach odpryskowych od grupy Pileckiego skazano na smierć
przynajmniej 6 osób, z których tylko jedna ułaskawiono, oraz przynajmniej
7 osób na kary długotrwałego więzienia.
Nad spraw± Witolda Pileckiego ciaży "długi cień" Józefa Cyrankiewicza,
więznia KL Auschwitz, długoletniego premiera PRL.
Józef Cyrankiewicz trafił do KL Auschwitz z więzienia na Montelupich w
Krakowie 4 wrzesnia 1942 [nr 62933]. W obozie Cyrankiewicz współpracował z
socjalistami oraz z komunistami niemieckimi i austriackimi, których
podejrzewano o współpracę z Politische Abteilung [obozowym Gestapo].
26 czerwca 1944, przed transportem do Buchenwaldu, Henryk Baroszewicz,
członek kierownictwa ZOW, wtajemniczył Cyrankiewicza w konspirację obozowa
ZOW. Wkrótce potem nowy więzień Auschwitz, inspektor katowicki AK, Wacław
Stacherski, przekazał mylna informację jakoby Cyrankiewicz był przywódca
ZOW. Na podstawie tej informacji, latem 1944, komendant Okręgu slaskiego
AK, płk. Zygmunt Janke "Walter" mianował konspiracyjnie Józefa
Cyrankiewicza "Rota" dowódca ZOW.
Tak zrodziła się legenda "Cyrankiewicza-bojownika oswięcimskiego",
rozdmuchana natychmiast po wojnie przez komunistyczna propagandę.
Po wojnie Cyrankiewicz odszukał prawdziwego Tomasza Serafińskiego i
dowiedział się od niego o roli Pileckiego w Auschwitz. Po powrocie samego
Pileckiego miał mu posrednio zaproponować ujawnienie się i milczenie w
zamian za zapewnienie bytu materialnego.
W meldunku nr 6 z 4 wrzesnia 1946, Pilecki wspomina "C" i to, iż ten
spotkał się z Serafińskim i szukał materiałów do referatu "Oswięcim
walczacy".
Maria Bielecka wspomina:
"Kiedy po powrocie do Polski [1946] odwiedził mnie Witold Pilecki,
powiedziałam mu, że straciłam okazję do wysłuchania relacji o Oswięcimiu.
Witold usmiechnał się:
"Ten odczyt się nie odbył. Miał go wygłosić Cyrankiewicz. Kiedy
dowiedziałem się o tym, napisałem do niego, że jestem w posiadaniu
dokumentu dotyczacego jego pobytu w Oswięcimiu. I jeżeli on osmieli się
mówić o konspiracji w Oswięcimiu, to ja opublikuję posiadany dokument.
Odczyt się nie odbył"...
Już w więzieniu mokotowskim Pilecki powiedział do współwięznia, ks.
Czajkowskiego:
"Jeżeli Cyrankiewicz dowie się o moim [tu] pobycie - będę zgładzony".
Cyrankiewicz odmówił prosbom oswięcimiaka Tadeusza Pietrzykowskiego i
Ludmiły Serafińskiej o ratowanie życia Pileckiemu!
Od PaĽdziernika 1956 blokował wszystkie wysiłki córki Pileckiego, Zofii,
walcz±cej o rehabilitację ojca. Stan ten utrzymywał się jeszcze długo po
smierci Cyrankiewicza, do roku 1990.
Rehabilitacja rtm. Witolda Pileckiego przez Izbę Wojskowa Sadu Najwyższego
nastapiła dopiero 1 pazdziernika 1990 roku.
W styczniu 1993 roku morderstwo sadowe na Witoldzie Pileckim posłużyło
jako jeden z trzech przykładów w liscie otwartym kombatantów i historyków
"O sprawiedliwosć i prawdę", domagajacych się wymierzenia sprawiedliwosci
żyjacym jeszcze w Polsce zbrodniarzom stalinowskim.
Rotmistrz Witold Pilecki nie "wyszedł" przez komin krematorium w
Auschwitz, nie zginał w Powstaniu Warszawskim. Zginał za wolna Polskę z
rak polskich komunistów, a zwłoki jego pogrzebano gdzies na wysypisku
smieci...

Przesłuchiwany 7 czerwca 2003 przed Sadem Rejonowym w Warszawie, były
prokurator Czesław Ł[apiński] - oskarżony o udział w "morderstwie sadowym"
- zeznał:
"Zażadałem dla Pileckiego kary smierci, po solennym

[tyka5]

c.d. zapomniany bohater

Przesłuchiwany 7 czerwca 2003 przed Sadem Rejonowym w Warszawie, były
prokurator Czesław Ł[apiński] - oskarżony o udział w "morderstwie sadowym"
- zeznał:
"Zażadałem dla Pileckiego kary smierci, po solennym przyrzeczeniu
Prokuratora Generalnego, że wyrok ten nie zostanie wykonany"...

Pozostawił żonę i dwójkę dzieci.

Jego nazwisko trafiło na listę najbardziej ocenzurowanych ludzi przez reżim
komunistyczny w Polsce. Na pół wieku bodaj największy bohater II wojny
światowej zniknął z książek, gazet i programów szkolnych.

żródło: wilk.wpk.p.lodz.pl/~whatfor/biog_pilecki.htm


Na koniec
krótkie, ale ważne i niełatwe pytanie .. Dlaczego wciąż tak mało wiemy o tej
pięknej postaci dziś, 15 lat po Okrągłym Stole, dlaczego tak jest, ze prócz
waskiego kregu osób 'parających' sie historia, ta postac nie jest omawiana
szerzej ?

antykomunista z powołania

[tyka5]

Rafał Gan-Ganowicz
1932-2002

"Lepiej jeden dzień przeżyć jak lew, niż całe życie jak królik."

26 listopada w Lublinie, na starym, jeszcze dziewiętnastowiecznym cmentarzu,
przypomina­jącym wileńską Rossę, odbył się pogrzeb Rafała Gan-Ganowicza. Żegnała
Go najbliższa rodzina, przyjaciele, wiele młodzieży, poczty sztandarowe...

Odprawiający Mszę św. ksiądz w pięknej homilii starał się dokończyć rozmowy,
jakie prowadził z Ra­fałem. „Kiedy byłem u Ciebie w szpitalu, zapytałem: – Co
mogę dla Ciebie zrobić? – Ty masz się za mnie modlić!”.

Po Mszy członek Młodej Demokracji (młodzieżowego ugrupowania, z którym w
Lublinie współpracował Rafał) przedstawił życiorys Zmarłego. Grób okryły wień­ce
i kwiaty, m.in. od Unii Polityki Realnej. Kwiaty od Solidarności Walczącej
złożyli Jadwiga Chmielowska i Pa­weł Falicki.

– Ostatnio – wspomina Jadwiga Chmielowska – wi­dzieliśmy się z Rafałem na
Zjeździe SW w czerwcu. Już wtedy chorował, choć nic o tym nie wiedziałam.
Praktycznie cały czas upły­nął nam na rozmowach. Nawet nie poszliśmy na te
oficjalne przemówienia tylko dyskutowaliśmy o Polsce. Rafał bardzo zadowolony
był z pobytu w Lu­b­li­nie. Mówił, że znalazł tu fantastyczną młodzież, z którą
dużo pracował.

Cały czas – kontynuuje Chmielowska – widzę Rafała w tym parku pod Wrocławiem,
gdy przy kuflu piwa dyskutowaliśmy o naszych udanych zmaganiach z Sowietami.

Zmarł na raka płuc. Mi­mo choroby do ostatnich chwil był bardzo czynny. Nie
zdążył, niestety, skończyć swej nowej ksiażki o oddziałach wartowniczych.

Uciekinier

Biografia Rafała Gan-Ganowicza stanowi jakby gotowy scenariusz filmu
sensacyjnego.

Osierocony został w czasie wojny (ojciec zginął w Powstaniu Warszawskim, matka –
jeszcze na początku wojny). Polska Ludowa od początku nie trafiła do
przekonania nastoletniego Rafała. Z kilkoma rówieśnikami założył nielegalną
grupę kolportującą podziemne ulotki i malującą antykomunistyczne napisy na
murach. Gdy w czerwcu 1950 r. bezpieka wpadła na trop młodocianych
konspiratorów, Rafał, ratując się przed nie­uchronnym więzieniem, ukrył się pod
pociągiem i po kilkudziesięciu godzinach wysiadł w Berlinie Zachodnim.

Żołnierz z wyboru

W Berlinie wstąpił do ame­rykańskiej służby wartowniczej. Kilkanaście miesięcy
później wyjechał do Francji. Zdał maturę i odbył studia oficerskie
organizowane przez NATO i kurs spadochroniarski. Patent podporucznika odebrał z
rąk generała Andersa. W Paryżu uczył w polskiej szkole. W 1965 roku w Brukseli
zaciągnął się do wojsk Mojżesza Czombego, przywódcy Konga, który walczył z
rebelią zorganizowaną przez Związek Sowiecki. Dowodził tam batalionem. Zyskał
opinię jednego z najlepszych na świecie żołnierzy fortuny.

W 1967 roku, jako oficer współorganizował w Jemenie obronę przed kolejną
sowiecką rewolucją.

– Jeszcze po dwudziestu latach – mówi Romuald Lazarowicz – gdy w swym malutkim
paryskim mieszkanku Rafał z zapałem opowiadał o rozbijaniu sowieckich czołgów i
strącaniu migów, widać w nim było twardego żołnierza. Z dumą demonstrował
pamiątkowy pistolet z tamtej wojny.

Rafał Gan-Ganowicz całe życie starał się służyć Polsce najlepiej, jak potrafił.
Ponieważ komunizm uwa­żał za największe zagrożenie dla Polski i świata, walczył
z nim gdzie tylko mógł. Nie tylko zresztą bronią.

Działacz

Po powrocie do Francji zamieszkał w Paryżu. Pracował m.in. jako kierowca,
elektryk, tłumacz. Działał jednocześnie w organizacjach kombatanckich. Gdy w
kraju komuniści zaatakowali Solidarność, współorganizował demonstracje w jej
obronie. Wspólnota ideowa i brak złudzeń co do istoty komunizmu zbliżyły Rafała
do Solidarności Walczącej. Został jednym z jej zagranicznych przedstawicieli.
Jego wspom­nienia, zawarte w książce „Kondotierzy” wydanej przez SW, stały się
podziemnym bestselerem. W połowie lat 80. został korespondentem Radia Wol­na
Europa. Jednak jego głos zniknął z anteny tuż przed okrągłym stołem. Kłuł w
oczy, gdy przyszedł czas bratania się z ko­mu­nistami.

Na stałe do Polski wrócił w 1997 roku. Z żarliwoś­cią i pasją poznawał teraz
ojczyz­nę – wcześniej nie miał przecież ku temu okazji.

Osiadł w Lublinie, którego atmosferą się zachwycał i gdzie pomagał najmłodszemu
pokoleniu odnaleźć „Pogodne Dzieciństwo” (tak nazywa się jego fundacja).
Młodość jego same­go nie była ani pogodna, ani łatwa.

www.opcja.pop.pl/numer13/13gan.html

kolejny wzór - mój kolega z poznańskich lat

[tyka5]

WŁODEK FILIPEK [1957-2005]

"Był najbardziej "prawdziwym" człowiekiem, jakiego poznałam. Nie udawał kogoś,
kim nie jest. Żył tak jak dyktowało mu Serce. Często pod prąd. Kiedy inni
milczeli - mówił. Kiedy uważał, że coś trzeba zrobić - działał. Czasami był w
tym osamotniony, ale nie przypominam sobie, by kiedykolwiek zachował się
koniunkturalnie. Mówił to, co myślał i nie trzeba było szukać w jego słowach
drugiego dna. Miał odwagę i potrafił nazywać rzeczy po imieniu. Miał silny,
wewnętrzny kompas."

free.art.pl/zmiana_organizacji_ruchu/wundreteam.htm

[tyka5]

Filipek Włodzimierz




Paulina Suszka 25-11-2005 , ostatnia aktualizacja 25-11-2005 18:41



15 lat temu Włodek Filipek podarował mi książkę. W dedykacji napisał, że była
książką jego dzieciństwa, ale potem nigdy już do niej nie zajrzał. Myślę
jednak, że książkę tę odczytywał wciąż na nowo do ostatniej sekundy swojego
życia.

Był najbardziej "prawdziwym" człowiekiem, jakiego poznałam. Nie udawał kogoś,
kim nie jest. Żył tak jak dyktowało mu Serce. Często pod prąd. Kiedy inni
milczeli - mówił. Kiedy uważał, że coś trzeba zrobić - działał. Czasami był w
tym osamotniony, ale nie przypominam sobie, by kiedykolwiek zachował się
koniunkturalnie. Mówił to, co myślał i nie trzeba było szukać w jego słowach
drugiego dna. Miał odwagę i potrafił nazywać rzeczy po imieniu. Miał silny,
wewnętrzny kompas.

Na ludzi też patrzył Sercem, więc widział ich dobrze. Widział wyłącznie to, kim
naprawdę są - to, co posiadają, w ogóle go nie interesowało. Nie trwonił swojej
energii na rzeczy powierzchowne. A przecież energią tryskał.

Był człowiekiem żarliwym, gorącym - nigdy letnim. Ta wewnętrzna temperatura nie
ułatwiała mu życia. Nie umiał iść na układy, bawić się w dyplomację, popadał w
konflikty, bo drażniła go głupota i małostkowość. Nie mógł znieść, gdy komuś
działa się krzywda. Angażował się po stronie słabszych i pozostających w
mniejszości. I cokolwiek robił - robił to całym sobą, wkładał w to całe Serce.
Są ludzie, tacy jak ja, którzy wiele mu zawdzięczają w drobnych sprawach
codziennego życia. Są i tacy, którzy niejedno mu zawdzięczają w sprawach
wielkich.

Długo szukał swojego miejsca i były to poszukiwania burzliwe. Ale w nich nie
ustawał. Wciąż się nad sobą zastanawiał i nad sobą pracował. Pragnął zmieniać
się na lepsze i porządkować swój wewnętrzny świat. Mam wrażenie, że w ostatnich
latach to miejsce znalazł. I w jego życiu zagościł większy spokój.

Obcowanie z Włodkiem było dla mnie źródłem nieustającej inspiracji - osobistej,
zawodowej i społecznej.

Wielogodzinne rozmowy, nigdy nudne. Rozmowy zawsze "o czymś". On tak szybko i
tak nieschematycznie myślał! I nie trzeba było kończyć zdania, bo w lot
wypowiedzianą myśl chwytał. I niczego tłumaczyć - bo rozumiał. I tak chętnie
wszystkim się dzielił - ogromną wiedzą, czasem, słowem i słuchaniem. Nieraz
myślę, że więcej dawał światu, niż od niego dostawał.

Tak, Włodek swojego Serca nie oszczędzał. I w nocy z 22 na 23 listopada to
przepracowane serce nagle się zatrzymało...

Włodek umarł z Miłości do Życia.

Czuję ogromny, ogromny żal, że już go tu nie zobaczę. Ale od tego czasu jeszcze
większa jest wdzięczność za nasze spotkanie - Włodek wniósł w moje życie tak
wiele, że przede wszystkim chcę powiedzieć "dziękuję".

Książka, którą przed laty dostałam w prezencie, leży na stole obok mnie: Edward
de Amicis "Serce".

[tyka5]

www.obieg.pl/calendar2005/w_sk.php

Polecam te strony.

[tyka5]

www.sw.org.pl/linki.html

dziennikarze - święte krowy

[tyka5]

01.03.2006 | Wywiady | Sejm | źródło: RMF FM
Jacek Kurski gościem „Kontrwywiadu Kamila Durczoka”
Kamil Durczok: Ustalmy najpierw: ma pan przekonanie, że występuje w wolnym
medium?

Jacek Kurski: Tak. Medium RMF jest medium wielkiego sukcesu, wolnym,
nieskrępowanym. Natomiast może mieć, i na pewno ma, swoje sympatie polityczne.
W tym kontekście można mówić o wolności, ale i pewnym samoograniczeniu.

K.D.: Na najbliższe 6 minut przyjmijmy taką definicję wolności: Ja pytam o co
chcę, pan odpowiada, tak jak ma ochotę.

J.K.: Zawsze tak robię.

K.D.: Czy powinna powstać komisja śledcza do zbadania śledztwa prowadzonego 5
lat temu wobec dziennikarzy „Rzeczpospolitej”?

J.K.: Wydaje mi się to trochę wydumane. Wówczas szefowa gabinetu Lecha
Kaczyńskiego, pani minister Kruk weszła w posiadanie uzasadnionego podejrzenia,
że dziennikarze mogą być używani do rozgrywki służb specjalnych.

K.D.: Wobec kogo było prowadzone śledztwo? Wobec dziennikarzy czy wobec służb
specjalnych?

J.K.: Wydawało mi się, że postępowanie w takiej sprawie musi obejmować
wszystkie elementy sprawy. Jeżeli dziennikarze - wg uzasadnionych podejrzeń -
wobec ważnych polityków mieli być narzędziem, to też powinni być objęci. I oni,
i służby specjalne. Po nitce można dojść do kłębka.

K.D.: Postępowanie karne prowadzi się wobec osoby, wobec której istnieje
uzasadnione podejrzenie, że popełnił przestępstwo. Jakie przestępstwo
popełnili - pańskim zdaniem - dziennikarze?

J.K.: Nie znam dokładnie tej sprawy, ale uważam, że w takich sprawach należy
reagować bardzo zdecydowanie i nikt nie może być tutaj świętą krową.
Uzasadnione podejrzenie uzasadniało podjęcie śledztwa.

K.D.: Ale uzasadnione podejrzenie czego?

J.K.: Tego, że dziennikarze mogą być używani. Taka była notatka przedrukowana
przez „Rzeczpospolitą” wczoraj czy przez „Gazetę Wyborczą” – już nie pamiętam.
To jest bardzo poważna sprawa.

K.D.: To nie jest przestępstwo.

J.K.: Jak to nie jest?

K.D.: A jakie to jest przestępstwo? Czy może pan wskazać artykuł w Kodeksie
karnym, który opisuje takie zachowanie dziennikarzy?

J.K.: Dziennikarz musi się zachowywać w sposób wolny i nieskrępowany, a nie w
sposób sterowany z zewnątrz.

K.D.: Ale to nie jest przestępstwo. Musi pisać prawdę. Gdyby pisał nieprawdę,
to by było ewentualnie przestępstwo. Ale czegoś takiego nie udowodniono.

J.K.: Ale jest pan tutaj trochę przeczulony. Media mam wrażenie są trochę
przeczulone.

K.D.: Dziwi się pan mediom w ostatnich dniach?

J.K.: Dziwię. W Polsce powstał, wyłonił się taki syndrom "świętej krowy" w
postaci mediów. Jest przecież coś takiego jak pierwsza, druga, trzecia władza.
One przecież powstają z wyboru; trzecia pośrednio. Natomiast czwarta władza,
która ma aspiracje bycia czwartą władzą, chce te pierwsze trzy władze
kontrolować, czasem kreować, czasem obalać, a sama nie podlega najmniejszej
kontroli. Moim zdaniem te propozycje PiS służą transparentności, przejrzystości
życia publicznego. Dziennikarze te mają wielką władzę. Pan ma gigantyczną
władzę kreowania rzeczywistości; nazywania czy lansowania pewnych tez postaw.
Więc niech się pan nie dziwi, że wszyscy musimy być równi.

K.D.: Temu się nie dziwie. Pan natomiast powiedział przed chwilą coś, co mnie
zaintrygowało – propozycje Prawa i Sprawiedliwości. O jakich propozycjach pan
mówi, bo jak na razie mieliśmy głównie definiowanie lub krytykowanie polskich
mediów?

J.K.: Nie, do tej pory to Prawo i Sprawiedliwość jest przedmiotem niekiedy
oszalałych napaści. Wystarczy wziąć np. „Gazetę Wyborczą”. Wziąłem pierwszy
lepszy numer z ubiegłego miesiąca: pierwsza strona – cały artykuł „Ruzgi PiS”,
itd. Jedyne co nie jest w tej gazecie o PiS-ie to nekrolog.

K.D.: Proszę powiedzieć jakie to są propozycje?

J.K.: Są propozycje lustracji dziennikarzy. Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś kto
ma tak gigantyczną władzę jak dziennikarze nie podlegał pewnej przejrzystości i
wiarygodności.

K.D.: Zgłaszane już wcześniej przez organizacje dziennikarskie, czyli nic
nowego. Co jeszcze?

J.K.: No świetnie, ale do tej pory jakimś dziwnym trafem na etapie propozycji
się kończyło. Jest propozycja powołania Narodowego Centrum Monitorowania
Mediów, które zbada chociażby źródła finansowania podstawowych mediów. W kraju,
gdzie 12 mld zł rocznie do tej pory kosztowała afera paliwowa i każdy z nas
tankując fundował aferzystom takie pieniądze, trzeba zbadać, czy przynajmniej
część tych pieniędzy nie poszło na zbudowanie jakiegoś ważnego medium.

K.D.: Media w Polsce były finansowane przez mafię paliwową?

J.K.: Nie, ja powiedziałem, że w kraju, w którym jest tak dużo pieniędzy
ukradzionych, trzeba zbadać, czy przypadkiem niektóre z nich nie posłużyły do
budowania mediów, które byłyby w rękach osób niegodnych oddziaływania na opinię
publiczną. W Polsce było dużo zła i nieprawości, związanego również z mediami -
pewne rzeczy trzeba sprawdzić. To nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek cenzurą.
To Prawo i Sprawiedliwość dostawało w skórę, dostawało pały, siedziało w
więzieniach za to, żeby w Polsce były media i wolne słowo.

K.D.: Duża część dziennikarzy także.

J.K.: Jeżeli pan chce rzucić kamień, to niech pan będzie pierwszy bez winy. Czy
pamięta pan, jak 7 stycznia 1999 r. wyrzucił pan ze studia Telewizji Polskiej
polityka AWS-u tylko dlatego, że Leszek Miller – ówczesny szef SLD, sobie tego
życzył?

K.D.: Przypisuje mi pan siły, których istnienia w sobie nawet nie
podejrzewałem. Rozumiem, że to jest pański punkt widzenia.

J.K.: Nie pamięta pan tej sytuacji?

K.D.: Nikogo ze studia nie wyrzucałem i wie pan, że była to zasada umawiania
się na obecność określonych osób w studiu. Wie pan doskonale, że sprawa
wyglądała inaczej, ale rozumiem – ma pan prawo do takiego punktu widzenia.

J.K.: Ale panie Kamilu, ja wiem, że to Leszek Miller ustalił sobie skład tego
studia, które pan prowadził.

K.D.: Gratuluję panu tej wiedzy, bo ja tego nie wiem.

J.K.: Ale mam nadzieję, że się pan na mnie nie obraża?

K.D.: Na pana nie jestem w stanie. Na koniec niech pan spróbuje objaśnić, po co
ten konflikt między PiS-em a mediami w tej chwili?

J.K.: PiS nie chce tego konfliktu. PiS natomiast jest wmanewrowywany w ten
konflikt po to, żeby osłabić postępowanie i decyzje PiS-u właśnie zmierzające
do oczyszczenia polskiego życia publicznego. Nie jest przypadkiem, że
najbardziej atakowani w Polsce to są: Jarosław Kaczyński – praktycznie na
każdym kroku robiona jest jakaś afera, to z zasłanianiem oczu czy nie
wypowiadaniem jego nazwiska jako świadka.

K.D.: To może normalna krytyka?

J.K.: Nie, to nie jest normalna krytyka. To jest Zbigniew Ziobro, Zbigniew
Wassermann, czyli ci, którzy rzeczywiście mają do czynienia ze służbami
specjalnymi. Bardzo często przedmiotem ataku jest Ludwik Dorn.

K.D.: Czyli media atakują, a politycy się bronią?

J.K.: Nie, nie media. Mam wrażenie, że ci, którzy boją się przemian i
oczyszczenia życia publicznego proponowanego przez PiS, niekiedy używają mediów
do obrony własnej, zagrożonej pozycji. Mam nadzieję, że tym razem im się nie
uda i rzeczywiście będziemy mieli w Polsce wolne i nieskrępowane media.

K.D.: Jacek Kurski, poseł Prawa i Sprawiedliwości, był gościem Kontrwywiadu. Ja
nazywam się Kamil Durczok i nie jestem dotknięty syndromem „świętej krowy”.
Dziękuję bardzo.

Łukaszowi Opłatkowi z Aktualności

[tyka5]

Łukasz Opłatek z Aktualności lokalnych nazwał ostatnio w artykule polskich
żołnierzy Zygmunta Szyndzielorza ps. Łupaszka bandytami. Polecam młodemu,
nieznającemu historii współczesnej Polski dziennikarzowi fragment tekstu
zawierający słowa Zygmunta Szyndzielorza.

Mamy milczeć?

... dobitnie przedstawił powody, dla których walka musi być kontynuowana, mjr
Zygmunt Szendzielarz "Łupaszko", dowódca ocalonej z Wileńszczyzny kadrowej 5.
Brygady AK. W ulotce - wydanej w marcu 1946 r., przed wyruszeniem oddziałów do
walki z pomorską NKWD-UB - pisał: "Rodacy! Nie mamy ani prasy własnej, ani
wolności słowa, ani wolności zebrań, ani prawa wiązania się w stronnictwa
polityczne. Jesteśmy więc pozbawieni wszystkich dobrodziejstw demokracji!
Jednopartyjne rządy komunistyczne biorą myśl w obcęgi, pozbawiają człowieka
woli, przywiązań, umiłowań - tych najistotniejszych cech człowieczeństwa - i
czynią z niego pozbawionego ducha i serca robota. Gdy chodzi o Naród - ten
wtedy zatraca własne oblicze i przestaje istnieć! Mamy milczeć?! Mamyż poddać
się gwałtowi, zadawanemu obcą, zbrodniczą ręką?! Mamyż pod groźbą obcych
bagnetów wyrzec się prawa stanowienia o sobie?! Mamyż wyrzec się ducha, serca i
zaprzeć się wiary?! Nigdy! Jeżeli zdrajcom, jurgieltnikom moskiewskim podoba
się to wszystko - niech się wynoszą do Moskwy! Na ich niecną robotę mamy jedną
odpowiedź: Nigdy! Za zbrodnie dokonywane na Narodzie polskim, za więzienie,
rozstrzeliwanie i wieszanie najlepszych synów Narodu, za konszachty z Moskwą,
za rozbiór Polski - śmierć zdrajcom! Sumienie Narodu - to my! Wyrazem jego
buntu przeciw przemocy - my! Narzędziem sprawiedliwej kary - my! Dzień zapłaty
za zbrodnie już się rozpoczął. Niech żyje wolna, demokratyczna Polska!".
W innej ulotce, jakby odpowiadając na propagandową kampanię komunistów,
skierowaną przeciwko partyzantce antykomunistycznej, pisał: "Nie jesteśmy żadną
bandą, jak nas nazywają zdrajcy i wyrodni synowie naszej Ojczyzny. My jesteśmy
z miast i wiosek polskich. Niejeden z Waszych ojców, braci i kolegów jest z
nami. My walczymy za świętą Sprawę, za wolną, niezależną, sprawiedliwą i
prawdziwie demokratyczną Polskę! Niech żyje wolność i braterstwo. Precz ze
zdrajcami, którzy zaprzedali Kraj i Naród Polski Sowietom!".

[tyka5]

Powyższy tekst znajduje się na tej stronie:

hotnews.pl/artpolska-491.html

Kij w szprychy zmian

[tyka5]

Kij w szprychy zmian

Rząd Kazimierza Marcinkiewicza przesłał do Sejmu projekt ustawy o zmianie
ustawy o pracownikach samorządowych, ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli oraz
ustawy o służbie cywilnej. Projektowana regulacja ma umożliwić przenoszenie lub
oddelegowanie urzędników samorządowych czy z NIK do pracy w administracji
rządowej, a zatem stworzy możliwość prowadzenia elastycznej i racjonalnej
polityki kadrowej w administracji.

Jest to niezbędne, gdyż postkomuniści okopali się silnie w strukturach
rządowych i zabezpieczyli swoją pozycję i wpływy poprzez odpowiednie regulacje
ustawowe.

Każdy projekt zmiany ustawy o służbie cywilnej, nim trafi do Sejmu, powinien
mieć pozytywną opinię Rady Służby Cywilnej. W swojej historii Rada, która
działa przy premierze, tylko dwukrotnie negatywnie zaopiniowała przedłożone
projekty, w tym właśnie przytoczony wyżej projekt ustawy. Tym samym wsadzony
został kij w szprychy zmian, jakie szykuje w administracji Prawo i
Sprawiedliwość. Na negatywną opinię Rady powołują się zgodnie politycy SLD i PO.


Obiektywizm z ustawy

Rada Służby Cywilnej została zapisana w ustawie o służbie cywilnej z zadaniem
opiniowania i doradzania premierowi w sprawach związanych z korpusem służby
cywilnej. Rada również ma czuwać nad prawidłowością konkursów na wyższe
stanowiska w administracji rządowej i jej członkowie - gdy istnieje taka
potrzeba - uczestniczą w procedurze konkursowej.

Rada liczy 16 członków i obraduje w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, gdzie
mieści się jej sekretariat. Została pomyślana w ten sposób, że 8 jej członków,
czyli połowa Rady, to uznane, apolityczne autorytety w sprawach służby
cywilnej, zaś pozostałych 8 członków to politycy, reprezentujący w Radzie
wszystkie klubu parlamentarne.

Ma to gwarantować nie tylko równowagę między czynnikiem apolitycznym i
politycznym w Radzie, ale także pomiędzy poszczególnymi klubami
parlamentarnymi. Obecnie, w części "politycznej" Rady, jest po dwóch
przedstawicieli PiS i PO, jako największych klubów parlamentarnych, a także po
jednym przedstawicielu z pozostałych czterech klubów: Samoobrony, SLD, LPR i
PSL.

Czy zamiar ustawodawców został spełniony i faktycznie Rada jest ciałem, które
dzięki swej konstrukcji może obiektywnie wypełniać swe ustawowe zadania? Rada w
obecnym kształcie absolutnie nie jest do tego zdolna i pierwsze jej prace
pokazały, że jest instrumentem walki politycznej, narzędziem PO i SLD do
paraliżowania zamiarów rządu.


"Apolityczny" Przewodniczący

Przewodniczącym Rady Służby Cywilnej jest prof. Marek Rocki, który został
powołany do Rady w dniu 28 lipca 2005 r. przez premiera Marka Belkę jako jedna
z 8 osób reprezentująca świat nauki, a nie polityki. Następnie prof. Rocki
został powołany przez tegoż premiera na Przewodniczącego Rady. Tradycyjnie i
zgodnie z intencją ustawodawcy premier powoływał Przewodniczącego Rady spośród
grona 8 osób niepolitycznych.

Tymczasem ów "niepolityczny" Marek Rocki w 2005 r. został wybrany do Senatu z
ramienia Platformy Obywatelskiej i stał się jednoznacznie polityczny. Zatem
równowaga, o której wcześniej była mowa, została w sposób zasadniczy zachwiana,
zarówno na rzecz czynnika politycznego, jak również na rzecz Platformy
Obywatelskiej, która w związku z powyższym ma w Radzie swoich 3
przedstawicieli, spośród których jeden jej przewodniczy.

Pozycja Przewodniczącego, jako organizatora i jednego z inicjatorów prac Rady
jest decydująca dla rezultatu jej prac. Jeśli Przewodniczący Rady zechce
pokazać jakiś projekt nowelizacji w złym świetle, może to zrobić. Może np.
stwierdzić, że jest on niezgodny z konstytucją. Przy tym prof. Rocki
upowszechnił w mediach informację, a inni przeciwnicy Prawa i Sprawiedliwości z
namysłem i lubością ją dalej rozgłaszają, że wszyscy członkowie Rady, poza
przedstawicielami PiS, byli przeciwni temu projektowi.

Jest to połowa prawdy. Przedstawiciel LPR poseł Edward Ośko głosował przeciwko
rządowemu projektowi nowelizacji, ale nie dlatego, że był jemu w ogóle
przeciwny, lecz dlatego, że w istotnym elemencie uznał go za niewystarczający.
W swojej opinii, przesłanej na ręce Przewodniczącego Rady, pisał: "Proponuję
nawet rozszerzenie zakresu art. 7 ust. 3 (ustawy o pracownikach samorządowych -
przyp. A.G.) poprzez dodanie zdania 'Za zgodą pracownika okres sześciu miesięcy
może być przedłużony do jednego roku'. Umożliwi to bardziej elastyczne
wykorzystanie pracowników samorządowych do służby cywilnej." Czy nie mamy tu
zatem do czynienia z manipulacją?

Należy też wspomnieć, że na posiedzeniu Rady, na którym omawiano projekt
nowelizacji, nie uczestniczyła dr hab. Maria Gintowt-Jankowicz, dyrektor
Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Wiceprzewodnicząca Rady była
zdziwiona sformułowaniami, które znalazły się w przegłosowanym stanowisku Rady,
zaproponowanym przez prof. Rockiego. Nie zgadzając się z nim całkowicie,
złożyła zdanie odrębne. To jednak już w świat nie poszło.


"Czerwoni" fachowcy

W Radzie mamy do czynienia z przewagą czynnika politycznego nie tylko w gronie
przedstawicieli partii, ale także osób formalnie apolitycznych. Nie miejmy
złudzeń co do apolityczności niektórych tzw. apolitycznych członków Rady.
Trzech z nich - Kazimierz Działocha, Grzegorz Rydlewski i Jerzy Bart - zostało
powołanych do Rady przez premiera Leszka Millera i jest silnie zakorzeniona w
starym, SLD-owskim układzie politycznym.

Kazimierz Działocha w latach 1995-1997 był senatorem z województwa
wrocławskiego, wybranym z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej, zaś w latach
1997-2001 był posłem na Sejm z listy SLD.

Z kolei Grzegorz Rydlewski od połowy lat 70. był członkiem Polskiej
Zjednoczonej Partii Robotniczej, a od 1997 r. w SLD. Pełnił funkcję sekretarza
Rady Ministrów za premiera Józefa Oleksego, był szefem Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów pod rządami premiera Włodzimierza Cimoszewicza, a także kierował
zespołem doradców premiera Leszka Millera.

Najbardziej barwną postacią jest Jerzy Bart, który za rządów Leszka Millera był
dyrektorem generalnym MSWiA. Ten zaufany człowiek Millera zasłynął z tego, że
przez kilka miesięcy testował luksusową limuzynę vw passat, należącą do firmy
Kulczyk Tradex z Poznania. Pisało o tym "Życie Warszawy" w marcu 2004 r.

Zatem wobec dwóch przedstawicieli PiS w Radzie, PO może liczyć na trzech jej
członków, zaś SLD ma w Radzie faktycznie (choć nie formalnie) aż czterech
swoich ludzi, jeśli doda się do wyżej opisanej trójki jej oficjalnego
przedstawiciela w Radzie posła Witolda Gintowt-Dziewałtowskiego .

Zatem nie ma się co dziwić, że Rada negatywnie opiniuje proponowane zmiany,
dzięki którym będzie można wlać nieco świeżej krwi do skostniałej, czerwonawej
administracji. Szkoda tylko, że aż do 5 sierpnia 2006 r. (koniec kadencji
nominatów Leszka Millera), premier Marcinkiewicz skazany będzie na
tych "czerwonych" doradców.

[madziaraplotkara]

a ja polecam wygaszacz ekranu :))) www.tutaj.be

Ostatni partyzant.

[tyka5]

Mirosław Kokoszkiewicz

„LALEK” ostatni partyzant Rzeczypospolitej

Jest noc z 20 na 21 października 1963 roku. Historycznie rzecz ujmując dzieje
się to kwadrans temu.

Półtora roku wcześniej odbył się pierwszy koncert niebiesko-czarnych. Tego roku
olbrzymią popularność zdobywa zespół The Beatles wydając dwie płyty ”Please
Please Me” i „With The Beatles”.

Tegoż 1963 roku szczęśliwie wróciła na Ziemię Walentyna Tierieszkowa po 48
okrążeniach naszego globu. Dwa lata temu powrócił w glorii chwały na Ziemię
Jurij Gagarin, pierwszy człowiek kosmonauta.

Pierwsze pokolenie powojenne osiąga dorosłość. Druga wojna światowa wydaje się
być daleką przeszłością. Dzieci w szkołach czytają lekturę „O człowieku, który
się kulom nie kłaniał”. Podziwiają bohaterskiego generała „Waltera” Karola
Świerczewskiego, tego samego, który wraz z bolszewicką armią w 1920 roku
zabijał polskich obrońców ojczyzny.

Na Kremlu już od 10 lat zasiada Nikita Chruszczow zastąpiwszy ojca narodów
Stalina. W Polsce rządzi niepodzielnie Polska Zjednoczona Partia Robotnicza z
Władysławem Gomułką na czele. Nie ma już Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego,
jest za to Służba Bezpieczeństwa i oddziały ZOMO.

Właśnie tej nocy z 20 na 21 października trwa tajna operacja tych służb. Czego
może ona dotyczyć niemal dwadzieścia lat po wojnie? Co spowodowało, że kilkuset
osobowy oddział służb specjalnych komunistycznego państwa dotarł potajemnie
nocą do małej lubelskiej wsi Stary Majdan?

Powodem jest jeden człowiek.

Znalazł się zdrajca, który przy pomocy radzieckiego urządzenia
podsłuchowego „liliput” postanowił za trzy tysiące ówczesnych złotych wydać na
śmierć ostatniego walczącego partyzanta Rzeczpospolitej Józefa Franczaka
ps. „Lalek”.

Imię i nazwisko kapusia ustalił niedawno lubelski oddział IPN. Zachowało się
również pokwitowanie odbioru tych trzydziestu srebrników. Był to członek
rodziny niedoszłej żony Józefa Franczaka. Niedoszłej, gdyż żaden ksiądz nie
chciał udzielić im ślubu bądź to z tchórzostwa bądź z obawy przed esbecką
prowokacją.

Dotychczas hańba i posądzenie niesłusznie dotykało niewinnej rodziny,
mieszkańców tej właśnie wioski, u których często „Lalek” się ukrywał.

Zorientowawszy się w zasadzce Józef Franczak nie poddał się. Podczas próby
wymknięcia się ostrzeliwał esbeków. Zginął przeszyty serią z karabinu
maszynowego. Według raportu umierał około dwóch minut. W aktach znajduje się
nawet zdjęcie zabitego ostatniego partyzanta RP z widocznymi na piersiach
śladami postrzałów.

Swoją walkę o wolną Polskę rozpoczął w 1939 roku w wieku 21 lat zaś zakończył
bohaterską śmiercią po 24 latach mając lat 45. Był żołnierzem zgrupowania
cichociemnego Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. Po śmierci swego dowódcy w 1949
roku nie złożył broni i jak wielu innych z tego oddziału walczył jeszcze w
czasach tak dla nas nieodległych.

4 marca 1957 r. poległ ostatni partyzant na Białostocczyźnie, ppor. Stanisław
Marchewka "Ryba" z WiN. W aktach IPN zachowała się notatka oficera SB mówiąca o
tym, że leśny bunkier "bandyty" udekorowany był obrazem Matki Boskiej
Częstochowskiej. Dopiero w lutym 1959 r. schwytano Michała Krupę ps. "Wierzba",
a w 1961 roku Andrzeja Kiszkę „Dęba”.

Ostatni polski partyzant Józef Franczak jako zawodowy podoficer dostał się w
1939 roku do rosyjskiej niewoli, z której brawurowo zbiegł. Po powrocie do domu
zaangażował się natychmiast w podziemną walkę.

W 1944 roku ujawnił się chcąc wstąpić do drugiej armii Wojska Polskiego.
Skierowano go do obozu internowania w Kąkolewnicy. Właśnie nieopodal tej
miejscowości stacjonował sąd polowy, w którym masowo wyroki śmierci
podpisywał „człowiek, który się kulom nie kłaniał” wiecznie zataczający się
alkoholik w polskim mundurze niejaki gen. Karol Świerczewski. Zwłoki
zamordowanych, co wykazała ekshumacja w 1990 roku grzebano potajemnie w
Uroczysku Baran.

Wtedy to „Lalek” poprzysiągł walkę z komunistami do samej śmierci. Po ucieczce
z Kąkolewnicy powrócił do partyzanckiej walki kontynuując ją jeszcze 19 lat.

Mieliśmy po odzyskaniu niepodległości hasła „grubej kreski”, „wybierzmy
przyszłość”. Zapomniano jednak chyba celowo o pięknej przeszłości i wielkich
prawie nieznanych bohaterach.

Na próżno szukać dzisiaj jakiegokolwiek pomnika ostatniego polskiego
partyzanta. Nie ma ulicy jego imienia, placu, ronda czy nawet niewielkiego
klombu. Młodzież w szkołach nie ma zielonego pojęcia, że jeszcze w latach
sześćdziesiątych byli tacy, którzy nie pogodzili się z komunistycznym
zniewoleniem i walczyli z bronią w ręku.

Żaden Polski filmowiec nie sięgnął do życiorysu Józefa Franczaka, choć jego
życie i walka to temat wymarzony na scenariusz filmowy.

Polska po 1989 roku zapomniała o swoich bohaterach.

Zapomniała, gdyż zajęta była czczeniem i szybką produkcją nowych autorytetów i
wzorów do naśladowania, do których postać „Lalka” i jemu podobnych nijak nie
pasowała..

Cenzura, autocenzura i hipokryzja

[don-romano]

Mój podziw dla bohaterskiej walki Gazety o wolność słowa zakłóca nieco
wspomnienie sprzed niespełna roku, też z artystą, prezydentem i felietonem w
rolach głównych. W czerwcu 2005 Kazik Staszewski przestał pisać do Gazety
Telewizyjnej swoje felietony "Oddalenie", wyjaśniając "Powodem rezygnacji jest
odmowa zamieszczenia przez Gazetę Wyborczą felietonu zatytułowanego: "ZOO
jednak działa". Podstawowym warunkiem dotychczasowej współpracy z Gazetą
Wyborczą była wolność, brak ingerencji i jakiejkolwiek cenzury w tematyce
poruszanych felietonów. W związku z naruszeniem tych zasad Kazik zrezygnował z
dalszego publikowania swoich felietonów dla w/w gazety.". Redakcja Gazety
zdjęła felieton "Zoo jednak działa" bo zbyt brutalnie potraktował ówczesnego
prezydenta Kwaśniewskiego. Gazeta i Kazik. Sukces i Gretkowska. I tu i tu jest
artysta, jest felieton i jest obrażony prezydent, dlaczego więc w pierwszym
przypadku mamy egzekucję świętego prawa wydawcy do niedrukowania tego czego
drukować nie ma ochoty, a w drugim straszną autocenzurę i zamach na wolność
słowa? Bo tego prezydenta nie lubimy? Na to wygląda i śmierdzi hipkryzją.

Pech chciał, że dzień w którym środowiska wolność słowa miłujące wyruszyły na
kolejną bitwę z pisowskim kagańcem, Leszek Miller wybrał sobie do wyjawienia
pewnej wstydliwej tajemnicy sprzed lat. Uporczywie lansowany przez Wprost na
autorytet od wszystkiego Miller zajął się tym razem mediami: "W 1999 r. brałem
udział w operacji ratunkowej związanej z "golenią" prezydenta Aleksandra
Kwaśniewskiego. Po przylocie z Katynia i Charkowa w mroku alejek Ogrodu
Saskiego przekonywałem Zygmunta Solorza i Piotra Nurowskiego, aby Polsat nie
emitował zdjęć zataczającego się prezydenta. (...) W końcu uzyskałem
deklarację, że jeśli inne stacje nie podejmą tematu, Polsat też tego nie
uczyni. Inni wysłannicy prezydenta przynieśli podobne ustalenia." Wysłannicy
prezydenta musieli być bardzo przekonujący bo - jeśli wierzyć Tomaszowi Lisowi -
Mariusz Walter "z wściekłą miną wparował do newsroomu. 'Chcecie mi stację
wypierdolić w powietrze? Nie zgadzam się" i zamknął taśmę z Charkowa w sejfie,
który opuściła dopiero gdy było jasne, że sprawy nagłośnionej przez Rodziny
Katyńskie, Gazetę Polską i Życie nie da się już zamieść pod dywan.

Ryszard Bugaj powiedział kiedyś: "Dramat dla wolności słowa zaczyna się nie
wtedy, gdy jedne media jakąś sprawę nagłaśniają, inne zaś ją przemilczają, lecz
wtedy, gdy zdecydowana większość mediów to samo nagłaśnia i to samo przemilcza"
i jeśli przyjąć takie kryteria to śmiało można powiedzieć, że wolność słowa ma
się chyba nieźle. Dzisiaj nawet gdyby prezydentowi Kaczyńskiemu przyszło do
głowy wysyłać umyślnych na negocjacje z właścicielami mediów, to nic by nie
wskórał a my nie czekalibyśmy kilka dni na zdjęcia. I 6 lat na wyjaśnienia
dlaczego się spóźniły.

kataryna.blox.pl/html/1310721,46.html

SFORMATOWANI NAUCZYCIELE

[don-romano]

W Nowym Państwie przeczytać możemy artykuł o polskiej szkole. Oto jego
fragmenty:

W dotychczasowych dyskusjach o polskiej szkole wiele mówi się o dzieciach, ale
niemal nic o nauczycielach. Szkoły pedagogiczne, które mają monopol na wiele
specjalności, opuszczają osobnicy jednakowo sformatowani, źle uczeni, a przede
wszystkim wyzuci z jakichkolwiek społecznych odruchów. Tymczasem w
społeczeństwie ogarniętym pokomunistyczną anomią to właśnie nauczyciel jest
jedyną nadzieją na dobrą edukację obywatelską. Jak zatem może wyrabianiem
umiejętności potrzebnych w nowoczesnej gospodarce i polityce (elastyczność,
inwencja, praca w grupie, odwaga intelektualna) zajmować się człowiek, który
jest zaprzeczeniem tych cech? To, że najpopularniejsze studia w ostatnich
latach - pedagogiczne, są tak ułomne, powinno zatrważać. Za kilka lat bowiem
będziemy mieli do czynienia z armią słabo wykształconych, nikomu niepotrzebnych
nauczycieli, z których pożytek dla gospodarki będzie marny, a
prawdopodobieństwo ich frustracji i bezrobocia wielkie.

Od wielu lat marzy mi się bardzo proste do przeprowadzenia badanie kapitału
społecznego nauczycieli, które pokazałoby ich zaangażowanie w społeczeństwo
obywatelskie.

Klasycznym przykładem biurokratycznej bzdury jest model awansu
nauczycielskiego. Nauczyciel stażysta zarabia około 800 zł. Aby podwoić pensję,
musi przejść przez kolejne trzy stopnie hierarchii zawodowej. Awans dokonuje
się na podstawie wysługi lat, odbycia odpowiedniej liczby najczęściej nic
niewartych kursów oraz dostarczenia wielkiej liczby papierów, stanowiących
dowód jego rozwoju (konspekty, projekty cyklów lekcji, bilety z teatrów itp.).
Tego rodzaju kryteria nagradzają sprawności mało przydatne w pracy z uczniami.
Konspekty i projekty, pełne fajerwerków metodologicznych, będących fetyszem
komisji kwalifikacyjnych, można ściągnąć z książek i Internetu. Szkolenia mają
nierzadko charakter pogadanek indoktrynacyjnych i nie spotkałem jeszcze
nauczycieli szczerze zadowolonych z wydanych na nie pieniędzy.

Kolejną kwestię stanowi nadzór pedagogiczny. Nauczyciel - mimo niewielkiego
pensum - ma do wykonania masę domowej pracy biurokratycznej, co skutecznie
hamuje jego rozwój intelektualny. Ambitni i wymagający stażyści mogą usłyszeć
od swojego opiekuna, że "dzieciom wyrządza się krzywdę zbyt dużą liczbą
zadawanych lektur, a dyscyplina i wychowanie łamie im osobowość" (cytat
autentyczny). Najaktywniejsze jednostki są sprawnie eliminowane lub
pacyfikowane przez ideologów z kuratorium przy użyciu biurokratycznych
procedur, czemu patronują nierzadko wpływowi i zapobiegliwi rodzice.

Powodem nieustannego biadolenia są dzisiaj uczniowie. Lecz uznać należy, że nie
jest to ich wina. Odpowiedzialność za ich mizerię trzeba zrzucić w równiej
mierze na rodziców, jak i szkołę. Słabi uczniowie są bowiem wytworem słabej
szkoły w słabym społeczeństwie.

www.nowe-panstwo.pl/

[don-romano]

To ciekawe, że artykuł o zdegenerowaniu polskiej oświaty nie budzi żadnego
odzewu. Podobnie jest z artykułem o cenzurze w mediach [powyżej].
To może pocztajmy artykuły z tego portalu:

nowaonline.strefa.pl/50_Darski_J.htm
"Gdyby zaś niezależni dziennikarze mniej starali się wypełniać instrukcje a
trochę myśleli, postawiliby zasadnicze pytanie, czy prezydent Kaczyński uzyskał
od prezydenta Busha zgodę na dobranie się do skóry sowieckiej agenturze w
Polsce przewerbowanej przez Amerykanów. Bez tej zgody żadne głębokie zmiany w
Polsce nie będą możliwe."

Szkoła jakiej nie znacie? - agresja

[tyka5]

O szkole na TVNie:

- Ja bym tę k… od polskiego zabił. W p… bym jej wsadził "szlauf" z benzyną, a
później podpalił. - A ja bym jej k… frajerce parę ch… puścił i bym ją k… zabił.
Takie rozmowy uczniów w toalecie nagrała ukryta kamera.

Nauczyciele boją się uczniów. Są obrzucani obelgami, słyszą groźby. Nie wiedzą,
jak zachować się wobec agresji. Przyznają się do bezradności. Wolą po cichu
znieść upokorzenia niż narazić się na pobicie, zniszczenie samochodu.

- Z tymi uczniami rozmawia się tak, jak z kryminalistami – mówi Janusz Z.,
nauczyciel. – Człowiek nie jest do tego przygotowany. Szedłem do pracy w
szkole, a nie w więziennictwie. Wychodząc ze szkoły, oglądam się za siebie, czy
ktoś za mną nie idzie.

Kiedyś mówiło się o złym sprawowaniu. Nauczyciele przyzwyczajają się do tego,
że agresja uczniów staje się normą. Szczególnie w szkołach zawodowych, coraz
częściej w gimnazjach. Dla niektórych uczniów każdy powód jest dobry, by znęcać
się nad nauczycielami – zła ocena, albo po prostu chęć „dojechania”
nielubianemu nauczycielowi.

- Zostałem uderzony w twarz, zaraz potem w tył głowy – mówi młody anglista. -
Straciłem przytomność, ocknąłem się na chodniku.

Nauczyciel został pobity przez chłopaka jednej uczennic, który zemścił się za
obniżenie oceny ze sprawdzianu swojej dziewczyny. Niczego nie żałuje.

- E tam, pobiłem. Uderzyłem, bo mnie zdenerwował – powiedział reporterce
UWAGI! – Czy się wstydzę? A muszę?

Jesienią 2003 r. całą Polską wstrząsnął ujawniony przez reporterów UWAGI! film
wideo, na którym widać, jak uczniowie znęcają się nad nauczycielem
angielskiego. Bezradny mężczyzna znosi wulgarne drwiny, także ze strony
dziewcząt. Przy ogólnym aplauzie uczniów jeden z nich zakłada mu na głowę kosz
na śmieci. Ale w polskich szkołach dochodziło do rzeczy gorszych. Osiem lat
temu we wrocławskim liceum uczeń zaatakował nauczycielkę siekierą.

- Na lekcję wszedł nagle Piotrek i wyciągnął siekierę – opowiada Wojciech
Grabowski, kolega z klasy Piotra P. – Rozległ się pisk na sali, siekiera
zaplątała się w sweter nauczycielki. Nie mógł jej z niego wyplątać, wyjął nóż
zza paska i wyszedł.

Piotr P. poszedł do innych klas. Nożem zaatakował dwie nauczycielki. Jedna z
nich wskutek ran została sparaliżowana. Oprawca został skazany na osiem lat
więzienia, wyszedł po sześciu. Do dziś nie czuje skruchy.

Czy agresja uczniów wobec nauczycieli rzeczywiście staje się codziennością
polskich szkół?

Reporterka UWAGI!, która ukończyła polonistykę ze specjalnością nauczycielską,
dostała zgodę dyrekcji jednej ze szkół zawodowych na przeprowadzenie lekcji i
filmowanie jej ukrytą kamerą. Poleciła uczniom przeprowadzić analizę fraszki
Jana Kochanowskiego.

- Ale ja przecież nie umiem, czytać, no k… Ja współczuję pani, ale nie mogę

- powiedział uczeń poproszony o odczytanie wiersza i przy rechocie kolegów
wrócił na swoje miejsce.

Reporterka próbowała mimo to prowadzić lekcję. Zadała pytanie, co zdaniem
uczniów oznacza dla nich wyrażona we fraszkach Kochanowskiemu idea carpe diem
(po łacinie – chwytaj dzień).

- Spać cały dzień, seks – mówią uczniowie.

Jeden z uczniów mówi nagle: - Powybijam pani oczy. Ale reporterka pyta: - Co
robisz na co dzień?

- Sra, bije konia, pije browara, pali marihuanę – padają odpowiedzi.

Lekcja się kończy. Rozbawieni uczniowie opuszczają klasę. Nie udało się
przerobić materiału. Nauczycielka wysłuchała tylko wulgarnych odzywek i
pogróżek.

- Długo byłem takim wojującym nauczycielem, ale już taki wojujący nie jestem –
mówi Janusz Z. – Widzę, co się dzieję, wiem, że sam sobie nie poradzę. Pozoruję
działania – jeśli zwracam uwagę, to z uśmiechem. 90 – 95 procent nauczycieli
coraz bardziej się boi uczniów.

[elmek]

Niestety problem, o którym napisał Tyka to bolączka także złotowskich szkół.
Może jeszcze nie w tej skali, ale jednak. Zresztą wiadomo o tym nie od dziś. Dwa
lata temu ten temat także wypłynął:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=461&w=11521639&v=2&s=0

[flatower]

Znamy takie szkoły! Znamy gorsze! Tak jak cały społeczny porządek oparty na
ideach Uni EU, tak też porządek szkolny legł w gruzach.Znam i wiem o sytuacjach
w szkołach średnich, które w zasadzie zobowiązywałyby dyrektorów do
wprowadzenia sił specjalnych MSW na teren szkoły. Dyrektorzy boją sie jednak
uznania za nieudolnych i tolerują bałagan. Do czasu aż kogoś zamordują!

[galicjanka1]

Do żurnalistów i cyklistów proponuję dopisać Unię Europejską. Te szkoły
ponadgimnazjalne /dawniej średnie/, to ze Złotowa?

[flatower]

Proponuję Ci przymierze z cyklistami. Dla Twojego dobra!

Wyklęci.

[tyka5]

Był styczeń 1988 r. Kornel Morawiecki już od listopada siedział w areszcie.
Nowy cios – Andrzej Kołodziej aresztowany. Natychmiast pojechałam do Wrocławia.
Moim stałym lokalem kontaktowym było mieszkanie śp. Oli Kostruby na Krzykach.
Oleńka zawiadomiła mnie, że Andrzej Kołodziej wpadł, zanim zorganizowano moje
spotkanie z nim. Teraz najważniejsze jest to, aby mnie się nic nie stało.
Bezpieka mogłaby to wykorzystać do pokazania, że "Solidarność Walcząca" została
rozpracowana. Pełna inwigilacja – wpadają kolejni szefowie Komitetu
Wykonawczego. Był to już czas, gdy nawet solidarnościowe gazetki były drukowane
w naszych drukarniach. Organizacja wzmacniała się. Na Śląsku mieliśmy już grupy
studenckie i młodzieżowe. Lubiłam przyjeżdżać do Wrocławia, rozmawiać z
Kornelem. Tym razem Ola zapowiedziała spotkanie z "Andrzejem" – Andrzej Zarach.
Był to mój ulubieniec. Rzutki umysł, świetny organizator, zbieżne z moimi
poglądy. Andrzej przyszedł dość szybko. Mieliśmy dużo spraw do omówienia.
Podpisywanie oświadczeń, ocena bieżącej sytuacji w kraju i organizacji,
ustanowienie kontaktów. Napisaliśmy też list do Amnesty International w sprawie
uwolnienia Kornela i Andrzeja. Moim obowiązkiem, jako nowego szefa Komitetu
Wykonawczego, było przecież walczyć o uwolnienie kolegów. Z Morawieckim
aresztowano też Hankę Łukowską-Karniej. Prosiłam, aby ten list przekazać jak
najszybciej na Zachód. Zezłościłam tym Zaracha, bo sam wiedział, jak to ważne.

Andrzej dał mi polecenie Rady "SW" zerwania kontaktów z "SW" nie tylko we
Wrocławiu, ale też na Śląsku. Od tej pory kontaktowałam się tylko przez
łączników. Ze względu na bezpieczeństwo miałam nie brać przez jakiś czas
udziału w posiedzeniach Komitetu Wykonawczego i kontaktować się tylko z nim.

Umówiliśmy się na kolejne spotkanie w sklepie już pod koniec lutego. Zarach
wiedział, że się charakteryzuję – raz wystrzałowa panienka, innym razem
umęczona kobieta z zakupami, damulka z pieskiem lub sportsmenka. Potrafiłam
przebierać się kilka razy dziennie. No i stało się. Zarach mnie nie poznał.
Stał pod sklepem, zaglądał do wnętrza i poszedł sobie. Ja byłam pewna, że coś
się stało, np. zobaczył ogon. Pobiegłam więc do Oleńki na Krzyki. Ucieszyłyśmy
się ze spotkania zupełnie nieplanowanego. Niestety, nie udało mi się spotkać
z "Andrzejem", ale Oleńka zdobyła najważniejsze informacje.

Gdy usłyszałam, że AI nie zamierza wystąpić w obronie Kornela Morawieckiego,
Andrzeja Kołodzieja i Hanki Łukowskiej-Karniej, zamurowało mnie. Zapytałam:
dlaczego? Co się stało? Czy łącznik niewiarygodny? Odpowiedź była paraliżująca.
AI stwierdziła, że "Solidarność Walcząca" jest organizacją terrorystyczną, a
terrorystom się nie pomaga. Dostałam też ostrzeżenie, że powinnam zdać sobie
sprawę z tego, że gdy ja będę aresztowana, to też nie mam co liczyć na obronę.
Zapytałam, skąd oni wytrzasnęli ten terroryzm, i dowiedziałam się, że AI
zasięgała opinii u Michnika i Kuronia. Trudno było mi w to uwierzyć, myślałam,
że może jakieś przekłamanie. Niestety, informacja potwierdziła się z kilku
źródeł. Po tym incydencie zaczęłam interesować się przeszłością Michnika i
Kuronia.

Przypomniałam sobie słowa Andrzeja Rozpłochowskiego (po zwolnieniu
internowanych słynna "11"została na wiele miesięcy aresztowana, wśród nich
m.in. Andrzej Gwiazda i Adam Michnik), który wspominał, że z aresztu nie mógł
nawet grypsu przemycić, a Michnik całe rozprawy pisał. Wtedy zrozumiałam, na
czym to wszystko polega. Oni byli tylko dysydentami. My wrogami. Oni mieli
wizję innego komunizmu, my – niepodległości Polski.

Oni zwyciężyli i realizują marksistowską wizję socjalizmu europejskiego.
Dlatego dla tych środowisk ważniejszy jest interes Unii Europejskiej niż polska
racja stanu.

My byliśmy niewygodni. Skazano nas na wegetację i zamilczenie.

www.sw.org.pl/wykleci.html

TVP nie chce pokazać widzom filmu o Wałęsie

[tyka5]

“Plusy dodatnie - plusy ujemne”

Telewizja nie dopuściła do emisji reportażu o sprawie tajnego
współpracownika “Bolka” - pisze "Życie Warszawy". - Trzeba go poprawić -
tłumaczy Romuald Bokun, kierownik redakcji programów TVP3.

Prawie godzinny dokument pt. “Plusy dodatnie - plusy ujemne” opowiada o sprawie
tajnego współpracownika “Bolka”. Film Grzegorza Brauna kończy się wywiadem z
byłym prezydentem Lechem Wałęsą. Były prezydent oburzony materiałami
przedstawionymi przez dziennikarza podarł kopie dokumentów z IPN.

- Byłem zawiedziony reakcją prezydenta Wałęsy. Myślałem, że skomentuje w jakiś
sposób przedstawione materiały, czym rzuci na nie nowe światło - mówi Grzegorz
Braun. - Tak się nie stało, a zachowanie byłego prezydenta jest aż nadto
dobitne - dodaje reżyser.

W reportażu “Plusy dodatnie - plusy ujemne” autor przedstawia relacje świadków
oraz dokumenty z początku lat 70. i późniejsze dotyczące “Bolka” oraz Lecha
Wałęsy. Zastrzega, że nie chce przesądzać o tym, czy dotyczą tej samej osoby. -
Pozostawiam to ocenie widzów - mówi Braun. - Ale w moim przekonaniu, film nie
pozostawia cienia wątpliwości, jakie były fakty - dodaje reżyser.

Innego zdania byli uczestnicy kolaudacji, podczas której miały zapaść decyzje o
dalszych losach reportażu. W zebraniu wziął udział także przedstawiciel IPN
oraz prawnicy. Materiał został słabo oceniony. Marek Maldis z TVP3, jeden z
uczestników zebrania, twierdzi, że zarzucano mu głównie brak symetrii i
nierówno rozłożone akcenty. Podważono także rzetelność dziennikarską i
historyczne podejście do sprawy.

Autor reportażu nie zgadza się z tym. Uważa, że dopełnił wszelkiej staranności
w zbieraniu materiałów. Podkreśla, że dotąd nie ma naukowych opracowań
dotyczących tej sprawy, liczył, że jego reportaż wniesie do tego tematu nowe,
ciekawe wątki.

Ewelina Wolańska, prawniczka Lecha Wałęsy, nie chce tłumaczyć zachowania byłego
prezydenta podczas wywiadu. Wyjaśnia, że ewentualne insynuacje, jakoby miał być
tajnym współpracownikiem są bezpodstawne. - Nie ma żadnych wiarygodnych dowodów
na to, by Lech Wałęsa kiedykolwiek współpracował z SB. To, czym posługują się
osoby, które go o to oskarżają, to sfabrykowane przez SB materiały stworzone po
to, by go skompromitować - mówi Wolańska. Przypomina, że Lech Wałęsa został
pozytywnie zlustrowany, otrzymał także status pokrzywdzonego.

Romuald Bokun, kierownik redakcji programów regionalnych TVP3, zapewnia, że
losy reportażu nie są przesądzone. - Zaleciliśmy autorowi wprowadzenie
poprawek - mówi Bokun. - Pojawiło się wiele uwag. Reportaż został zrobiony w
innej formule, niż początkowo zakładał scenariusz - dodaje.

www.glos.com.pl/strona/filmObolku.html

[galicjanka1]

Andrzej Sośnierz, śląski poseł PiS, znów ma szanse na objęcie fotela szefa
Narodowego Funduszu Zdrowia - dowiedzieliśmy się z dwóch różnych źródeł
zbliżonych do premiera Kazimierza Marcinkiewicza. Nominację miałby odebrać na
początku przyszłego miesiąca. Więcej
wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?wid=8291068. Tak trzymać.

Hańba medialna

[tyka5]

Począwszy od czerwca 2004 r. „Gazeta Wyborcza” oraz inne media (Rzeczpospolita,
TVP, Radio Zet) obrzucały najgorszymi inwektywami Jana Kobylańskiego,
przewodniczącego Unii Stowarzyszeń Ameryki Łacińskiej, byłego konsula
honorowego Polski w Paragwaju i Urugwaju, wybitnego działacza polonijnego i
polityka. Jeszcze 13 kwietnia „Super express” stwierdzając, że „Jan Kobylański
znany jako Janusz” pisał: „W archiwach IPN odnalazły się dokumenty, z których
wynika, że niejaki Janusz Kobylański wydał żydowską rodzinę w ręce gestapo”.

Dziś okazało się to, co było oczywiste od samego początku, że pomówienia
stanowiły kampanię nienawiści pozbawioną jakichkolwiek dowodów. Ale oszczercy
milczą.

Szantaż

Dla zobrazowania nagonki skierowanej przeciwko Kobylańskiemu wystarczy
przytoczyć niektóre tytułu artykułów zamieszczonych w GW: „Zbrodniarz sponsorem
Ojca Rydzyka?”, „Za garść złotych monet”, „Kobylański
szmalcownikiem?”, „Ścigany sponsor ojca Rydzyka”, „Ekstradycja
milionera”, „Fałszywka Kobylańskiego”, „Podwójne życie don Juana”, „IPN o
sprawie Kobylańskiego. Wydali rodzinę żydowską gestapo.”...itd., itp.

Istotą zarzutów jest pomówienie, że Jan Kobylański wydał Niemcom rodzinę
żydowską, której miał wyrobić dokumenty pozwalające poruszać się poza gettem w
czasie okupacji niemieckiej. Rzecz cała oparta została na postępowaniu
prowadzonym w latach 40-tych przeciw ojcu Kobylańskiego, Stanisławowi
Kobylańskiemu. Został on pomówiony o wydanie Niemcom rodziny żydowskiej. Jego
syn Jan Kobylański, miał z ojcem współdziałać. Sprawa zaczęła się od pomówienia
Leokadii Sarnowskiej, która w czasie wojny zajmowała się wyrabianiem papierów
rodzinom żydowskim, a w 1945 r. usiłowała szantażować Kobylańskiego żądając
pieniędzy. Wobec odmowy oskarżyła go na UB o szmalcownictwo. W całej sprawie od
początku poza tym pomówieniem nie było żadnych dowodów wskazujących na winę
Stanisława Kobylańskiego, a zwłaszcza jego syna. W tej sytuacji postępowanie
umorzono i Stanisław Kobylański do końca życia pełnił zawód adwokata.

Wyborcza wkracza do gry

Sprawa powróciła po tym, gdy Jarosław Gugała jako ambasador Polski w Urugwaju
wszedł w konflikt z Janem Kobylańskim i doprowadził najpierw do odebrania mu
funkcji konsula honorowego, a następnie rozpoczął oszczerczą kampanię. W 2004
roku włączyła się „Gazeta Wyborcza” wysyłając swojego dziennikarza Mikołaja
Lizuta, by pod przybranym nazwiskiem dokonał prowokacji mającej na celu
zdobycie obciążających Kobylańskiego materiałów. Artykuł Lizuta opublikowany w
dodatku GW „Duży format” rozpoczął nową fazę nagonki. Uruchomiono byłego
prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Leona Kieresa, który Wiadomościach TVP
sfilmowany nad bliżej niezidentyfikowanymi aktami oświadczył, że istnieją
dowody wskazujące na to, że Kobylański był szmalcownikiem. Tę sama operację
powtórzono z wiceprezesem Witoldem Kuleszą, który dodał, że akta sądowe sprawy
Kobylańskiego próbowano ukryć. W przeciągu miesiąca władze IPN oświadczyły, że
zgromadzono dowody w sprawie Kobylańskiego. Pani Monika Olejnik w swojej
audycji radiowej przygważdżała wraz z Jarosławem Gugałą Kobylańskiego
jako „zbrodniarza”. A wreszcie sięgnięto po Ministra Sprawiedliwości – Andrzeja
Kalwasa, który zapowiedział, że MS rozważy wniosek o ściganie i ekstradycję
Kobylańskiego, a następnie oświadczył, że wniosek taki właśnie rozważa (warto
by sprawdzić, czy w ogóle w MS jest dokumentacja takiego wniosku i jak ona
wygląda!).

Zablokowana ofensywa kłamstwa

Wszystkie etapy tego horroru ręcznie sterowanego były obficie, codziennie
relacjonowane przez radio i telewizję, dziennikarze przesłuchiwali archiwistów,
urzędników, posłów, ministrów. Nie dopuszczano do głosu nikogo, kto chciał
powiedzieć słowo prawdy, nie ukazywano dokumentów świadczących o fikcyjności
oskarżenia, nie pozwolono bronić się samemu zaocznie oskarżonemu. Przeciwnie,
każdy następny artykuł czy audycja przynosiły dodatkowe oskarżenia i pomówienie
coraz straszniejsze i obrzydliwsze. Wreszcie, po wyborach do Sejmu jesienią
zeszłego roku, zapadła cisza. Sprawa Kobylańskiego zeszła z wokandy. Może stało
się tak dlatego, że cele pomówień zostały osiągnięte, a opinia publiczna
zastraszona? Może po zmianie rządu atakujący utracili główne sprężyny
działania? Odszedł minister sprawiedliwości Andrzej Kalwas, odszedł prezes IPN
Leon Kieres, kruszyć zaczęła się w MSZ ekipa Cimoszewicza. A może zadecydował
fakt, że w listopadzie do Sądu w Warszawie wpłynął akt oskarżenia przeciwko
zorganizowanej grupie, która wykorzystując radio, telewizję i prasę usiłowała
pozbawić honoru i czci Jana Kobylańskiego poprzez pomawianie go m.in. o
zbrodnię szmalcownictwa?

Prawda na wierzch wypływa

Trudno to rozstrzygnąć, ale jedno jest pewne: 20 kwietnia br. blisko dwa lata
po rozpoczęciu nagonki Instytut Pamięci Narodowej ustami wiceprezesa i szefa
pionu śledczego Witolda Kuleszy, tego samego, który dwa lata temu widział
jakoby dokumenty świadczące o zbrodniach Kobylańskiego oświadczył:, „że
dotychczas nie znaleziono dowodów, by prezes Unii Stowarzyszeń i Organizacji
Polskich w Ameryce Łacińskiej Jan Kobylański istotnie zadenuncjował w czasie
wojny Niemcom małżeństwo Żydów. Nadal trwają czynności sprawdzające IPN wobec
tego polonijnego biznesmena z Urugwaju, uchodzącego za sponsora Radia Maryja.
Kurtyka dodał, że wkrótce ruszą prace, przy szerokim udziale IPN, nad
opracowaniem indeksu Polaków, którzy w czasie wojny zginęli za pomaganie
Żydom”. (serwis PAP, 20 04 2006 r.)

Mijają kolejne dni od opublikowania tego komunikatu przez Polską Agencję
Prasową, ale żadna z gazet, rozgłośni radiowych czy programów telewizyjnych tak
chętnie szkalujących niegdyś Kobylańskiego, nie podała tej informacji.

www.glos.com.pl/strona/Hanba.html

[flatower]

Dzięki za to. To nasi bracia znad Syjonu przesadzili.W swoim najgorszym stylu
zmanipulowali.

Minister Sikorski krytykuje postawę Niemiec

[tyka5]

Minister obrony narodowej Radosław Sikorski skrytykował w Brukseli Niemcy za
brak "solidarności" z innymi krajami UE, czego przejawem ma być niemieckie
porozumienie z Rosją w sprawie budowy Gazociągu Północnego po dnie Bałtyku.
"Podejmowanie decyzji, a potem konsultowanie - to nie jest nasza idea
solidarności" - powiedział Sikorski, który wziął udział w konferencji na temat
współpracy UE-USA i globalnym wyzwaniom w dziedzinie energii.

Dodał, że gazociąg ten, prowadzący z Rosji do Niemiec, ma m.in. służyć
ominięciu Białorusi i Polski, a zatem w domyśle - odcięciu dostaw gazu dla tych
krajów "bez zakręcania kurka dla Niemców". Powołał się przy tym na niedawną
wypowiedź rosyjskiego ambasadora na Białorusi Aleksandra Surikowa.

Szef MON powiedział też, że jest to rozwiązanie kosztowne dla odbiorców, bowiem
budowa gazociągu po dnie Bałtyku będzie o 6 mld dolarów droższa niż budowa
analogicznej nitki biegnącej przez terytorium Polski.

Sikorski powiedział też, że polski rząd zwrócił się do kanclerz Niemiec Angeli
Merkel o wycofanie się z porozumienia z Rosją.

"Prosiliśmy. Odmówiła" - powiedział.

Minister przypomniał w tym kontekście, że podczas zeszłorocznym obchodów 25-
lecia "Solidarności" niemiecki prezydent Horst Koehler obiecał, że Niemcy i
Rosja już nigdy nie będą się porozumiewały ponad głowami Polski.

"Tymczasem (wkrótce później) zostało podpisane porozumienie o gazociągu
bałtyckim" - dodał Sikorski.

"Polska nie jest już ciemiężona przez przemożnych i zawistnych sąsiadów, którzy
łączą się na jej szkodę ponad głowami jej mieszkańców" - powiedział w Gdańsku
Koehler. - »Nic o nas bez nas« - taki jest wymóg Polski, a my Niemcy z chęcią
pomożemy w tym, aby akceptowano go jak coś oczywistego".

W cytowanej przez Reutera wypowiedzi dla prasy Sikorski dodał w Brukseli,
że "Polska jest szczególnie wrażliwa na punkcie korytarzy i porozumień ponad
naszymi głowami. To była tradycja Locarno, to jest tradycja paktu Ribbentrop-
Mołotow. To był XX wiek. Nie chcemy powtórki".

Minister powiedział także, że między Rosją jako dostawcą surowców
energetycznych a Unią Europejską, która w znacznym zakresie uzależniona jest od
rosyjskich dostaw, nie ma równowagi.

"Niepokojące jest, że po jednej stronie mamy zasady wolnego handlu i
deregulacji rynku, zaś po drugiej - argument siły, oparty na bolszewickiej
zasadzie »kto kogo?«" - powiedział. I dodał: "Łatwo zgadnąć, kto w tej sytuacji
wygra".

Sikorski podkreślił, że Rosja używa swoich surowców i dostaw jako argumentu w
sporach politycznych. Tak samo - zauważył - "motywowane politycznie" są
inwestycje w dziedzinie energetycznej - nie tylko zresztą w Rosji, ale także w
innych krajach świata.

"Chcemy kupować energię, ale nie chcemy monopolu ani szantażu. Jednocześnie
zdajemy sobie sprawę, że niezależność w dziedzinie energetyki kosztuje" - dodał
minister.

Unia Europejska, która pokrywa rosyjskimi dostawami jedną czwartą swego
zapotrzebowania na gaz, protestuje przeciwko niedopuszczaniu obcego kapitału do
rosyjskich spółek gazowniczych i naftowych.

"Wszystkie inwestycje powinny opierać się na zasadach wolnorynkowych" -
podkreślił unijny komisarz ds. energii Adris Piebalgs, który wziął udział w
dyskusji z Sikorskim.

Dzień wcześniej na tej samej konferencji przewodniczący Komisji Europejskiej
Jose Manuel Barroso wezwał Stany Zjednoczone, by podczas lipcowego szczytu G-8
w Petersburgu wsparły dążenia UE do liberalizacji rosyjskiego rynku
energetycznego.

"Musimy wzmocnić naszą zewnętrzną (transatlantycką) współpracę i stworzyć
niezbędne warunki rynkowe w krajach produkcji bądź tranzytu surowców
energetycznych, na które gospodarka światowa liczy jako na dostawców energii.
Nie możemy sobie więcej pozwolić na nieprzewidywalność rynku energetycznego,
ani nie możemy jej zaakceptować" - powiedział Barroso.

Nawiązał w ten sposób do perturbacji w dostawach rosyjskiego gazu ziemnego do
UE w rezultacie sporu cenowego Rosji z Ukrainą w styczniu bieżącego roku.

Nareszcie.

[tyka5]

Ordery Orła Białego dla Gwiazdy i Walentynowicz.

Andrzej Gwiazda, ks. abp. Ignacy Tokarczuk oraz Anna Walentynowicz otrzymali od
prezydenta Lecha Kaczyńskiego najwyższe odznaczenie państwowe - Order Orła
Białego.
W święto uchwalenia Konstytucji 3 Maja prezydent wręczył im odznaczenia w
uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności za
działalność na rzecz przemian demokratycznych i wolnej Polski.

Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski odznaczeni zostali: Joanna Duda-
Gwiazda oraz - pośmiertnie - Alina Pieńkowska.

Prezydent Kaczyński zaznaczył, że to "jedynie początek" jego polityki
przyznawania odznaczeń.

Traktujmy dzisiejszy dzień, jako początek powrotu do korzeni, powrotu 100-
procentowego. Chcemy wrócić do tego, co jest wspaniałą polską tradycją, chcemy
w oparciu o tę tradycję zmienić Polskę na lepsze - zadeklarował Lech Kaczyński.

Prezydent przypomniał też, że przez 16 lat odbywały się już podobne
uroczystości. Ale, jak powiedział, odznaczenia odbierali wtedy także działacze
poprzedniego systemu.

Dziś chcemy tę złą tendencję odwrócić - oświadczył.

Odznaczony Orderem Orła Białego Andrzej Gwiazda podkreślił, że spotkał go
zaszczyt. Dodał jednocześnie, że to odznaczenie dla milionów jego kolegów
z "Solidarności", którzy - jak mówił - znaleźli w sobie dość rozumu, żeby
ułożyć listę żądań strajkowych aktualnych do dziś. Według niego system
wartości, jaki stworzyła Solidarność, zasługuje na najwyższe odznaczenie.

A Tyka???

[johnscott]

Zapomnieli o Tyce. Hugony i pizdraszki.

Zapomniani Żydzi.

[tyka5]

Marek Arpad Kowalski

(fragment)
Gdy mowa o powstaniu w getcie warszawskim, wymienia się jedynie lewicową
Żydowską Organizację Bojową. Tymczasem w walkach równie zaciekle uczestniczył
prawicowy Żydowski Związek Wojskowy. Wzmianki o nim są tak nikłe, że
praktycznie został wymazany z historii.

Żydowska Organizacja Bojowa (ŻOB) ukonstytuowała się 29 lipca 1942 r. – w kilka
dni po tym, gdy od 22 lipca Niemcy przystąpili do codziennych deportacji 6-8
tys. Żydów z Warszawy do Treblinki i stało się jasne, że jest to początek tzw.
ostatecznej likwidacji getta.
Jej zaczątek jest nieco wcześniejszy. W marcu 1942 r. komórka PPR istniejąca w
getcie (liczniejsza, aniżeli w całej "aryjskiej" części Warszawy) zawarła
porozumienie z Organizacją Bojową Bloku Antyfaszystowskiego, skupiającą partie
i organizacje lewicowych syjonistów. Wspomniane wyżej deportacje spowodowały
stworzenie przez gettową komórkę Gwardii Ludowej (PPR), przez OBBA zaś – ŻOB, z
tym, że oba ośrodki polityczne pozostawały ze sobą w kontakcie.
ŻOB w tym kształcie, w jakim ją znamy, ukształtowała się ostatecznie 2 grudnia
1942 r. W jej skład weszły oddziały podległe PPR, Poalej Syjon Lewica (lewicowi
syjoniści) z młodzieżową, skautową przybudówką Haszomer Hacair (Młody
Strażnik), Poalej Syjon Prawica (mimo nazwy też lewicowi syjoniści) z
młodzieżowymi przybudówkami Dror (Wolność) i Gordonia, Organizacja Ogólnych
Syjonistów (lewicowi liberałowie) z młodzieżową przybudówką Hanoar Hacyjon
(Młodzież Syjonistyczna). Wszystkie one powołały polityczne porozumienie pod
nazwą Żydowski Komitet Narodowy, którego wojskowym ramieniem była właśnie
Żydowska Organizacja Bojowa.
Osobno trzymał się Bund, o charakterze socjalistycznym, zarazem
antysyjonistycznym, antysowieckim, antykomunistycznym, jednocześnie propolskim
(asymilacyjnym), bliski ówczesnej PPS. Właśnie Bund był najsilniejszą
organizacją getta. Ostatecznie Bund nie przystąpił do ŻKN, ale jego oddziały
walczyły w szeregach ŻOB.
*
Znacznie wcześniejsze były zalążki Żydowskiego Związku Wojskowego. Stworzyli go
oficerowie i podoficerowie (zawodowi i rezerwiści) Wojska Polskiego, którzy nie
posłuchali wezwania okupantów do rejestracji i przeszli do podziemia.
Trudno uchwycić początek. Przypada on na koniec 1939 r., pierwsza zaś nazwa
brzmiała Żydowska Organizacja Wojskowa (nawiązując do piłsudczykowskiej POW z I
wojny światowej). Jej szefem został Władysław L., zawodowy oficer WP o trudnym
do ustalenia stopniu wojskowym i nazwisku. Organizacja związana była z
prawicową partią Nowa Organizacja Syjonistyczna (tzw. Rewizjoniści),
zakładającą nie rolniczą kolonizację Palestyny, lecz zbrojne jej opanowanie.
Młodzieżowa przybudówka zwała się Betar.
Oprócz pierwotnej nazwy ŻOW, funkcjonowała inna: Polska Organizacja Żagiew,
założona ponoć w październiku 1939 r. Kiedy została przyjęta nazwa Żydowski
Związek Wojskowy – trudno powiedzieć. Zapewne pod koniec 1939 r., a przywódcami
byli porucznik Dawid Apfelbaum (zawodowy oficer WP), dziennikarz Leon Rodal i
student Paweł Frenkel (obaj oficerowie rezerwy WP). Niemniej długo jeszcze
funkcjonowała popularna nazwa organizacji: Żagiew, tym bardziej, że w kwietniu
1940 r. powstał własny organ prasowy ŻZW o tytule właśnie "Żagiew", notujący w
maju 65 abonentów, w czerwcu już 140. W tym czasie ŻZW uruchomił też własną
radiostację, a dokładniej stację nasłuchu radiowego. Według danych z kręgu
sympatyków liczebność ŻZW w styczniu 1941 r. szacowano na 2900, a kolporterów
organu prasowego "Żagiew" na 4000 osób. Niezależnie od oficjalnej nazwy, ŻZW
dosyć powszechnie określany był też jako Irgun Cwai Leumi, czyli Narodowy
Związek Wojskowy, a jeszcze częściej jako Oddziały Walki Cywilnej.
*
Można pogubić się w mnóstwie organizacji i ich nazw. Właściwie upraszcza się to
do dwóch ośrodków skupionych wokół ŻOB i ŻZW. Od początku kierowały się one
odrębnymi koncepcjami. Większość partii tworzących ŻOB przyjmowała, że Polska
stanie się terenem rewolucyjnego marszu Armii Czerwonej, przynoszącej nie tylko
wolność spod okupacji hitlerowskich Niemiec, ale i ustrój komunistyczny. Partie
zaś i organizacje tworzące ŻZW orientowały się albo na pełną asymilację ze
społeczeństwem polskim, albo uważały, że walka o wyzwolenie Polski (lepiej
przez aliantów zachodnich, aniżeli Związek Sowiecki) to wstęp do walki o
Palestynę: zdobycie doświadczenia wojskowego, a po wojnie wyjazd do Palestyny i
zbrojna walka o nią, jako państwo żydowskie.

(…)

[flatower]

Wszystkim rozgrzanym do białosci polityką polecam artykuł Zdzisława
Krasnodębskiego w dzisiejszym Dzienniku.Tytuł"Oskarżam elity III RP o
hipokryzję". Kapitalna lektura!Nie polecam natomiast artukułu Jacka Żakowskiego
w dzisiejszej GW. Ciekawa jest za to dyskusja internautów na ten temat. Ton
prawie jednoznaczny.

Apokaliptyczny cień Lecha Wałęsy...

[tyka5]

Apokaliptyczny cień Lecha Wałęsy et consortes.
rozmowa z Anną Walentynowicz

www.polonica.net/Apokaliptyczny_cien_Walesy.htm
Gorąco polecam sympatykom Michnika, Geremka i Wałęsy przede wszystkim.

[tyka5]

waluty.onet.pl/14,1334579,,3254,ft.html
Warto wziąć pod uwagę.

[skraj100]

szkoda, że tekst o Wałęsie nie ukazał sie w czasie stanu wojennego. Murowany
sukces i podziekowania Biura Politycznego PZPR I KPZR.
Lechu przezwał Kaczyńskich a PIS nigdy nie zapomina. Nie przypominam sobie
jednak by komuna ich przesladowała. Cóz dziś można obsikać każdego bezkarnie.

[skraj100]

Ps. Że ja obrońcą Wałęsy przed rzekomą prawicą - tego nigdy nie przewidywałem.

AGENCI WPŁYWU – NAJGŁĘBSZA TAJEMNICA UBEKISTANU

[tyka5]

Ilu ich znamy? Czasami wymienia się kilka nazwisk, ale zawsze beż żadnych
dowodów. Niekiedy snuje się domysły, ale zawsze bez żadnego materialnego
poparcia. Było ich kilkuset, bardzo cennych i osobiście prowadzonych przez
wysokich oficerów SB. Ich akta mogły być łatwo zniszczone, a mikrofilmy i
pojedyncze oryginały znalazły się w prywatnych sejfach elity ubeckiej. Zwróćmy
przy tym uwagę, jak gwałtowna jest reakcja, jeżeli ktoś z tej grupy zostanie
częściowo zdemaskowany. Dobrego przykładu dostarcza Jerzy Kłoczowski
(TW „Historyk”), pospolity agent-donosiciel od 1961 r. (krążą niepotwierdzone
pogłoski, że także przed 1956 r.), później aktywny wśród emigracji i
duchowieństwa, na KUL-u i wśród historyków, wreszcie, od lat 1980-tych, po
przeniesieniu do centrali, agent wpływu, prowadzony specjalną ścieżką i
specjalnie wykorzystywany już po 1989 r. Po śmierci senatora Stanowskiego
natychmiast wprowadzony został do senatu. Otrzymał polski oddział UNESCO, gdzie
urządził sobie prywatny folwark. MSZ i ministerstwo nauki finansują mu jego
seminarium, własny instytut i wydawnictwo. Posiada rozległe wpływy w MSZ i
ministerstwie kultury. Cały czas jest nietykalny i nawet po ujawnieniu dowodów
jego wieloletniej współpracy z SB dostaje od prezydenta TW „Alka” order Orła
Białego. Może dostał go właśnie za trzydziestoletnią, efektywną współpracę z
SB. Kłoczowski jest także dobrym przykładem skutecznego lansowania jako
wybitnego naukowca, prawdziwego patrioty i wielkiego społecznika, nie myślącego
o swoim interesie, tylko o potrzebach kraju i innych ludzi. W każdej części
jest to wizerunek dobrze spreparowany i zafałszowany.
Zauważmy, że kanclerz kapituły tego orderu prof. Barbara Skarga obraziła się na
Lecha Kaczyńskiego, kiedy ten powiedział, że polityka przyznawania odznaczeń
przez A. Kwaśniewskiego była zła. Nie obraziła się natomiast, kiedy zobaczyły
światło dzienne dowody na aktywność donosicielską Kłoczowskiego i nie zażądała
odebrania mu orderu. Pozostali członkowie kapituły głośno protestowali nie
przeciwko współpracy z komunistyczną bezpieką tylko przeciwko ujawnieniu tego
faktu, gdyż „spotwarzało to Kłoczowskiego”. Nie odezwali się też ani słowem na
temat dowodów jego współpracy z SB.
Kłoczowski jest niestety jedynym przykładem agenta wpływu, o którym znamy nieco
szczegółów i co, do którego posiadamy pewność. Zanim poznamy nazwiska innych
należy dokładnie zbadać jego działalność i rozpoznać dokładnie metody pracy SB
na tym przykładzie.

nowaonline.strefa.pl/50_Darski_J_2.htm

Ojciec chrzestny polskiej mafii.

[tyka5]

O znaczeniu Fanchiniego w świecie rosyjskiej mafii może również świadczyć lista
gości na jego ślubie na początku lat 90. Byli tam m.in. tacy bossowie jak
bracia Najfeldowie (Borys i Beniamin). Na ślubie Fanchiniego byli też Andrzej
Kuna i Aleksander Żagiel, którzy zasłynęli jako współorganizatorzy spotkania,
do którego doszło latem 2004 r. w Wiedniu między Janem Kulczykiem a rosyjskim
szpiegiem Władimirem Ałganowem.

Przed komisją śledczą ds. PKN Orlen Aleksander Żagiel oświadczył, że poznał
Fanchiniego przed dwudziestu kilku laty, kiedy był on w Wiedniu i kupował u
niego zegarki. W rozmowie z "Wprost" przyznał, że gościł na ślubie Fanchiniego
we Włoszech.

wiadomosci.onet.pl/1322024,11,item.html

[galicjanka1]

Zdolni nasi rodacy!

Re Prezydent RP!!

[galicjanka1]

Prezydent Kaczyński w wywiadzie dla Polskiego Radia nazwał gruzińskiego
przywódcę Dżugaszwili, zamiast Saakaszwili - podało radio RMF. W Polsce
prezydencka wpadka przeszła bez echa, wychwyciły ją jednak media rosyjskie i
ukraińskie.
Pech chciał, że Dżugaszwili to prawdziwe nazwisko Józefa Stalina. Stąd
„Komsomolska Prawda” napisała o freudowskiej pomyłce polskiego prezydenta.
Gazeta uznała, że przejęzyczenie to dowód na ciągłe myślenie polskich polityków
w kategoriach przeszłości. Politykę zagraniczną mamy na bardzo wysokim poziomie.
Ciągle siedzi w latach powojennych. Stalin nie żyje prawie 50 lat a wspomnienia
Ptrezydenta bardzo żywe.wiadomosci.onet.pl/1325929,11,item.html

[flatower]

Polecam artykuł prof. Zybertowicza socjologa z mojej macierzystej uczelni czyli
UMK Toruń zamieszczony w mijającym tygodniu w gazecie "Dziennik". Cymes!

[galicjanka1]

Szkoda, że polecasz a nie dajesz adresu.

[obserwator16]

Jak to punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
"Pałacyk w Wiśle pozostanie własnością Kancelarii Prezydenta. Lech Kaczyński
przyznał, że w czasie kampanii wyborczej mówił co prawda o ograniczeniu liczby
ośrodków prezydenckich, ale - jak tłumaczył - nie znał wtedy historii pałacyku".
wiadomosci.onet.pl/1326134,11,item.html

[tyka5]

Polecam ten blog.

"Taka na przykład Gazeta Judaszowa piórem swojej wiceszefowej, H.Łuczywo, mówi
mi, że muszę się zacząć wstydzić bo właśnie zaczęliśmy być pośmiewiskiem Europy
(a może i całego świata). Jest to o tyle ciekawe, że wynikałoby z tego, iż
dotychczas tym pośmiewiskiem nie byliśmy – najwyraźniej skorumpowana do cna
władza, komunistyczni zbrodniarze grasujący po salonach, prezydent-alkoholik
regularnie zalewający się w trupa podczas zagranicznych wojaży, pierwsza dama
odwalająca podejrzane geszefy, setki tysięcy głodnych dzieci, autorytety
moralne o życiorysach godnych najciemniejszego lochu, złodzieje w radach
nadzorczych, najniższy w regionie PKB na mieszkańca, bezrobocie na poziomie
Bambuko Północnego… to wszystko przez ostatnie 16 lat wstydu nam nie
przynosiło. Ale Lepper w rządzie i owszem!

Otóż moi drodzy Państwo, nie – nie wstydzę się. I w swoim bezwstydzie umacniał
się będę wraz z każdym wygranym głosowaniem nad ustawami rozwalającymi ten
chory system, jaki wrzeszczący dziś wniebogłosy akcjonariusze III RP nam
zafundowali."

dydelfus.blox.pl/html
I to też polecam:

"Ks. prof. Michał Czajkowski: Warto zacząć czytać biografie wielkich osób. To
nieoceniona skarbnica wiedzy, doświadczeń i wskazówek, jak żyć. Pokazują drogę,
jaką wielki człowiek musiał pokonać, zanim w końcu stał się autorytetem. Po
przeczytaniu kilku biografii, po analizie wzlotów i upadków wielkiego człowieka
jesteśmy po stokroć mądrzejsi. Uczymy się, jak ważna jest pokora, cierpliwość i
determinacja w dążeniu do własnego celu i że nie można załamywać rąk. Dzięki
biografiom można się uczyć na cudzych błędach, a nie czekać na swoje. Kiedyś
sam się dziwiłem, że moi znajomi czytają tego typu pozycje, ale w końcu
zrozumiałem i bardzo często do nich sięgam."

wpisz.blox.pl/2006/05/Konfident.html

Tyka poleca agenta SB

[skraj100]

To cudowne. Powyzej Tyka poleca tekst ks. Michała Czajkowskiego - agenta SB.
Zrezygnował ten ksiadz dzis z funkcji.
Jesli mówię, ze PIS to bolszewia to mam kolejny dowód. Agent ubecki autorytetem
dla Tyki. Nic mnie bardziej nie ubawiało

Lepiej z mądrym zgubić, niż z głupim znaleźć.

[tyka5]

Jak tu rozmawiać z kimś, kto nie rozumie ironii? Nawet nie zaproponuję jełopowi
lektury wskazanego przeze mnie blogu, bo widać, że najprostszych spraw nie
pojmuje.

[flatower]

Dzisiejszy "Dziennik" i słowa ulubionego zawodnika trenera Górskiego- Gorgonia,
na stronach sportowych.

Oglądacie Konfrontacje?

[tyka5]

Nie? To poczytajcie.

"Nie takie głupie słowa Wierzejskiego"
Niestety muszę potwierdzić słowa Wojciecha Wierzejskiego, posła LPR: „Według
mnie istnieje takie założenie, że najłatwiej werbować informatorów wśród
homoseksualistów, bo oni mają coś na sumieniu”.

Albo:

"Zwariowałam Wiernikowskiej"
Nastaje Jan Dworak. Wraz ze zmianą ekipy w TVP dostaje możliwość dokończenia
dzieła, ale szybko i nowa ekipa związana z ludźmi z Platformy Obywatelskiej
wspierana przez lewicową opcję wiecznie tam obecną, orientuje się, że „szalona
Wiernikowska” wpadła na coś na co nie powinna, gdyby jeszcze komunistów
obnażała, a tu pojawiają się takie szacowne osoby jak senator Smoktunowicz. I
firma Intercommerce, o której wkrótce będzie głośno, a o której to ciągle w
filmie mowa, a nie o Klewkach.

www.latkowski.com/blog/id,637#637

[flatower]

Informacje na tej stronie to w dużej mierze dzieło złotowianina-www.pro-
cycling.org/index.php?kategoria=wyniki&artykul=1063.

[flatower]

www.pro-cycling.org/. Przepraszam, to mała poprawka do tekstu wyżej,

[johnscott]

Kolarstwo umiera - niezły tytuł...

[adasieniek]

polecam stronkę z wypraw mojego kumpla ze studiów www.at-media.pl/mruwa/

gościu pływał na największym żaglowcu świata, objechał skandynawię rowerem i
dojechał na Alaskę autostopem:)

Ps. Mam nadzieję, że po moim rejsie będę mógł polecić swoją stronkę z ciekawymi
zdjęciami z Azji.

[flatower]

Wielkopolska to teoretycznie nizina. Ale tu jest procentowo najwiecej ludzi w
MTB. Złotów oceniają tak-www.xcmtb.pl/index.php?dzial=galeria/2006/zlotow

[flatower]

Forum-dla malkontentów-www.forum.xcmtb.pl/viewtopic.php?t=392.

[sjd]

Bardzo ciekawa strona. Nie znałem jej wcześniej. Przynajmniej jest mozliwość
obejrzenia kolejnej porcji zdjęć z Murowanej Gośliny.
A uczestnicy tamtejszego forum rzeczywiście chwalą sobie imprezę złotowską.
Gratulacje i pozdrawiam.

[flatower]

Mistrzostwa świata w wioślarstwie- Amsterdam 2006. Jest tam Złotowianka!
www.wkroeien.nl/content/eng/program/index.php. Newsy wkrótce!

[flatower]

Sukcesów nie było, choć sam udział to z pewnością już
sukces.sport.onet.pl/0,1248749,2686,8,16,fotoreportaz.html. Ta z lewej
jest ze Złotowa!

[flatower]

Polecam "Dziennik" . Każdego dnia za złotych 1.50 dostaniecie materiał do
myślenia a nie do wierzenia.

[tyka5]

www.youtube.com/watch?v=c0fXMnIfA2Q

[tyka5]

haribu.blog.onet.pl/
www.galba.net.pl/blog/Zdjcia

Rozmowa ze Sławomirem Mrożkiem

[tyka5]

Zawsze odpowiadało mi trzeźwe i uczciwe podejście Mrożka do rzeczywistości. Oto
kilka fragmentów wywiadu z pisarzem.
-------------------------------------------------------------------------------

SŁAWOMIR MROŻEK: – Przez lata miałem koncepcję, by zacierać za sobą wszelkie
możliwe ślady. Dlatego też w swoim czasie zdecydowałem się zamieszkać w
Meksyku, dokąd wyjechałem głównie po to, by zniknąć – może nie w ogóle, ale
zniknąć ze sceny, uciec od głupoty, która latami doskwierała mi w Paryżu, czy w
ogóle na Zachodzie. Mierziło mnie szczególnie hasło "walki o pokój", powtarzane
bez przerwy przez francuską lewicę i wszystkie tzw. siły postępu. Wiedziałem o
komunizmie cokolwiek więcej niż przeciętny Francuz, gdy więc słyszałem ich
opinie na tematy polityczne, to albo z trudem zmuszałem się do milczenia, albo
wybuchałem. Irytowała mnie też wszelkiego rodzaju "political correctness" – gdy
w Stanach ciągle powtarzano mi, że powinienem kochać Murzynów, czułem, że
zaczynam stawać się rasistą. Należało uciec od tego jak najdalej.


– I obaj Panowie (z Wojciechem Skalmowskim, przyjacielem pisarza-przyp. mój)
jesteście przerażeni chamem, sakralizowanym – by sparafrazować Pańskie słowa –
przez współczesną cywilizację i zidiociałą demokrację, która, tak jak w Polsce,
rozpieszcza chama nazywając go elektoratem. To diagnoza politycznie
niepoprawna...

– Owszem, niepoprawna, ale pisałem o tym, bo tzw. "bunt mas" to największa
rewolucja szeroko rozumianych naszych czasów. Drugą zaś tragedią jest wielkie
spłaszczenie, o czym mówiłem panom, gdy przed rokiem rozmawialiśmy
o "Baltazarze" – mianowicie spłaszczenie człowieka i spłaszczenie myśli, która
już dawno straciła wymiar wertykalny, skutkiem czego grzebiemy się w myślowych
odpadkach jak w cuchnącej kupie.

– W tych listach znajdujemy wiele przykładów ostrości sądów: choćby krytyczne
słowa o rewizjonizmie Leszka Kołakowskiego i Adama Michnika czy o "Ziemi Ulro"
i metafizycznych koncepcjach Czesława Miłosza.

– Nie da się ukryć: słów krytycznych nie brakuje, ale też nie widzę powodów, by
w wolnym kraju skrywać własne krytyczne sądy, od których obaj nie stroniliśmy i
nie stronimy.

– Kiedyś opublikował Pan w "Kulturze" krótkie opowiadanie pt. "Płońsk", w
którym z sarkazmem opisuje Pan, jak to w towarzystwie peerelowskich prominentów
je obiad w prowincjonalnej knajpie. Najważniejszy z notabli tokuje, świta mu
schlebia, a temu wszystkiemu przysłuchuje się skacowany i milczący człowiek,
który w końcu podchodzi do biesiadników i powiada: "A ja jestem Stanisław
Frąckiewicz i mam was wszystkich w dupie".

– Płońsk to był jeden z symboli Polski Ludowej. Nic w tym opowiadaniu nie
zmyśliłem. Wszystko w nim jest prawdą.

czytelnia.onet.pl/0,1408262,1,artykuly.html

Dlaczego Tusk lubi gwałcić Friedmana?

[tyka5]

gantro.salon24.pl/14030,index.html

Nie jestem inteligentem, bo staram się mysleć

[tyka5]

maryla.salon24.pl/14024,index.html

Ksiądz i ksiądz

[tyka5]

zetor.salon24.pl/15642,index.html

Zbigniew Herbert o narodzinach III RP

[tyka5]

www.youtube.com/watch?v=oVx-0J65BAk&mode=related&search=

Skutki "sprawiedliwości społecznej"

[tyka5]

Spragnieni mięsa chłopi chcieli upolować żyrafę

Policja w Zimbabwe powstrzymała chłopów z przedmieść Harare przed
upolowaniem i zjedzeniem zbłąkanej żyrafy - poinformowały oficjalne
media w tym cierpiącym na poważne niedobory żywności afrykańskim
kraju.
Pracownicy służb ochrony przyrody zabrali zwierzę po tym, jak
policjanci opanowali tłum, pragnący zabić żyrafę "dla mięsa" -
napisał rządowy dziennik "Herald".

Zimbabwe znajduje się w głębokim kryzysie gospodarczym odkąd
prezydent Robert Mugabe odebrał białym rolnikom urodzajne farmy i
oddał ich ziemię miejscowym bezrolnym chłopom. Obecnie bezrobocie w
kraju osiągnęło 80 proc., a tegoroczna inflacja kształtuje się tam
na poziomie ok. 7.000 procent. Według ocen niezależnych ekspertów
inflacja w rzeczywistości zbliżyła się już do 25 000. proc., a
Międzynarodowy Fundusz Walutowy prognozuje, że pod koniec roku może
wynieść nawet 100 000 procent.

Czerwcowe rozporządzenie rządu, aby obniżyć ceny wszystkich
produktów i usług o połowę, doprowadziło do panicznego wykupywania i
gromadzenia towarów, a to z kolei do braków w zaopatrzeniu. W
sklepach nie ma mąki, chleba, mięsa, brakuje też benzyny i wielu
innych podstawowych produktów.

Na początku września miejscowe towarzystwo ochrony zwierząt wszczęło
kampanię informującą o coraz częstszych przypadkach uboju psów i
kotów. Organizacja tłumaczyła, że choć nie jest to nielegalne,
zwraca uwagę na moralne i etyczne konsekwencje takich czynów.

Jedną z tradycyjnych potraw w niektórych regionach Zimbabwe stały
się pieczone myszy. W ostatnim czasie łowcy tych gryzoni próbując
ogniem wypłoszyć je z pól spowodowali jeden z największych pożarów w
kraju. Płomienie zniszczyły pamiątkową scenerię z nakręconego w
latach 80. XX wieku filmu "Kopalnie króla Salomona".

wiadomosci.onet.pl/1610623,69,item.html