uparte dzieci

[mizka23]

czy ktoś z was ma uparte dziecko? bo ja tak. i to jest koszmar. nie
wiem czyja to wina, moja czy nie, ale mały jest tak uparty że
doprowadza mnie czasem do szału. nie słucha, nie robi tego o co go
prosze, robi mi na złość. ja mam tego dosyć a jemu sie to podoba że
wyprowadza mnie z równowagi i musze go okrzyczeć lub mu wlać i wtedy
to pomaga ale tylko na chwile. nie chce być wredną mamą i wiecznie
się drzyć lub go bić, bo to nic nie da, ale inne sposoby nie
skutkują, ani prośba ani groźba. a on nie może robić wiecznie tego
co mu się podoba. poradzcie coś.

[jola_ep]

> czy ktoś z was ma uparte dziecko? bo ja tak. i to jest koszmar.

Ja mam, a raczej miałam ;)
W pewnym momencie (gdzieś w okolicy drugiego roku życia) stwierdziłam, że pora przestać tak na niego patrzeć, bo nic z tego dobrego nie wyjdzie.
Teraz mam konsekwentnego, asertywnego, stanowczego, posiadającego własne zdanie syna. Ma te cechy, które ceni się w dorosłym życiu :)

> doprowadza mnie czasem do szału. nie słucha, nie robi tego o co go
> prosze, robi mi na złość.

Ależ dzieci dokładnie takie są :) Nie robią tego specjalnie na złość Tobie (choć to zależy od wieku dziecka - ile ma lat?). Testowanie swoich granic to taki imperatyw rozwojowy. One MUSZĄ to robić, bo skąd inaczej będą wiedziały co naprawdę mogą i potrafią?

> się drzyć lub go bić, bo to nic nie da, ale inne sposoby nie
> skutkują, ani prośba ani groźba. a on nie może robić wiecznie tego
> co mu się podoba. poradzcie coś.

Trudno radzić tak ogólnie :) Może podaj jakiś konkretny przykład? I ile lat ma dziecko?
Polecam też trochę lektury :)

Pozdrawiam
Jola

[mizka23]

mały ma 4 lata. a książek to troche przeczytałam i co z tego. jak on
ma swoje i nic go nie przekona, oczywiście nie jest tak non stop,
ale bywają dni że tragicznie. i co wtedy?

[jola_ep]

> mały ma 4 lata. a książek to troche przeczytałam i co z tego.

To wiesz, że to taki wiek :)
Mija i potem jest lepiej (aż do następnego kryzosowego etapu, gdy piorytetem dziecka staje się bunt przeciwko mamie ;) )

> ma swoje i nic go nie przekona, oczywiście nie jest tak non stop,
> ale bywają dni że tragicznie. i co wtedy?

Uzbrajasz się w cierpliwość i nie wdając się w zbędne dyskusje sprawiasz, że dziecko robi, to co ma zrobić. Ale to temat rzeka. Łatwiej rozmawiać o szczegółach. Podobny wątek jest na forum Wychowanie:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=67951467
Pozdrawiam
Jola

[justyna_dabrowska]

Zaryzykowałabym tezę, że gracie obydwoje w jakąś grę o
władzę...Trudno zaocznie cos radzić ale sugerowałabym popatrzenie na
dziecko jak na typowego czterolatka, kóry chce w pewnych sprawach
decydowac sam a w innych musi polegac na rodzicach...
Nie jestem pewna czy w Waszym domu zasady, reguły sa stabilne,
jasne, jednoznaczne i czy dziecko zawsze wie na czym stroi...?

nie musze tez chyba pisać, że bicie dziecka jest stosowaniem
przemocy, jest nieskuteczne i krzywdzące....

Pozdrawiam
JD

[agulinek2002]

MOja córka ma 5 lat i też jest uparta. Czasem muszę jej po kilka raz
powtarzać co od niej chcę. A czasem jak ją proszę to potrafi
powiedzieć - NIE. TEż czasem podnoszę głos żeby w ogóle zareagowała
na to co mówię. Ale doszłam do wniosku że nie warto dusić tej
upartości- bo w dorosłym życiu może sobie nie poradzić. Będzie
chodzić tak jak jej zagrają, a to nie jest dobrze. Za to gdy córka
mnie o coś prosi też jej mówię 'ja ciebie prosiłam 5 razy, teraz ty
mnie poproś tyle samo'. Czasem odpowiada w złości 'też ci tak powiem
jak bedziesz coś chciała' Myśle że z wiekiem zacznie rozumieć że z
rodzicami nie warto dyskutować, upierać się. NO i zyczę Ci
wytrwałości w utrzymaniu równowagi.Sama też ćwiczę opanowanie i
równowagę (z różnym skutkiem, ale jest coraz lepiej).

[street_pop]

A ja myślę, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszlo. Upór
to tez w dużej mierze cecha temperamentu (czytaj: wrodzona). Z
doświadczenia wiem, że "uparciuchy" duzo łatwiej radza sobie później
w dorosłym zyciu, są bardziej stanowcze i asertywne - o ile
oczywiście wcześniej nie skończy sie to tyranią dziecięcą. Może po
prostu zamiast klapsów, darcia się, po prostu spróbuj konsekwencji.
Kar i nagród. Bez krzyku. Mam wrażenie, ze te klapsy i Twoje
zniecierpliwości to tak naprawdę nagroda dla niego w postaci Twojej
uwagi.najgorsze, co można by teraz zrobić, to odpuścić licząc, że
sam wyrośnie. Trzeba uparciuszkowi postawic granice bo później może
byc coraz trudniej.

[Gość: ima]

a ja myslę, że można znaleźć receptę, choc oczywiście nie rozwiąże
ona problemu w 100 proc.
po pierwsze - pozwalac na bardzo dużo, pozwalac podejmować
samodzielne decyzje.
po drugie - poświęcac dziecku wiele uwagi (nie mylic z czasem, choć
to ma związek)
po trzecie - rozmawiać dżo i tłumaczyc konsekwencje róznych czynów
po czwarte - samemu byc konsekwentnym i dac dziecku ponieśc
konsekwencje jego czynów
po piate - nie bić i nie krzyczeć - to tylko oznaki słabości
po szóste - szanować dziecko jego upór :))i jego wybory (oczywiście
na jego poziomie)
ale sie wygadałam! ale staram sie stosować te zasady i na razie
jakos sie dogadujemy:))

[gama2003]

Tez jestem mamą czterolatka i mamy problemy z jego upartością. Na
dodatek większą częśc lata spędził z dziadkami i u nich- teraz
jestjeszcze gorzej, gdyz moi rodzice postepuja tak ,jak zyczy sobie
dziecko.Kiedy mały zaczyna zle sie zachowywac, albo histeryzuje-
albo biora go na ręce i pocieszaja albo odwracaja jego uwage
zabawiając.Skutek jest taki,żę wedlug nich maly jest aniołkiem, z
którym nie ma najmniejszych problemów a syn jest coraz trudniejszy w
swoim zachowaniu.Usiłuje awanturą i krzykiem postawic na swoim, jest
wygadany i rzuca swoje argumenty- potrafi dostac histerii i rzucac
sie na podłogę .. albo wręcz prężyc sie z złości.Ja ,kiedy sie tak
zachowuje staram sie by zrozumiał ze jego zachowanie jest nieładne.
Ze nikt go nie będzie sluchał jak wrzeszczy- mowie spokojnie, żeby
sie uspokoił i wtedy porozmawiamy...Ale on często nie potrafi sie
sam uspokoic- płacze -uspokój mnie !!!...Trudne to chwile- ale
wiem ,ze musi nauczyc sie ponosic konsekwencje złego zachowania...
czasem w środku aż mi sie gotuje ale zaciskam zęby i czekam .Kiedys
wymyśliłam za dobre zachowanie - słoneczko- w specjalnym zeszycie- a
za zle- w innym, czarne- takie to troche pensjonarskie- ale zaczeło
działac.ZA rożne rzeczy rysuje te zółte sloneczka i maly jest
baaardzo z siebie dumny...Widzę ze synek ma chrakter uparciucha- i
bardzo chciałabym jakos mu pomoc to wykorzystac- motywacyjnie.A nie
do podporzadkowywania sobie otoczenia.
Przykre jest to, ze mąz często mu ustępuje- dla świętego spokoju, o
dziadkach nie wspomnę...i jestem taka zła mamą wtedy- bo wymagam...
Chetnie dowiem się jak sobie radzicie z uparciuszkami.Kocham go bez
pamięci, ale nie pozwolę by juz w tym wielku kogoś brzydko wyzywał
czy usiłował rządzic w domu.Pozdrawiam.

[verdana]

Własnie wracam z wakacji i widziałam bardzo wiele "upartych" dzieci.
na przyklad taka scena w jadalni.
"Zjedz tego pomidorka, pomidorki sa zdrowe", "Nie, zjem
ogórka", "Masz zjeść pomidorka" , "Ogorka" - i tak przez pięć minut.
Pytanie za 10 punktów - kto tu był uparty?
Zauwazylam, ze w wielu wypadkach - nie wszystkich oczywiscie, ale
wielu tzw. "upór" dziecka to porzynajmniej po części upór rodziców.
To oni upieraja się, zeby dziecku, biegającemu i zgrzanemu włozyć
sweterek, kupic zieloną, a nie czerwoną czapeczke (bo w zielonym ci
ładnie), aby dziecko skonczyło zupkę.
W wielu wypadkach "upór" dziecka to po prostu konsekwentne wyrazanie
swoich opinii, pragnień, równie konsekwentnie ignorowane przez
rodziców...

[mizka23]

zgadzam się z tobą verdana, ale nie do końca, bo owszem są sytuacje
gdzie dziecko może dokonać wyboru, można się zgodzić na to co ono
chce, ale nie zawsze! nie można na wszystko się zgadzać i na
wszystko pozwalać, bo dziecko zacznie nami rządzić i wejdzie nam na
głowę. poza tym to rodzice wiedzą lepiej i dziecko ma słuchać.
wiadomo że trzeba wziąc pod uwage potrzeby dziecka ale wyberamy to
co jest dla niego dobre a nie to co ono sobie zażyczy. nie tak?

[Gość: verdana]

Tak.
Ale wiele dzieci, zdając sobie sprawę, ze w wielu sprawach ma
mozliwość wyboru, a w innych rodzice nie ustapią w zadnym wypadku
przestaje sie upierać pry kazdej rzeczy.