Przedszkolny problem

[szarsz]

Moje dziecię chodzi do przedszkola, do pierwszej grupy. Trafił z
nami do grupy chłopiec z jakimś problemem, nadruchliwością,
nadpobudliwością (nie znam się, strzelam w coś, co wydaje mi się
najbliższe znaczeniu tych słów), a dodatkowo jeszcze chyba
wychowywany przez ojca, który za to go bije (chyba, bo mój syn
opowiadał mi, że "tata Krzysia bije często, a mama tylko czasem")

Problem z tym chłopcem dotyczy mnie o tyle, że on bije inne dzieci.
Potrafi zerwać się, pobiec na drugi koniec sali i kogoś popchnąć
albo uderzyć.

Widziałam ostatnio panie pracujące z dziećmi, one starają się mieć
tego chłopaka przy sobie, wręcz trzymają go, gdy dzieci siedzą w
kółku. Moim zdaniem to błąd, ale to w końcu nie ja jestem pedagogiem
i nie muszę się znać. Bo on od razu zaczyna wierzgać nogami,
przewracać się, bić się po głowie.

Nie chcę działać w kierunku usunięcia chłopca z grupy, bo choć
bezpieczeństwo mojego dziecka jest dla mnie priorytetem, to na razie
kaliber chyba nie ten. A może trzeba?

Rodzice tego chłopca zdecydowali się na współpracę z poradnią, nie
wiem, na ile to jest skuteczne?

Co można zrobić w takiej sytuacji? Ile czekać na poprawę?

[szarsz]

Shit, miałam to dać na Wychowanie :)

Ale nie kasujcie, tu tylę mądrych kobiet, może coś doradzą.

[zooba]

U mojej córki, kiedy była w grupie maluchów, też był jeden chłopiec agresywny i
do tego stwarzający sam dla siebie zagrożenie. Wychowawczynie dwoiły się i
troiły, żeby go opanować, ale faktem jest moja mała co jakiś czas przychodziła
mówiąc, że X. ja gryzł albo bił. I też byliśmy w kropce.
W końcu rodzice zabrali dziecko z przedszkola, wiem, że przechodziło terapię.
W twoim przypadku żal mi tego chłopca - czy rodzice współpracują z przedszkolem,
czy są niereformowalni?

[szarsz]

Mi też go żal, dlatego nie chcę walczyć o usunięcie go z grupy.

Rodzice po wielu rozmowach zaczęli chodzić do poradni, mają
spotkania z psychologiem. Tylko czy to bywać choć skuteczne?

[twoj_aniol_stroz]

Bywa skuteczne pod warunkiem, że rodzice naprawdę chcą coś zmienić,
a nie działają tylko dla świętego spokoju. Jak często zdarza się, ze
Twoje dziecko jest w jakiś sposób skrzywdzone przez tego chłopca?

[malagracja]

Dobrze wiem, jak wyglada wizyta malego dziecka z rodzicami w takiej poradni - to
NIC nie daje. Kazdy psycholog/pedagog zaczyna najpierw rozmiawiac z rodzicami,
dopiero potem z dzieckiem. Byc moze rodzice ustawili tego chlopca, co i jak ma
mowic. Nikt nie bedzie wiedzial co tam sie dzieje.
Nie radze wierzyc w zmiane zachowania rodzicow i dziecka po wizytach w przychodni.
Mozesz sama zgłościć coś takiego w inne miejsca, ale musisz wiedziec ze wtedy
zostaniesz w jakimś sensie w to wplątana.

[m.mada]

Psycholog ma sposoby, żeby się przekonać, czy tak małe dziecko mówi prawdę czy
to co mu kazali Ale ono najpewniej samo wszystko powie, bo jest za małe by umieć
kłamać zgodnie z norami społecznymi(jeszcze ich nie pojmuje i nie zna za dobrze).
Poza tym przy małym dziecku, praca polega przede wszystkim na pracy z rodzicami
i/lub całą rodziną. Tyle, że rodzice czasem nie chcą pracować.

[szarsz]

m.mada napisała:
> Psycholog ma sposoby, żeby się przekonać, czy tak małe dziecko
> mówi prawdę czy to co mu kazali Ale ono najpewniej samo wszystko
> powie, bo jest za małe by umieć kłamać zgodnie z norami społecznymi
> (jeszcze ich nie pojmuje i nie zna za dobrze).

Zgadzam się z Tobą, trzyipółlatek może kłamać z premedytacją, by
osiągnąć bezpośrenią korzyść albo uniknąć domniemanej kary (nawet
gdy tą karą jest tylko zmarszczenie brwi mamy), ale namówić go na
kłamstwo się nie da.

[malagracja]

Tu bym mogła dyskutować :-)

[pierwszalitera]

W tym wieku nie posiada się jeszcze kognitywnych umiejętności potrzebnych do budowania skomplikowanej konstrukcji kłamstwa i abstrahowania go na zmienne sformułowania. Mówimy tu przecież o dzieciach w wieku przedszkolnym, a nie nastolatkach.
Doświadczony psycholog, albo pedagog i nie tylko ci, znajdą z łatwością dziury. Sugestie rodziców dotyczą zwykle tylko konkretnych pytań, które można podczas rozmowy ominąć.

[milstar]

Moja mama pracuje w zerówce i miała podobny problem. Tam chłopiec
był bity w domu i jego zachowanie raczej było wynikiem tej sytuacji,
nie potrafił inaczej. Miał odroczony obowiazek szkolny, więc u mamy
w klasie spędził 2 lata. Najgorsze było pierwsze pół roku, potem się
trochę jego zachowanie poprawiło, w drugim było lepiej - dotarło do
niego, że nikt go tu bić i krzywdzić nie będzie, i że dzieci wolą
się z nim bawić, kiedy on ich nie krzywdzi.
Właściwie od 1 klasy już nie było z nim żadnych kłopotów
wychowawczych (teraz jest w 4 klasie, ma wymagającą wychowawczynię,
która mówi, że nie ma z nim ŻADNYCH problemów.
Mam nadzieję, że Cię trochę pocieszyłam

[limonka_01]

Dobrze, że rodzice wpółpracują z poradnią. Mają szanę nauczyć się, jak postępować z dzieckiem, ponieważ to od ich zachowania dużo zależy. W skrajnych przypadkach specjalista może przepisać dziecku specjalne leki. Natomiast w przedszkolu problem będzie narastał, gdy grupa go odrzuci, co jest dość prawdopodobne, bo jak tu się bawić z dzieckiem, ktore bije innych. Poźniej napiszę Ci na prv trochę więcej na ten temat.

[plecionka]

A nie moglabys napisac tego tutaj? Mnie tez ten problem bardzo interesuje i chcialabym wiedziec jak reagowac w takich sytuacjach.

[anna-pia]

limonka_01 napisała:

> Natomiast w przedszkolu
> problem będzie narastał, gdy grupa go odrzuci, co jest dość prawdopodobne, bo j
> ak tu się bawić z dzieckiem, ktore bije innych.

Niekoniecznie - moja córa miała takiego kolegę w przedszkolu, jak go panie
trochę ucywilizowały, to moja córa, nauczona zasad, kiedy należy się broić i
jak, oswoiła go sobie i bawiła się z nim.
Dzieciak bił innych, bo jego ojciec bił matkę.

MNIE tez oswojono

[malagracja]

Nie bilam dzieci (1 raz za kredki, pisalam juz o tym w tym watku), ale ucieklam
od wszystkich. Chowalam sie, zamykalam sie w toalecie, nie bawilam w grupie.
Oswojono mnie w taki sposob, ze zaczeto nas sadzac w pary - i w koncu trafilam
na chlopca, ktorego mama w pewnym sensie "zaopiekowala" sie mna. Rozumiem, ze to
moze byc straszne dla rodziców np. dla Szarsz, ktorej synek miałby być posadzony
z tym chłopakiem. Ale jest o wyjście, naprawde. I nie takie głupie. Jednak
wszystko zależy od przedszkolanek i psycholog. Ale jak narazie widze, one
izolują tego chlopca (trzymaja przy sobie).

[kotwtrampkach]

Czy Twoje dziecko szarsz chodzi do grupy integracyjnej?
zgadzam się z dziewczynami, które pisały, że to problem rodziców. Jeżeli rodzice
będą chodzić do poradni i będą chcieli coś zmienić w swoim zachowaniu, to będzie
duża szansa na poprawę w zachowaniu dziecka. Ale to nie dzieje się od razu..
Jeżeli chłopak wyrywa się paniom i bije inne dzieciaki - ja bym była przeciwna
jego obecności w jednej grupie z moim dzieckiem. Zawsze taka restrykcja jest
szansą, że rodzice poczują się zmuszeni zacząć coś robić. Jeżeli chłopakowi
zdarza się uderzyć inne dziecko w trakcie zabawy - jest duża szansa, ze dobry
pedagog wpłynie odpowiednio i problem po jakimś czasie zniknie..

[szarsz]

kotwtrampkach napisała:
> Czy Twoje dziecko szarsz chodzi do grupy integracyjnej?

Nie, to zwykłe przedszkole i zwykłe dzieciaki. W większości fajne,
rozbrykane i bardzo mądre (zadziwiają umiejętnościami)

> Jeżeli rodzice będą chodzić do poradni i będą chcieli coś zmienić
> w swoim zachowaniu, to będzie duża szansa na poprawę w zachowaniu
> dziecka. Ale to nie dzieje się od razu..

No właśnie, i Ty i dziewczyny wcześniej piszą to samo. Że rodzice
muszą chcieć. A ja tego nie wiem, czy oni chcą. Więc myślę sobie, że
trzeba dać wszystkim, a przede wszystkim im szansę. Trzeba poczekać.
Tylko nie wiem, ile? Do wakacji? Tyle byśmy dali radę, bo u nas
problem nie jest jeszcze bardzo nasilony... Mój Młody jest duży,
silny i potrafi oddać (tak, wiem, to niepedagogiczne, co teraz
piszę) więc dzieciaki raczej go nie zaczepiają, a on sam nie
zaczyna. Ale się zdarza, czasem trzy razy w tygodniu, czasem przez
dwa tygodnie jest spokój.

Limonka_01
> Natomiast w przedszkolu problem będzie narastał, gdy grupa go
> odrzuci, co jest dość prawdopodobne, bo jak tu się bawić z
> dzieckiem, ktore bije innych.

No właśnie już dzieje się coś w tym rodzaju :|
Mój Młody też nie jest bez winy, w sobotę mi opowiadał, że tamten
sobie czytał książeczkę, a on musiał przy nim startować autka. I
awantura gotowa. A zupełnie obiektywnie muszę przyznać, że sam się
pchał tamtemu pod pięści. I prowokował. Nie ma mnie na miejscu, więc
nie wiem, czy to raz mu się tak zdarzyło, czy po prostu zauważył, że
tamten i tak dostanie ochrzan i karę.
A dostał :(
Potem mi mówił, że jego koledzy też tak robią :(
Rozmawiałam o tym z panią, obiecała zwrócić uwagę, tylko znowu
pytanie, na ile to skuteczne?

[malagracja]

Szarsz, tylko Ty widzisz ten problem? (chodzi mi o rodziców)

[szarsz]

malagracja napisała:
> Szarsz, tylko Ty widzisz ten problem? (chodzi mi o rodziców)

Nie, widzą go prawie wszyscy - tylko mama jednej dziewczynki
twierdzi, że wszystko jest ok.

[malagracja]

Moze warto porozmawiac z innymi rodzicami i grupowo interweniować?

[kotwtrampkach]

ja zapytałam, czy to grupa integracyjna, bo w takiej przedszkolanki powinny mieć
specjalne przygotowanie do radzenia sobie w takich sytuacjach i jest ich więcej
[przedszkolanek]. Tzn, jedna Pani prowadzi zajęcia i moze dużo zrobić dla
dzieci, a inna pani opiekuje się takimi, które tej dodatkowej opieki potrzebują.
W pierwszej grupie powinna być jeszcze jedna pani tzw "pomoc".

Czasem przedszkolanka sobie zdaje sprawę, że dziecko nie nadaje się do tej czy
innej grupy i nie jest w stanie sobie z nim poradzić, by nie ucierpiały inne
dzieci - ale sama nic nie zrobi. (bo np. pieniądze, dyrekcja, regulamin itp)
Wtedy jest potrzebne, żeby to rodzice pozostałych dzieci coś zrobili.

[szarsz]

kotwtrampkach napisała:
> Wtedy jest potrzebne, żeby to rodzice pozostałych dzieci coś
> zrobili.

Właśnie, tylko co można zrobić?
Ja mam zadymę we krwi i mogę działać w imieniu wszystkich, ale muszę
mieć przekonanie do tego, o co walczę.
Przedszkole niby robi co może, czyli niewiele.
Rodzice podjęli współpracę z poradnią

Więc o co?

[limonka_01]

szarsz napisała:

> kotwtrampkach napisała:
> > Wtedy jest potrzebne, żeby to rodzice pozostałych dzieci coś
> > zrobili.
>
> Właśnie, tylko co można zrobić?
> Ja mam zadymę we krwi i mogę działać w imieniu wszystkich, ale muszę
> mieć przekonanie do tego, o co walczę.
> Przedszkole niby robi co może, czyli niewiele.

Naprawde przedszkole robi co moze? Robi to co opisala jolka-pol-ka?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=86228&w=92970590&a=93126500
Mam watplwosci czy "pomoc" przedszkola nie ogranicza sie przypadkiem do
"powaznej" rozmowy z rodzicami klopotliwego dziecka, ze powinni cos z tym
zrobic. Przeciez przedszkolanki nawet nie sa w stanie zauwazyc, ze inne dzieci
prowokuja. A co moga zrobic inni rodzice? Jak wkraczaja do gry to zwykle efektem
jest to, ze przedszkole zaczyna straszy rodzicow klopotliwego dzieciaka
usunieciem go z przedszkola i sytuacja sie zaostrza.

Co moze przedszkole?

[malagracja]

Na swoim przykładzie mówie: wszystko - jeżeli tylko chce. W najgorszym przypadku
pozbywa się dziecka. W najlepszym, informuje się pedagoga, psychologa, miejscową
poradnie psychologiczą, organizuje się spotkania dla rodziców.

[nieco8]

Siostrzeniec mojego męża ma ADHD, chodzi do psychologa, na terapię i bierze leki
i tak było od początku, bo wcześnie wykryto to jego schorzenie. Miewał problemy
z agresją, ale wiecie kiedy te problemy były nasilone, gdy był w przedszkolu, w
którym przedszkolanki nie potrafiły z nim postępować. Nie wiem z czego to
wynikało, pewnie z ich niedouczenia i nieprzygotowania oraz braku chęci by się
douczyć, bo jedyne co potrafiły to stawiać go do kąta. Niestety trudno było
znaleźć przedszkole, bo tych specjalnych jak na lekarstwo.
Moim zdaniem najgorszym co można zrobić w takiej sytuacji jest usunięcie dziecka
z przedszkola. Takie dzieciaki tez potrzebują (a może nawet bardziej) edukacji,
kontaktu z rówieśnikami, a wasze dzieci nauczą się przy okazji tolerancji i
umiejętności radzenia w trudnych sytuacjach, oczywiście jeśli przedszkolanki
będą na tyle inteligentne, by im w tym pomóc.

[kotwtrampkach]

nieco8 napisała:
> którym przedszkolanki nie potrafiły z nim postępować. Nie wiem z czego to
> wynikało, pewnie z ich niedouczenia i nieprzygotowania oraz braku chęci by się
> douczyć, bo jedyne co potrafiły to stawiać go do kąta.

nieco8 - to dosyć surowa ocena.. przedszkolanka musi opanować grupę dzieci, to
zazwyczaj 16-30 osób. 16-30 małych ludzi ze swoimi strachami, problemami,
radościami, potrzebującymi wsparcia i zauważenia, odpowiedniej reakcji w
odpowiednim momencie. W grupie nigdy dziecko nie będzie miało idealnie, ale też
właśnie tego ma się nauczyć - samodzielności, radzenia sobie itd.
Nie ma możliwości, żeby dobrze było wszystkim dzieciom w grupie. Ale, kiedy
jedno z nich wymaga aż tyle uwagi co dziecko chore na ADHD (a dodajmy do tego
jeszcze dwoje nadpobudliwych np) - dzieciaki w tzw normie rozwojowej albo sobie
poradzą albo nie bardzo.. A tak nie powinno być.
Niestety, każda choroba dziecka wymaga dużo pracy ze strony rodzica. Choćby
takiej, żeby więcej energii i czasu poświęcić na odpowiedni wybór przedszkola..

> Moim zdaniem najgorszym co można zrobić w takiej sytuacji jest usunięcie dziecka
> z przedszkola.

[kotwtrampkach]

a, tak dla ścisłości - przyczyną agresji jest najczęściej agresja (skierowana do
innych ludzi albo do siebie), to może być związane z nadpobudliwością dziecka,
ale niekoniecznie.

tak, żeby się nie pomieszało:
ADHD o którym pisała nieco8 nie musi być przyczyną zachowań chłopca, o kt pisała
szarsz.

[jolka-pol-ka]

Po "pierwsze primo": dzieci bite biją!
2. dziecko trzyletnie nie potrafi werbalnie wyrazić frustracji
(frustracja rodzi agresję!!). Małe dziecko w obcym środowisku ma
problemy komunikacyjne, adaptacyjne, może być zmęczone hałasem,
ilością bodźców, tęsknić za rodzicami,czuć wyraźną niechęć
otoczenia, itd.
3. autoagresja (bicie się po głowie, itp) może być objawem zaburzeń
(-> emocjonalnych, rozwojowych, społecznych.......)
4. W przypadku stwierdzenia w/w podstawą jest postawienie diagnozy
psychologicznej i pedagogicznej (różnią się!), oraz opracowanie
indywidualnego programu terapeutycznego ze wskazówkami dla rodziców
i nauczycielek w przedszkolu
5. najgorszą rzeczą jest przyklejenie dziecku sprawiającemu
trudności wychowawcze tzw. etykiety. Czasami dość skutecznie
uniemożliwia to poprawę zachowania -"to ja jestem ten zły" i dobrze
o tym wiem!
Dziecko musi czuć się lubiane, nawet jeśli nie jest to łatwe. Tekst:
lubię cię, wiem, że chciałbyś być grzeczny, ale masz z tym
trudności, ja ci pomogę - potrafi zdziałać cuda. NIKT nie rodzi się
podły i agresywny, to warunki środowiskowe czynią z maluchów potwory.
Interwencja innych rodziców niewiele pomoże. Trzeba sprawdzić zapisy
w statucie przedszkola, czy jest opcja relegowania trudnego dziecka.
Może za to zaostrzyć sytuację rodzinną dzieciaka (wstydu się przez
ciebie najadłem!!). Jedynym sposobem wybrnięcia z sytuacji jest
dobra opieka psychologiczna, współpraca rodziców (tzn. zmiana metod
wychowawczych) i fachowe nauczycielki :))
z przedszkolnym pozdrowieniem

[szarsz]

jolka-pol-ka napisała:
> 4. W przypadku stwierdzenia w/w podstawą jest postawienie diagnozy
> psychologicznej i pedagogicznej (różnią się!), oraz opracowanie
> indywidualnego programu terapeutycznego ze wskazówkami dla
> rodziców i nauczycielek w przedszkolu

Kogo o to pytać? Czy coś takiego jest opracowywane/czy planują?
Panie czy panią dyrektor?

Tak to się oficjalnie nazywa? Jak pójdę i zacznę pytać
o "indywidualny program terapeutyczny ze wskazówkami dla
nauczycielek" będą wiedzieli o co chodzi?

> Tekst: lubię cię, wiem, że chciałbyś być grzeczny, ale masz z tym
> trudności, ja ci pomogę - potrafi zdziałać cuda.

To jest dobry trop, spróbuję w ten sposób rozmawiać z moim.

> Interwencja innych rodziców niewiele pomoże. Trzeba sprawdzić
> zapisy w statucie przedszkola, czy jest opcja relegowania trudnego
> dziecka.

Świetnie, poszukam.

Dziękuję.

[jolka-pol-ka]

W przedszkolu jak mniemam jest zatrudniony psycholog. Jego/jej
działką jest diagnoza psychologiczna (ewentualnie pogłębiona
badaniami w rejonowej poradni. Diagnoza pedagogiczna to działka
pedagoga lub nauczycielki, która potrafi ją zrobić. Niestety, nie
leży to w jej obowiązkach. Jeśli umie i chce, to robi to w czynie
społecznym (5 dni badań + opracowanie wyników). Oba badania wymagają
pisemnej zgody i WSPÓŁDZIAŁANIA rodziców dziecka. Myślę, że problem
nie jest zbyt skomplikowany. Maluchy na ogół szybko reagują na
zdecydowane zasady. Dobrą metodą wychowawczą w przypadku dziecka tak
małego jest "przerywanie aktywności" na czas: 1 rok życia= 1 minuta.
Za każdym razem kiedy wystąpi niepożądane zachowanie MUSI paść
komunikat: tak nie wolno + czas na refleksję. Superniania robi to na
karnym jeżyku, ja mam do tego celu jedno ustalone krzesełko. Warunki
jakie powinna spełnić nauczycielka to: delikwent siedzi dokładnie 3
minuty, jeśli wstanie wcześniej- zaczyna od nowa. Nie widzi
bawiących się dzieci (nie może się rozpraszać) i nikt nie piętnuje
go za to. To ostatnie jest szczególnie ważne. Dziecko ma ochłonąć, a
nie być wyśmiewane przez innych. ZAWSZE mówi się dziecku dlaczego
siada na wyznaczony czas w określonym miejscu. Nie raz widziałam
ukarane dzieci, które nie miały pojęcia za co! Powyższe wymaga sporo
czasu i cierpliwości. Powiedziałabym, że nawet niezłomności. Nic nie
może delikwentowi ujść płazem, bo szybko nauczy się wyżywać na
dzieciach wtedy, gdy nauczycielka nie będzie na niego patrzyła.
Poza tym skupiłabym się na tym, co dobrego jest w tym dziecku.
Przecież COŚ musi mu wychodzić w tym życiu. Pochwała, nagroda, są
wzmacnianiem pozytywnych zachowań i wskazują dziecku jak ma się
zachowywać. W przypadku dzieci z trudnościami w koncentracji,
nadaktywnych, często karanych, powinno się wyeliminować słowo NIE.
Na przykład: nie mówi się "nie krzycz", tylko: "mów ciszej".
Zamiast: "nie biegaj!" - "chodź powolutku". Nie: "nie bij",
tylko "poproś kolegę o zabawkę". Słowo nie, w dziwny sposób jest
niesłyszalne. Pozostaje w pamięci dziecka tylko to, co jest za nim,
czyli nie BIJ, nie KRZYCZ, nie ZABIERAJ, itd. Po prostu kłopotliwy
malec wymaga pozytywnych komunikatów i nad wyraz bacznej obserwacji
oraz konsekwencji w traktowaniu. To ważne, bo w najmłodszej grupie
przedszkolnej zazwyczaj pracuje z dziećmi kilka osób (nauczycielki,
woźna, pomoc nauczyciela)i muszą one zawsze postępować tak samo,
według ustalonego wzoru.
Warto najpierw spróbować prostych sztuczek pedagogicznych i dopiero
kiedy nie zadziałają, szukać pomocy u specjalistów. Z drugiej strony
wiem, że tzw. "trudni rodzice" bardziej liczą się z pracownikami
poradni psychologiczno-pedagogicznej, niż ze "zwykłą
przedszkolanką". Problem dziecka na ogół kryje sie w jego domu :(

[kotwtrampkach]

jolka-pol-ka z tego co piszesz, najlepszym wyjściem dla szarsz jest poszukanie
nowego przedszkola z dobrą kadrą i zapleczem pedagogicznym ;-)
zgadzam się ze wszystkim co napisałaś, tylko ze tak powinno być, a w zadnym
przedszkolu, które ja znam, tak niestety nie było..
Chyba szczytem jakiego byłam świadkiem była opowieść pani dyrektor jakiego to ma
okropnego ucznia, że jego rodzice zrobili bład adoptując dziecko, że jest
"krnąbrny i niedobry" - przy chłopcu wszystko! Tzw teatralnym szeptem!
+postraszenie go, ze będzie musiał ze mną porozmawiać! A dlaczego tego
doświadczyłam? Bo moja córka zaczęła chodzić od grudnia i umówiłyśmy się, ze
przez pierwszy tydzień ja będę na nią czekać w szatni przez godzinę od przyjścia
- miałam dużo czasu na ploty z dyrektorką. tajemnica zawodowa? Ech..

[szarsz]

kotwtrampkach napisała:
> jolka-pol-ka z tego co piszesz, najlepszym wyjściem dla szarsz
> jest poszukanie nowego przedszkola z dobrą kadrą i zapleczem
> pedagogicznym ;-)

Ha, to moje jest niby najlepsze wg czegoś tam. Jasne, mają dużo
zajęć dodatkowych, mają nawet darmowy niemiecki, w przyszłym roku
tych zajęć ma być jeszcze więcej, ale mam wrażenie, że od strony
opiekuńczej wszystko tam szwankuje. Jest problem z kadrą, mamy jedną
panią z doświadczeniem, ale taką, co ma problem z tym, żeby przy
dziecku przykucnąć, ma trudności z chodzeniem, nie podbiegnie.... I
mało się też angażuje w dzieci. Na palcach jednej ręki mogę policzyć
dni, kiedy odbierając dziecko z przedszkola widzialam, żeby coś z
dziećmi robiła. I druga, młoda, bez doświadczenia, uzupełniająca
wykształcenie kierunkowe. Wzoruje się na tamtej.
I tu chodzi nawet o takie drobiazgi, jak ubieranie dzieci po spaniu -
nie zliczę, ile razy mój Młody wybiegł w spodniach na lewą stronę,
z metką drapiącą pod brodą i kapciami lewy na prawy (niektóre dzieci
mają buty ortopedyczne).
Albo karty obserwacji dziecka - październik, Młody we wszystkich
rubryczkach ma "s" - że wykonuje samodzielnie. Karty z lutego -
pojawiają się "p" - czyli że z pomocą - np. jedzenie, ubieranie.
Pytam o to dziecko, które twierdzi, że pani go nie karmi, nie ubiera
itp. Wierzę mu bez zastrzeżeń, bo on od zawsze był wyjątkowo
samodzielny. Więc co, karty wypełnione byle jak, byle było, byle
liczba się zgadzała?

Panie wszystko tłumaczą natłokiem dzieci. I rzeczywiście, oficjalnie
jest ich w grupie 25, ale rzadko kiedy bywa choćby połowa. A na sali
zawsze są trzy panie - dwie nauczycielki i jedna pani do pomocy.

No ale w przedszkolach w ogóle brakuje kadry. I teraz już szukają
nowych pań, bo wiedzą, że część odejdzie. A tak jest chyba we
wszystkich przedszkolach, bo pewnie dla każdego lepiej jest pójść do
szkoły uczyć...

Czy mają więc sens przenosiny? Przecież i tak nie wiem, na kogo
trafimy. A tu już są koledzy, fajne koleżanki, w ogóle grupa, poza
tym jednym trudnym chłpcem, trafiła nam się bardzo fajna.

[kotwtrampkach]

szarsz, ja przeniosłam dziecko po pierwszej grupie.
Nie ma w obecnym przedszkolu tyle zajęć "dodatkowych" (a właściwie, czemu do
prowadzenia rytmiki potrzebna jest inna pani, dlaczego do stworzenia
przedstawienia kukiełkowego musszą być osobne zajęcia?), mam duże ale do ilości
dzieciaków w grupach (no, kasa kasą ale wystarczyłoby 20-25!) ale przedszkolanki
są świetne. Przynajmniej połowa kadry jest stała od 4 lat(dalej do tyłu nie
sprawdzałam) na zajęciach przygotowawczych widziałam jak Pani rozmawia z
dziećmi, jak zachęca je do zabawy i to samo widzę przychodząc rano czy
odbierając małą.. NIe żałuję tych przenosin, chociaż było mi żal dziecka i
utraty koleżanek.

ps.A angielski niby w przedszkolu jest, płatny - od początku roku nie słyszałam
żeby moja mała powtarzała sobie cokolwiek innego jak nazwy kolorów.. Pół roku
nauczyć 7 słów to trochę marnie.. Może od przyszłego semestru zapiszę ją do domu
kultury? Cena niewiele wyższa, a przynajmniej ja czegoś się douczę :-D

[jolka-pol-ka]

Dużo by mowić o mizerii naszej oświaty :(
kotwtrampkach napisała: w zadnym
> przedszkolu, które ja znam, tak niestety nie było..
U mnie jest bardzo dobrze. Mam na to sposób: zawsze mówię dzieciom,
że moja grupa jest najlepsza, najgrzeczniejsza, najmądrzejsza w
całym przedszkolu! Istnieje coś takiego, jak samospełniająca się
przepowiednia. Dzieci mam takie jak im wmówię :)
W pierwszych dniach wrzesnia pytam dzieci, co mówili im rodzice o
przedszkolu. Odpowiedź jest zawsze taka sama: mamy być grzeczni.
Maleńtasy pytane co to znaczy - nie wiedzą! Równie dobrze można im
powiedzieć Abrakadabra. Uczę ich zasad wierszykami wyjaśniającymi
pojęcie grzeczności. Np.:
"Grzeczne dzieci piją mleko, nie odchodzą za daleko, nie zeskakują z
huśtawki, sprzątają swoje zabawki, myją ręce po spacerze, itd."
Wtedy wszystko staje się proste.
Paniom nauczycielkom zaproponowałabym wspólne z rodzicami warsztaty
nt. umiejętności wychowawczych :))

[kotwtrampkach]

jolka-pol-ka napisała:

> Paniom nauczycielkom zaproponowałabym wspólne z rodzicami warsztaty
> nt. umiejętności wychowawczych :))

och, mnie się marzy żeby takie warsztaty były przymusowe na porodówce - nie
zdaliście, nie odbieramy porodu :-D :-D

Z punktu widzenia tej drugiej strony.

[malagracja]

Jolka-pol-ka ma racje, nie moge sie zgodzić jednak z tym, ze interwencja innych
rodzicow nie pomoze.

Duzo zalezy od tego, jacy oni są. Być może mają podejście takie samo jak Szarsz.
Oczywiscie nie biore tego pod uwage, ze rodzice sie zmówią i będą napastować
tego chłopca i rodziców. Myślalam raczej o indywidualnych rozmowach innych
rodziców z psychologiem przedszkolnym (lub kims na podobnym stanowisku).

Sama doświadczyłam tego, że reakcja jedenej osoby na moją sytuacje kończyła się
spytaniem mnie, co się dzieje u mnie w domu. Będąc małą dziewczynką,
niekoniecznie umiałam wyrazić to co chciałam. Poza tym (za przeproszeniem)
cholernie się bałam. Wiem, jak wygladaja wizyty u psychologów (zwlaszcza
przedszkolnych), wiem jak rodzice potrafią "ustawić" dziecko.

Jeżeli chodzi o moje uczucia, to bardzo wtedy chciałam być akceptowana i
tolerowana. Bardzo chciałam zeby ktoś mnie poznał, chociaż nie wiedziałam na
czym to miało polegać. Warto rozmawiać z tym dzieckiem, naprawde. Ono tego
potrzebuje. A to, że kogoś trzepnie..pokazuje, że jest zrozpaczone.

Sama pamiętam, jak mając 4 lata trzepnęłam koleżankę za to, że połamała moją
kredke. A zrobiłam to ze strachu, spanikowałam - bo wiedziałam, że nie mam prawa
niszczyć swoich rzeczy. I postąpiłam dokładnie tak jak moi rodzice - ukarałam tą
dziewczynke.

Chłopiec ten, napewno nie ma kolegów i koleżanek. Dlatego warto tłumaczyć
dzeciom w grupie, że on jest ok, że warto się z nim kolegować. Może trzeba
spróbować "swatać" go z jakimiś osobami w grupie? Nie mówie, że na siłe.

[kotwtrampkach]

malagracja, duzo racji jest w tym co piszesz, ale niestety nie wyobrażam sobie
tego w przedszkolu.
Żeby porozmawiać z dzieckiem potrzebuję minimum 5 minut być w jego obecności;
żeby przekazać mu jakiś komunikat, muszę być świadkiem jego zabawy. mogę
oczywiście mojemu dziecku tłumaczyć, że ma się głośno i wyraźnie nie zgadzać na
bicie, że ten chłopiec nie jest zły, tylko zachowuje się nieodpowiednio, ze jak
mu zaproponuje zabawę to on z pewnością będzie się zachowywał inaczej
ale..
ja nie jestem nauczycielką i nie mam szans porozmawiać z tym dzieckiem. Nie mogę
kazać mojemu dziecku zachowywać się wbrew grupie, bo grupa je też odrzuci! a
wtedy ja będę miała problem i moje dziecko..
Ciągle wydaje mi się, że usuniecie dziecka z przedszkola i nakaz terapii jest
najlepszym wyjściem. najlepszym w tych warunkach, które ja znam. Nie dla
usuwanego dziecka, ale dla pozostałych. Niestety, nie w każdym przedszkolu jest
psycholog/terapeuta. Nie każdy człowiek powinien być rodzicem.. Często
nauczycielki nie mają ruchu, tylko polecenie: "musisz sobie poradzić". A takie
podejście do sprawy jest niekorzystne dla pozostałych dzieci..

jest jeszcze jeden sposób, ale wymaga dużo czasu: Zaprzyjaźnić się z rodzicami
tego dziecka - chodzić na wspólne spacery, umawiać się w piaskownicy po
zajęciach czy w parku na rower. Wtedy można pokazać swojemu dziecku jak zachować
się w konkretnych sytuacjach, pokazać temu drugiemu, ze można inaczej rozwiązać
problem. podpowiedzieć rodzicowi (na zasadzie "pokazać na swoim przykładzie")
jak zachowanie rodzica wpływa na zachowanie dziecka.

[szarsz]

kotwtrampkach napisała:
> mogę oczywiście mojemu dziecku tłumaczyć, że ma się
> głośno i wyraźnie nie zgadzać na bicie, że ten chłopiec nie jest
> zły, tylko zachowuje się nieodpowiednio,

Tak właśnie robię. Z zerowym efektem.

> Ciągle wydaje mi się, że usuniecie dziecka z przedszkola i nakaz
> terapii jest najlepszym wyjściem.

Poszukam w statucie przedszkola, czy przewidziano podobną sytuację,
jak radzi Jolka-pol-ka. I porozmawiam z innymi rodzicami, co sądzą
na ten temat.

> jest jeszcze jeden sposób, ale wymaga dużo czasu: Zaprzyjaźnić się
> z rodzicami tego dziecka - chodzić na wspólne spacery, umawiać się
> w piaskownicy po zajęciach czy w parku na rower.

Dwa problemy nie do przeskoczenia - nie znam ich, nie widziałam od
początku roku szkolnego i drugi - moje dziecko nie zgodzi się na
wspólną zabawę po przedszkolu. Regularnie chce zapraszać do siebie
do domu różne dzieci - tamtego nie.

[malagracja]

Zastanawia mnie jedno. Rozumiem, ze Twoj synek nie chce sie bawic z tamtym
chlopakiem, ale z drugiej strony..w przedszkolu jest bardzo dużo zabaw
grupowych. Ciekawe, jak wtedy przedszkolanki radzą sobie z tym problemem? Czy
chlopak zupelnie nie bierze w nich udziału?

[nieco8]

Dlaczego od razu relegacja. Czy nie lepiej wpłynąć wraz z innymi rodzicami, żeby
przedszkolanki zostały prawidłowo przeszkolone w zakresie postępowania z
trudnymi dziećmi, dlaczego nie porozmawiać z przedszkolanką i wypytać się ją,
jakich metod używa by poskromić niesforne maluchy. Bardzo podobało mi się, to co
napisała jolka-pol-ka, tak właśnie wyobrażam sobie postępowanie mądrej
przedszkolanki. Niestety usunięcie dziecka z przedszkola może spowodować, że do
innego się już nie dostanie, przecież są problemy z miejscami w przedszkolach, a
jeszcze w ciągu roku...
I jeszcze, jeśli dziecko jest bite, czemu nikt nie zawiadomi odpowiednich służb,
jakaś pomoc społeczna, policja. Tyle się mówi o tragediach dzieci nad którymi
znęcają się rodzice i o tym że można im zapobiegać reagując odpowiednio
wcześnie. To by było dopiero działanie godne pochwały!

[szarsz]

nieco8 napisała:
> Dlaczego od razu relegacja.

Hej, przecież cały wątek jest o tym, co zamiast!
Ale! Dla mnie liczy się przede wszystkim _bezpieczeństwo_ mojego
dziecka. Jak go ktoś uderzy, to od tego nie umrze, ale jak go
popchnie na kant stołu, to może być różnie.

> Czy nie lepiej wpłynąć wraz z innymi rodzicami, żeby
> przedszkolanki zostały prawidłowo przeszkolone w zakresie
> postępowania z trudnymi dziećmi,

Jak się do tego zabrać? Do kogo pójść?

> dlaczego nie porozmawiać z przedszkolanką i wypytać się ją,
> jakich metod używa by poskromić niesforne maluchy.

Rozmawiałam, kilka razy. Inni rodzice też. Mówią, że starają sie go
cały czas mieć przy sobie, dostaje czarne buźki jak nabroi i jest
sadzany na krzesełku (w tej samej sali, w której bawi się reszta
dzieci, pytałam przed chwilą mojego Młodego)
Ja mogę powiedzieć paniom to, co napisała Jolka-pol-ka. Bo to mądre
i na pierwszy rzut oka powinno przynieść efekt. Ale jak myślisz, co
zrobi pani, gdy przyjdę i zacznę ją "pouczać", bo mi ktoś na forum
coś napisał... No sorry ale dla mnie to jest argument, nie wierzę,
żeby był dla pani.


> I jeszcze, jeśli dziecko jest bite, czemu nikt nie zawiadomi
> odpowiednich służb, jakaś pomoc społeczna, policja.

Czekaj, ja mogę podejrzewać, że reakcją na bicie jest bicie. Ale ja
tego chłopca nie widuję, on z siniakami czy innymi podejrzanymi
śladami do przedszkola nie przychodzi (pytałam pań), rodziców nie
znam. To na jakiej podstawie mam zgłaszać cokolwiek policji?

[malagracja]

> Rozmawiałam, kilka razy. Inni rodzice też. Mówią, że starają sie go
> cały czas mieć przy sobie, dostaje czarne buźki jak nabroi i jest
> sadzany na krzesełku (w tej samej sali, w której bawi się reszta
> dzieci, pytałam przed chwilą mojego Młodego)

Ja uwazam, ze one powinny wiecej organizowac zabaw, w ktorych dzieci by sie
bardziej integrowaly. One wlasnie go odciagaja tym od grupy! Krzesełko czy
czarna buźka - moge powiedziec po sobie, że to nie działa na takie dziecko. To
sa jakies rozwiazania ale dla dzieci ktore nie maja takiej sytuacji w domu.

I dodam, ze dzieci sie bije tak zeby nikt nie widział. Jak ktoś bije dziecko, to
bardzo dobrze wie, JAK to zrobic zeby NIE było widac.

[nieco8]

Wiesz, porozmawiałabym w pierwszej kolejności z dyrektor przedszkola.
Powiedziałabym jej, że metody przedszkolanek są nieskuteczne i może wymagają one
pewnych zmian.
Powiedziałabym jej również o podejrzeniach, że dziecko może być bite (sama
pisałaś, że twoje dziecko tak mówi) i poprosiła o uważną obserwację dziecka i
rozmowę z rodzicami; nawet jeśli podejrzenia byłyby tylko wymysłem dziecka, to
każdy rodzic powinien być zadowolony, że w tym przedszkolu niczego się nie
przeoczy. Jeżeli zaś okazałoby się, że rzeczywiście coś złego się dzieje, a
przedszkole nie reagowało, to dopiero by im się dostało... To mógłby być dobry
argument.
Rozumiem, że przede wszystkim martwisz się o swoje dziecko, ale jeżeli ten mały
łobuz zrobi krzywdę komuś w innym przedszkolu, czułabyś się dobrze wiedząc, że
się do tego przyczyniłaś troszkę? Mam nadzieję, że to nie zabrzmiało zbyt ostro,
po prostu jestem zwolenniczką działań, które mają długofalowe skutki, a nie są
tylko doraźnym rozwiązaniem problemu.

[malagracja]

To jeszcze zalezy, JAKA jest ta dyrektorka. Jezeli jej sie wypali, ze
przedszkolanki są kiepskie to może powiedzieć: idź se Pani inne przedszkole
znajdź. I moze sie nastawic negatywnie wobec Szarsz. Mysle, ze warto wziac pod
uwage jeszcze to, ze jak pojdzie tam jedna Szarsz - moze nie byc wiarygodna i
moze wyjsc na przewrazliwiona matke. A tak przeciez nie jest.

Z wlasnego doswiadczenia wiem, ze szkola czasami tez moze zaszkodzic. Jak nico8
mowi, ze szkole sie dostanie jezeli cos sie dzieje nie tak z dzieckiem. Owszem,
tak jest. I te dziecko najprawdopodobniej zostanie wyrzucone z przedszkola
jezeli szkola bedzie chciala pojsc na latwizne. A ryzyko tego jest naprawde duze.

Moze jestem przewrazliwiona, bo w moim przypadku kazda szkolna interwencja w
domu konczyla sie... (nie chcecie tego czytac).

[kotwtrampkach]

szarsz napisała:

> nieco8 napisała:
> > Dlaczego od razu relegacja.
>
> Hej, przecież cały wątek jest o tym, co zamiast!
> Ale! Dla mnie liczy się przede wszystkim _bezpieczeństwo_ mojego
> dziecka. Jak go ktoś uderzy, to od tego nie umrze, ale jak go
> popchnie na kant stołu, to może być różnie.

nie cały, ja ciągle jestem przekonana, że lepiej dla grupy żeby chłopak zniknął
z przedszkola (akurat w tym wypadku). A po tym, co piszesz o przedszkolankach,
dla chłopca też lepiej żeby trafił do dobrych pedagogów, a pewnie tylko po
usunięciu ma szansę na zmianę..

Szarsz

[malagracja]

Widze, ze Twoj synek to mądre dziecko, wiec moze sprobuj go jeszcze jakoś
delikatnie podpytac o zabawy w grupie? Co sie wtedy dzieje z tym chłopcem? I
skad Twoj synek wie, ze ten chlopiec jest bity? Powiedział mu jakos w tajemnicy?
Czy przy innych dzieciach?

kolezanki córka

[slonko771]

gryzła :) szczególnie jednego chłopca , poprosiła wiec pania
dyrektor o psychologa , który obserwowował mała w grupie
pszedszkolnej ,
wyszło ze głownie niestety to panie pszedszkolanki nie radza sobie z
trudniejszymi dziecmi , z tego co przeczytałam widze, ze tu tez nie
maja pomysłow na chłopca ,
skutki tam , panie maja spotkania z psychologiem i ucza sie jak
radzic sobie z bardziej wymagajacymi dziecmi
a dziewczynke przeniesiono do starszej grupy , gdzie nie była juz
dominujaca osoba , wszyscy zadowoleni

jest lepiej :)

[szarsz]

Kilka dni temu Młody przyniósł sensacyjną wiadomość, że Krzyś mu dał
się pobawić swoją zabawką.
A dzisiaj powiedział mi, że zaprosił go do swojego domu...

Może rzeczywiście ta współpraca zaczyna dawać efekty :) Na razie
więc wciąż czekam na dalszy rozwój wydarzeń. Trzymając rękę na
pulsie.