Santa..nawet nie próbujcie:

[tropem_misia1]

natręctwa i fobie
:
Niewinny, wydawałoby się, nawyk obgryzania paznokci przez niektórych zaliczany jest do nerwic natręctw, a przez innych do zaburzeń osobowościowych. W każdym razie w tej samej kategorii mieszczą się i dziwniejsze zaburzenia, takie jak wyrywanie włosów (trichotillomania), zjadanie ich (trichofagia) oraz skubanie skóry (dermatillomania). Ludzie cierpią na powyższe zaburzenia latami, często mimo leczenia. Choroba zwykle pojawia się w okresie dojrzewania i znacznie częściej dotyka kobiet niż mężczyzn.

trichotillomania

[tropem_misia1]

Chorzy na trichotillomanię nie potrafią się powstrzymać od wyrywania włosów z głowy, z nosa, brwi, rzęs lub innych włosów na ciele. Często mają łysy placek na głowie albo w ogóle nie mają brwi lub rzęs. Zazwyczaj starają się ukryć brakujące owłosienie, np. zakładając perukę czy nosząc sztuczne rzęsy.

Trichofagia

[tropem_misia1]

Trichofagia może, ale nie musi wiązać się z trichotillomanią. Polega na gryzieniu i połykaniu włosów, w skrajnych przypadkach może nawet doprowadzić do śmierci. Dzieje się tak, ponieważ organizm ludzki nie trawi włosów i na przestrzeni lat w jelicie tworzy się z nich coraz większa kula, która może zostać usunięta jedynie w wyniku ryzykownej operacji.

dermatillomania

[tropem_misia1]

Do samookaleczenia prowadzi też dermatillomania. Chorzy nagminnie skubią, szczypią, gryzą lub drapią skórę na twarzy, szyi, plecach, brzuchu czy rękach, ponieważ przynosi im to uczucie ulgi. Przy czym często jest to dla nich tak samo bolesne, jak dla wszystkich innych.
Jedną z odmian dermatillomanii jest trądzik przeczosowy (neurogenny), zaliczany do nerwic. Chorzy obsesyjnie drapią i wyciskają najmniejsze zmiany skórne. Zakażenie roznoszone jest po całej twarzy (czasem też dekolcie czy plecach) i początkowo łagodna odmiana trądziku przeradza się niekiedy w makabryczny stan - powstają rany, wybroczyny, strupy i blizny; niektórzy w desperacji posuwają się do odcinania pryszczy za pomocą cążków i nożyczek. Osoby cierpiące na to zaburzenie permanentnie myślą o niedoskonałościach swojej skóry, unikają wychodzenia z domu i przebywania z ludźmi. Często mają też depresję i myśli samobójcze, nierzadko chorują na anoreksję.

perfekcjonizm

[tropem_misia1]

Ta ostatnia choroba często bywa wiązana z perfekcjonizmem, który sam w sobie też, zdaniem znawców, może stanowić jednostkę chorobową. Patologiczni perfekcjoniści nigdy nie osiągają w życiu satysfakcji, ponieważ nic nie jest dla nich dostatecznie dobre; proste czynności zajmują im mnóstwo czasu. Drżą na myśl o popełnieniu błędu i potrafią ganić siebie nawet całymi dniami z powodu np. niewłaściwie użytego wyrazu.

Chorobliwy perfekcjonizm przypomina zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, czyli nerwice natręctw. Ich istotą jest odczuwanie przymusu wykonywania jakichś czynności, które w skrajnych przypadkach wypełniają właściwie cały dzień i uniemożliwiają normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Dla wielu chorych taką czynnością jest mycie rąk - kilkanaście, kilkadziesiąt, a nawet kilkaset razy dziennie. Skutkiem może być zniszczenie skóry dłoni, przy czym osoba może zaniedbywać mycie innych części ciała.

Inni dotknięci schorzeniem muszą wykonywać pewne sekwencje ruchów w określonych sytuacjach, np. kilkakrotnie przeskakiwać przez próg lub gasić i zapalać światło. Chorzy często zdają sobie sprawę z tego, że zachowują się dziwnie, przez co tylko odczuwają wstyd i mają niższe poczucie własnej wartości, ale nadal nie są w stanie zaniechać wykonywania uporczywych rytuałów.

ITD.

[tropem_misia1]

CO JESZCZE?