Depresja

[dlania]

Jak i czy mozna pomóc osobie z nawracająca depresja, która twierdzi że terapia
i leki jej nie pomagają, i która własnie ma "atak", nie chce sie z nikim
wiedziec, nie odbiera telefonów, zamkneła sie w domu.
Iśc dobijac sie czy nie?
Rozmawiac o problemie (jak juz sie uda spotkać) czy nie?
Kuźwa, w obliczu tej choroby nagle nie potrafie powiedziec, co jest sensem zycia.

[medussa7]

Osobie z depresja JAK NAJBARDZIEJ należy pomóc. Im dłużej będzie w
depresji, tym trudniej będzie do niej dotrzeć. Jeżeli leki nie
pomagają, to należy zmienić je (lub dodatkowo lekarza). Sama z
depresji nie wyjdzie. Niektóre osoby nawet pół roku potrafiły leżeć
w łożku, nie widząc sensu wstawania.

[mearuless]

zostawic to raczej nie...
takie pozostawioneosoby czesto robianajgorsze rzeczy.
osoba w depresji nie moze i nie powinna byc sama, zostawiona,opuszczona- mimo ze
osobiscie sie odcina i wlasnymi zebami kąsa reke podana przez przyjaciela.
tu trzeba wkroczyc nie tylko z podpora w postaci przyjazni i ramieia do
wyplakania ale z farmaceutykami, terapia psychologiczno-psychiatryczna.
ta osoba sie odcina bo "i tak wszystko jest bez sensu"- te swiatelko trzeba jej
pomoc dostrzec za pomoca w/w metod.

wierz mi dlanka-wiem co gadam.

[dlania]

Dziewczyny, ale od ponad 3 lata cała para i kasa rodziny tego znajomego idzie na
jego leczenie - kilku lekarzy w róznych częściach Polski, kilka jesli nie
kilkanaście terapii lekami, a on dalej twierdzi że nie wiedzi sensu życia i robi
takie numery. Ja go nie zaprowadze do lepszych lekarzy niz znaja jego rodzice,
czy mozna pomóc inaczej, rozmową, wsparciem? Co prawda brak mi podczas tej
rozmowy slów, bo o czym mam gadac, że mam rodzine i jestem szczęśliwa, ale będę
jesli to może pozytywnie wpłynąc.

[mathiola]

Ciężko mi powiedzieć.
Wolałabym mieć spokój, póki się nie wykaraskam. Ale pod warunkiem, że coś w tym
kierunku robię, żeby się wykaraskać.
Twierdzenie że lekarze i leki nie pomagają o kant dupy można potłuc, prosta
droga do samobójstwa MUSZĄ pomóc, nie ten to inny. Nie wiem, chyba bym jednak
do upierdliwości domagała się od osoby ogarnięcia i wzięcia w garść - z listą
lekarzy stałabym pod drzwiami i pukała... Jeśli to ktoś bliski.

[doral2]

nie pomogę, na depresji się nie znam..a życie kocham.

[denea]

Mnie się też tak wydaje.
Ale... z drugiej strony piszesz, że to trwa latami i całe otoczenie
chce mu pomóc, lekarzy całe stado, leki różne a on nadal przy
swoim... sama nie wiem, ale skoro ma poczucie że jest ważny dla
otoczenia (a chyba musi mieć ?), to Ty sama coś zdziałasz ?
Spróbowałabym dla własnego spokoju, ale jednak nie w nieskończoność.
Jeśli to ktoś bliski, oczywiście.

[deela]

sugerujesz zespol munhausena?
moze cos w tym jest

[deela]

zostawic w spokoju

[gonia28b]

Sama przeżyłam depresją trwającą blisko rok, z tym że u mnie to
chyba była jakaś delikatna postac, ponieważ nie leczyłam tego
farmakologicznie, gdyż sama uważałam, że to bez sensu...
mnie osobiście najbardziej doskwierał brak zrozumienia ze strony
najbliższych mi osób...
Nikt nie starał się zrozumieć mojego problemu - źródłą depresji,
tylko mi tłumaczyli, ze tak nie można i że mam się wziąć w garść - a
to droga do nikąd, tylko jeszcze bardziej pogrąża człowieka w
depresji

[annabetka]

Iść ,dobijać się,na chama wleźć do chałupy,poodsłaniać okna,otworzyć je na
oścież ,i......przytulić zdepresjonowaną osobę...Trzymać mocno za rękę i mówić
do znudzenia jaką jest wspaniałą ,wartościową osobą,kochaną i wszystko co
tylko.Następnie przekonać słowami"Jesteś cudowna,wspaniała,wrażliwa i męczysz
się sama ze sobą..dlatego MUsisz sobie pomóc lekami,terapią..będę z tobą ,będę
cię wspierać ,bo jeśli nic z tym nie zrobimy to boję się że cię stracę,za bardzo
mi zależy na tobie abym cię zostawiła samą z tym problemem"

[tysia77]

To zależy napewno od stadium choroby.Ja mogę powiedzieć jak było w
przypadku mojej koleżanki.Rodzice wozili ją do lekarza,pilnowali by
brała leki.Kol.też uważa,że terapia nic nie daje.Atak choroby miała
dwa razy,to jest straszne.Nie wiedziałam zupełnie jak się
zachować,przez telefon tylko ja mówiłam a ona milczała ale na
pytanie czy mam jescze zadzwonić lub przyjść zawsze odpowiadała
twierdząco.Odwiedzałam ją, siedziałyśmy milcząc.Po jakimś czasie
zaczęła rozmawiać.Z moich doświadczeń wynika,że bez leków nie
udałoby się jej z tego wyciągnąć.

[balbina.x]

Poszedł priv

[balbina.x]

Poszedł kolejny

[lolinka2]

A ja, z perspektywy kilku lat wolontariatu w wyciąganiu za dupę do
psychiatrów, psychologów, szpitali itp. wszystkich mniej lub bardziej
depresyjnych, maniakalnych, schizoidalnych itp. dochodzę do
kontrowersyjnego wniosku: mianowicie, jest taki typ osobowości, taki
rodzaj człowieka, który po prostu LUBI, cholera, lubi, być cierpiący,
tragiczny, krwawy kotlecik! I takiemu NIC nie pomoże, bo nie. I już!
I zesrać się można siedmioletnią gorczycą a będzie to bez efektu.

Kiedyś, na zasadzie prowokacji, zostawiłam taką osobę z jej
grajdołem. Co się napomagałam i ile mi na grzbiet za nią zleciało od
niedoinformowanego otoczenia, to tylko ja wiem (i chłop
ewentualnie...). Zostawiłam i okazuje się że a) poszła do psychiatry,
b) do psychologa też, c) leczy się nadal, d) pouzdrawiała parę
sytuacji rodzinnych itp itd. bo dotarło do niej (co przyznała potem)
z pewnym opóźnieniem, że jest za siebie odpowiedzialna i nikt jej nie
ma ochoty niańczyć.

Aha, naprawdę depresyjni się nie zabijają. Zabijają się wychodzący po
troszkę z depresji... depresyjni nie mają siły na takie działania.