Pomoc

[kwadrydurka]

Kiedy (i czy) należy pomagać innym ludziom,
jeśli o pomoc nie tylko nie proszą,
a wręcz jej nie chcą?

[3promile]

Zawsze. Czasem dyskretnie, czasem na siłę. No chyba, że ktoś zapragnie umrzeć.

Zaczynałem pracować

[zzaqq]

kwadrydurka napisała:

> Kiedy (i czy) należy pomagać innym ludziom,
> jeśli o pomoc nie tylko nie proszą,
> a wręcz jej nie chcą?

jako optyk. Taki co to robi świecidełka, soczewki, pryzmaty itd.

Przychodzę do pracy pierwszego dnia i mistrz do mnie potrzebna jest ta płytka
przecięta na 4 części i wypolerowana na płasko. Płytka miała około 1 cm,
kwadratowa o grubości 1 mm. I koniec wskazówek mistrza z 60 letnią praktyką.

Włączał się kiedy widział, że się tak źle za coś zabieram, że mogę popsuć.
Popatrz, tak tak będzie łatwiej.

A tak sobie siedział, i patrzył na mnie z uśmiechem :)

[3promile]

Ów mistrz mistrzostwo wypracował w zaprzyjaźnionym mieście Jena?

[zzaqq]

3promile napisał:

> Ów mistrz mistrzostwo wypracował w zaprzyjaźnionym mieście Jena?

Karl Zeiss chybia nie miał takich rąk jak on. A pracował w mieście Maxa Borna :)

Facet był nieziemski. Zresztą sporo jego rzeczy jeszcze fruwa w kosmosie. :)

[3promile]

Jest takie słowo - 'rękodzieło'. Bardzo lubię to słowo.

[gat45]

3promile napisał:

> Jest takie słowo - 'rękodzieło'. Bardzo lubię to słowo.

Po pięciu latach pracy jako psychiatra mój ojciec wrócił na wydział
medyczny i poświęcił 3 lata na przewalifikowanie się na okulistę -
chirurga ocznego. Twierdził zawsze, że pierwsza specjalizacja
posłużyła mu do dogłębnej autoanalizy i stwierdzenia, że zwariuje,
jeżeli nie będzie mógł czegoś robić własnymi rękoma i na własne oczy
zobaczyć resultat swojej pracy.

To też rękodzieło.

[3promile]

Też ładne. Zbyt ładne, żeby nie było prawdziwe.

[gat45]

3promile napisał:

> Też ładne. Zbyt ładne, żeby nie było prawdziwe.

Było. Po śmierci ojca wygrzebałam oba dyplomy i wiszą u mnie w
ramkach. Pokazuję je zawsze młodzieży u progu wyboru kierunku
studiów.

[zzaqq]

gat45 napisała:

>
> 3promile napisał:
>
> > Też ładne. Zbyt ładne, żeby nie było prawdziwe.
>
> Było. Po śmierci ojca wygrzebałam oba dyplomy i wiszą u mnie w
> ramkach. Pokazuję je zawsze młodzieży u progu wyboru kierunku
> studiów.

Bo trudno jest wiedzieć co się będzie robiło. Ja "straciłem" trzy lata robiąc
różne dziwne rzeczy, ale jak się potem odnalazłem to poszło jak z bicza strzelił.

[zzaqq]

gat45 napisała:

> 3promile napisał:
>
> > Jest takie słowo - 'rękodzieło'. Bardzo lubię to słowo.
>
> Po pięciu latach pracy jako psychiatra mój ojciec wrócił na wydział
> medyczny i poświęcił 3 lata na przewalifikowanie się na okulistę -
> chirurga ocznego. Twierdził zawsze, że pierwsza specjalizacja
> posłużyła mu do dogłębnej autoanalizy i stwierdzenia, że zwariuje,
> jeżeli nie będzie mógł czegoś robić własnymi rękoma i na własne oczy
> zobaczyć resultat swojej pracy.
>
> To też rękodzieło.

A ja podziwiam takich ludzi. Ktoś co zrobi coś swoimi rękoma i jest to piękne
nie może być złym człowiekiem.

Wiesz Gat co jest śmieszne. Pracuję rękoma i oczyma :) Teraz już mniej rękoma a
bardziej oczyma.

Niesamowita frajda. Jak bierzesz jakąś bryłę, szlifujesz, polerujesz pod krzyże
na lunecie optycznej. A na koniec robisz pyk i staje się światłość. Stworzyłaś
serce lasera i ożyło :)

[bedynia]

zzaqq napisał:
"A na koniec robisz pyk i staje się światłość. Stworzyłaś serce lasera i ożyło :)"

Ponoć na laser można spojrzeć dwa razy w życiu. Raz okiem lewym, drugi raz prawym.
Ale na temat... Moja koleżanka z pracy powtarza, jak mantrę "ludziom trzeba pomagać". Nawet dałam się w to porządnie wciągnąć, ale za wykorzystywaniem juz nie jestem.

pozdrawiam, bedynia

można spytać skąd piszesz koleżanko ;)

[zzaqq]

bedynia napisała:

> zzaqq napisał:
> "A na koniec robisz pyk i staje się światłość. Stworzyłaś serce lasera i ożyło
> :)"
>
> Ponoć na laser można spojrzeć dwa razy w życiu. Raz okiem lewym, drugi raz praw
> ym.
> Ale na temat... Moja koleżanka z pracy powtarza, jak mantrę "ludziom trzeba pom
> agać". Nawet dałam się w to porządnie wciągnąć, ale za wykorzystywaniem juz nie
> jestem.
>
> pozdrawiam, bedynia

[bedynia]

Nadaję z Miasta Koziołów i nie jest to Pacanów :P
pozdrawiam, Bedynia

To już nie pytam :)

[zzaqq]

bedynia napisała:

> Nadaję z Miasta Koziołów i nie jest to Pacanów :P
> pozdrawiam, Bedynia

[bedynia]

pozdrawiam z Poznania, bedynia :)

[zzaqq]

bedynia napisała:

> pozdrawiam z Poznania, bedynia :)

A nie wyprawiasz się w czwartek na Śląsk, na koncert? :)

[bedynia]

Czekaj, sprawdzę w kalendarzu...
Czwartek...
Zostaję w domu.
A kto koncertuje?

[zzaqq]

bedynia napisała:

> Czekaj, sprawdzę w kalendarzu...
> Czwartek...
> Zostaję w domu.
> A kto koncertuje?

Grzegorz :)

Grzegorz, Grzegorz...

[bedynia]

Poproszę o drobną podpowiedź. Jak brzmi pierwsza litera nazwiska Grzegorza?
bedynia

[zzaqq]

Dobranoc.

[bedynia]

Grzegorz Dobranoc :D

To zależy od sytuacji.

[kwiaty.polskie]

Przykład z ostatnich dni. Bardzo pomógł mi Humer,sam z własnej
nieprzymuszonej niczym woli.Odebrał sygnał.Chociaż o nic nie
prosiłam.

Kwadrydurko,wejdź na chwilę do wygadywalni:-)

[ka.mu]

Ogólne pytanie, ogóla odpowiedź.
Pomóc trzeba wtedy, gdy brak pomocy oznacza nieodwracalne szkody, a pomoc
zostawia jakieś opcje do wyboru.
Np. czas do namysłu.

[tojajurek]

Myślę, że każdy człowiek posiadający jakąś kindersztubę i życzliwe
nastawienie do ludzi - ma odruch niesienia pomocy, gdy widzi taką
potrzebę. Ważną umiejętnością jest jednak właściwa ocena, jaka pomoc
jest potrzebna i czy w ogóle ją narzucać. Żeby nie było jak z tą
staruszką za starego dowcipu, co ją zastęp harcerzy przeprowadzał
przez jezdnię, choć się z krzykiem wyrywała. I tu jest cała sztuka
niesienia pomocy - odpowiedniej i w porę. Człowiek niewidomy może
czekać, aż ktoś pomoże mu sprawnie przejść przez jezdnię, ale może
poczuć się urażony, gdy go dalej będziemy wlec za mankiet,
kwestionując jego samodzielność. Ja sam, gdy po dwóch operacjach i
tyluż tygodniach leżenia bez ruchu, usiadłem na łóżku, to nie
wierzyłem, że człowiek może być tak słaby. Ale uwziąłem się, że sam
stanę na nogach - choć trzęsły mi się jak cholera - i nie dam nikomu
w tym mi pomagać.
Więc sprawa jest względna co nieco. Trzeba pomagać koniecznie, ale z
wyczuciem i taktem. Jak i w innych sprawach.