Dworzec Gdański

[inna57]

Raz w 1968 r był dworcem hańby, to z niego właśnie odjeżdżały pociągi z
przymusowymi emigrantami. Kto tamte czasy pamięta, pamięta morze łez które
wtedy wylano. Te przerwane nagle przyjaźnie, pierwsza korespondencja gdzieś
tam z Londynu, Sztokholmu dotarła dopiero po roku, ta z Tel Awiwu nie dotarła
nigdy.
A potem w roku 1989 ten sam dworzec zamienił się w dworzec wolności i nadziei
i znów żegnałam tym razem niemieckich przyjaciół którzy jechali do swojej
"ziemi obiecanej". Nie wszystkim łatwo było odnaleźć się w nowej
rzeczywistości, ale wszystkim się udało.
Dziś to samo miejsce to tylko stacja przesiadkowa dla tych którzy spieszą do
pracy i z pracy i nikt raczej się nie zastanawia jak wiele twarzy może mieć
jedna zwykła stacja.

[ave.duce]

To jestem znowu w mniejszości..?
Od pewnego czasu to najczęściej "odwiedzany" przeze mnie dworzec w Warszawie. I
za każdym razem... jednak '68 :(

ps. dla mnie, oprócz tych, które wymieniłaś, ma jeszcze inną twarz >
mojej Ciotki, Angielki, która pierwszy raz przyjechała do Polski w 1971 roku
pociągiem z UK via Holandia, z kuframi podróżnymi jak z "Lalki", oczywiście > na
Dworzec Gdański. Z prochami mojego stryja...

:p

[tw_wielgus]

Ja mam związane z nim inne spostrzeżenia. Chodziliśmy tam całą bandą popatrzeć
na pociągi i.... po ordery Lenina.
Tak właśnie, z tego dworca odjeżdżały pociągi do CCCP i sowieckoje towariszczi z
chęcią rozdawali dzieciakom znaczki z podobizną wodza rewolucji.

[inna57]

Ja miałam "pod nosem" cmentarz żołnierzy radzieckich. Niektóre dzieciaki miały
tych sowieckich znaczków na kilogramy. W szkole kwitł handel wymienny - trzy
Leniny za jedną gwiazdę. Aż strach pomyśleć że dziś jak ktoś jeszcze ma takie
pamiątki z dzieciństwa to jest przestępcą któremu coś tam grozi za posiadanie.

[tw_wielgus]

Fakt! Sejm szykuje nam niezłą pułapkę.
Trzeba się spieszyć i czym prędej oddać na złom.

[inna57]

Mnie też bardziej wrył się w pamięć ten dramatyczny obraz z '68, ale wczoraj
zobaczyłam film o warszawskim przystanku do wolności i nagle odżyły gdzieś tam
ukryte wspomnienia o przegadanych nocach, o nadziejach i obawach.

Na takim gruncie buduje się przyjaźnie ponad granicami. Ci z czasów tragicznych
nadal chowają w sercach żal do Ojczyzny która nimi wzgardziła. Ci z czasów
nadziei nie ukrywają od lat swojej jakże nienaturalnej dla ich narodu zwykłej
ludzkiej wdzięczności.