opuszczone

[scoutek]

Niedawno miałam okazję być w okolicy czegoś, co kiedyś było sanatorium
okazało się, że drzwi są otwarte i właściwie bez żadnych przeszkód można sobie to pooglądać, ale ostrożnie, uważając na nogi, bo złomiarze znaleźli świetne miejsce pełne skarbów, a wilgoć załatwiła podłogi, nadal drewniane
z dawnych czasów pozostało kilka pamiątek, jak np. płaskorzeźby czy rzeźba górnika z dziećmi
ogląda się to ze wzruszeniem, szczególnie wtedy, gdy pamięta się czasy świetności
ktoś nawet założył stronę z fotkami takich miejsc i poza prewentorium czy raczej resztkami tego, co z niego pozostało, jest jeszcze jedno miejsce, które tam pokazano a ja znam z dawnych czasów - Kozubnik
żal serce ściska
naprawdę

[scoutek]

Kozubnik jeszcze raz

[ave.duce]

W tej "Polskiej Szwajcarii" w Wiśle byłam kilka lat temu. Niezły przykład modernizmu.

[scoutek]

no, szkoda, że remontem to trochę spaprali

[ave.duce]

trochę ;(

Na pocieszenie

[trusiaa]

Całkiem niedaleko jest zabytkowy i w doskonałej kondycji szpital w Bystrej Śląskiej.
Jeszcze tu.

scoutek napisała: drzwi są otwarte i właściwie bez żadnych przeszkód można sobie to pooglądać, ale ostrożnie, uważając na nogi, bo złomiarze znaleźli świetne miejsce pełne skarbów, a wilgoć załatwiła podłogi

Przypomniałaś mi zwiedzanie pałacu w Narolu, gdy ten był jeszcze w ruinie. Byłam tam z Ojcem. Najpierw obejrzeliśmy go sobie od zewnątrz, ale kiedy okazało się, że można wejść do środka... ha! A kiedy okazało się jeszcze, że schody do piwnic są całkiem całkiem - ziuuuu na dół. Ojciec miał latarkę, więc chodziliśmy sobie bez przeszkód po tym labiryncie. Nagle słyszymy przytłumione głosy - ktoś schodzi do piwnic. Ups. Dotarliśmy w najdalszy ślepy zaułek, Tata zgasił latarkę i tak sobie staliśmy, przyklejeni do ściany. Ci ludzie doszli aż do nas, ale nie zauważyli, bo zasłaniała nas sterta starych krzeseł. Ciekawa jestem, jakie mieli by miny, gdyby na nas wpadli.

[scoutek]

po budynku sanatorium też nie chodziłam sama tylko z wielkim facetem, na wszelki wypadek
niesamowite jest takie chodzenie po miejscach, gdzie kiedyś kwitło życie
a do tego jak się było w środku tego życia wtedy i teraz wspomina, to jest dopiero wrażenie

Kozubnik to był kiedyś niesamowicie nowoczesny i bogaty ośrodek wypoczynkowy, złoto aż kapało z żyrandoli, bo Hutnicze Przedsiębiorstwo Remontowe był strasznie bogatą firmą
mieli własne ujęcie wody, własny stok i wyciąg, korty tenisowe i basen, dom szefa HPR stał na kurzej łapce
to było coś co normalnemu mieszkańcowi ówczesnej PRL nie mieściło się w głowie
mnie się udało być ze dwa razy gościem tego ośrodka, z czego pamiętam jedno w jakieś święta wielkanocne i śmigus dyngus, który odstawialiśmy hydronetką z piątego piętra Kamieniołomu albo szlauchem z wodą pod ciśnieniem ok. 5 atm, która spowodowała, że ławka z pięcioma ludźmi po prostu się wywróciła i poleciala
terenu pilnowały leniwe owczarki przywiezione ze Szwajcarii, których budy były wielkości Brdy, z częścią ogrzewaną i tarasową

przed kilku laty Kozubnik stał się miejscem do paintballa lub ćwiczeń komandosów
teraz to podobno ktoś wreszcie kupił i chce odnowić
oby

[trusiaa]

scoutek napisała: śmigus dyngus, który odstawialiśmy hydronetką z piątego piętra Kamieniołomu albo szlauchem z wodą pod ciśnieniem ok. 5 atm, która spowodowała, że ławka z pięcioma ludźmi po prostu się wywróciła i poleciala

Yyyy... Scoutku?
?!

[scoutek]

że niby nick mam za darmo?
byłam łobuz kochana
nieletnia mocno, z rodzicami tam byliśmy
hydronetki mieli na każdym piętrze, z piątego piętra, gdzie była oranżeria laliśmy (ja i mnie podobni skauci;)) wodę po balkonach, gdzie opalały się jaśnie wielmożne panie, żony i kochanki różnych szczebli
a ten szlauch to taki jeden miał do zamiatania terenu, zamiast miotłą, robił to wodą
i chyba poszedł zakręcić wodę, bo zostawił lejącą się tak se
wystarczyło podnieść
we dwójkę, zbyt ciężkie było i zbyt silne
wycelowane przez przypadek w ławkę drewnianą, na której siedziało kilkoro z nas
no i pooooszło

do 12 w południe brakło mi ubrań na zmianę

[trusiaa]

W sumie, to ja też byłam łobuz - wałęsa. Nigdy nie trafiałam po lekcjach prosto do domu, bo fajniej było przedzierać się z chłopakami podwórzami starych kamienic - po dachach komórek, co zabierało trochę czasu :) Albo tarzać się po ślizgawkach w parku (zjeżdżało się na tekturze, na teczce, na siedzeniu własnym) ubrania miałam sztywne od śniegu i lodu.
Faaajnie było. Wzdech.