Dzień Świadomości Autyzmu

[man_sapiens]

To dzisiaj, 2 kwietnia - na dodatek do ważnych rocznic tego dnia. A cały kwiecień jest miesiącem akceptacji autyzmu.
Autystyczni ludzie na ogół nie potrzebują terapii ale po prostu akceptacji i pomocy - autyzmu nie da się wyleczyć, można nauczyć się zachowań ułatwiających życie w neurotypowym świecie. Autystyczni ludzie nie są chorzy, są inni.
Wśród neurotypowych jest mnóstwo legend i przesądów o A. Chciałbym, żebyśmy wszyscy mieli świadomość, jak A cierpią i po prostu ich akceptowali odrobinę pomagając. To tacy sami ludzie jak my, neurotypowi, tylko z paroma problemami więcej.
* A są świadomi swoich ograniczeń i problemów. To nie są niegrzeczne przygłupy, rozpuszczone dzieciaki. Wkładają mnóstwo wysiłku żeby swoje ograniczenia przezwyciężać i zwykle z czasem udaje im się nauczyć zachowań, które pozwalają im wyjść ze swojej izolacji. Kosztem ogromnej pracy, cierpień i smutku.
* Są bardzo samotni i bardzo z tego powodu cierpią. Niezwykle rzadko mają przyjaciół poza najbliższą rodziną a bliskość jest im bardzo potrzebna, chyba bardziej niż neurotypowym.
* Ich świat jest pełen zagrożeń i strachów, których nie znamy. Do tego nadwrażliwość zmysłów - słuchu, wzroku, węchu, dotyku - która po prostu sprawia ból.
* A nie są genialni jak Rainman, jak Einstein, jak Temple Grandin, jak Messi itd. No cóż, niektórzy są., ale nie wszyscy i nawet nie częściej niż neurotypowi.
* Nie wymagajmy od A patrzenia w oczy, patrzenia na twarze - to ich boli. I to nie przechodzi wraz z terapiami.
* Nie dotykajmy ludzi A. To im sprawia przykrość - poklepanie po plecach, dotknięcie ramienia itp. są dla nich okropne (nadwrażliwość zmysłu dotyku + komunikacja niewerbalna)
* A oczekują jasnych, logicznych reguł i ich przestrzegania. Nie cierpią niespodzianek i niezapowiedzianych zmian.
* A są bardzo różni. Jeżeli znasz jedną autystyczną osobę, to nie znaczy, że znasz autyzm. Znasz jedną autystyczną osobę.
Jest już sporo dobrych książek o autyzmie, są filmy, filmiki itd. Np.
BBC o autystycznych dzieciach
Książka Tammeta Urodziłem się pewnego błękitnego dnia."

[inna57]

Strasznie ważne jest to co napisałeś. Tacy jak choćby ja, nie jesteśmy gorsi, jesteśmy tylko trochę inni. Tak niewielu rozumie że czasem zwykłe (dla większości) podanie ręki może komuś stwarzać fizyczny, ale i psychiczny ból. Owszem potrzebujemy akceptacji ale zupełnie inaczej ją rozumiemy.

[gat45]

Zdaję sobie sprawę, że zupełnie - ale to zupełnie - nie znam tematu inaczej niż poprzez lekturę, więc mogę popełnić jakieś nietakty, a nie chciałabym, bo sprawa i poważna, i ważna. Jeżeli w realu spotkałam kogokolwiek dotkniętego autyzmem, to sobie z tego nie zdałam sprawy. Co świadczy albo o moim braku wrażliwości (dopuszczam, oczywiście), albo o tym, że wbrew statystyce spotykałam wyłącznie autystów bardzo wysoko funkcjonujących i że moje z nimi stosunki były raczej powierzchowne, bo niczego nie zauważyłam, a obserwatorką ludzi jestem raczej dobrą i na ogół wyczuwam nastroje, nawet jeżeli nie jestem świadoma ich głębokich przyczyn.
Erratum : być może znam dwa przypadki głębokiego autyzmu w rodzinach, z którymi mam raczej luźne stosunki. W obu jednak chodzi o skrajne przypadki, kiedy trzydziestoletnie "dziecko" wymaga prawdziwie dziecinnej opieki, bo zatrzymało się na poziomie rozwoju najwyżej 10-latka. Nawet nie wiem, czy to jest autyzm albo tylko autyzm, w każdym razie chodzi o osoby tak wyraźnie odstające od normy, że ich inność nie ulega wątpliwości.
Niemniej.
Z ładnego bardzo i mądrego tekstu Sapiensa i z tego, co wyczytałam o autystach w ogóle, to zupełnie nie mogę wpasować kogoś takiego jak Ty, Inno, do autystycznego schematu. Nie znam Cię w rzeczywistości, jasne, ale od lat czytam, co i jak o sobie piszesz, od dzieciństwa począwszy, poprzez wszystkie Twoje zawodowe osiągnięcia (szczególnie aktorstwo i licencje pilotażu), praktykowane sporty, aż po aktualny sposób spędzania wolnego czasu...
Pewnie popełniam grzech schematyzacji i powinnam jeszcze uważniej przeczytać końcówkę wpisu założycielskiego. Starałam się, ale czuję, że wciąż brakuje mi odpowiedniego oświetlenia, żebym mogła to zjawisko lepiej zrozumieć. Bo zaczynam myśleć, że to ja sama także jakoś tam zahaczam o spektrum autyzmu (np nienawidzę dotyku) i dlatego nie obejmuję problemu.
Czy ktoś podejmie się uświadomić mnie aż do zrozumienia ?

[99venus]

W gruncie rzeczy to bardzo smutne,że mamy taki miesiąc.Mnie się wydaje,że akceptacja powinna być wobec wszystkich ludzi w każdym miejscu,każdego dnia a nie tylko w kwietniu.
Myslę Sapiensie,że to bardzo ważne,że napisałeś kilka wskazówek jak należy się zachowywać w kontaktach z austykami.
Serdecznie pozdrawiam i dziękuję za to co napisałes.

[ave.duce]

Jak dobrze mieć na FzD ... Mana_S.
Dzięki.

[trusiaa]

Man napisał tak mądrze i poruszająco, że czapkę z głowy ściągnąwszy, się zadumałam i z tego wszystkiego zapomniałam swój szacunek i podziw głośno wyrazić - tak oczywistymi mi się wydały.

[man_sapiens]

Bardzo fajnie mówi i pisze o tym Joanna Ławicka (napisała też świetną książkę "Nie jestem kosmitą").
Jeszcze całkiem niedawno mańkutów "leczyliśmy" z leworęczności. Mój brat był bity przez nauczycielkę linijką po palcach gdy pisał lewą ręką. No i "nauczył się" pisać tylko prawą ręką, czyli "normalnie". Inaczej mój syn, też szmaja. W szkole nauczyciele nie zwracali uwagi na to, że pisze lewą i spokojnie akceptowali jego brzydkie pismo - "bo przecież jest mańkutem". A każdym sklepie z materiałami biurowymi są nożyczki dla leworęcznych.
Tak samo powinniśmy zmienić podejście do autyzmu, zwłaszcza zespołu Aspergera. Zamiast tresować ich w zachowywaniu się jak neurotypowi powinniśmy zaakceptować ich takimi, jacy są i pozwalać im rozwijać i wykorzystywać swoje specjalne talenty. Warto. Ławicka często podaje przykład Messiego (aspi). Gdyby jego rodzice poddawali go terapiom, jakie zaleca się autystycznym, to spędziłby dzieciństwo w gabinetach psychoterapeutów i na terapiach grupowych. Nie nauczyłby się grać w piłkę i wyrósłby na zahukanego, posłusznego i milczącego młodzieńca anie na bezczelnego piłkarskiego gwiazdora.

Ku pamięci

[man_sapiens]

Miesiąc świadomości autyzmu kończy się. To tak na wszelaki przypadek, gdybyście znaleźli się w towarzystwie jakiegoś autystycznego.

[inna57]

Proste zasady które pozwolą dzieciom z ZA normalnie funkcjonować. Ja już jestem stara ale miałam szczęście bo był u mego boku ktoś kto rozumiał i potrafił kochać trochę inną córkę. To dzięki mojemu tacie nauczyłam się normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Ty też jesteś takim wspaniałym tatą. Życzę wytrwałości, wiem że czasami jest Wam trudno ale uda Wam się. Wierzę że tak będzie bo kochasz miłością absolutną taką której potrzebują dzieci z ZA. I będzie tak wbrew temu barbarzyństwu które gotuje "deforma edukacji".

[yoma]

To mi przypomina, jak kiedyś z synkiem w ogrodzie botanicznym bywszy, spotkałam drugą matkę z synkiem trochę starszym i się oba synki zaczęły bardzo fajnie bawić. Na koniec matka zaczęła mi wylewnie dziękować. Wytrzeszczyłam gały, a ona: - Bo Szymek jest autystykiem i się nikt z nim nie bawi.

I tak się wtedy zaczęłam zastanawiać i do tej pory się zastanawiam, gdzie te wszystkie dzieci z edycji limitowanych, poza przychodniami i szpitalami, są. Neuronietypowe, psychonietypowe, z krótszą nóżką, z rurką, z paraplegią itd., etc. Bo przecież są, a w przestrzeni publicznej ich nie ma.

[ave.duce]

Jestem z Wami od lat...
Trzymajcie się, kochani!

[inna57]

Wczoraj przeczytałam, pod artykułem o spektrum autyzmu, wypowiedź którą można skwitować tym że to autyzm jest wyższym poziomem świadomości. Więc jeśli chcecie odejść krok dalej od drzewa z którego zeszliśmy szukajcie w sobie autystyka.
Ja asperger.

[trusiaa]

A Mana nie ma. Wzdech.