syn uciekł od nas

[usmiechmidaj]

syn na dobre wyprowadzil sie z domu . ma 17 lat . nie mogę o niczym innym
myślec jak tylko o zaniedbaniach i błędach , które popełniłam w jego wychowaniu.
boje się o jego przyszłość , bo ma w sobie duży poziom agresji . do tego nie
chce sie uczyć mimo niezłych predyspozycji.
co mi pozostało ? czekać czy może jeszcze walczyć o niego . dodam ,że odnosi
się do mnie z dużą nienawiścia

[bracialwieserce]

Proszę DOKładnie opisać problem? Czemu syn się wyprowadził
wasze wzajemne relacje info jest skąpe.

[marionaud_1]

I napisz, z czego się utrzymuje oraz coś o jego motywacji.I ja
sama, i moje dorastające dzieci też wyporwadzilismy się dość
wcześnie z domu (w trakcie studiow) - z potrzeby bycia "na swoim" i
tylko nieco przeciw rodzicom. CZy potrafisz to rozpoznać u syna?

[usmiechmidaj]

jakiś czas temu -rok , dwa , mówił ,że jak dorośnie to sie wyprowadzi .
motywował to głownie awanturami w domu i złym traktowaniem jego.
wyprowadził sie do dziadkow , którzy od dawna sugerowali mu , że on to powinien
mieszkać z nimi .
ja namowy dziadków odbieram jako traktowanie dziecka jak zabawki i chęć
przywłaszczenia go sobie .
ale tak jak napisalam najbardziej nie mogę sobie darowac wszystkich zaniedbań i
głupot z mojej strony , które doprowadziły do tego ,że jest jaki jest .

[nat.wroclaw]

usmiechmidaj napisała:

> motywował to głownie awanturami w domu i złym traktowaniem jego.

> ale tak jak napisalam najbardziej nie mogę sobie darowac wszystkich zaniedbań
i głupot z mojej strony , które doprowadziły do tego ,że jest jaki jest .

> co mi pozostało ?

Przełknąć.

[usmiechmidaj]

przełknąć nie mogę, bo nadal zależy mi na jego przyszłości

[verdana]

Nie da się traktować 17-latka jak zabawki i "przywłaszczyć go
sobie" - piszesz o synu, jakby miał lat 7, a nie za rok miał być
pełnoletni.
Czy rzeczywiscie w domu były awantury? Czy są nadal? Co oznacza, ze
uwazał, ze był źle traktowany?

[usmiechmidaj]

tak awantury były .
dziadkowie ,gdy u nich mieszkaliśmy po prostu go zawłaszczali.
jak się wyprowadzaliśmy to nawet wtedy naciskali , żeby on z nimi został . miał
14 lat.

[deodyma]

a te klotnie i awantury faktycznie mialy miejsce w Waszym domu?

[tully.makker]

Wyprowadzka do dziadkow to nie tragedia zyciowa.

[doctor.no.1]

Wiesz, dzieci nie uciekają z kochających domów i od dobrych
rodziców...

[tully.makker]

To akurat nieprawda. Dzieci to ludzie, maja swoje potrzeby i styl
bycia czesto rozniacy sie od rodzicow, czasami po porstu nie ma
chemii. A idealnych domow i idealnych rodzicow nie ma.

[kochamkotyijuz]

Za malo tu danych, ale moze byc ,ze nadmiernie go kontrolowalas
ingerowalas w jego prywatne sprawy,upominalas,radzilas kiedy rad
sluchac nie chcial i to wywolywalo w nim agresje wobec ciebie.
Uciekl do dziadkow bo bedzie mu latwiej nimi manipulowac.
Dobrze przynajmniej ,ze wiesz ,ze jest caly i zdrowy.

[usmiechmidaj]

tak własnie było . były ciągle jeden temat . rób lekcje . a on wolała gry
komputerowe.
u dziatków ma rzeczywiście luz-blus

[mgla_jedwabna]

To akurat prawda. Dzieci nie uciekają z kochających domów. Jeśli wyprowadzają się z prostej potrzeby prowadzenia stylu życia różniącego sie od stylu rodziców, nie ma to charakteru ucieczki.

[kajda28]

U mnie nie było kochającego się domu, a jednak nie chciałam z niego
uciekać- czułam się tam bezpiecznie. Odchodząc od męża też
wiedziałam że zawsze mogę wrócić do domu rodzinnego, nawet nie
uzgadniając to wcześniej z rodzicami- oczywiście tylko na krótki
okres czasu- ale to zawsze będzie moja przystań, schronienie. To źle
jak młody człowiek nie czuję się bezpiecznie w swoim domu, jak nie
traktuje go jak swojego domu.

[usmiechmidaj]

i o takim domu do , którego można wrócić własnie marzyłam dla moich dzieci . na
razie rzeczywistośc rozmineła sie z marzeniami i dlatego tak sie dręczę.
przypominam sobie wszystkie błędy.

dziękuje tym , którzy pocieszaja ,że to nie koniec świata

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Rozumiem Pani dylematy i niewesołe refleksje.Szczególnie, że syn nie dokonał
naturalnej, rozwojowej separacji, ale zmienił opiekunów czym zamanifestował
swoje niezadowolenie wobec domu rodzinnego. Nie jestem pewna, ale wydaje mi się,
że skoro nie jest pełnoletni Państwo jako rodzice czyli jego przedstawiciele
ustawowi, w rozumieniu kodeksu rodzinnego, jesteście zobowiązani do opieki nad
nim i związanej z tą opieką odpowiedzialności. I dlatego, być może , powinniście
zażądać jego powrotu, posługując się także i tym argumentem.
Skoro zdarzyła się ta sytuacja, wiedząc ile krytycznych myśli ma Pani pod swoim
adresem, warto pomyśleć o pracy nad sobą. I to bez względu na to czy syn
mieszka z Panią czy nie. Zawsze warto coś zmienić w Waszych relacjach.
Dlatego zaproponowałabym Pani wyjazd na Grupę Otwarcia organizowany przez
Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie dla osób z całej Polski. Jest to forma
intensywnego treningu interpersonalnego czy też terapii grupowej podczas którego
można popracować nad rozmaitymi problemami relacyjnymi. Po szczegóły odsyłam na
stronę internetową Laboratorium www.lps.pl.
Wydaje mi się, ze to dobra propozycja dla poprawy Pani relacji z synem na
przyszłość. Przecież jeszcze nie abdykowała Pan z roli matki. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[verdana]

Może prawnie można "zażądać" powrotu 17-laka, watpię jednak czy
jakikolwiek sad nakaże osobie w tym wieku, ktora nie mieszka p[od
mostem, tylko z dziadkami, aby wrocila do domu. Drugi problem -
nastolatek sprowadzony do domu sadownie moze zrobić coć o wiele
gorszego, niż wyprowadzenie się do babci. Trzeci - udzielając rad
matce, od ktorej uciekło dziecko należy zastanowić si, czy dając jej
radę , jak siłą sprowadzić dziecko do domu, nie skrzywdzi się
dziecka - to nie walizka.
Poprawiać relacje z synem, można i trzeba. Wykorzystywać prawo, aby
sprowadzić go do domu, ktorego nienawidzi - to najgorsza rada, jaka
spotkalam na tym forum.

też jestem zdumiona

[iwoniaw]

- nie tylko, że taka rada pada w opisanej sytuacji, ale że jeszcze od
"eksperta"...

Zgadzam się z pozostałymi osobami w tym wątku - trzeba zacząć od
zmian samej siebie, wyciągnąć do dziecka rękę, może iść na terapię
(na początek bez dziecka) - ale ściągać 17-latka do domu za pomocą
aparatu państwowego (na rok zresztą tylko najprawdopodobniej) w
sytuacji, gdy mieszka z bliską rodziną i wiemy, że jest bezpieczny?
Toż to jakieś koszmarne nieporozumienie.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Nigdzie w swojej wypowiedzi na namawiam do używania aparatu
państwowego ( czytaj w tym wypadku: sądu ) do uregulowania spraw
między opisanymi rodzicami a ich synem. Zdziwiła mnie zatem ta
interpretacja i chcę ją sprostować.
Radzę natomiast, i z tego się nie wycofuję, aby wykorzystać swoją
rodzcielska odpowiedzialność jako argument w rozmowie. Np w
rozmowie z synem lub z dziadkami, którzy przejęli faktyczną
opiekę nad nim i którzy uczestniczą w sporze, jak napisała autorka
wątku.
Tym niemniej w sytuacji istotnej i poważnej ( może nie w tej

[leni6]

Nic nie zrobisz. Spróbuj na nowo ułożyć sobie relacje z synem w nowej sytuacji.
Bez awantur i pretensji, tylko traktując go jako młodego dorosłego człowieka,
który może sam o sobie decydować.

[doctor.no.1]

Pewnie, że najłatwiej napisać, że u dziadków "może nic nie robić a w
domu musi się uczyć"... Tymczasem relacja między dzieckiem a
rodzicem to coś więcej niż tylko nauka czy odpędzanie od komputera...

Nie czuję w Twoich wypowiedziać ciepła matczynego czy autentycznej,
ciepłej troski o dziecko. Takiego ciepła, jakie wynika z matczynej
bezinteresownej miłości...

[marianka_marianka]

A ja tylko dodam, że łatwiej będzie ponownie nawiązać z synem dobre relacje, kiedy nie mieszka z Wami pod jednym dachem.

[kochamkotyijuz]

A skad takie ataki na pania Agnieszke?Przeciez wyraznie napisala,ze
mozna byloby zazadac sadowego powrotu syna do domu a nie ,ze tak
TRZEBA postapic.Uwazam ,ze ona jako ekspert wie wiecej niz my tu
razem w kupe wziete.Skoro tak napisala tzn ,ze niejednokrotnie
spotkala sie z podobnym przypadkiem.No coz okres dojrzewania,czas
buntu,pretensji do swiata dopada i nasza pocieche.Tylko jedna sie
kotroluje a druga juz nie.Ja nie dziwie sie autorce watku za swoje
podejcie.Dlaczego ma przymykac oko na fanabrie rozwydrzonego synka???
Nic to sie ma do niej jako matki dobrej czy nie.Sytuacja wymknela
jej sie spod kontroli bo pewnie bardzo sie starala jako matka i
nieslusznie czuje sie tak traktowana przez wlasnego syna.No ale jak
to w zyciu bywa najedzony glodnego nie zrozumie.

[p_wolf]

> Poprawiać relacje z synem, można i trzeba. Wykorzystywać prawo, aby
> sprowadzić go do domu, ktorego nienawidzi - to najgorsza rada, jaka
> spotkalam na tym forum.

Myślę dokładnie to samo. Jeżeli dojdzie np. do doprowadzenia syna do domu przez
policję, to autorka wątku może w dniu jego 18 urodzin widzieć syna ostatni raz w
swoim życiu.


> Dlaczego ma przymykac oko na fanabrie rozwydrzonego synka???
> Nic to sie ma do niej jako matki dobrej czy nie.

Jeżeli syn był np. bity, a jedyny kontakt z matką polegał na słuchaniu mantry
"dlaczego znów nie odrabiasz lekcji", to jego ucieczka z domu nie była
fanaberią. Dzieci nie podejmują decyzji o zmianie opiekunów ot tak, bo słonko
zaszło za chmurkę.


> Sytuacja wymknela
> jej sie spod kontroli bo pewnie bardzo sie starala jako matka i
> nieslusznie czuje sie tak traktowana przez wlasnego syna.

Te wszystkie dzieci kręcące się pod dworcem centralnym w Wawie też pewnie miały
rodziców którzy byli za dobrzy i za bardzo się starali.

[verdana]

Ekspert, ktory poucza matke, od ktorej ucieklo do dziadków
nastoletnie dziecko, ze może wykorzystać argument prawny - daje
matce broń do reki. Nie znając sytuacji , wiedzac, ze w domu byly
awantury podsuwa matce myśl, ze MOŻE wykorzystać prawo, aby syna do
domu sprowadzić. I nawet nie zdaje sobie Pani sprawy z możliwych
konsekwencji - pisze bowiem Pani nie do matki, ktorej dziecko
uprowadzono, ale do takiej,z ktorą 17-latek nie chce być. Nie
widząc, jak powazne sa powody ucieczki może Pani podsunąć rodzicom
myśl, ajk szantazem czy prawem sprowadzić do domu syna - być moze
uciekającego przed realnym zagrożeniem.
Poraza mnie ta beztroska.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Z jakiś powodów duża część mojej drugiej wypowiedzi nie wydrukowała się.
Postaram się więc ją dokończyć.
Myślę nadal, że rodzice są odpowiedzialni za nieletnie dzieci. Pod wieloma
względami w tym i prawnymi. Na przykład powinni takie dziecko utrzymywać. A może
tego chłopca już nie powinni, skoro sam podjął decyzję o wyprowadzce z domu ? A
może jeśli dziecko z ważnych dla niego powodów przestało lubić rodziców to
wygasa ich obowiązek alimentacyjny ? Przecież chłopiec podjął integralną
decyzję. Jak moje oponentki odpowiedziałby na takie pytania ? Nadto uważam,że
problemy nawet ze zbuntowanym siedemnastolatkiem, lepiej rozwiązywać tworząc
wspólną płaszczyznę. Nie znamy przyczyn decyzji chłopca o odejściu z domu.
Nastolatki skłonne są do decyzji impulsywnych. Rolą rodziców dzieci w tym wieku
jest właśnie nauka jak takie impulsy uczyć się powściągać lub przekładać je
na działania konstruktywne. Wydaje mi się, że bierne godzenie się z każdą
decyzją młodego człowieka, jest tak jak napisałam, abdykacją z roli rodzica.
Tego żadną miarą nie chcę promować.
Czasem postawienie granic dorastającemu dziecku, co nie oznacza siłowych
rozwiązań, jest oznaką miłości rodzicielskiej większą niż pozwalanie na każde,
nawet absurdalne czy niebezpieczne zachowanie.
Jeśli takie swoje zachowanie rodzic połączy z pracą nad sobą i refleksją nad
wpływem własnego zachowania na powstałą sytuację może polepszyć relację z
dzieckiem. I taką radę pozwoliłam sobie przekazać autorce wątku. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[verdana]

Rodzice mają obowiazek alimentować dziecko do 26 roku zycia, jeśli
się uczy - niezależnie z kim mieszka. Ich obowiązek alimentacyjny
nie wygasnie jeszcze co najmniej rok, bo do 18 roku życia nauka w
Polsce jest obowiazkowa. Wiec - prosze wybaczyć - to są po prostu
bzdury...
Nie ma Pani pojecia o tym, co dzieje się w domu - wiadomo, ze sa
awantury. Nie wie pani nawet, czy 17 latek nie jest bity, czy jest
dobrze traktowany, czy nie jest terroryzowany - nie wie Pani o tym
domu nic, oprócz tego co napisała matka. Stanęła Pani po stronie
rodziców, uznajac bezpodstawnie, ze mają oni albo rację w sporze,
albo przynajmniej część racji. Mozliwe, ze tak jest. Możliwe jednak,
ze dom tego 17-latka jest miejscem, w ktorym mlody człowiek byc nie
moze i nie powinien, a Pani radzi, jak go tam sprowadzić z
powrotem.
Co innego rozmowy z synem, a co innego wskazywanie rodzicom, jak
mogą strasząc syna czy dziadków sądem, albo wrecz wykorzystujac ten
sąd sprowadzić go do domu. Jesli syn wrocilby po zwyklych rozmowach -
byloby dobrze. Jednak pani wskazuje drogę, ktora moze spowodować,
ze dziecko zostanie sprowadzone do domu nie dzięki rozmowom, ale
dzięki szantazowi.
Czasem takie dzieci potem nie siedza grzecznie, ale uciekaja
naprawdę. Czasem, tracac jedyne bezpieczne miejsce, skaczą z okna.
Jak Pani, kompletnie nie wiedzac, co się dzieje w rodzinnym domu,
nie słuchając racji syna, moze być tak pewna, ze chodzi o
rozwydżonego lub zbuntowanego dzieciaka, ktoremu trzeba "stawiać
granice", a nie nieszczęśliwego 17-latka, ktory szuka bezpiecznego
miejsca poza domem?
Pani rada, bez wysluchania drugiej strony i jej racji jest
karygodna - nie waham się tego napisać.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Z całym szacunkeim dla Pani "Verdano" i Pani stanowiska w tej
sprawie, ale Pani też nie wie jak wygląda sytuacja w tym domu.
podobnie jak my wszyscy na forum. To co Pani napisała, to są
jedynie fantazje i przypuszczenia, do których także dochodzą emocje.
Uparcie Pani twierdzi, że w swoich wypowiedziach straszę rodziców
sądem, choć nic takiego nie napisałam. Napisałam wyraźnie o
odpowiedzialności rodziców za dziecko. Taka odpowiedzialność ma
wiele aspektów, w tym również prawne. I że warto o tym pamietać, bo
gdy dziecko nie mieszka w domu wpływ na jego zachowania i decyzje
jeszcze bardziej się zawęża. A chyba nie ma Pani nic przeciwko
wpływowi rodziców na dzieci. Choć bywa on różny i często
polemiczny, to nie oznacza, że rodzice winni się go definitywnie
pozbywać, ilekroć tak zadecyduje dziecko.
Szczerze mówiąc nie skupiałabym się na tym jednym aspekcie, bo nie
wydaje mi się on aż tak istotny, gdyby nie nieprawidłowa i trochę
tendencyjna interpretacja mojej wypowiedzi. Wyjaśnienie tego
wydaje się ważne, bo nieporozumienie czy tez niezrozumienie tej
kwestii, może wzbudzać zamieszanie w innych , którzy cztają
dyskusje na forum.
Dla mnie istotnym jest problem granic wpływu rodziców na decyzje
nastolatka, które często bywają nieracjonalne. I kiedy i jak godzić
się na te, które są racjonalne, ale trudne.
Ważne są dla mnie także uczucia rodziców, nawet tych, którzy
popełniają błędy, którzy zgubili drogę do swoich dzieci i kontakt z
nimi, a którzy mogą i mają prawo martwić się o nie, tęsknić, chcieć
coś zmieniać. Nawet jeśli robią to nieporadnie, z lękiem.
Autorka wątku ma refleksję nad swoim zachowaniem i ważne jest dla
mnie jak można jej pomóc tę refleksje dobrze wykorzystać. Agnieszka
Iwaszkiewicz

[verdana]

Ja też nie wiem.
Toteż nie daję rad matce.
jeśli nie wiadomo, o co chodzi, można wyobrazać sobie rózne
sytuacje. Rady musza być tak wywazone, aby uwzględnić to, ze mozliwa
jest racja obu stron. Nie mamy tu do czynienia z awanturą, po ktorej
nastolatek wybiegł z domu, trzaskając drzwiami, tylko z problemem,
ktory trwa, jak pisze matka od lat. Matka sama pisze o awanturach, o
tym, że syn jej nienawidzi - i że popelniala wiele błędów.
Na razie mieszkanie w domu spowodowało, ze nastolatek się nie uczy i
się wyprowadził. To nie trzylatek. To niemal dorosly facet i pisanie
o "decyzji dziecka" jest swoistą manipulacją.
W związku z tym, ze nie mamy pojecia, o co byly awantury, dlaczego
nastolatek od lat nienawidzi matki - oczywiście można radzic, aby
rozmawiać, poprawiać kontakty. Natomiast podawanie możliwosci
prawnych, jak sprowadzić dziecko do domu - a nawet zachęcanie, aby
17-latka do tego domu sprowadzić - to rada, z ktora nie moge się
zgodzić. Bo całkowicie pomija dobro tego mlodego czlowieka - nie
wiadomo co w domu się dzieje. pani interpretuje wieloletnie, fatalne
kontakty jako bunt - a moze to nie but, tylko racjonalna reakcja?
uczucia rodzicow sa wazne, ale drugorzedne. Matka, ktora przez 17
lat nie nawiazała kontaktu z synem nie powinna oczekiwać, aby syn
wrocił do domu.
Dobre wykorzystanie refleksji to być może pójscie do specjalisty od
terapii rodzinnej, który wyslucha OBU stron. Rozmowy z synem.
Rozmowy z dziadkami (jak podejrzewam - tesciami..). A przede
wszystkim zastanowienie się, ze dobro dziecka to nie tylko
pilnowanie nauki.

[rosapulchra-0]

czytanie ze zrozumieniem się kłania, verdano..