Ogromne dylematy - powrót po rozwodzie (długie)

[milo_z_wenus]

Wróciłam do byłego męża a teraz zaczynam czuć, że to jednak nie
miało większego sensu. Bylismy parą 11 lat, w tym małzeństwo 6.
Rozstalismy sie rok temu z hakiem. Mamy 3,5 letniego synka.
Postaram się krótko o mnie, o nas i w ogole na temat, Pozwole czasem
wrzucać pewne kwestie, które moze jakoś nieszczególnie sensowne, w
moim odczuciu jednak mogące miec znaczenie.

Poznaliśmy sie gdy ja mialam 19 lat, mąż 21. Ja bylam na pierwszym
roku studiow. Mąz nie studiował, pracował. Od początku różniło nas
wszystko; począwszy od statusu spolecznego i materialnego,
skonczywszy na zainteresowaniach i niestety poziomie intelektualnym.
Bylismy w sobie bardzo zakochani. Dla nas oboje był to pierwszy
poważny zwiazek i w sumie jedyny. Ja mialam na koncie kilka
nieodwzajemnionych "milosci" i byłam dosc zakompleksioną.
W naszym zwiazku jednak to ja byłam osobą wytyczającą cele i je
realizującą. Zmotywowałam męża by szedł na studia. On sam mial
szereg roznych pomyslow ktorych bez mojego wsparcia i pokierowania
nie umial sfinalizowć. Generalnie zawsze był bierny i mało
wymagający od życia. Tzn plany i marzenia miał wielkie, tym mi
swojego czasu imponował. Natomiast inicjatywy niewiele. Budowa
wlasnego domu, z ogrodem i szereg roznych "projektow" nigdy nie
ujrzalo swiatla dziennego.
Pierwsze 2-3 lata były ok. Potem kolejne lata nasz związek w duzej
mierze "toczył" sie na odleglosc bo mąż jeszcze w ostatnich latach
moich studiowo wyjechal zarobkowo za granice, potem musial ruszyć
sie za pracą w Polsce i zdecydować co dalej co tez wiązało sie z
widywaniem w weekendy. Ten okres nazwalabym "czekaniem na bliskość",
rezygnowaniem z wielu rzeczy, wakacji zeby on mógł się "rozwijać".
Ja byłam można powiedziec ustawiona, konczylam studia, obroniłam
prace z wyróżnieniem. Mielismy juz swoje mieszkanie, ktore dostalam
od rodzicow. Potem zaczelam pracować. Nie robie oszałamiającej
kariery ale od poczatku zarabiam więcej od męża. Dla niego nigdy nie
był to problem wrecz przeciwnie byl dumny ze mnie. Generalnie
pasowalo mu ze to ja dominuje i nosze spodnie, niby decyzje
podejmowalismy wspolnie ale to zwykle moje pomysly i ja zajmowalam
sie ich wykoaniem. On angazowal sie minimalnie. Znajomi potem z
perspektywy czasu oceniali ze go rozpuscilam.
Gdy skończyl sie okres tego mojego czekania na bliskosc, czyli
pracowalismy już oboje w miare stabilnie, mielismy mieszkanie,
samochod, duzo czasu dla siebie i ja wlasnie wtedy poczulam ze nie
ma tej bliskosci na ktora czekalam. Bylo to jakios po 6 latach bycia
razem. Pytalam go wtedy czy nie czuje ze niby jestesmy razem a jakby
osobno. Na co on odpowiadal że jak osobno, skoro jest obok mnie. Ja
chcialam wtedy wychodzic gdzies, spotykac sie ze znajomymi, spedzac
czas inaczej niz tylko w domu. On moich znajomych za bardzo nie
lubil, inna sprawa ze tez ich jakos nie bylo bardzo dużo, a on niby
znajomych - kolegow mial duzo ale nie bardzo nadawli sie na nasze
wspolne spotkania. Wg niego oczywiscie, byli to jego koledzy z
silowni czy treningow. Wtedy tez mialam krótki flirt z kolega w
pracy. Zaczelo sie od rozmow a skonczylo na kilku spotkaniach. On
sie troche za bardzo zaangazowal ja natomiast czulam sie strasznie,
ze przeciez mam takie fajne zycie, fajnego meza i jestem
niewdzięczna ze czegos ciągle mi brak. Zakonczylam tą znajomosc. Ale
pustkę i jakies deficyty emocjonalne niestety chcialam koniecznie
czyms wypełnic. Stwierdzilam ze byc moze to wszystko dlatego ze nie
mamy jeszcze dziecka, ze moze dlatego czuje co czuje. Spytalam meza
co o tym myśli. On oczywiscie jak zawsze (jak to oceniam teraz z
perspektywy) bierna akceptacja, skoro chcesz to jak najbardziej.
Wiem, ze to juz wtedy byly znaki ostrzegawcze, ze decyzja o dzicku
na tamten moment nie byla dobra-wiem to juz to z sobą rozliczylam...
Ale stało sie. Nie tak od razu bo okazalo sie, że bede miala dosc
powazne problemy z zajsciem w ciąze, o ile w ogole to bedzie
mozliwe. Zaczeło sie wiec staranie o dziecko, jezdzenie po
lekarzach, badania. Po 2 latach udało sie i zaszlam w ciąze. Mąż
wtedy niestety zostal przeniesiony do innego miasta i znowu moglismy
widywac sie tylko w weekendy. Zostalam wiec w sumie sama w ciązy, do
pojawienia sie komplikacji pracowalam i dawalam sobie swietnie sama.
Okres ciązy wspominam jako najcudowniejszy okres w moim zyciu. Mimo
ze pod koniec 2 trymestru pojawilo sie zagorozenie porodem
przedwczesnym to jakos udalo sie dotrwac do bezpiecznego dla dziecka
terminu. Troche lezalam w szpitalu, troche u rodzicow. Jak odeszly
mi wody bylam z mama i to ona byla ze mna w szpitalu jak urodził sie
synek. Mimo ze byla taka mozliwosc maz nie przyjechal na drugi dzien
bo byl na szkoleniu, z ktorego wracal we srode, wiec stwierdzil ze
nie oplaca mu sie jechac na drugi dzien jak bedzie w domu juz we
srode. Nie trudno nie przyznac mu racji... Jednak bolało. To ze
nigdy nie czułam sie dla niego najwazniejsza. Mówił ze kocha ale
nigdy chyba tego tak w pełni nie czulam.
Nigdy tez jakos specjalnie nie okazywal mi uczuc, nie przytulał ale
zawsze tlumaczyl ze on nie potrafi bo w domu go tego nie nauczyli. Z
czasem to mialam wrazenie ze jak sie przytula to tylko wtedy gdy ma
ochote na sex. Z seksem tez z czasem było słabo, glownie z mojej
strony. Potem juz sam mi mówił ze powinnam isc do seksuologa bo cos
ze mna nie tak, ze nie mam ochoty wiecznie, ze jestem zimna jak lód.
Ale wracajac do tematu... okres po narodzinach synka był poczatkowo
przyzwoity. Maz angazowal sie pod wplywem moich prosb w opieke nad
malym, kapal, przewijal przez kilka pierwszych tygodni. Potem ja
wrocilam do pracy, maz wrocil znowu do domu (sluzbowo zostal znowu
przywrocony) powinno wszystko zaczac sie ukladac. Ale bylo coraz
gorzej. Wiadomo czas dla zwiazku dla mnie w tzw okresie
wczesnodzieciecym moze rodzic problemy. Niestety dla nas to juz byla
rownia pochyła. A juz calkowicie stracilam nadzieje ze to sie da
uratowac, gdy zorganizowalam (niestety znowu sama) chrzest malego i
rownoczesnie nasz slub koscielny. To był koszmarnie glupi pomysł...
wiem... Ale mądry Polak po szkodzie, sama tez potrafie sie surowo
ocenic. Slub koscielny podsunal nam ksiadz ze niby konieczny do
ochrzczenia dziecka. Ja mimo kryzysu bylam tak zaprogramowana ze ten
moj zwiazek to na cale zycie, ze zawsze bedziemy razem a moze
ceromonia, przysiega obudzą w mezu jakies uczucia. Moze tos sie
zacznie jeszcze tlic. Niestety ta uroczystosc to był najbardziej
koszmarny dzien w moim zyciu. Po ceremonii byla mala impreza dla
rodziny i znajomych. Potraktowal mnie okropnie... Poczawszy od
momentu skladania przysiegi kiedy nie spojrzal mi nawet w oczy
skonczywszy na imprezie, na ktorej bylam wrogiem nr 1 bo tylko mu
przeszkadzalam w zabawie z jego kolegami...
Potem bylo juz tylko gorzej. Maly zaczal chorowac, miał zabieg w
szpitalu, gdzie spedzilam z nim kilka dni, nie opuszczajac go nawet
na chwile. Mąz wtedy intewsyniwe pracowal, nie byl z nami w
szpitalu, raz odwiedzil nas wieczor to nie wpadl nawet ze moge byc
glodna bo przeciez 1,5 rocznego dziecka nie zostawie samego zeby
sobie isc na obiad. Bylam coraz bardziej rozczarowane. Frustracja
rosła i napiecie przez rok. Az w koncu pekłam jak uslyszalam od
niego serie wyrzutow ze odebralam mu radosc z zycia, ze przeze mnie
nie zrealizowal swoich marzen zawodowych, ze jestem zimna i nie ma
ze mna nawet udanego sexu. Ja nie mogłam zniesc jego lenistwa,
codziennego spania po pracy, braku incjatywy, biernosci i z drugiej
strony postawy roszczeniowej, ze mu sie cos nalezy. Wtedy cos we
mnie pękło i powiedzialam ze daje mu czas zeby soebi cos znalazł i
sie wyprowadzil od nas. Poczatkowo myslal ze to jakas fanaberia z
mojej strony. Ja jednak wiedzialam ze nie ma odwrotu, ze nie chce go
znac. W koncu spakowalam jego rzeczy i sie obrazony wyprowadzil.
Poczatkowo liczylam ze

[marzeka1]

Błagam, skróć o połowę tę wypowiedź.

[milo_z_wenus]

nawet nie wiedzialam ze wyjdzie takie dlugie ale ciezko to streścic,
naprawde. Najwyzej nie czytajcie, rozumiem ze moze byc irytujace

[carrie78]

A ja przeczytałam...
Współczuję Ci, ale chyba to taki typ faceta motylka. Dawałaś mu
dużo, skończyło się, to sie postarał na tyle, żeby to odzyskać. Nie
wygląda, żeby coś więcej z tego było.
A skoro Ty nic nie czujesz do niego... Tylko dla dziecka, to nie
możesz się męczyć. Będziecie się kłócić, będziesz sfrustrowana i
jeszcze bardziej zaszkodzisz małemu.
Chyba bym na Twoim miejscu zrezygnowała z tego związku.

C.D. Ogromne dylematy - powrót po rozwodzie (długi

[milo_z_wenus]

Poczatkowo liczylam ze jak dotrze do niegoe ze mnie stracil i
dziecko to sie opamieta, ze bedzie walczyc zeby nas odzyskac. Nic
takiego sie nie stalo, jedynie co potrafil mi powiedziec ze
zrozumial jakim jest glupcem ze po tylu latach wylądował na bruku,
ze nie ma mieszkania, nic! Na szczescie mieszkanie bylo moje wiec
bylam panią swojego losu. Dziecko w ogole go nie interesowalo,
powiedzial ze moze placic alimenty i nie jest mu do niczego
potrzebny. Bylam zszkowana, ze nie ubolewa nad tym ze stracil
kobiete i dziecko tylko mieszkanie. Przez nastepne miesiace troche
sie polepszylo, przychodzil do dziecka praktycznie codziennie bo
mielismy taki uklad ze on zwalnial opiekunke, ja pracowalam dluzej.
W weekendy jezdzil do swojego rodzinnego miasta i tam sie bawil i
imprezowal. W miedzyczasie wmanewrowal mnie jeszcze w spłacanie rat
za komputer, ktory kupil na krotką chwile przed rozstaneim, bez
mojej zgody oczywiscie. Pozalil sie ze nie ma kasy, ze go wyrzucilam
i on sie nie ma gdzie podziac wiec ze skoro nie ma gdzie tego
komputera i tak gdzie wziasc to moze bym splacila te raty. Zgodzilam
sie bo zrobilo mi sie go jeszcze zal. Zreszta nieważne, nie ma sensu
mnozyc takich przykladem. Zawsze byl lekkoduchem jezeli chodzi o
pieniądze, w dodatku czego nigdy w nim nie lubilma taką
cechę „drobnego cwaniaczka“ zeby miec ale sie nie narobic za
specjalnie. Nie bylo nigdy to groźne ani szczegolnie uciążliwe,
zwłaszcza ze finansowo bylismy ustawieni, glownie dzięki mnie
niestety.
Tak stosunek do mnie trwal do momentu az doszedl do wniosku ze
pewien facet pojawil sie na powaznie w moim zyciu. Faktyycznie tak
nie bylo, byly to początki znajomosci ale jakos nic nie wyszlo. On
jednak zrobil sobie nadbudowe ze ja odchodze od niego bo mam kogos i
on na to nie pozwoli. ZBieglo sie to z moim pozwem rozowodym. Wtedy
zaczal niby walczyc, okazalo sie ze zainstalowal jakiego szpiega na
tym moim komputerze i sledzil moja korespondencie itp. Niby z
milosci, niby tak mnie kochal ze sobie nie wyobraza ze moze mnie
stracic, ze dla niego najwazniejsza jest rodzina itp. Ja czulam ze
go nie kocham i poki synek jest mały trzeba to skonczyc bo on sie
nigdy nie zmieni a ja pewnych rzeczy nie zaakceptuje. Rozwod bez
orzekania o winie trwal 20 minut. On prawie sie poplakal, przyznal
przed sadem ze to wszystko jego wina, ze zaniedbal i nie podolal
roli ojca i meza. Wszystko pięknie brzmialo ale mnie to nie ruszalo.
Wtedy. Czekalam na swoje nowe zycie. Wychodzilam do ludzi, kilka
razy bylamna randce, bylo mi dobrze. Dawalam sobie rade ze
wszystkim. Ale on zaczal coraz bardziej wchodzic w moje zycie,
troche stracilam czujnosc… Przychodzil codziennie do malego i
siedzial do wieczora, bo sam nie wynajął nic tylko zamieszkal w
internacie ktory oferuje jego praca, wiec nie mial gdzie synka
zabierac. Mi zalezalo na tym by maly mial kontakt z ojcem jak
najczesciej, zeby nie odczuwal tak bardzo ze nie jestesmy razem wiec
pozwalalam na jego wysiadywanie kazdego dnia u mnie. Do jakiegos
momentu bardzo sie pilnowalam, o nic go nie prsoilam, sama robilam
zakupy, planowalam wszystko, chcialam jasno mu dac do zrozumienia ze
jestem niezalezna i nie chce jego pomocy. Raz zabral mi smieci,
potem zaczal robic to czesciej, zrobil zakupy czy poniosl ciezkie
siatki. Potem stwierdzilam ze czemu nie? W koncu i tak ja dzwigam na
sobie wszystko. I tak jakos wlazl w moje zycie znowu. Czasem
opowiadal cos o sobie, bylam zdziwiona ze zmienil pewne
przyzwyczajenia, ze mysli cos powaznie i zaczal cos tam realizowac.
Rano biega przed pracą, wstaje o 6 a wczesniej nigdy nie szlo go
sciagnac z lozka, w weekendy to zwykle on spal do 10 a ja zasuwalam
juz od samego rana. Nie wiem czemy ale tak sobie pomyslalam ze moze
sie zmienil, zrozumial…. Byl zawsze do dyspozycji, nawet na
sylwestra poszłam ze znajomymi a on zostal z malym. Jedynie na
weekendy wyjezdzal i pewnie sobie imprezowal ale mi akurat nic do
tego. Ja w miedzyczasie poznalam faceta, myslalam ze to moze byc
obiecująca znajomosc, pewnie troche idealizowalam (mam tendencje)
ale nic z tego nie wyszło. Byłam rozczarowana, pewnie samotna, w
okolicy rozchodzace sie z mezami kolezanki w bardziej drascznych
okolicznosciach. W dodatku bardzo monco siedzi we mnie poczucie winy
w stosunku do synky, ze pozbawilam go w jakims sensie posiadania
pelnej rodziny, ze zaden mezczyzna ktory pojawilby sie w moim zyciu
nigdy go nie zaakceptuje i pokocha tak jak jego ojciec. Bylam taka
zdołowona ze stwierdzilam ze moze da sie cos wykrzesac, ze przeciez
tak sie kochalismy kiedys, ze w sumie nie jest taki najgorszy, ze
jaki facet przez tyle mscy nie szukalby innej kobiety, tylko
przychodzil do bylej zony i dziecka. Ze pomaga mi wiec moze jednak
mnie kocha? On przeciez nigdy mnie nie zostawi, nie odejdzie, skoro
dzo dziz tkwi przy mnie… I poddana takim myslom i nastrojom wrocilam
do niego… Początkowo bylo nieźle bo oboje mielismy pracowac nad ta
strona emocjonalna zeby sobie okzywac uczucia itp. Poniewaz zostawal
na noc wiec sama nie wiem kiedy ale sprowadzil sie spowrotem. I
wtedy zaczely mnie irytowac kwestie finansowe; okazalo sie ze ma
dlugi; karta kredytowa zadluzona, i 2 inne pozyczyczki. Kasa poszła
na ciuchy i imprezy, telewizor plazmowy dla taty i gaz do samochodu.
Wyszło na to ze mieszka a daje mi tylko alimety, co de facto
stanowii tylko polowe tego co place opiekunce. Zeby dolozyc mi do
mieszkania to powiedzial ze nie ma niestety, ze bedzie mial podwyzke
w pracy to bedzie dawal. A na jedzenie i bieżace wydatki placil
sobie karta kredytowa. Wtedy mnie troche zdystansowalo… Nagle te
wszystkie palny ktore zaczelismy snuc po powrocie, ze moze bysmy
wzieli kredyt wynajeli moje mieszkanie i wybudowali dom, zeby miec
cos swojego poszły w łeb. Znowu niestety jego mrzonki i marzenia
ktorych jesli nie zrealizuje ja za nas oboje on na pewno ich nie
urealni. Nie wiem jak wyobrazam sobie splacanie duzego kredytu na
dom jezeli nie potrafi ogarnoac swoich finansow w perspekwywie
blisko roku, tak zeby starczalo mu do 1. Niestety zaczelam myslec ze
tak naprawde ta wielka milosc ktora deklaruje to moze wygoda jednak.
Wprowadzilam wtedy podzial kasy i ustalilam ze ma dokladac sie do
mieszkania jezeli chce mieszkac plus oczywiscie alimenty. Zgodzil
sie ale z racji ze podwyzka z pracy mu sie opoznia w sumie 2 msce
nie dostalam wiecej niz alimenty. Zakupy do domu robimy na zmiane.
Niby ustalenia są ale ja mu nie ufam. I dochodze do wniosku ze chyba
nie kocham… Zaczelam patrzec juz z boku ze oprocz dziecka to w sumie
nie wiele nas łączy. Tylko o malym rozmawiamy z pasją i godzinami. I
w sumie tyle. Nie mamy wspolnych zainteresowan, marzen, nawet
wspolnych znajomych… Z drugiej strony w miare moglibysmy sie
dogadac, funcjonowac tak ze wzgledu na dziecko, ale ja tęsknie za
innym zyciem.
Nie wiem czy warto to ratować? Po tych moich wątpliwosciach, ciezko
mi sie teraz przelamac i w oogole o to walczyc…On twierdzi i
zapewnia ze kocha ale ja juz sama nie wiem czy ma to znaczenie bo ja
chyba nie. Boje sie jednak ze jak odejde juz ostatecznie to
przyjdzie moment ze znowu bede chciala wrocic, nie wiem trudno mi to
zrozumiec ale w jakis sposob daje mi poczucie bezpieczesntwa bo jest
przewidywalny. I przeraza mnie to ze on zwiaze sie z jakas kobieta i
wybuduje z nią ten cholerny dom i ze bedzie dla niej taki jak dla
mnie nidgy nie byl. I ze synek mi kiedys wypomni ze tata chcial z
nami byc, a ja go odrzucialam. I to ostatnie jest najgorsze…

[doctor.no.1]

Przeczytałam wszystko i ... nie bardzo rozumiem sytuację - czy teraz
wszystko jest okej poza finansami?

Finanse

[milo_z_wenus]

Finanse i związane z tym ustalenia rzutuja na moje zaufanie do niego. Dlatego
reszta robi sie nie ok bo ja sie zacinam w sobie bo nie wiem na ile moge mu
ufać. Wiesz umawiamy sie ze bierze nieoprocentowany kredyt z pracy zeby splacic
karte kredytowa zeby móc ją zamknac. Karty jednak nie zamyka bo okazalo sie ze
wyszly niezapowiedziane wydatki i nie ma na zycie wiec karte zadluza od nowa. W
momencie kiedy ustalamy te kwestie mógł powiedziec karte splace ale nie zamkne
bo nie wyrobie finansowo. Równolegle mówi mi ze chcialby zebysmy wybudowali dom
i ze rodzina jest dla niego najwazniejsza teraz, ze chcialby nawet drugie
dziecko. Jak mam mu ufac skoro nie ogarnia i dotrzymuje slowa?
Mi nigdy nie chodzilo o kase, moge znowu miec wszystko na glowie ale wlasnie
chcialam od nowa budowac na podziale odpowiedzialnosci. Nie chcialam zeby
wrocily dawne czasy i warunki wtedy panujace.

[bez_przekazu]

no i co cie przy nim trzyma poza finansami?
milo_z_wenus napisała:

> Finanse i związane z tym ustalenia rzutuja na moje zaufanie do niego. Dlatego
> reszta robi sie nie ok bo ja sie zacinam w sobie bo nie wiem na ile moge mu
> ufać. Wiesz umawiamy sie ze bierze nieoprocentowany kredyt z pracy zeby splacic
> karte kredytowa zeby móc ją zamknac. Karty jednak nie zamyka bo okazalo sie ze
> wyszly niezapowiedziane wydatki i nie ma na zycie wiec karte zadluza od nowa. W
> momencie kiedy ustalamy te kwestie mógł powiedziec karte splace ale nie zamkne
> bo nie wyrobie finansowo. Równolegle mówi mi ze chcialby zebysmy wybudowali dom
> i ze rodzina jest dla niego najwazniejsza teraz, ze chcialby nawet drugie
> dziecko. Jak mam mu ufac skoro nie ogarnia i dotrzymuje slowa?
> Mi nigdy nie chodzilo o kase, moge znowu miec wszystko na glowie ale wlasnie
> chcialam od nowa budowac na podziale odpowiedzialnosci. Nie chcialam zeby
> wrocily dawne czasy i warunki wtedy panujace.

[jagoodka29]

Moja Kochana. Rozumiem CIe w całej rozciągłosci. Twoja historia jest bardzo podobna do mojej. Ty masz mieszkanie ( swoje po które łapy Twój ex nie wyciagnal- ja swoje wydarłam rodzicóm, a potem ex mi wydarł połowę przy rozwodzie).A co gorsza odeszłam do innego faceta i to z deszczu pod rynnę ( duzó by pisac o malzenstwie i tym kolejnym zwiazku nawet wiecej niz Ty).Moj maz tez byl moim piewszym mezczyzną. Teraz przezywam tak naprawde dwa rozwody, kłopoty finasowe i logistyczne które juz stały sie codziennoscia z która sie godzę powoli i czekam na lepsze jutro Poszłam n aterapię, bo okazało sie ze baaardzo jej potrzebuję i to nie w kontekscie rozwodu ale raczej całokształtu. Dopiero tam zrozumialam co chcialam budowac... ten dom ktory mielismy miec z mezem tez przerabialam i to ze on ma juz teraz inna ( od razu po rozwodzie zaczal sie z nia spotykac... wiec nie czekał długo). Te mysli ze to wlasnie z ta inna ten dom zbuduje mimo ze to ja mam z nim 2 dzieci i "kochalam za bardzo" . Coz CI poradzic. Tez chcialam wracac do exa.. nawet to z nim przerabialam ale nie chcial sluchac. W koncu to ja od niego odeszlam. To po terpaii zrozumiaam ze nie ma takiej opcji, nie chce i oby sobie Bóg nie zażartował i nam dróg nie skrzyował. Nie wchodiz sie dwa razy do tej samej rzeki. Never. Chociaz wiem ze sa pary ktorym sie udało. No cóz mysle ze było wiele czynników które na to wpłynęly zupełnie innych niz u mnie. Ja w kazdym razie juz nie chcę. Zbyt duzo poswiecałam zeby miec faceta, meza , rodzinę... Nie było warto i teraz to zrozumialam. Nie warto dla dzieci- bo najczesciej to na nich sie te powroty odbijaja najbardziej negatywnie.
POszukaj pomocy, wygadaj sie ( i tu i gdzie tylko mozesz:[e-mail]) i skieruj sie w zupełnie inna stronę.
Pozdrawiam

[iwoszka.0]

Ciekawe co p. Agnieszka o tym napisze. Mi się tak jakoś wydaje, że
szanse na związek z dobrymi emocjami są niewielkie.
Dobra kooperacja na etapie związku na odległoąść posłużyła Ci za
przesłankę do wniosku, iz można odbudować życie wspólne we
wszystkich wymiarach. To było chyba błedne rozumowanie.
Co dalej?
Pozostaje próba powrotu do dobrego związku na odległość. Dobre
rozmowy od synku pokazują, że on jest wspólną wartoscią.
Inny wariant, to wspólne życieobok siebie, ale bez ograniczania
sobie mozliwości budowania mocnych związków na zewnątrz.
Najgorszy wariant, to udawanie, że jesteście znowu szcześliwą parą,
która zaspokoaja wszystkie swoje potrzeby. Bo to chyba raczej nie
jest możliwe.
Pyatnie, jak żyć w nieudanym związku, nie marnując przy tym życia,
wcale nie jest ani teoretyczne, ani głupie.

[serendepity]

Podsumowujac: wrocil na stare smieci i do starych przyzwyczajen i to co
przeszkadzalo Ci wczesniej nie zmienilo sie. Skoro nie chcialas o juz przed
rozwodem, to po co Ci on po rozwodzie?

[lusitania2]

>Boje sie jednak ze jak odejde juz ostatecznie to
>przyjdzie moment ze znowu bede chciala wrocic, nie wiem trudno mi
>to zrozumiec ale w jakis sposob daje mi poczucie bezpieczesntwa bo
>jest przewidywalny.

lęk przed samotnością

>I przeraza mnie to ze on zwiaze sie z jakas kobieta i
>wybuduje z nią ten cholerny dom i ze bedzie dla niej taki jak dla
>mnie nidgy nie byl.

pies ogrodnika.


>I ze synek mi kiedys wypomni ze tata chcial z
>nami byc, a ja go odrzucialam. I to ostatnie jest najgorsze…

szczerze wątpię w to, że przed dzieckiem można ukryć emocjonalny
chłód, brak szacunku, panujący między rodzicami. Znam sporo osób,
które wcale nie są wdzięczne rodzicom za to, że dla tzw. "dobra
dzieci" się nie rozstali. wręcz przeciwnie, uważają, że lepiej
byłoby gdyby rodzice postanowili się rozejść, pozostając z jako
takim szacunkiem dla exmałżonka i współpracując dla dobra dziecka,
niż zostając razem odgrywali ten codzienny teatr, kiepsko ukrywając,
że na drugiej stronie mało im zależy, nie szanują się wzajemnie,
uważają za nieudacznika (który zniszczył im życie), tolerują z musu
itpitd.

[kochamkotyijuz]

Boje sie jednak ze jak odejde juz ostatecznie to
przyjdzie moment ze znowu bede chciala wrocic, nie wiem trudno mi to
zrozumiec ale w jakis sposob daje mi poczucie bezpieczesntwa bo jest
przewidywalny. I przeraza mnie to ze on zwiaze sie z jakas kobieta i
wybuduje z nią ten cholerny dom i ze bedzie dla niej taki jak dla
mnie nidgy nie byl.

Nie wiem czy cie dobrze zdiagnozuje, ale strasznie zalatuje mi tu
psem ogrodnika.Sama go nie chcesz ,ale mysl ,ze mogly miec inna cie
PRZERAZA.Hmmmm wiesz jakos nie wierze ,ze on tak bez powodu nie
szukal innej baby.Mysle ,ze (moze i calkiem nieswiadomie) dawalas mu
nadzieje na powrot.Mysle ,ze trzymalas go w takej rezerwie jak sie
nic ciekawszego nie trafi.A ,ze zaliczylas kosza randkowego to
pewnie samoocena troche podupadla,wiec dla otarcia lez zdecydowalas
sie przyjac z powrotem tego wiernego, sprawdzonego,
przewidywalnego ,dajacego poczucie bezpieczenstwa i najwazniejsze
ojca twojego dziecka.
Ja mam takie wrazenie ,ze ty sama nie wiesz czego chcesz.Jesli go
nie kochasz to sie z nim rozejdz.Dlaczego do niego wrocilas???Z
braku laku??Dla dziecka???Poza tym ponowie pytanie po kolezance
doktorownie.Co jeszcze oprocz finansow ci w nim przszkadza???Czy
poza ta sfera wszystko jest ok??
Z twojego dlugiego wpisu wynika ,ze twoj byly nie tuli ,nie patrzy
gleboko w oczy ,nie uzywa pieknych slowek ,ale to ty go odsunelas bo
stracilas ochote na sex,bylas zimna jak lod.Czy staralas sie to
jakos zmienic??bylas u ginekologa u sexuologa z tym problem???

Tutaj nikt za ciebie decyzji nie podejmie.Bycie z kims kogo sie nie
kocha dla dziecka tez nie jest rozwiazniem.
A czy ty przypadkiem nie boisz sie samotnosci???

kochamkoty

[milo_z_wenus]

Tak, myśle ze sporo w tym racji z tym psem ogrodnika. Mimo wszystko strasznie
boli ze spedzilas z facetem ponad 10 lat, bylas z nim w trudnych albo i
najtrudniejszych momentach w zyciu, pomagalas studiować i realizowac jego
marzenia, rezygnowalas z wakacji zeby byla kasa i czas na jego plany a on tak
naprawde nie wiele dawal z siebie. To raczej wiec bardziej bolesne niz slepo
ogrodniczo-zawistne, ze teraz byc moze obdarzy inna kobiete takim uczuciem na
jakie ja zawsze czekalam. No ale co tam, zwał jak zwał jestem psem ogrodnika.
Wierz mi ze chetnie bym tego nie chciala odczuwac :-/

Sama nie wiem czego chce. Hmmm to prawda dlatego pewnie tu sie "wypociłam" bo to
co tu napiszecie pozwoli mi moze dostrzec cos czego nie widze lub nie chce
widziec. Byc moze tez spojrze na sprawe z innej perspektywy.
Wiem ze zawsze chcialam miec rodzine, ktora sie nie rozpadnie. Tęsknie za
uczuciem, pertnerstwem, zebym mogla kochac i to z wzajemnoscia. Naiwne pewnie?
Wiem. Mam tego swiadomosc dlatego probuje mimo wszystko odbudowac cos, obudzic w
sobie jezeli jeszcze sie da.
Co do sexu, to wiesz, trudno zdobyc sie na entuzjazm w lozku kiedy nie ma zadnej
bliskosci w ciagu dnia a zwykle przytulenie inicjowane z jego strony mialo sie
wg niego konczyc zblizeniem. Trudno miec ochote na sex jak choruje Ci non stop
dziecko, a maz ma gleboko gdzies i znika sobie z domu na caly wieczor zeby potem
wrocic o 23 i miec pretensje ze nigdy go nie zaskocze czekajac w ekstra
seksownej bieliznie. Gdyby nie bylo komunikacja jeszcze to faktycznie mozna
byloby mnie winic ale ja mówilam o swoich potrzebach, czego potrzeba mi i co on
powinien zrobic zeby mnie wtej bieliznie zastac. To wiesz co uslyszalam? Ze
jestem nienormalna bo jego kolezanka z pracy to jest od razu wilogtna jak maz
jej powie ze chce uprawiac z nia sex.A ja w sumie chcialam zeby byla jakas gra
wstepna, czulosc, zainteresowanie czy chociaz proba nawiazania jakiesj bliskosci
w ciagu dnia. Wszystko to dopiero zrozumial jak bylismy rozwiedzeni. Wtedy juz
nie bylam nienormalna tylko moje potrzeby mialy jednak sens. Wiec blagam nie
wysylaj mnie do seksuologa bo ze mna wszytko w tej sferze ok.

Samotnoci tez sie boje.

A co do finansow i tej sfery jeszcze to brak zaufania jaki sie wkradl wynika tez
z podejrzenia ze mna ma wygodne i spokojne zycie. Komfort. O nowa kobiete
musialby zawalczyc. Muialby cos miec a nie ma nic, procz dlugow. Przez wiele lat
nie czulam sie tak do konca kochana dlatego teraz strasznie boje sie czy uczucia
ktore deklaruje jest faktycznie takie jak zapewnia. Blokuje mnie to i trudno
wykrzesac mi teraz zeby sie zblizyc i dopuscic do siebie czy to faktycznie z
mojej strony tez jakies uczucie, czy po prostu to o czym piszesz

[milo_z_wenus]

I jeszcze jedna wazna mysle sprawa, malzenstwo moich rodzicow. Bardzo podobny
schemat, ojciec w jaki sposob marzyciel, po dzis planuje wyjazd na narty kore
stoja w garazu a nigdy sie na nie nie wybral, wszystko cale zycie organizowala
mama, ojciec byl nieudolny i mocny tylko w "gębie". Do tego ojciec jest
alkoholikiem. Pije od zawsze. Mama nigdy nie miala sily, odwagi zeby odejsc od
niego bo nie mogla przebolec ze musialaby podzielic sie swoim majątkiem i tym na
co charowala cale zycie a on na dzis nawet na spacer sie z nią wybierze.
Dzis mama zaluje ze mogla odejsc od razu jak bylam mala, ze moze mialaby szanse
ulozyc sobie jeszcze zycie a tak? Zyje i znosi go.

[iwoszka.0]

Odczuwasz gigantyczną potrzbę zycia z kimś, a masz kogoś kto zyje
obok Ciebie. Ty także żyjesz obok niego.
Ideał jest taki, że w małżeństwie żyjemy z kimś, a poza małżenstwme
są ci, obok których żyjemy.
Co robić, gdy w małżeństwie nie żyję z kimś, ale obok kogoś, i nie
ma szans na zamianę?
Pyatenie jest takie: czy w ogóle masz kogoś, z kim mogłabyś zyc,
przed kim możesz otworzyć się we wszystkich sprawach? Może to jest
tak, że ten facet jest Ci potrzebny tylko ze względu na dziecko, a
tej prawdziwej relacji musisz szukac w innym miejscu? Rozczarowanie
pojawia się wtedy, gdy przypisujemy komuś rolę, której on nigdy nie
potrafi zagrać. Nie oczekuje od niego tego, czego on nigdy Ci nie
da. Ale także nie rezygnuj z tego, czego od niego oczekujesz.

[milo_z_wenus]

Hmmm bardzo trafnie to ujęłaś... Wiemy tylko że ideałów nie ma.
Czy jest ktos z kim mogłabym zyc? Nie bardzo rozumiem, pytasz o faceta czy o
kobiete, przyjaciolke? Mam kilka przyjaciolek od dziecinstwa, ktore znaja mnie
na wylot, moge im o wszystkim powiedziec i wiem ze dostane wsaprcie i
zrozumienie. Ale one maja swoje zycie, swoje problemy.
Tak, odczuwam wielka potrzebe bycia z kims i kochania. Dlatego samotnosc tak
mnie smuci. Ta potrzeba mnie goni od lat, wiem ze tesknie za tym juz od wielu
lat, z powodu braku bliskosci w zwiazku realizowalam ciagle nowe pomysly;
musialam ciagle miec w zyciu cos co by mnie pochłanialo ale teraz juz nie
potrafie tego odsunac.

Mam tez swiadomosc ze obciążenie (ojcice alkoholik, projekcja malzenstwa
rodzicow na moje wlasne) wzorcami jakie dostalam w spadku od rodzicow nie wroza
zbyt dobrze na ewentualne nowe zwiazki. Ryzyko ze schemat sie bedzie powtarzal
niestety jest spore a i ze sytem zacznie dzialac to raczej przesądzone. Dlatego
tez mysle o bylym mężu, by mimo wszytko zawalczyc bo to czego sama szukam i
potrzebuje nie pojawi się w naturalny sposob jak ostatecznie od niego odejde.
Tylko jak to z siebie wykrzesac? Jak zrobic zeby chciec?
racjonalnie wiem ze szukanie nowego zwiazku czy bycie z kims innym i tak w
dalszej perspektywie niczego nie rozwiązuje i niczego nie zmienia a emocje i
niezaspokojone potrzeby chca zamknac tamten rozdzial i każą wierzyc ze nastepny
zwiazek moze bylby bardziej udany.

[lusitania2]

milo_z_wenus napisała:

>Dlatego
> tez mysle o bylym mężu, by mimo wszytko zawalczyc bo to czego sama
szukam i
> potrzebuje nie pojawi się w naturalny sposob jak ostatecznie od
niego odejde.
> Tylko jak to z siebie wykrzesac? Jak zrobic zeby chciec?


może ex mąż nie jest odpowiednią osobą dla ciebie, żeby
stworzyć ten udany związek, którego pragniesz. Może trzeba
powiedzieć sobie raz a wreszcie odpowiednio dobitnie: źle wybrałam
męża, przyznać się przed sobą do tej porażki, a nie za wszelką cenę
próbować przekonać siebie, że czarne jest białe, a białe czarne.


> racjonalnie wiem ze szukanie nowego zwiazku czy bycie z kims innym
i tak w
> dalszej perspektywie niczego nie rozwiązuje

bzdura zupełna.
To tkwienie w złym związku niczego nie rozwiązuje i nic nie zmienia,
poza pogłębianiem frustracji. Uczciwe rozliczenie się ze sobą,
pogodzenie się z poniesioną porażką (źle wybrałam) daje nadzieję na
nowy etap w życiu. Może być lepszy, gwarancji nikt nie da.
Dotychczasowy związek może tylko "osładzać" lęk przed samotnością,
raczej jednak nie przyniesie ci tego, czego od partnera oczekujesz.
Osobnik bierny, mało wrażliwy, tak jak opisujesz exmęża nie stanie
się człowiekiem aktywnym, z inicjatywą, empatycznym.

Sama zauważyłaś, że powielasz schemat z rodzinnego domu. Jest spora
szansa, że twój syn wpadnie w takie same koleiny - tego dla niego
chcesz?

[basiastel]

Przykro mi to pisać, ale uważam, że w tym związku nie znajdziesz szczęścia. Mąż też nie zmieni się w odpowiedzialnego człowieka. Mami Ciebie wizją szczęśliwej i żyjącej w dostatku rodziny, ale nie robi nic, by tą wizję zrealizować i raczej niczego w tym kierunku nie zrobi. Nie wierz w jego obiecanki. Jest wygodny i sądzę, że chcąc być z Tobą, nie kieruje się miłością, tylko własnym interesem. Ja na Twoim miejscu bym sobie jego darowała. Życzę Ci, byś znalazła kogoś, z kim będziesz szczęśliwa.

[jagoodka29]

Jestes surowa i to dowód na to ze nie chcesz jej pomoc tylko dowalić. Widzisz kobietę pogubiona , niespełniona, owszem mająca głód miłości.I to do tego stopnia, ze jest gotowa utrzymywać i ciągnąc za uszy faceta który prawdopodobnie facetem do końca nie jest. Raczej dużym chłopcem. I co w tym złego ze tego chce? patrzenia w oczy, czułości. To chyba jest zdrowe i naturalne i przede wszystkim oznacza ze dwojgu ludziom wciąż zależy. Ja ją rozumiem, ale Ty pewnie nie doświadczyłaś czegoś podobnego , poza tym jesteś najprawdopodobniej z innej gliny ulepiona. Stąd sarkazm i rady w styl" jeśli go nie kochasz to nie badź psem ogrodnika".
A ginekolog, seksuolog... oczywiście wszystko to tylko do niej ma należeć... facet ma nie robić nic, to kobieta ma zacząć walczyć. Mi jej szkoda, jest wiele takich kobiet. Ciebie zresztą tez. Może kochając koty łatwiej jest się w ten sposób wypowiadać niż kochając ludzi.

[basiastel]

>
> Z twojego dlugiego wpisu wynika ,ze twoj byly nie tuli ,nie patrzy
> gleboko w oczy ,nie uzywa pieknych slowek ,ale to ty go odsunelas bo
> stracilas ochote na sex,bylas zimna jak lod.Czy staralas sie to
> jakos zmienic??bylas u ginekologa u sexuologa z tym problem???
>
> Seksuolog nie pomoże, bo problem jest w mężu. Trudno pragnąć faceta i spędzać z nim upojne noce, gdy ma się do niego masę zastrzeżeń w ciągu dnia.

>

[milo_z_wenus]

Jakis czas funkcjonowal tak, ze zasugerowalam sie ze wiele zmienil, przemyslal i
zrozumial. To dość naiwne bylo ale widze tez jakis wysilek z jego strony.
Dlatego tez nie licze ze on sie zmieni, tylko ile i czy jestem w stanie
zaakceptowac to czego zmienic sie nie da i przy okazji byc szczesliwa

[iwoszka.0]

Zderzają się dwie potrzeby: bycia w związku i życia z kimś. Są
szczęśliwcy, którym się to udaje. Żyją z kimś w zwiazku. I są
szczęsliwi. Co jednak robić wtedy, gdy nie da się tego pogodzić?
Jest kilka scenariuszy. Rozwalać związek i budować nowy. Niektórtm
się udaje.
Realizowac się poza związkiem: praca, aktywnośc społeczna, polityka,
sport, gorzej jesli alkohol. W zwiazku ustalić w miarę rzetelne
reguły gry. Wiele nie oczekiwać, ale i nie demonstrować wrogosci.
Szkuać bratniej duszy, tzn. kogoś, kto żyje w podobnej sytuacji. I
budować z nim wspólnotę. Jak mocną? To odrębne i trudne pytanie.
Recepty sa różne. Wazne, by do minimum ograniczac złe emocje, bo jak
piszą mądrzy ludzie, złe emocjie szkodzą zdrowiu, a w przypadku
kobiet szkodzą znacznie mocniej. O tym także trzeba pamiętać.

[tully.makker]

Nie sanujesz i nie akceptujesz meza takim, jakim jest, a czekanie na
jego zmiane jest czekaniem na Godota.

Sa ludzie, ktorzy odnajduja sie w zwiazku na odleglosc, a
codziennosc ich zabija. ten wymiar sprawy tez warto wziac pod uwage.

[bea1974]

początkowo liczyłam że...i co dalej?

[bea1974]

już znalazłam:)i nie wiem co napisać. Myślę że i tak jesteś już
bardzo odważną kobietą. Mój m to też marzyciel, ale realizuje tylko
swoje pasje. Widzę jak się odsuwamy i jakoś coraz mniej mnie to boli-
najważniejsze że jest wspaniałym ojcem- to dla mnie jest
najważniejsze- przyjdzie czas i mi się ułoży życie- myślę że i u
ciebie nastąpi taki moment:)

II czesc - watek z 13:36

[milo_z_wenus]

[rapunzel1]

Z twoich postów milo bije ogromny głód miłości. Nie dostałaś jej w dzieciństwie, ale wymyśliłaś sobie że jak cię mężczyzna pokocha, to jego miłość ci te deficyty z naddatkiem zwróci.
A że niedokochanie ci bardzo doskwierało, a przy tym zaradna jesteś, to nie zostawiłaś sprawy losowi, tylko zorganizowałaś sobie faceta i rozlicznymi usługami i poświęceniami próbowałaś kupić sobie miłość.
Bilans:
"spedzilas z facetem ponad 10 lat, bylas z nim w trudnych albo i
najtrudniejszych momentach w zyciu, pomagalas studiować i realizowac jego
marzenia, rezygnowalas z wakacji zeby byla kasa i czas na jego plany a on tak
naprawde nie wiele dawal z siebie"

W gruncie rzeczy widzisz, że on nieodpowiedzialnym, samolubnym cwaniaczkiem i miałaś dość zdrowego instynktu i szacunku do siebie aby się nie prostytuować dla zatrzymania męża.
Naprawdę rozwód nie był błędem, błędem jest brak faktycznego rozstania, bo pozwoliłaś by facet sprytnie, małymi kroczkami wprowadził się znowu, gdy groziła mu utrata dojnej krowy.
BTW:
O tym do jakich bajerów są zdolni "podwieszacze" jak grunt im się pali pod nogami pisze Katarzyna Miller w "Chcę być kochana tak jak chcę"

Przeraża mnie to że ty poważnie chcesz iść w ślady swojej matki. Nie jesteś psem ogrodnika. To co ty sobie robisz jest znane jako strategia [auto]manipulacji "utopione koszty". Porzuć wreszcie nadzieje na zwrot swoich 10 letnich inwestycji w tego faceta.
Owszem rzucanie się w nowy związek to nie jest wyjście, bo bez gruntownej zmiany podejścia będzie to tylko inwestowanie w nowego mężczyznę, żeby on w rewanżu mnie pokochał.
Wywal eksa z mieszkania i nie pozwól mu przesiadywać pod pozorem kontaktów z dzieckiem (nie piernicz o dobru dziecka, twoje jest równie ważne, a ty potrzebujesz prawdziwej separacji).
Daj sobie czas na wylizanie ran z dzieciństwa. Zaprowadź siebie na terapię lub spotkanie DDA. Oducz się organizowania życia innych dorosłych, naucz się troszczyć z miłością o siebie.

[milo_z_wenus]

mocne słowa ale duzo w tym prawdy co napisalas... Nie myslalam o tym w ten
sposób. Dziękuje.

[aadzia21]

Masz dużą samoświadomość i doskonale sama siebie diagnozujesz.
Dla mnie z Twojej wypowiedzi przebija przeraźliwa samotność. Masz
głód uczucia, bliskości, a także poczucia bezpieczeństwa,
stabilności. Nie jesteś tak silna, jak Ci się wydaje (mimo że
świetnie sobie radzisz), potrzebujesz mężczyzny czułego,
kochającego, romantycznego, ale z drugiej strony takiego, który
wesprze Cię w codziennych trudach, w całkiem pragmatycznych
sprawach, jak opłaty, zakupy etc. Nie wyręczy Cię, tylko pomoże. Tym
mężczyzną nie jest Twój były mąż i nigdy nie będzie.
Ja bym na Twoim miejscu ostatecznie rozwiązała tę relację,
ograniczając ją do spraw fundamentalnych związanych z synem. I nie
pozwoliła na ponowne "zasiedzenie". Facet nie ma mieszkania? Niech
weźmie synka do kina, na lody, do małpiego gaju, zoo- możliwości
jest wiele. Albo jeśli już musi widzieć się z małym u Ciebie (co
należałoby ograniczyć do absolutnego minimum), Ty idziesz w tym
czasie do koleżanki, do kina, kosmetyczki etc. Żadnego ciepełka
domowego, typu obiadek. I jednocześnie pomyśl o sobie- potrzebujesz
mężczyzny, spróbuj go znaleźć. Może internet? Znam kilka par
połączonych w ten sposób.
Co do poczucia winy w związku z pozbawieniem syna ojca- Wasze
małżeństwo się nie udało, to nie tylko Twoja wina. Obcość, która
jest między Wami nie przysłuży się dziecku.

Problem z dzieckiem

[milo_z_wenus]

Niestety synek tez odczuwa to co sie dzieje albo i "nie dzieje" miedzy nami. Od
jakiegos czasu coraz bardziej charaktersytyczne są napady złosci/agresji i
histerii. Praktycznie z byle powodu. Nigdy tak sie nie zachowywal tzn nie do
takiego stopnia. Sytuacja ktora jest miedzy mna i mezem faktycznie sie poglebia
i do tego 2 tydzien mały jest "odsmokowany" i pewnie wszystko razem daje
mieszanke wybuchową. Ostatnio jednak ciągle pyta o tate, jak wychodzi do sklepu
to nieustannie dopytuje kiedy wroci.
Ostatnio jak synek spedza czas ze mną jest grzeczny, chetnie sie bawi, duzo
rozmawia ze mna. Jak jestesmy we 3trojke nie jest juz wspolpracujacy, buntuje
sie, generalnie jest niegrzeczny, podobnie jak jest z tata sam. Dzis sytuacja
siegnela jednak zenitu. Synek wrocil z tata ze spaceru, z placzem i w lekkiej
histerii bo on chcial jeszcze spacerowac natomiast tata zadecydowal ze wracaja
bo trzeba bylo jeszcze podejsc do sklepu. W domu ciag dalszy histerii bo on nie
chce isc do sklepu, nie umyje rać itp. Tata wiec powiedzial ze skoro nie myje
rąk i nie chce isc to on idzie sam. I poszedl. Maly dostal szału, wył, plakal,
tupał, podbiegal do mnie zeby mnie uderzyc i krzyczal co chwile ze on chce isc
do sklepu z tata, dantejskie sceny. Probowalam przytulic czy rozmawiac z nim to
bylo jeszcze gorzej wiec czekalam w poblizu zeby czegos sobie nie zrobil.
Krzyczal tez ze tata nie wroci. Uspokoil sie jak ojciec przyszedl ze sklepu
dopiero.
I jak w takiej sytuacji mialabym meza wyrzucic z domu? Do tego maly zaczyna
przedszkole od wrzesnia, nie moge mu fundowac takich zmian. Co robic? Udawac juz
nie moge sama przed soba ze cos z tego bedzie ale synek jest najważniejszy i
chcialabym zeby cierpial jak najmniej..

[rapunzel1]

Zachowanie synka - histerie i napady złości - to normalka na tym etapie rozwojowym. Dziecko uparcie chce rządzić całym światem, moje dopiero po kilku latach wytrwałych eksperymentów zaczęły popuszczać. Tylko wyjątkowe niunie nie dają wtedy rodzicom popalić. Ja byłam spokojna z natury, więc zachowanie moich dzieci było dla mnie szokiem, i zaraz pojawiło się poczucie winy.

Dzieciak może też być nie pewny uczuć taty.
Ale wyrzucając eksa z domu, nie pozbawiasz syna ojca. To tylko sprawdzenie prawdziwości jego obecnego zainteresowania synkiem.

"I jak w takiej sytuacji mialabym meza wyrzucic z domu? Do tego maly zaczyna
przedszkole od wrzesnia, nie moge mu fundowac takich zmian. Co robic? Udawac juz nie moge sama przed soba ze cos z tego bedzie ale synek jest najważniejszy i chcialabym zeby cierpial jak najmniej.."

Ty jesteś równie ważna jak twój syn, a tu widać jak próbujesz zmusić się do przełknięcia tego syfu pod tradycyjnym pretekstem "dla dobra dziecka". Twoja matka też używała tej wymówki?

[serendepity]

Pozalisz sie troche, wrocisz do tego co bylo, a za pare lat obudzisz sie i
bedziesz zastanawiac sie dlaczego zmarnowalas kolejne lata zycia.
Przypomnij sobie dlaczego rozwiodlas sie z mezem i jaki byl tego cel.

[izabelski]

zakochalas sie w wyidelizowanym obrazie meza
nie zauwazalas jego wad i bledow

a on jest taki sam teraz jak byl 10 lat temu
tyle, ze tobie braklo cierpliwosci

on sie nie zmieni
wrocil do ciebie, bo by zbankrutowal

Zrobiłaś krok do przodu więc się nie cofaj

[to_la1]

Trudno jest komuś innemu radzić czy tłumaczyć co ma robić w sytuacji
rodzinnej bo każdy ma swoje problemy, z którymi nie zawsze umie
sobie poradzić. Napiszę Ci jednak swoje przemyślenia po tym co
przeczytałam. Uważam, że zatrzymywanie męża dla dobra synka nie jest
odpowiednią opcją. To tylko pogłębi jego złość i bunt. Napisałaś, że
synek miał napad histerii bo tata wyszedł do sklepu i go nie zabrał,
bał się że nie wróci. Czy mieszkając z mężem na stałe nie będzie
takich sytuacji? Sądzę, że będą i to w dużo większym stopniu. Wtedy
tatuś będzie imprezował z kumplami (Twoje słowa) a co powiesz
dziecku, że tata poszedł do pracy? Będziesz go okłamywać dla jego
dobra? Nie mieszkając razem jesteś pewna kiedy były mąż zajmie się
synkiem, kiedy weźmie go na spacer itp. Będąc z nim w stałym związku
uważam, że niekorzystnie się to odbije na dziecku. Tata będzie się
czuł pewnie i nie będzie się musiał już tak starać.

Sama żyłaś z nim kilka lat i wiesz dobrze, że dorosłego człowieka
nie da się całkowicie zmienić. Przykładem jest ta nieszczęsna karta
kredytowa. Mąż powiedział, że ją zlikwiduje a gdy przyszło co do
czego to nie zrobił tego bo nie ma za co żyć. Nie powiedział tego
wcześniej. Podobnie może być w kwestii wychowania synka. Powie, że o
konkretnej godzinie się nim zajmie a wcale tego nie zrobi.

Oczywiście jest dużo przykładów związków, gdzie ludzie do sibie
wrócili, ale starali sie o to RAZEM. U Was wydaje mi się, że to Ty
nadal się starasz, tłumisz emocje dla "dobra dziecka" a mąż
spokojnie i cichaczem wchodzi znów w wygodne życie.


Wasz syn już teraz widzi co się dzieje a co powie mając ...naście
lat? Nie sądze, że będzie Ci wdzięczy za powrót taty widząc Wasze
kłótnie i brak uczucia. Pozdrawiam.

[nabakier]

Uciekasz od dojrzałej decyzji. Oszukujesz się idealizacjami.
Obudź się do poważnego życia. Podejmij wreszcie decyzję i ją wykonaj.

[esteraj]

Nabakier, chyba troszkę spóźniłaś się ze swoją radą.
Teraz to należałoby się zapytać autorki, jak potoczyły się jej losy przez te ponad dwa i pół roku...

[nabakier]

O k-urde, znowu dałam się nabrać na daty ...

[bez_przekazu]

czy ktos przeczytal tego tasiemca? ja nie . wystarczylo mi pierwsze zdanie.
ktos madry wymyslil powiedzenie,ze "dwa razy do tej samej wody sie nie wchodzi".
ale baba,jak to baba, wie swoje. i po co teraz ten placz?
ps. gwoli wyjasnienia mojego napastliwego postu-weszlam dwa razy do tej samej wody:)

[idoli]

też jestem zdania, że jeśli coś się nie sprawdziło, nie funkcjonowało jak należy, to powrót do tego to po prostu masochizm. Dlaczego rozwiodłaś się z mężem? Czy powody rozwodu zniknęły? Przypuszczam, że nie..
Czujesz, że to nie to, więc nie ładuj się ponownie w to samo, bo odbierasz sobie szansę na uporządkowanie swoich uczuć i poznanie kogoś, kto będzie dla Ciebie prawdziwym oparciem.