Pani Agnieszko! Dzieci mojego męża.

[agusiak.1]

Pani Agnieszko, chcę się do pani zwrócić z prośbą i wypowiedzenie
swojego zdania na temat problemu, który mnie dotyczy.
Wyszłam za mąż za mężczyznę, który jest wdowcem z dwójka dzieci.
Poznalismy się, gdy dzieci miały 6 lat. Teraz chodza do czwartej
klasy. Od samego poczatku był problem z ciotkami czyli z siostrami
zmarłej żony. One to pomagały mojemu meżowi zajmować się dziećmi po
smierci ich matki. Pomagały to za duże słowo, własciwie przejęły
całą opiekę i prawa do tych dzieci. Ojciec dzieci miał obowiązki, a
nie miał praw. Gdy mnie poznał sytuacja zmieniła się na jeszcze
gorszą. Dzieci zaczęły być straszone ojcem i mną. Wmawian dzieciom,

Ciag dalszy.

[agusiak.1]

Wmawiano dzieciom, że ojciec je gdzieś wywiezie, i że ja jestem złą
kobieta. Nie udało się nic zrobić by dzieci przekonały się do mnie
gdyż nie miały okazji spędzać czas. Po kilku latach postanowiliśmy
się pobrać. Kilka tygodni temu urodził się nam synek. Dodam jeszcze,
że dzieci nie były na naszym weselu. Były tylko na ślubie, a potem
od razu "uciekły" z cioteczkami. Teraz sytuacja wygląda tak, że
dzieci nadal mieszkają u ciotek. Nie chcą z nami. I ja to po troszku
rozumiem, bo przeciez od urodzenia tam mieszkały. Mąż chodzi do
nich, ale one nie chcę przyjśc do nas. Chciały poznać swojego nowego
brata. Mąż zabrał kiedyś im zdjęcia. Bardzo im sie maluszek spodobał
i zaproponowały spacer, ale.... beze mnie! Oczywiście nie
zgodziliśmy się na to, a ja tym bardziej. Jak mogę siedzieć w domu,
gdy tym czasem mąż będzie ze swoimi dziećmi i z naszym synkiem.
Myślę, że dzieci męża nie sa juz maleńkie i powiiny zrozumieć, że
tak być nie może, że ja jestem częścią ich taty, a ich nowy
braciszek jest moim synkiem. Poradźcie, jak rozwiązać tę sytuację? A
moze zgodzić się na ten spacer? Szkoda tylko, że cioteczki
namieszały, a teraz nie chcę niczego odkręcić. Nie przeszkadzają,
ale tez nie pomagają. Po prostu działają w białych rękawiczkach.

[annbell]

Myślę, że dzieci męża nie sa juz maleńkie i powiiny zrozumieć, że
tak być nie może, że ja jestem częścią ich taty, a ich nowy
braciszek jest moim synkiem.

[magda762]

Może to jednak byłby jakiś sposób. Wiesz, na początek spróbować
zacząć oswajać dzieci z Waszym synkiem, powoli, bez nacisków.
Później stopniowo, o ile się uda, spróbować waszych wspólnych
spotkań.
Myślę, że nie można robić nic na siłę. Pomyśl, że dzieciom nie jest
łatwo zaakceptować całą sytuację, do tego jeszcze dochodzą
komentarze ze strony ich rodziny. To wszystko jest trudne dla Was,
a co dopiero dla dzieciaków.
Jedyne co mogę Ci napisać, to próbujcie cały czas, nie
odpuszczajcie sobie, powoli, łagodnie. Niech dzieci same się zaczną
przekonywać. Pamiętaj, że kropla drąży skałę:-)
Życzę powodzenia i cierpliwości. Magda