trudne pytania

[magdatysz]

myślałam ze z czasem będzie łatwiej o tym wszystkim co się stało
rozmawiać z dzieckiem, niestety bardzo się myliłam...
Dziś Łukasz wieczorem zaczął temat dotyczacy taty i tego dlaczego on
nie żyje, dlaczego nie może do nas wrócić choć on tak bardzo tego
chce. Dlaczego inne dzieci mają tatusiów a on nie.
Nawet nie sądziłam że moje dziecko czuje się tak wyobcowane, że tak
bardzo tęskni i tak bardzo kocha swojego tatę. Rozmowa pełna jego i
moich łez...
Oswojony ból czasami wraca ze zdwojoną siłą choć nie chce się jemu
dać dojść do głosu.
Chciałabym żeby znalazł się ktoś kto choć w pewnym stopniu będzie
dla mojego dziecka ojcem, ktoś przy kim będzie czuł się bezpieczny i
z kogo będzie mógł czerpać wzorce - te jak najbardziej pozytywne.
Ktoś kto będzie szanował naszą przeszłość i miłość do innego
mężczyzny...
oj jak ja bardzo naiwna jestem....

[luccio1]

Jeśli jesteś wierząca, powiedz, że Bóg tak chciał, i że Tatusiowi
jest teraz lepiej, niż mogłoby najlepiej być tutaj. I powiedz, że
sama też nie rozumiesz, dlaczego tak musiało się stać właśnie teraz -
- Oboje zrozumiecie to kiedyś, później.
Nic więcej nie potrafię wymyśleć.
Kiedy mój Tato umierał, byłem starszy, niż Twój Synek - właśnie
świętowałem pomyślne zaliczenie I roku...
(a teraz - jeszcze tylko do Zaduszek, i będę starszy, niż był Tato,
gdy odchodził [53 lata]).
Jestem imiennikiem Twego Syna - tylko, kiedy ja byłem mały, imię
było tak rzadkie, że gdy słyszałem, że wołają: Łukasz!!! - zawsze
się odwracałem. Ten odruch został mi do dziś.

Pozdrawiam serdecznie.

[zeng]

Bóg to zawsze dobra wymówka, tylko w jednej kwestii się nie zgadzam.
Dziecku nie powinno się raczej powiedziec, że gdziekolwiek jest mu
lepiej... Dziecko nie zrozumie, że tacie jest lepiej z Bogiem niż z
własnym dzieckiem... Obrazi się i na tatę i na Boga. To oczywiście
moje tylko zdanie.