Witam.

[mamafredzia]

Witam wszystkich.
Nie wiem od czego zacząć więc napiszę kilka słów o Nas.
MY to 28-letnia mama Agnieszka i 16 miesięczna Wikusia. Osierocone zaledwie
miesiąc temu przez mojego partnera, tatusia Wiktorii.

Rysiu zmarł 18 grudnia 2007 roku po 51 dniach walki o wybudzenie za śpiączki w
którą zapadł na skutek udaru mózgu.

Nie jest lekko, wręcz z każdym dniem gorzej. Mimo iż na początku myślałam że
jestem w stanie przez to przejść bo przecież byłam przygotowana na najgorsze,
że mimo iż wierzyłam że wyjdzie z lekarze od początku przygotowywali nas na to
że On odejdzie.
Strasznie boli każda myśl, każde wspomnienie, ten ból rozrywa serce na
miliardy kawałków.
Tak cholernie trudno żyć dalej, już bez niego. Z myślą że więcej Go nie
zobaczę, nie usłyszę Jego głosu, że Wiktoria nawet nie będzie Go pamiętać jest
nie do zniesienia.
Każdy kolejny dzień oddala Nas od tych wszystkich pięknych wspólnych chwil...

[smutnykluseczek]

mamafredzia witaj w tym niestety coraz wiekszym gronie
bardzo mi przykro ale jednoczesnie ciesze sie ze tu trafiłaś. do
tego co mówia lekarze nie da sie przygotowac mi cały czas tez
powtarzali zebym przygotowała sie na najgorsze ze szanse sa nikłe
zeby sie z tym godzic ze jest dzielny ze próbuje walczyc ze sami sie
dziwia ze dalej zyje ale przegrał tą walke ale ja do końca wierzyłam
do tego sie poprostu nie da przygotować i chocby nie wiem ile zcasu
trwał pobyt w szpitalu i jak długo lekarze beda powtarzali ze nie ma
sznas to zawsze bedzie bolało tak samo, przez czały czas zyliśmy
nadzieją a potem ta nadzieje nam zabrali......
badz silna masz dla kogo żyć nie zapominaj o Wikusi ona teraz
potrzebuje cie bardziej niż myślisz

[kasik2222]

Niestety nie da się przygotować na najgorsze. Ja byłam
przygotowywana przez lekarza przez tydzień. Śmiertelność choroby
mojego męża wynosi 90 %. Uczepiłam się tych 10 pozostałych, choć
lekarz mówił że jemu nie daje 10 %. Że choroba jest śmiertelna i że
Darek umrze. A człowiek jak szalony wierzy że się uda. Nie udało
się. Moja córeczka teŻ nie będzie pamiętać taty, ma dopiero 14
miesięcy.

[aneta39.misia]

Witam mamafredzia.Współczuję mocno...Nie pocieszę Cię,ale chyba
dobrze ,że tu trafiłaś.Ja zbierałam się długo żeby napisać.Trochę
pomaga.Dzisiaj mija czwarty miesiąc bez mojego Darusia.Nie ma czegoś
takiego jak bycie przygotowanym na odejście ukochanego.Mój kochany
umarł nagle,przy mnie,w jednej chwili.Leżałam w kuch ni na podłodze
idarłam się żeby lekarz Go uratował...Córka przyniosła mi różaniec i
powiedziala módl się mamuś żeby żył...Wiedziałam,że umarł ale miałam
taka nadzieję...Byliśmy rodziną 8,5 roku.Córka dzisial ma 18
lat.Przezyłyśmy z Darusiem samo dobro,radość,szczeście i musiałyśmy
razem przeżyć Jego nagłe odejście.Obie wciąz w to nie
wierzymy...Życze Ci dużo siły ,masz małe dziecko.Ja udaję,ze
żyję...Ściskam mocno

[alex2377]

Przeczytałam Twoją historię i przypomina ona prawie dokładnie moją.
To smutne, że dzielimy się takimi przeżyciami, w takim wieku. Cóż,
chyba one istniały od zawsze. Dobrze, że jest to forum, ktore
utwierdza w przekonaniu, że to straszne cierpienie dźwigają także
inni i próbują dalej z tym żyć - bo tak trzeba............

[dryfujacabezcelu]

Agnieszko łaczę się z Tobą w bólu... Mieszkamy niedaleko od siebie,
ja jestem z Dąbrowy... gdybyś miała ochotę z kimś porozmawiać,
spotkać się - jestem... PAMIETAJ o tym. Ja również mam córeczkę, ma
prawie 5 miesięcy, jestem sama od 11 miesięcy, Liwia przyszła na
świat pół roku po śmierci Taty.

Ściskam Cię mocno i przesyłam siłę do walki z każdym kolejnym dniem

[kasik2222]

Agnieszko, pamiętaj, że każdy dzień oddala Cię od wspomnień, ale
każdy dzień do przodu to bliżej Niego. Kiedyś będziesz z Nim, tylko
musisz na to trochę poczekać. Nie wiem w co wierzę teraz, zawsze
wierzyłam w Boga, ale moja wiara bardzo się zachwiała, ale w to że
kiedyś spotkam gdzieś Darka trzyma mnie przy życiu, a małe rączki
mojej córeczki pchają do przaodu, choć ja stoję w miejscu, a raczej
się cofam.

[mamafredzia]

Macie racje, człowiek trzyma się nadziei do końca, bo podobno ona umiera ostatnia.
Nidy nie wierzyłam w to że człowiek może przeczuwać ten moment nadchodzącego
końca. A ja doskonale pamiętam te cztery ostatnie dni życia Rysia, było gorzej,
dużo gorzej. Jeździłam do szpitala codziennie ale te cztery ostatnie dni były
straszne, czułam całą sobą że coś się stanie. Bałam się jeździć do szpitala,
bałam się że przyjadę a Jego łóżko będzie już puste. Dosłownie czułam w sali
obecność czego czego tam być nie powinno. I On też już chyba wiedział, czuł że
nadchodzi ten dzień że braknie mu sił do dalszej walki. Mimo że był w głębokiej
śpiączce to jednak był z Nim jakiś kontakt, minimalny ale był a w tych ostatnich
dniach jakby się w sobie zamknął,uciekał od nas, ode mnie. W niedzielę, na dwa
dni przed śmiercią, wieczorem nagle ogarnęło mnie straszne uczucie, w głowie
miałam jedną myśl, że zaraz zadzwoni telefon i usłyszę tę najgorszą wiadomość.
Bałam się spać. W poniedziałek z wielką ulgą weszłam do szpitalnej sali i On tam
był. Dalej ciężko chory ale żył. A kiedy wychodziłam nie chciał się pożegnać,
uciekał wzrokiem, zaciskał buzię w grymasie złości. A rano zadzwonił telefon,
była godzina 9:30. Słowa lekarki będę słyszała w swojej głowie do końca życia
"Bardzo mi przykro że muszę przekazać taką wiadomość, niestety dziś o godzinie
8:59 stwierdziliśmy zgon" Koniec. Od tego dnia nic już nie ma ciągu dalszego. I
jeszcze tylko Mała trzyma mnie w pionie. Ta mała istotka która całą sobą
przypomina swojego tatę, jego chodząca kopia. I pewnie gdyby nie ona, rano nie
wstała bym z łóżka...

[kasik2222]

u mnie podobnie ale z moim mężem nie było kontaktu, lekarz zabronił
do niego mówić i dotykać, bo był śpiączce farmakologicznej żeby nie
cierpieć. Telefon zadzwonił w moje imieniny 25.11.2007 roku o 8
rano. "Przykro mi Pani mąż zmarł dziesiaj w nocy o 4.15."
Wiedziałam po co dzwoni ten telefon, najpierw usiadłam. I na tym
koniec. życie się skończyło

[zeng]

Ja stałem na korytarzu w szpitalu pod drzwiami za którą Ją
reanimowali, wszystko słyszałem. Potem chwila ciszy, drzwi się
otworzyły, wyszedł lekarz i powiedział tylko "nie udało się". To
wszystko...

[nella77]

Ja też do końca miałam nadzieję...

[digirec]

chyba kazdy z nas tu obecnych miał taka nadzieje,ze zdarzy sie
cud...ze to nie spotka nas...ze zestarzejemy sie razem ,,bo przeciez
tak własnie miało byc !!

[mamafredzia]

Do dziś dnia czasem kiedy budzę się rano, zanim otworzę oczy to leże jeszcze
chwilę i modle się żeby kiedy je otworzę okazało się że to wszystko to był tylko
sen a On śpi spokojnie obok...

Teraz mam nową nadzieję. Nadzieję że spotkamy się po tej drugiej stronie i że
nie rozdzieli nas już ani choroba ani śmierć.

Pozdrawiam Agnieszka


"Kiedy odchodzą Anioły pozostaje tylko wiatr po ich skrzydeł trzepocie"

[doro.ta.m]

Witam
Też jestem wdową,mąż zmarł nagle 13.10.2007.Mam 2 dzieci córkę prawie 17 lat i 3
letniego synka tylko one trzymają mnie jeszcze przy życiu,ale bardzo często
mysle zeby dołączyc do męza.

[aniawdowa]

Witaj
Kazda z nas myslała o tym aby dołaczyc do naszych mężów, ale to nie jest dobre
rozwiązanie. Własnie dlatego ze masz dzieci musisz życ i byc dla nich stracily
tate mają Ciebie i pomyśl jakby sie czuły gdybys i Ty odeszła.
Pozdrawiam
Ania