odliczam dni, godziny mojego życia...

[kinia.6]

Boże co ja narobiłam!!!!!! jak mogłam być tak ślepa i do czegos takiego
dopuścić!!!Dlaczego Dlaczego Dlaczego byłam tak głupia!! tak po prostu
zniszczyłam życie wszystkim, których kocham i tyle zawdzięczam...wspaniałemu
mężowi, ukochanej córeczce, rodzicom, rodzeństwu a przede wszystkim sobie...bo
teraz nie potrafię żyć z tym balastem ciężaru, który mnie przytłacza...
zacznę może od początku...miałam cudowną rodzinę- męża, którego kocham ponad
wszystko a po kilku latach urodziła się nam wymarzona córeczka... śliczna i
mądra...jak jej tatuś....jest naszym oczkiem w głowie...tak strasznie ją
kochamy...później no właśnie co była później... przechodziliśmy kryzys
związku, mąż ciągle porównywał mnie ze swoimi koleżankami z pracy ze niby
zawsze były pod każdym względem lepsze a zwłaszcza taka jedna z która od
dłuższego czasu miał bardzo dobry kontakt i potrafili rozmawiać na każdy
temat... byłam okropnie zazdrosna ale postanowiłam ze zastosuje inną
metodę...dużo schudłam zaczęłam sie lepiej ubierać wyglądałam znacznie
lepiej....zauważył to nie tylko mój maż ale też kolega z pracy,którego
uważałam za przyjaciela mogłam mu sie z wszystkiego zwierzyć, zawsze był
blisko mnie...i nie wiadomo kiedy wpadłam jak śliwka w kompot...zauroczyłam
sie nim..tak po prostu.. ciągle o nim myślałam nie mogłam sie doczekać naszych
potajemnych spotkań, był taki inny...delikatny i czuły..dokładnie tego
brakowało mi w moim mężu, który tylko wtedy mnie krytykował...naprawdę nie
wiem jak mogłam do czegoś takiego dopuścić...bożeee byłam tak ślepa..!! w
końcu sie stało, miałam z nim romans zdradziłam mojego najdroższego
męża....on widział ze jest zauroczona innym facetem próbował mnie
odzyskać...kupował drogie prezenty, próbował zdobywać w inny sposób, ale na
mnie to już nie działało... byłam zahipnotyzowana...
naprawdę tak sie wtedy zachowywałam...końcu mi przeszło postanowiłam ze to nie
ma sensu ze coś tracę ze dłużej tak nie można i postanowiliśmy ze to
koniec....ja i ten chory związek z moim kolegą z pracy...postanowiłam dla
dobra dziecka odbudować to co zniszczyłam..przecież ja dalej kochałam męża
tylko tylko chciałam coś udowodnić..no właśnie chyba swoją głupotę ze tez
jestem czegoś warta, ze też o mnie należy zabiegać, ze mogę sie podobać innym
mężczyzną...
mężowi prawdy nie powiedziałam...potrzebowałam jakiego duchowego wsparcia wiec
poszłam najpierw do spowiedzi...bardzo chciałam całą prawdę wyjawić mężowi ale
ksiądz powiedział abym zachowała ja dla siebie i nie krzywdziła już
męża..zaczynałam rozumieć jak bardzo podle sie zachowałam..gdybym mogła cofnąć
czas...
razem z mężem postanowiliśmy posklejać nasze życie zostawiając
przeszłość..tylko ze on prawdy nie znał...może sie domyślał ale sam powiedział
ze nie chce wiedzieć co mnie łączyło z tamtym... było nam naprawdę dobrze... w
końcu okazało sie ze znów jestem w ciąży...była ona zaplanowana celowo przez
mojego męża..byłam trochę zła na niego bo nie byłam jeszcze psychicznie gotowa
na drugie dziecko i za krotki czas minął po tamtym związku a tu taki krok z
jego strony..ale cieszyłam sie..przez całą ciąże byliśmy bardzo szczęśliwi..do
czasu porodu..poród miałam ciężki..maż mi bardzo pomagał, dzielnie sie spisał
ciągle mi mówił ze bardzo mnie kocha...dzięki niemu urodziłam..byłam
szczęśliwa do czasu jak nie zobaczyłam dziecka, które wogóle nie jest podobne
ani do mnie ani do męża a łudząco przypomina tamtego!!!!! bożeee jak to sie
mogło stać przecież wtedy w tamtym czasie nic już między nami nie było!! nic
nie pamiętam...pustka....boże kto jest teraz ojcem tego dziecka...????ja
naprawdę myślałam ze to jest na 100% dziecko męża byłam taka szczęśliwa a tu
takie rozczarowanie....co mam robić...maż cieszy sie z maluszka a ja nie mogę
na niego patrzeć bo ciągle przypomina mi sie mój wielki błąd życiowy jaki
popełniłam..dziecko jest tak strasznie podobne do tamtego...boje ze sie
znienawidzę tego dziecka....jestem okrutna...nie potrafię żyć w kłamstwie mam
już dość kłamstwa i tego całego życia wiec nie widzę sensu dalej żyć...mąż jak
sie dowie prawdy to na pewno odejdzie ode mnie zabierze córeczke a ja nie będę
potrafiła żyć z tym małym co będzie mi przypominał mój największy błąd życiowy
ze to moja wina a on jest owocem grzechu....może lepiej będzie póki ma dopiero
kilka tygodni jak trafi do lepszej rodziny, która go bezgranicznie
pokocha...bo dla mnie życie sie już skończyło....

[mama-cudownego-misia]

Pomogło? To teraz ciii... Nie rozdrapuj, nie drąż, nie dręcz się i
nie karz. To Twoje dziecko, a jego ojcem będzie ten, kto je wychowa
i pokocha. Może jakoś się ułoży... Nie jesteś jedyną w takiej
sytuacji. Podobno w anonimowym badaniu w Anglii wyszło, że 1/3
dzieci nie została spłodzona przez tych, którzy myślą, że są ich
ojcami. Zresztą, u takiego malucha podobieństwo naprawde jeszcze o
niczym nie świadczy.

[kinia.6]

nie potrafie tak życ..dla mnie to już koniec...jak nie potrafie tego maluszka
pokochać...jak go karmie to zasłaniam jego twarz bo nie moge patrzyc na
niego...jest mi tak zal tego dziecka ze ma tak okropna matke...tak bym chciała
aby był szczęsliwy..zastanawiam sie aby oddać go innej rodzinie która da mu duzo
miłości...bo chyba najgorsze jest dla dziecka to mieć matke która go nie potrafi
pokochac...skrzywdziałam meza...jak mogłam mu to zrobic...wolę umrzec niz dalej
życ w kłamstwie...przeciez to i tak kiedyś sie wyda...

[moreno68]

może najpierw warto przeprowadzic badanie i to ustalic, bo może
jednak jest inaczej, może stres itp.Różnie bywa.Może też czas
spojrzec na sprawę z dystansu,Twój mąż musiałby byc mało
inteligentny ,żeby myślał,że przeżyłaś zauroczenie tamtym i tylko
trzymaliście się za ręce.Wydaje mi się że wie ale ponieważ Ciebie
kocha nie chciał rozdrapywac tematu.Ciężka sytuacja , ale wydaje mi
się że jeżeli oddasz dziecko do adopcji to i tak wasze małżeństwo
nie przetrwa.Może poszukaj jakiegoś psychologa...W tym wszystkim
najbardziej szkoda dziecka .Życ w kłamstwie nie musisz zawsze możesz
powiedziec prawde.I tak będziesz musiała jeśli chcesz oddac dziecko,
w końcu w papierach ojciec widnieje.

[anka7922]

Weż się w garść,to dziecko nie jest niczemu winne .Popełniłaś błąd to fakt ale
nie obwiniaj za to dziecko popatrz na nie jest takie malutkie i takie bezbronne
czy ono musi cierpieć tak jak ty teraz ,pomyśl jak teraz bardzo ono potrzebuje
twojej miłości nie pogardy .Sama jestem matką szesnastomiesięcznego maluszka i
nie potrafiłabym go nie kochać nawet gdyby było owocem mojej zdrady.Niewierze ze
nie kochasz. .Popatrz jak się uśmiecha jak potrzebuje twojej bliskości.Przestań
sie urzalać nad sobą.

[martamarta_50]

A moja córka jak była mała, była podobna do Jerzego Stuhra. :) To tak gwoli
pocieszenia, bo ja z żadnym ze Stuhrów nie teges :)

Nie zamartwiaj się póki to ojcostwo nie jest w 100% pewne. Gdybym była na Twoim
miejscu zrobiłabym za jakiś czas badanie DNA. To raczej nie jest tania i prosta
sprawa, ale moża to zrobić dyskretnie tzn. dyskretnie pobrać próbkę od męża i
porównać z materiałem dziecka. No i mieć pewność.
Jeżeli mąż nie jest ojcem powiedziałabym prawdę. Nie dałabym rady żyć w
kłamstwie. Znam reakcje swojego organizmu na stres. Zeżarłaby mnie nerwica i
paranoja. Byłabym jednym wielkim wyrzutem sumienia. Zawsze się dziwię jak
słyszę, że ktoś ukrywa coś całe życie i normalnie funkcjonuje.
Nie wiem jakim sposobem Twój mąż miałby Ci odebrać starszą córkę? Dlatego, że
zdradziłaś? To chyba nie w Europie.
Trudna sprawa, współczuję. Ale musisz się z nią zmierzyć.

[wettina78]

Kinia, tak to trudne, ale weź się w garść. WW końcu każda z nas coś
nabroi, porobi błędy, ale potem trzeba wziąć za nie odpowiedzialnośc
i z głową podniesoną z nich wyjść. Dasz radę, wierzę w ciebie. Masz
dwójkę cudownych dzieci. Zazcekaj, a potem jak tu już radziły
dziewczyny zrób dyskretnie badania DNA. A potem będziemy się
zastanawiać, co dalej. v

[karolina.chonly]

Hmm, no na pewno latwo nie jest, ale warto na poczatek postawic
sobie kilka pytan i zastanowic sie nad paroma rzeczami. Po pierwsze
jeszcze raz sprawdzic, czy mozliwe jest, aby ojcem dziecka byl ten
drugi? Skoro wydaje Ci sie, ze nie to po co sie martwic? Po drugie
moze to TY sama widzisz w dziecku podobienstwo do tego drugiego?
Moze to bylo tak silne, ze sobie to wmawiasz, ze tak wlasnie jest?
Zakladam, ze Twoj maz jest inteligentnym czlowiekiem i wiedzac, ze
mialas romans z innym od razu sam by zauwazyl, ze dziecko nie jest
podobne do niego... Jakby o tym nie wiedzial i nic nie podejrzewal,
to OK, ale w takim przypadku...
Poza tym jak chcesz rozwiazac sprawe oddania dziecka do adopcji? Z
opisu wnioskuje, ze to narazie Twoj pomysl i maz nic o tym nie
wie... no wiec chcesz mu po prostu tak oznajmic: nie kocham naszego
dziecka, oddajmy je?
Sprawa jest naprawde ciezka, rozumiem, ale na pewno znajdzie sie
dobre rozwiazanie, a tak jak poprzedniczki pisaly zacznij od
sprawdzenia kto jest naprawde ojcem.

[sanni_only]

Kobieto wez sie w garsc!!!
Niewazne czyje to dziecko kto jest ojcem ale wazne ze ty jestes jego
matka ktorej ono potrzebuje,niezaslaniaj twarzy popatrz w te
malenkie kochane oczka przytul i pocaluj i wyrzuc glupie mysli z
glowy.To naprawde moze tobie tylko sie wydaje ze do tamtego podobne
albo taki przypadek ,jednak nieistotne ,twoj maz kocha je i Ty je
kochaj i zapomnij o tym co bylo czas leczy rany i sekrety to ma
wiele z nas .
Nic sie nie martw i nie rob sobie zadnych wyrzutow bo nic dobrego to
nieprzyniesie a ty masz teraz dwoje dzieci i dla nich musisz
poswiecac swoj czas i wychowac je tak wiec glowa do gory spojrz na
te malenstwo i zyj tym co bedzie co przyniesie kolejny nowy dzien.

[nataliak9]

nie rozdrapuj temetu z mężem, skoro on wie, że miałas romans to i
tak duzy sukces. Wyobrażasz sobie, że urodziłas dziecko podobne do
kogos innego a mąz w ogóle nie wie o tym drugim? no własnie.
mysle, że sobie troche to podobienstwo wmawiasz. widzę,że rozmowa z
duchownym nie wiele ci pomogła, jezeli chodzi o twoje wyrzuty
sumienia wiec przerób problem z terapeutą a dziecko po prostu
pokochaj.(skoro jest to trudne to idz do specjalisty) dla
pocieszenia powiem ci, że moja mała zrobiła sie podobna do mojego
męża po jakims czasie, na poczatku przypominała moja mamę.
jeżeli tylko twój były facet nie był strasznie rudy, piegowaty, ze
znamionami itp i dziecko tak nie wyglada to po prostu przestan.
mysle, że twój mąz ma swiadomosc co robiłas.

[lebot]

Kinia, a może Ty zachorowałaś na depresję poporodową?! Zdarza się to
podobno po ciężkich porodach, a z Twojego postu wynika, że Twój taki
był. Odrzucenie dziecka to jeden z symptomów tej choroby.
Dramatyzujesz, obwiniasz się do granic absurdu, nie jesteś w stanie
nawiązać kontaktu z dzieckiem... niezależnie od tego, co się
zdarzyło wcześniej, Twoje reakcje są jakieś takie przesadne... może
wizyta u lekarza by to wyjaśniła?
I jeśli to dla Ciebie możliwe, pamiętaj, że dziecko to niewinna,
bezradna istota, żywy człowiek, nie dowód zbrodni. Ktoś, kto Cię
rozpaczliwie potrzebuje i kocha najbardziej na świecie... I nie ma
żadnego znaczenia, do kogo jest podobny.
Pozdrawiam

[anna-sara]

Ja też uważam, że to może być depresja poporodowa. Napisalas, że w
chwili poczęcia nic Ciebie z tamtym człowiekiem już nie łączyło więc
sama wiesz, że jego ojcostwo raczej nie jest możliwe. Dziecko jest
podobne do tamtego... a może to Ty tylko tak widzisz? może tak
bardzo chcesz, żeby okazało się dzieckiem mężą, że wmawiasz w siebie
to podobieństwo, może podświadomie starasz się w ten sposób ukarać
siebie za romans, którego w zasadzie nie chciałaś? Napisałaś, że mąż
celowo zaplanował dziecko i co, wydaje Ci się, że on nie potrafi
policzyć do dziewięciu? Stanowczo uważam, że to jest syn Twojego
męża. To co zrobiłaś wcześniej może okazać się głupstwem w stosunku
do tego co możesz narozrabiac teraz. Jeżeli powiesz głośno o swoich
przypuszczeniach zniszczysz życie sobie, mężowi i dzieciom. Mąż już
zawsze, nawet podświadomie będzie miał wątpliwości. Myślę, że jeżeli
jest to depresja poporodowa to sama sobie nie dasz rady. Może na
początku wystarczy jak porozmawiasz ze swoim ginekologiem (jeśli
masz do niego zaufanie) a on powie co powinnaś robić dalej. Ważne,
żebyś nie tkwiła dłużej w takim stanie bo to ze szkoda dla
wszystkich a najbardziej dla synka, który czeka na Twoją miłość.
Powodzenia.

[kinia.6]

dziękuje was wszystkim za wsparcie choć nie takich odpowiedzi
oczekiwałam...chciałam abyście napisały prawdę ,ze jestem perfidna dziwką!,ze
życie w kłamstwie nie ma sensu ,ze skoro naważyłam sobie piwa to mam go teraz
wypić..poza tym nie mogę rujnować życia mojemu mężowi..on kiedyś sie prawdy
dowie i co wtedy??? za 10-15 lat takie testy na DNA będzie można pewnie już
kupić bez problemu w aptece.. teraz ma druga szansę ułożyć sobie życie tak jak
chce jest młody, może kogoś lepszego pokocha bo ja już swoja szanse na miłość
zaprzepaściłam...
kiedyś powiedział mi ze jak sie zostaniemy to zrobi wszystko aby córka była z
nim a ja wiem ze jest do tego zdolny..tak strasznie ja kochamy reszta on jest
bardzo dobrym dla niej ojcem...
maż widzi co sie ze mną dzieje i myśli tak jak wy ze to depresja
poporodowa...czuje sie fatalnie brak mi apetytu, sensu życia, ciągle cierpię na
okropne bóle głowy i światłowstręt a wieczorem dopadają mnie dreszcze i wysokie
gorączki...i tak jest on kilku tygodni...jest teraz źle miedzy nami..nie
potrafię z nim rozmawiać bo zaraz zaczynam płakać.. maż twierdzi ze nie
rozwiążemy problemu jak mu nie powiem o co chodzi...i codziennie walczę ze sobą
aby mu powiedzieć...czuję ze tego sie już nie da w żaden sposób
rozwiązać...każde rozwiązanie będzie złe...a co do podobizny malucha to niestety
każdy kto przychodzi do nas z odwiedzinami twierdzi ze jest inny...do żadnego z
nas nie podobny...maż mówi ze z czasem na pewno będzie do niego podobne...ze
dzieci sie zmieniają...

[kicia031]

Lecz swoja depresje poporodowa, a jak poczujesz sie zdolna do
racjonalnego myslenia, to rozwiazesz reszte problemow.
Zapisz sie do lekarza - obojetnie, ginekolog, rodzinny, psychiatra i
powiedz jak sie czujesz. Dostaniesz leki i po paru miesiacach
wrocisz do siebie.

[m.nikla]

Moim zdaniem ,jesli powiesz teraz- ze dziecko jest tamtego faceta, a nie jesteś
tego pewna- zrobisz głupsza rzecz niz wczesniej...nikt nie jest idealny...chyba
za bardzo sie obwiniasz...

[sanni_only]

Po porodzie i jak karmisz mozesz mic tez za malo witamin ktore tez
poteguja dola psychicznego wiec zacznij lykac witaminy komplet plus
magnez wplywajacy czesciowo na stan ducha.
Glowa do gory , powiedz lekarzowi o zlym samopoczuciu i zacznij
myslec pozytwnie.Nie wmawiaj sobie ze nie jestes nic warta itp bo to
nieprawda ,niezadreczaj sie sama sie ciagle obwiniajac ,stalo sie
zdradzilas i trudno ,bylo minelo ,nic strasznego sie nie stalo sa
gorsze problemy na swiecie.Ciesz sie ze wszyscy sa zdrowi ,ze dzieci
zdrowe i zadbaj troche o siebie.
Zajmij umysl czyms innym ,moze porozwiazuj krzyzowki ,pograj w karty
itp to pomoze szybciej zapomniec

[kinia.6]

poza tym zrobiłam coś innego...zadzwoniłam do tego znajomego ze muszę wiedzieć
czy wtedy coś między nami było..bo ja już nic nie pamiętam a raczej pamiętam ze
już chyba nic nie było...on utwierdził mnie w tym przekonaniu ze to nie możliwe
bo do stosunku na 100% nie doszło..ale mogliśmy sie tylko przytulać i być może
mogło dojść do jakiegoś błędu, ze może mnie dotknął przez przypadek ręką lub
inaczej no nie wiem..dla mnie to to jest teraz obrzydliwe jak sobie to
przypominam...
on mówi ze to jest niemożliwością żeby to było jego dziecko bo przecież nie
współżyliśmy..ale wiem ze dla Boga wszystko jest możliwe..ukarał mnie...poza tym
z obliczeń lekarza i z usg do ciąży doszło tydzień później niż powinnam mieć
owulacje potwierdziło to 3 różnych lekarzy....w środku cyklu i później kochałam
sie tylko z mężem...dlatego byłam taka pewna ze to dziecko męża...a tu takie
rozczarowanie..

[nemeth]

Dziewczyno weź wyluzuj. Mąż najprawdopodobniej domyśla się że miałaś romans a że
dziecko nie jest podobne do Twojego męża?
Cóż moja córka również nie jest podobna do mojego męża. Mało tego nie jest
podobna również do mnie. Ja mam ciemne włosy, mąż ma ciemne włosy a ona jest
ciemną blondynką. Nawet ku naszemu zaskoczeniu ma inną grupę krwi. Ja mam A-,
Mąż ma A+ a jej wyszło O+ co jak powiedział lekarz + z -może dać jak w jej
przypadku 0. A zapewniam Cię że jest dzieckiem mojego męża. Grupę krwi
najprawdopodobniej odziedziczyła po babci, a moja mama jako dziecko była również
ciemną blondynką. Także i Twój synek prawdopodobnie odziedziczył cechy po
którymś pokoleniu i nie koniecznie musi być podobny do Was.
Głowa do góry i wydaje mi się że powinnaś zgłosić się do lekarza bo wygląda to
na ciężką depresję po porodzie.

[mkostki]

Nemeth, załamujesz mnie, myślałamm, ze zasady dziedziczenia grupy
krwi są powszechnie znane.
Jeśli Ty masz grupę Arh+, o masz jeden gen drupy A, a drugi grupy 0,
(grupa 0 jest cechą recesywną, więc para genów 0 i A, daje grupę A,
Twój mąż ma taką sama parę genów. Od każdego rodziców dostajemy
jeden gen na każdą ceche (w uproszczeniu, bo niektóre cechy są
określane przez więcej genów, ale hak z nimi teraz) więc twoje
dziecko ma szanse dostac od was nastęujące kombinacje
A0
0A
AA
00
w 3 pierwszych przypadkach ma grupę A, w ostatnim 0
czyli 75% że będzie miało grupę A, a 25% że grupę 0. Twoje dziecko
ma własnie 0 i to wcale nie jest dziwne. I nie ma to nic wspólnego z
babcia, na miły Bóg!

przerażające...

[moreno68]

Obudz się z marazmu!!! To co teraz piszesz jest dużo bardziej
przerżające.Idż do lekarza bo sama nie dasz rady.I powiem
wprost..nie masz żadnej pewności a wypisujesz kompletne
bzdury.Myślisz ,że Bóg nie ma ciekawszych rzeczy na głowie niż
karanie kogoś zdrowym dzieckiem?Naprawdę szkoda dziecieka i Ciebie,
przestaj się zadręczac i MASZERUJ DO LEKARZA!!!

[mama-cudownego-misia]

Kiniu, Kochanie, nie wiem, co Ci napisać, żeby Ci ulżyło...
Jeśli jest jakiś Bóg, szczególnie ten katolicki, nie działa on tak,
że znajdzie sobie jakąś myszkę, która zbłądziła, i karze ją,
karze... Cuda też się tak często nie zdarzają. Przecież wiesz. Jesli
chodzi o określenie daty zapłodnienia, przecież wszystko się zgadza -
od owulacji do zapłodnienia mija zawsze trochę czasu, od
zapłodnienia do zagnieżdżenia się też, wystarczy, ze Ci się owulacja
przesunęła 2 dni (pokaż mi takiego cyborga, któremu się nie
przesuwa!) i już masz tydzień różnicy. Jak do tego dodasz dokładność
USG w określaniu wieku ciąży (w pierwszych tygodniach +/-tydzień,
potem +/- 2 tygodnie), to znowu okazuje się, że wszystko jest tak,
jak należy... Od dotknięcia ręką się w ciążę nie zachodzi, a my nie
jesteśmy wiatropylne... Przecież to wszystko wiesz.

Tyle, jeśli chodzi o Twoje wątpliwości. Są one jednak niestety
objawem czegoś bardzo niepokojącego. Musisz z kimś o tym
porozmawiać. Może z księdzem, albo z psychologiem?
Żadno z Was, ani Ty, ani mąż, ani Wasze dzieci (tak, ten maluszek
też) nie zasłużyło na to wszystko. Dzieci Cię potrzebują, musisz dla
nich żyć i być dzielna. Nie karz się, nie torturuj... Zwróć się do
kogoś po pomoc. Nie zwlekaj, szkoda życia...

[mosieza]

Wiesz co ja myślę? Że zamiast się zamartwiać i robić sobie ciągle
wyrzuty sumienia, umęczać się i biadolić powinnaś się wziąć w garść
bo to że uważasz że dziecko jest podobne do kochanka wcale nie musi
być prawdą że jest jego dzieckiem! Jestem pewna że Twoja wyobraźnia
nieźle działa i nakręcasz się niepotrzebnie. że to podobieństwo jest
tylko w Twojej głowie. Czy myślisz że Twój mąż jest głupi i gdyby
było to prawdą sam by nie zauważył że coś jest nie tak?? a rozmowa z
tymże panem, przecież powiedział że napewno wszystko było ok. Opanuj
się bo tylko serce mi pęka jak myśle o tym maleństwie! Każdy z nas
czasem błądzi ale leży to w naszej naturze. Proponuję Ci wizytę u
psychologa. A dla świętego spokoju możesz zrobić testy DNA, trochę
kosztują ale myślę że będziesz w stanie zgromadzić te pieniądze.
Głowa do góry. Każda z nas która Ci tu odpisała daje ci te same rady-
wykorzystaj je zamiast stać w miejscu i płakać nad swoim losem.
a tak na marginesie moja córka jak się urodziła była niesamowicie
podobna do brata mojego partnera (są zupełnie rózni od siebie)

[kinia.0]

Dziewczyno jak najszybciej do dobrego psychologa się zapisz bo ty
masz depresję ! dziecko jest napewno twego męża,nie musi być odrazu
podobne ! Jak ty możesz nie kochać tego dziecka? co ono jest winne?
nawet jeśli by było tamtego faceta to jest też i twoje ! twoja krew !
ty je nosiłaś pod sercem 9 miesięcy ! Są dziewczyny które miały
dziecko z gwałtu i co? powinny je oddać? nie ,bo to dziecko nie jest
temu winne.Myśl tylko o tym że to jest TWOJE dziecko ! nie ważne czy
męża czy tamtego -ono jest TWOJE i TWOJEJ miłości potrzebuje ! A
ojcem jest nie ten który spłodzi ale ten który pokocha i wychowa.A
jak piszesz to twój mąż nawet przez chwilę nie pomyślał że dziecko
mogło by być nie jego ! i już je kocha ! nie psuj tego
dziewczyno,dostałaś drugą szansę więc zapomnij o tym co było
podziękuj Bogu za to co masz,że nie odebrał ci tego co w życiu
najważniejsze-RODZINY !

[mama_synka_2007]

a jaka dzidzius grupe krwi? Bo jesli to dziecko twojego meza to powinna byc
taka sama jak starszej dziewczynki, albo przynajmniej jakis elemenet miec
podobny, nie wiem dokladnie ale sproboj to sprawdzic moze tylko ci sie to
podobienstwo wydaje...

[konwalia9]

nie za bardzo rozumiem dlaczego aż tak obwiniasz się za ten romans?-
sama piszesz, że mąż porównywał Cię do koleżanek, że byłaś
niedowartościowana- tzn. podtrzymujesz stereotyp, że facetom wolno
oglądac się za innymi a kobieta to -jak piszesz- dziwka? nie obraź
się ale dla mnie to chodzenie do księdza i myslenie w powyższy
sposób świadczy o Twoim niedowartościowaniu a z tego co piszesz
jesteś przecież łądną, miłą, mądrą matką dwójki (podkreslam)
wspaniałych dzieci. To, że masz jakiś rodzaj depresji poporodowej to
pewne. Wiesz ile znam kobiet, które by życie chyba oddały żeby mieć
jedno dziecko nie mówiąc już o dwójce zdrowych, wspaniałych dzieci i
to parki w dodatku?- Bóg Cię nie ukarał a nagrodził- zerwałaś
przecież romans, masz rodzinę, nowe możliwości i w ten sposób myśl a
o przeszłości nie myśl....pocałuj dzidziusia w czółko na dobranoc i
powiedz, że go kochasz? jak ma na imię?

[karolina.chonly]

Jeszcze raz co do podobienstwa... Moj maz ma dzieci z poprzedniego
malzenstwa. On sam pochodzi z krajow poludniowych, ma ciemna
karnacje i czarne wlosy. Jego byla zona ma jasna cere i blond wlosy.
Wszystkie bez wyjatku dzieci po urodzeniu byly kompletnymi
blondynami i mialy jasne cery (tak bylo do ok. 5-7 roku zycia).
Teraz sa troszke starsze - wszystkie maja czarne wlosy i sniade cery
i na 100000000000% widac, ze to po prostu jego dzieci. Nie panikuj,
jak wszystkie poprzedniczki napisze - pedem do lekarza!!!! Maz na
pewno tez Ci pomoze, jezeli to ty wyrazisz chec na te pomoc!!!

[kinia.6]

dzięki dziewczyny za wsparcie...nie wiem jak bez was dałabym sobie rade w tym
trudnym dla mnie okresie...zadzwoniłam jeszcze raz do tamtego i umówiłam sie z
nim na spotkanie...musiałam go zobaczyć czy naprawdę jest tak podobny do małego
jak mi sie wydaje...tak dawno go już nie widziałam i wszystko zaczęło mi sie
zacierać w pamięci...przyjechał do mnie zobaczył dziecko i jak powiedział kamień
mu spadł z serca bo on kompletnie jest do niego nie podobny...moje wątpliwości
sie rozwiały..ma zupełnie inny kształt oczu, nosa inne uszy, inne
czoło...jedynie twarz ma pociągłą ale mój mąż tez ma taką... póki co narazie
moje dziecko nie przypomina tamtego...nie wiem skąd mi sie to przyszło do
głowy...do męża i do mnie tez nie jest podobne ale ja już sie tym nie
zadręczam...zaczynam cieszyć sie malutkim..ostatnio tak słodko sie do mnie
uśmiechną..:-))wracam do świata żywych...jest mi ciężko ale małymi kroczkami
wracam...:-)
p.s. grupę krwi odziedziczył po mnie wiec na tej podstawie nie sprawdzę kto jest
ojcem zresztą chyba już nie będę drążyć tematu bo to będzie i jest moje i mojego
męża dziecko...

[kinia.0]

BRAWO !!!!! Tak masz myśleć ,nie inaczej.Zostaw to co było za
sobą,zaczynasz nowy etap w życiu.Pielęgnuj to co masz i dziękuj Bogu
za to co Ci dał,a dał Ci wiele,odzyskałaś męża,rodzinę i zyskałaś
dzieciątko.

[anna-sara]

Kiniu, jak przyjemnie to czytać, brawo! Teraz już wszystko będzie
dobrze.

[karolina.chonly]

Ja za 2 miesiace urodze coreczke - juz jestem przekonana, ze tak jak
tata bedzie miala ciemna karnacje i burze czarnych lokow :) A moj
maz oczywiscie sie prawie ze mna zaklada, ze urodzi sie blond
aniolek :) I pewnie ma racje!! :) A przeciez to jest na nie wiem ile
milionow % jego dziecko :)))
Trzymaj sie, byle do przodu, pozdrawiam!!!

[pelna_watpliwosci]

Hm, taki odzew, a ja nie mogę się pozbyć wrażenia, że to na marne...
Jakoś mi to wygląda na perfidną prowokację.

dziwne...

[mbartoszew]

Też mam synka. Ma dwa lata. Jak miał kilka tygodni, nie był podobny
do NIKOGO, tylko wyglądał jak wszystkie noworodki. Jeszcze teraz
część osób mówi, ze jest podobny do mnie, a część, ze do męża.
Albo to jakiś kit, albo z nerwów wydaje Ci się, ze mały jest podobny
do tamtego.
Miałoby to sens w jednym tylko wypadku: czy tamten facet jest innej
rasy, ma inny kolor skóry? Bo jeśli nie, to wszystko się kupy nie
trzyma.

[kinia.6]

niestety to co napisałam to prawda taki scenariusz napisało moje
życie...wolałabym czas cofnąć ale sie nie da!!!...czasami lepiej sie czuje a
czasami jest mi ciężko z tym faktem żyć ze do końca nie jestem pewna kto jest
ojcem małego... niby nie jest do tamtego podobny ale do nas tez nie...ehh

[trzydziestoletnia]

Wlasnie, do tego ta "pociagla" twarz u niemowlecia... granice fantazji sa niepojete ;)

[ludkae]

kinia.6 napisała:

>jestem perfidna dziwka
>skoro nawazylam sobie piwa to mam go teraz
>wypic


W gre wchodzi - tak jak inni zauwazyli - depresja poporodowa.

Ale zapominasz, ze to twoj maz popchnal cie do romansu, swoim lekcewazacym
traktowaniem, niedocenianem ciebie, i co najgorsze
aroganckim porownywaniem ciebie do swojej kolezanki.

Wiekszosc mezow w takiej sytuacji, przynajmniej musi sie ukrywac, ze mysli o
innej kobiecie, gdyz nie osmieliliby sie wspomniec o tym swojej zonie. To, ze
twoj maz mogl sobie pozwolic na wychwalanie innej kobiety tobie w twarz,
swiadczy,ze kompletnie nie mial do ciebie respektu! Co to bylo z twoim mezem?
Mial harem?


Katujesz siebie zgodnie ze skrajna katolicka moralnoscia. Romans moze byc
bledem, ale nie zbrodnia. Mezczyzni rowniez maja romanse ale nie uwazaja ich
zbrodnie, tylko za ich szeroki przywilej wolnosci.

Kobiety, zwlaszcza mezatki, przewaznie nie daza do takiej wolnosci seksualnej,
jednakze traktowanie siebie jak zbrodniarke, to juz masochizm - glownie pod
wplywem nacisku religii i spoleczenstwa. Trzeba troche zluzowac to "samo-karanie
sie".
Widocznie popelnilas blad, bo sie zle czujesz ze swoja swiadomoscia. Ale
biczowac sie za to, to duza przesada i marnowanie mlodosci.

Tragedia to: kalectwo niemowlecia, czy doroslego, nieuleczalna, lub smiertelna
choroba.

To, co obecnie przezywasz, to blad. Przez cale zycie czlowiek popelnia bledy.
Roznego rodzaju bledy, co prawda, ale nie nalezy przesadzac. Popadlas w skrajna
rozpacz, ktora jest nieproporcjonalna do tego, co sie stalo.

Potrzebny ci jest terapeuta, abys miala okazje porownac, jeden blad, do
wiekszego bledu, a w koncu do tragedii.

Masz wazny okres zycia, gdyz musisz miec sily na wychowywanie niemowlecia.
Szkoda tracic energie na cos, co jest wspolna wina: rowniez wina twego meza.

[sympatyczna1980]

kiniu trzymaj sie , powodzenia ci zycze i samych sukcesow w wychowaniu Twojego i
Twojego meza synka :)))) pozdrawiam. buziaki.

[anka7922]

To cudowne ze zrozumiałaś co dla ciebie jest najważniejsze trzymam za ciebie kciuki teraz wiem ze dasz rade spojrzeć na świat oczami dziecka
i będziesz mogła sie cieszyć każdą chwilą spędzona z cudownym maluszkiem.Pozdrawiam!