28 minie 3 miesiace odkad

[trelka10]

28 minie 3 misiace odkad mojego meza nie ma z nami zostalismy sami ja i nasze dzieci 7 letnia córeczka i synek który tydzień po śmierci obchodził swoje 4 urodziny. Czas mija jest coraz gorzej chociaż przed wszystkimi zakładam maske na twarz i udaje ze wszystko ok. Najgorsze jest w tym wszystkim to ze odszedł sam. Rano było ok wyszliśmy razem dziecko do przedszkola a wieczorem przyszła policja poinformować o jego śmierci. Nie wiem dlaczego tak zrobił był zdrowym człowiekiem i sam pozegnał sie ze swiatem. Nie daje rady na poczatku myslałam o samobojstwie tak jak on ale nie moge tego zrobic dzieciom. nie wiem jak dlugo dam rade. Dzieci znaja inna wersje smierci tatki ale pewnie kiedys zyczliwi im donosa. mam 34 lata a czuje sie jakbym miala co najmniej 100. nic mi sie nie chce. jestem w jakims straznym marazmie, za 2 miesiace powinnam sie bronic na uczelni a nawet nie zaczełam pisac pracy. Pracy tez musze poszukac bo za grosze z zusu zyc sie nie da. Jak rozmawiac z dziecmi, jak im tłumaczyc że to iżnie ,maja taty nie oznacza ze sa gorsze

[dryfujacabezcelu]

trelko... z czasem będzie Ci lżej. Wiem, że teraz trudno Ci w to
uwierzyć, ja też nie wierzyłam. Nie jest dobrze, ale jest lepiej.
Masz dla kogo istnieć i to jest najważniejsze.
Napisz proszę do mnie na [e-mail]

[alicjajulia]

U mnie też 28 miną trzy miesiące. Tak strasznie mi go brak...
Mimo, że mam troje wspaniałe dzieci, ogromne wsparcie rodziny i wokół siebie
mnóstwo przyjaciół gotowych do pomocy, czuję się potwornie samotna. Na każdym
kroku szukam jego obecności, myślę wciąż o nim i przez to, on cały czas jest ze
mną.
Trzymam się tej nadziei, że kiedyś będzie lepiej, choć dzisiaj wydaje się to
niewyobrażalne.
I jeszcze jedno - Twoje dzieci mają tatę, zawsze będą go miały. Ja tłumaczę
dzieciom, że ich tata jest teraz w innym miejscu, że my nie możemy go zobaczyć,
ale on nas widzi i zawsze będzie nad nami czuwał.
Polecam książkę z serii Opowieści dla duszy dziecięcej, Linde von Keyserlingk "I
nagle zrobiło się cicho. Opowiadania o śmierci i pożegnaniach". Jest tam
opowiadanie pt. "Mnie na ziemi nie można było pomóc. Pogodzenie się z
samobóstwem ojca". I parę innych, niezwykle mądrych. Nam bardzo pomogły.

[kasik2222]

nie wolno nam myśleć o samobojstwie, nasze dzieci i tak są
półsierotami, ale to nie znaczy że są gorsze. Wiem, że masz żal do
męża, ale spróbuj sobie wytłumaczyć, że on wyraźnie nie radził sobie
z życiem. Mój mąż nie popełnił samobójstwa, ale w znacznym stopniu
przyczynił się do swojej śmierci poprzez tryb życia, jaki prowadził.
Mam do niego duży żal, ale wybaczyłam mu. A co do dzieci, to myślę
że musisz je jakoś przygotować na prawdziwą wersję, bo niestety
ludzie kiedyś na pewno "doniosą", raczej jest to nieuniknione.
Całuję Cie mocno i Twoje pociechy. Z nich czerp siłę.

[ela73]

Rozumiem co czujesz. Mój mąż tez na własną prosbę opuścił ten świat 14 stycznia
tego roku. Mój syn ma 2 lata i na szczęście nie rozumie, nie pojmuje tego co się
stało. Kiedys będę musiała mu powiedzieć, ale jak, kiedy? Nie wiem. Nie umiem
się pogodzić z decyzją Roberta. Nie pojmuję tego, obwiniam się, choć mąż był
bardzo chorym człowiekiem (psychicznie).

Jak masz ochotę pogadać, to pisz na gazetowego maila.

Piszę tu po raz pierwszy. Jakoś nie miałam odwagi, Twój post mnie zmotywował, bo
okazało się, że nie jestem sama.
Trzymaj się, wiem, że to łatwo powiedzieć, sama to słyszę i nie wierzę. W tym
roku kończę 35 lat, niby niewiele, ale czuję, że moje życie się skończyło, że
długo zajmie mi pozbieranie się, choć tak pewnie czują się wszystkie Forumowiczki.

[kasik2222]

Dziewczyny, ja myślę ( chyba jak każda z nas ), że to nie ma
znaczenia w jaki sposób odeszli nasi mężowie. To forum jest dla
kobiet, którym umarli mężczyźni, nie muszą to być żony ani matki,
poprostu kobiety takie jak my. To forum jest dla nas, żebyśmy się
wzajemnie wspierały, więc nie musicie mieć żadnych oporów.
Pozdrawiam Kasia

[magdatysz]

uściślę - dla męskiej części uczestników forum również ;)
żeby nie wyszło że tylko dla kobiet.

[kasik2222]

oczywiście Magdo masz rację, ale nasze męskie grono coś się ostatnio
mało udziela i zapomniałam o nim pozdrawiam

[alicjajulia]

Coraz bliżej do tego cholernego 28 i jest coraz gorzej. Rozsypuję się
kompletnie. Moja teściowa dzwoni i mówi, że trzeba dać zgodę, że wtedy będzie
lżej, łatwiej, a we mnie narasta wielkie NIE!!! Nie zgadzam się na to!!! To nie
w porządku!!! A ten cholerny czas nie chce się zatrzymać, tylko mija i mija, a
ja chcę żeby się cofnął!!! Przeraża mnie myśl, że będę musiała żyć dalej bez
Niego. Wiem, że to może się udać, ale ja nie chcę! To z Nim chciałam dzielić
każdą chwilę swojego życia, to z Nim chciałam wychować dzieci, to z nim chciałam
się zestarzeć. A teraz zostało mi to odebrane. I zadaję sobie pytanie, dlaczego
Bóg jest tak okrutny i odebrał mi to, co najbardziej kochałam. Ja nie chcę żyć
dalej bez mojego męża. Muszę, bo mam dzieci, ale wiem to na pewno, że nigdy już
nie będę szczęśliwa. Nikt mnie nie przekona, że można "jakoś" ułożyć sobie
życie. Ja nienawidzę tego życia, nie chcę go. Muszę je tylko jakoś przeczekać,
tak jak przeczekałam te trzy miesiące. Byle przeżyć ten dzień.

[anula123-0]

Witaj Alicjo
Jak byś miała ochotę na spotkanie i rozmowę to służę pomocą,ja też
jestem z Poznania.Adama niema prawie dziewięć miesięcy,a mi nadal
jest bardzo ciężko,ale próbuję wrócić do normalnego życia,chociaż
już nigdy nie będzie tak jak przedtem

[xxkatasza]

nigdy nie bedzie jak bylo,plany marzenia odeszlyw dniu ich smierci...ale my
jestesmy i my zyjemy dalej,i trzeba jakos zyc,z wielkim zalem,wielkim smutkiem i
z poczuciem niesprwiedliwosci swiata...bo czemu on,czemu ja,czemu my...
nie wiem jak to zrobi do konca,ale trzeba staiac sobie cele,zaczac od
najmniejszych,a potem moze z czasem bedzie lepiej...kiedys w koncu musi byc
chociaz troche lepiej.dzisiaj mam nadzieje,ze tak bedzie,jutro moge ja
utracic,ale dzisiaj mam i ufam,ze jakos uda nam sie dalej funkcjonowac.Jesli nie
bedzie prob powrotu do normalnego zycia,bedzie tylko chyba gorzej,a przeciez nie
moze byc tylko gorzej...po cos tu zostalysmy,niektorzy z dziecmi inni bez,ale
widocznie po cos jeszcze jestesmy potrzebne...tak ufam,mimo ze zapare dni godzin
moze mi nadzieja minac.

[alicjajulia]

To już pięć miesięcy. Czytam to, co napisałam w marcu i równie dobrze mogłabym
tylko zmienić datę. Staram się być dla siebie dobra. Poustawiałam w domu wazony
z peoniami, które uwielbiam, na śniadanie jem truskawki z bita śmietaną, ale to
wcale nie łagodzi mojego bólu. Od samego rana płyną łzy. Boże, to już pięć
miesięcy! Pięć miesięcy bólu, rozpaczy, buntu i wściekłości.

[trelka10]

Witaj Alicjojulio
dzisiaj "dzień" niby pewne rzeczy wróciły do normalności, bo czas przecież
płynie, pewne wykonujemy automatycznie bo tak musi być a okazuje się, że to
wszystko pozory i znowu łzy, rozpamiętywanie, ból. W takie dni wyobrażam sobie
jak pięknie mogłoby być. Dziś słońce pięc miesiecy temu śnieg i ciagle ból choć
już tylko w głębi bo wszyscy wokół mają dość a i pustka jakas wsród znajomych.
Kto dziś poza nami będzie pamiętał o tej rocznicy?